पुस्तकालयभाग १७

१७ सावण २०२१ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल

किरपा करे हरि निहकर्मे, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। नेत्र खोल्ह विष्न ब्रह्मे, पारब्रह्म प्रभ आप समझाइंदा । लख चुरासी लग्गी कुकर्मे, कर्म कांड भेव ना कोए चुकाइंदा। नव सत ना कोए धर्मे, साची सिख्या ना कोए दृढ़ाइंदा। साध सन्त पए भरमे, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खाणी जीव जंत जन्मे, जन्म मरन ना कोए चुकाइंदा। झगड़ा प्या वरने बरने, ज़ात पात पड़दा ना कोए उठाइंदा। फिरी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बन में, टिल्ले पर्बत समुंद सागर संग ना कोए जणाइंदा। हउमे हंगता गढ़्ह बणया मन में, ममता मोह ना कोए चुकाइंदा। सृष्टी लग्गी लालच कूड़े धन में, नाम सति हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। प्रभ का नाम जणाउँदे मन में, साख्यात सति सरूप नज़र किसे ना आइंदा। जोग अभ्यास तप हठ वेख्या घर घर में, अन्तर आत्म रंग ना कोए रंगाइंदा। दर भिखारी फिरदे मंगदे, सच दरवेश अलख ना कोई जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा उठ वेख, हरि करता आप जणाईआ। नव नौ चार वसदा रिहा सच्चा देस, दसन्तर आपणा हुक्म वरताईआ। सरगुण करदा रिहा वेस, रूप अनूप वटाईआ। नाम संदेसा देंदा रिहा संदेस, शब्दी ढोला राग अल्हाईआ। निरगुण सरगुण जोत करदा रिहा प्रवेश, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म खेलदा रिहा खेड, बण खिलाड़ी वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रिहा भेज, मुल्ला शेख़ मुसायक नाल रलाईआ। देंदा रिहा निरगुण निरवैर निराकार सच संदेस, धुर दा नग़मा नाम सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नव नौ चार रिहा हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर हर घट रिहा वेख, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा उठ कर ख्याल, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी दिसे बेहाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। गुर का शब्द ना किसे नाल, सतिगुर संग ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया वज्जे ताल, चारों कुण्ट नाच नचाईआ। साची घालण कोई ना सके घाल, जीव जंत भज्जण वाहो दाहीआ। बिन पुरख अकाल बणे ना कोई दलाल, विचोला सच संग ना कोए निभाईआ। हकीकत दिसे ना हक हलाल, लाशरीक शरक्त ना कोए मिटाईआ। गोद उठाए ना कोई बाल, गोबिन्द नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी ख़बर आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मे उठ वेख तक्क, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। किसे ना ख़ुल्ही अंदर अक्ख, लोचण तक्के जगत लोकाईआ। आत्म परमात्म घर मन्दिर सके ना कोई लभ्भ, दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। नौ दवारे पार ना करे कोई हद्द, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। कूड़ी क्रिया नालों हो ना बहे अड्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाता ना कोए तुड़ाईआ। तेरी बणे ना कोई यद्द, विश्व रूप ना कोए समझाईआ। मन वासना सारे रहे नच्च, मन नटुआ स्वांग वरताईआ। वस्त किसे ना आवे हथ्थ, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। लेखा चुक्के ना सुकला किशना पक्ख, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। गढ़्ह तुट्टे ना तत अठ्ठ, नौ दर पन्ध ना कोए चुकाईआ। घर घर विच कोई ना बहे वस, मन्दिर सोभा कोई ना पाईआ। अमृत आत्म किसे ना मिले रस, अठसठ भज्जण वाहो दाहीआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुन आत्मक सुणे ना कोई गाथ, रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। साचे मण्डल बण गोपी काहन वेखे कोई ना रास, शब्दी ताल ना कोए वजाईआ। साहिब सतिगुर किसे ना वस्या पास, सुंञी सेज रही कुरलाईआ। फिरी दरोही पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर धीर ना कोए धराईआ। निरगुर निरवैर निराकार सति सरूप किसे नज़र ना आए साख्यात, साख़ीआं पढ़ पढ़ सारे रहे सुणाईआ। घर परमेश्वर आ के करे ना कोई बात, बातन पड़दा सके ना कोई उठाईआ। जींवदयां जग पाए ना कोई वफ़ात, फ़तवा सके ना कोए मिटाईआ। अक्खर पढ़ के विच्चों लुगात, अल्फ़ ये करन चतुराईआ। सच दवारे किसे ना जुड़या नात, नाता बिधाता संग ना कोए रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इशारे नाल उठाईआ। विष्न ब्रह्मा खोलो्ह लोचण, हरि करता आप जणाईआ । किसे सोच ना आवे विच सोचण, समझ चले ना कोए चतुराईआ। राह तक्को चौदां लोकन, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। चौदां विद्या होई फोकन, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। आपणे घर कलयुग जीव फेर ना लौटन, जूनी जून डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच सलोकन, नाम संदेसा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लैण अंगड़ाई, करवट आपणी रहे बदलाईआ। कवण संदेसा रिहा

सुणाई, धुर धाम बेपरवाहीआ। कवण जलवागर करे रुशनाई, नूरो नूर नज़री आईआ। कवण हक हकीकत रिहा बुझाई, कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। कवण मन्दिर मस्जिद बणाई, सच्चा हुजरा रिहा सुहाई, महबूब आपणा आसण लाईआ। कवण कलमा रिहा पढ़ाई, बिन अक्खरां रिहा समझाईआ। कवण करे सच शनवाई, नाद एका नाम वजाईआ। कवण चार कुण्ट दहि दिशां वेखे चाँईं चाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। विष्न कहे ब्रह्मे उठ, सच सच दयां दृढ़ाईआ। अगला लेखा मैथों पुच्छ, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो बैठा रिहा लुक, निरगुण नूर बेपरवाहीआ। जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर बणाए नन्न्हे पुत्त, छोटे बाले गोदीआं विच उठाईआ। सो साहिब ठाकर स्वामी रिहा तुठ, बेपरवाह बेपरवाही विच आईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा हो के गया झुक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग जन्म जो विछड़े गए रुस्स, सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत रिहा मनाईआ। सहज सुभाउ प्रेम प्रीती गोदी चुक्क, शब्द हुलारा इक वखाईआ। साचे अमृत धो के मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती रिहा कराईआ । ब्रह्मा कहे विष्न की बात, सच सच दे दृढ़ाईआ। मैं वेखां कलयुग अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, आत्म ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। पतिपरमेश्वर कोई ना जोड़े नात, कोटन कोटि इष्ट गुर देव रहे मनाईआ । आत्म परमात्म कोई ना चल्ले साथ, सगला संग ना कोए रखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे पूजा पाठ, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल की वरताईआ। विष्न कहे ब्रह्मे की दस्सां, कहिण विच कुछ ना आईआ। ख़ुशीआं विच दो जहान वेख वेख हस्सां, चौदां तबक राग अल्हाईआ। साहिब अबिनाशी करते टेकां मथ्था, मस्तक चरण कँवल छुहाईआ। जो कुछ वेख्या अक्खां, मैं सच दयां समझाईआ। अबिनाशी करता लोकमात निरगुण धार आया नठ्ठा, जोती जामा वेस वटाईआ। हरिजन हरि भगत जुग जन्म दा विछड़या कीता कठ्ठा, फड़ बाहों गले लगाईआ । आत्म परमात्म दे के इक्को मता, साची सिख्या दिती समझाईआ। प्रेम प्रीती जोड़े नाता, बिधाता आपणा रंग रंगाईआ। एथे उथे होए राखा, सिर शब्दी हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी गाउँदे रहे गाथा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गए दृढ़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे नाथ अनाथां, सहाई होवे हर घट थाँईंआ। सो खेले खेल आप समराथा, सर्ब कुलवन्ता फेरा पाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी आपे दस्स के जाचा, धुर दा पड़दा दित्ता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। ब्रह्मा कहे विष्न की एह सच, सच दित्ता

दृढ़ाईआ। मैं वी वेखां ओस अक्ख, जेहड़ी अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। लख चुरासी अंदर जोत हो के रिहा वस, मेरा मेला सहज सुभाईआ। घर मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ होवे प्रतख, गृह बैठा सोभा पाईआ। मेरा पड़दा खोल्ह के हट्ट, बण वणजारा वणज कराईआ। मैं चरण जावां ढठ्ठ, नमो नमो सीस झुकाईआ। बिन हथ्थां जोड़ के हथ्थ, डण्डौत कर के मस्तक टिक्का लाईआ । साची वित्थया देवां दस्स, जो अठ्ठ तत नौ दवारे कर कर थक्की लोकाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म प्रेम मिठ्ठा रस, जाम सच ना कोए प्याईआ। शास्त्र सिमरत गए थक्क, ब्रह्म विद्या हथ्थ किसे ना आईआ। सच दवारयों कलयुग जीव दूर दुराडे गए नठ्ठ, साचे मन्दिर बहि के मेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। विष्न कहे ब्रह्मे करीए अरदास, सच बेनन्ती इक सुणाईआ। जिस दी खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस दा पसार ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड रंग रंगाईआ। जिस दा शब्द धुन अगम्मी नाद, दो जहान रिहा सुणाईआ। जिस दा निरगुण सरगुण खेल तमाश, जोती जाता बेपरवाहीआ। जिस दा खेल मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पौणी रास, गोपी काहन नचाईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दात, नाम भण्डारा आपणा झोली पाईआ। जो आत्म परमात्म लख चुरासी बन्धनहारा नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। जिस दी आदि अन्त इक्को ज़ात, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सो साहिब समरथ पुरख अबिनाश, करनी करता कार कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार जो आए आख, भविख्त संदेसा मात सुणाईआ। तिन्हां दी अन्तिम पुच्छे वात, सचखण्ड निवासी आपणी लए अंगड़ाईआ। लेखा जाणे लिख्या कलम दवात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान फोले थाउँ थाँईंआ। लहिणा देणा जाणे चार वरन अठारां बरन जमात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मा कहे करीए मिन्नती, चरण इक अरज़ोईआ। विष्न कहे प्रभ खेल अगणती, लेखा गणत विच ना आईआ। ब्रह्मा कहे उह मालक लख चुरासी बण दा कन्ती, कन्त कन्तूहल वड्डी वड्याईआ। विष्न कहे चाढ़े रंग बसन्ती, आदि जुगादि उतर कदे ना जाईआ। ब्रह्मा कहे उस दे नाम दी सिफ्त कर कर थक्की जुग जुग भगती, अक्खरां विच जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। विष्न कहे औह तक्क, हरि करता बेपरवाहीआ। जिहड़ा आदि जुगादि किसे ना आया हथ्थ, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्ह के आपणी अक्ख, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। नाम पदार्थ दे के हक, हकीकत विच्चों दित्ता प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चला के रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ।

निरगुण निरवैर कलयुग अन्त हो प्रगट, जोती जोत करे रुशनाईआ । सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, चार वरनां वणज कराईआ। दूई द्वैती मेट के फट्ट, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म परमात्म दे के ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या रिहा समझाईआ। प्रभ मिलण दी खोल्ह के अक्ख, दोए लोचण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। विष्न कहे वेख खेल करतार, ब्रह्मे देवां सच जणाईआ। गुर अवतार करन निमस्कार, पीर पैगम्बर सजदा सीस झुकाईआ। रसना जिह्वा बिन बत्ती दन्द उच्ची कूक कूक रहे पुकार, तूंही तूं राग अल्हाईआ। नमो नमो नमो निमस्कार, दर दर ख़ाक मस्तक टिक्का धूढ़ रमाईआ। तेरा जलवा परवरदिगार, मुकामे हक तेरी रुशनाईआ। सचखण्ड तेरा आधार, थिर घर वज्जे शब्द वधाईआ। करें खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वस के बाहर, वसल भगतां दए कराईआ। आपणा असल कर इज़हार, इश्क धुर दा रीत बणाईआ। निरगुण सच कर गुफ़तार, गुफ़त शुनीद करें शनवाईआ। तेरी मजलस सांझे यार, चौदां तबक हथ्थ किसे ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र रो रो करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। पीर पैगम्बर कहे प्रभ तेरा बरदा, बन्दगी इक्को इक जणाईआ। तूं लेखा जाणें घर घर दा, घर घर विच खोज खुजाईआ। तेरा कलमा दो जहान पढ़दा, कायनात सिफ्त सालाहीआ। जो जन्मे सो अन्तिम मरदा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैथों डरदा, हुक्मे अंदर भज्जे वाहो दाहीआ। बिन तेरी किरपा सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी पौड़ी कोई ना चढ़दा, मंज़ल हक नज़र किसे ना आईआ। तेरा रूप नरायण नर दा, नर हरि तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत घाड़न घड़दा, घड़ घड़ वेखें थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। विष्न कहे ब्रह्मे औह वेख साथ, हरि करता आप निभाईआ। मेहरवान पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा फेरा पाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, शब्दी डंक गुर नाद वजाईआ। दो जहानां पा के रास, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा नचाईआ। जन भगतां पूरी करनहारा आस, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। दाता दानी सर्ब गुण तास, गुणवन्ता वड वड्याईआ । प्रगट होए शहिनशाह शाहो शाबास, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। लेखा लिखणहारा बिन कलम दवात, काग़ज़ वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगतां बण मलाह, खेवट खेटा फेरा पाईआ। लख चुरसी विच्चों थोड़े आपणे कंध उठा, ख़ुशीआं राह तकाईआ । नेत्र लोचण इक खुल्हा, बिन अक्खां

अक्ख मिलाईआ। बिन रसना जिह्वा ढोला गा, आत्म परमात्म करी पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा नाता लया जुड़ा, एथे ओथे ना होए जुदाईआ। अबिनाशी करता दो जहानां मालक वड ख़ालक सिध्धा मिल्या आ, जोग अभ्यास लोड़ रही ना राईआ। सन्त सुहेले लए जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। घर विच मेले लए मिला, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म दित्ता समझा, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। बण विचोला नूरी नूर जवला दित्ता दरसा, पड़दा ओहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ। विष्नूं कहे उठ वेख जगत, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। पतिपरमेश्वर मेला होया भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। लेखे ला के बूँद रक्त, गुरमुख गुर गुर गोद बहाईआ। आत्म परमात्म दे के शक्ति, शख्सीअत साची दिती समझाईआ। अन्तर रहिण ना दित्ता फ़र्क, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। शब्दी धार कीती लिख्त पढ़त, अर्ज़ी नवीस कलम हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वखाईआ। ब्रह्मा कहे विष्नूं प्रभ दी अचरज लील्हा, लेखा समझ कुछ ना पाईआ। जन भगतां बण आप वसीला, वसल धुर दा दित्ता कराईआ। मेल मिलावा होया इक्को हीला, हरि जू आया वाहो दाहीआ। सज्जण मिल्या छैल छबीला, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड दवारे जिस दा सच कबीला, सन्त सुहेले रिहा वसाईआ। ओथे रंग ना कोई सूहा पीला काला नीला, चिट्टी धार ना कोए वड्याईआ। मन बुध चतुराई ना कोई दलीला, खाणी बाणी शब्द नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखे पढ़दे, गुरमुख सोहँ ढोला गाईआ। अन्तिम पौड़े ओस चढ़दे, जो गोबिन्द गया लगाईआ। निर्भय हो किसे कोलों ना डरदे, अग्गे जावण वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को एक करदे, धार एकँकार विच समाईआ। वेखो खेल अगम्मी हरि दे, हिरदे वड़ के रिहा तराईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े तरदे, जिन्हां आपणे कंध उठाईआ। करन इश्नान सच सरोवर सर दे, दुरमति मैल धवाईआ। उह सज्जण कदे ना मरदे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। उह अग्न कदे ना सड़दे, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। सच दवारे साचे खड़दे, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। सीस चरण कँवलां उत्ते धरदे, मस्तक इक्को ख़ाक रमाईआ। दर ग़ुलाम तेरे बरदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले रिहा मिलाईआ। ब्रह्मा कहे मैं वेख्या मेला, मिलणी जगदीस कराईआ। इक्को घर सोहे गुरू गुर चेला, चेला गुरू नज़री आईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म सज्जण सुहेला, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। वसणहारा धाम नवेला, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अचरज खेल पारब्रह्म खेला, भेव अभेदा समझ किसे ना आईआ। हरिजन साचे सन्त सुहेले चाढ़े तेला, जोत निरँजण कर रुशनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। विष्न कहे ब्रह्मे उठ चलीए धाह, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेखीए खेल बेपरवाह, की करता रचन रचाईआ। नेत्र लोचण मेहर नाल दर्शन लईए पा, हरस इक मिटाईआ। लोकमात की खेल रिहा वरता, वारता आपणी की जणाईआ। मंज़लो मंज़ल पन्ध लईए मुका, बण के पाँधी राहीआ। सच दवारा वेखीए जा, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। विष्नूं कहे मेरी एहो सलाह, चलीए वाहो दाहीआ। सब दा पिता माँ, गोदी दो जहान उठाईआ। कलयुग अन्त की खेल रिहा करा, करनी करता की कमाईआ। जा के सीस लईए झुका, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। ब्रह्मा कहे मैं लवां संभल, आपणा आप उठाईआ। विष्नूं कहे मैं वेस लवां बदल, रूप अनूप धराईआ। पुज्जीए आपणी साची मंज़ल, पिछला पन्ध चुकाईआ। नाम संदेसा सुणीए ग़ज़ल, जो ढोला रिहा गाईआ। तख्त निवासी केहड़ा करदा अदल, अदालत इक्को इक समझाईआ। साची सेज कराए वसल, असल आपणे विच्चों समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। विष्नूं कहे वेख मुक्कया पन्ध, पाँधी बैठे आईआ। जन भगतां चढ़या नूरी चन्द, गुरमुख करन रुशनाईआ। सब दे वेख बन्द बत्ती दन्द, हिरदे हरि जू रहे ध्याईआ। नज़री आए इक्को गुजरी चन्द, जिस दी चन्द सोभा कर ना सके समझाईआ। जिस दा लेखा उपर ब्रह्मण्ड, नौ खण्ड वज्जी वधाईआ। सो नाम पदार्थ इक्को वंड, चार वरनां झोली रिहा भराईआ। धुर दा ढोला सुणाउणा छन्द, सच्चा राग अल्हाईआ। गुरमुखां पूरी कर के मंग, आसा तृष्ना दए बुझाईआ । साढे तिन्न हथ्थ काया चोली रंग, रंग अगम्मी दए चढ़ाईआ। अन्तर आत्म इक अनन्द, परमानंद विच रखाईआ। जुग जन्म दी पिछली गंढ्ढ, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । ब्रह्मा कहे औह वेख लेखा लिखदा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दोए लोचण किसे ना दिसदा, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ । किसे दे उत्ते कदे ना विसदा, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। करे खेल अगम्मी छिन दा, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए रैण दिन दा, भिन्नड़ी वंड वंडाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोक परलोक दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड आपे मिणदा, चरण कँवलां हेठ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सिख्या इक समझाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखी सिख्या, साख्यात रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतां पाए धुर दी भिच्छया, आत्म झोली आप भराईआ। दिवस रैण करे रक्षया, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। जगत जीव किसे ना दिस्या, गुरमुख वेख ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा लहिणा अन्त नजिठया, गुर अवतार पीर पैगम्बर सद्द बहाईआ। शब्द अगाध बोध जो वाक्

भविख्त लिख्या चिठया, वरका वरका रिहा उठाईआ। वेखो खेल अगला अनडिठया, अनडिठड़ी कार समझाईआ। जन भगतां करन आया हितया, हितकारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। मेहर नज़र करे निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। जन भगतां रिहा उधार, भगत वछल सच्चा शहिनशाहीआ। साची सिख्या दसे संसार, ज़ात पात वरन बरन डेरा ढाहीआ। लेखा लिख्या पूरा करनहार, हरि जू हरि मन्दिर इक सुहाईआ। जिथ्थे नौबत वज्जे नाम नगार, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। दीवा बाती कमलापाती इक्को करे उज्यार, बाती तेल ना कोए डगमगाईआ। साची सखीआं मंगलाचार, दिवस रैण वज्जे वधाईआ। महल अटल सुहाए आप करतार, करता कादर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा कमाईआ। आपणी करनी वेखो करदा, करनहार इक अखवाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख वरदा, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवान आपे फड़दा, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। साचे मन्दिर पौड़े चढ़दा, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल राह विच ना कोए अटकाइंदा। भेख खुल्हा के आपणे घर दा, सुरत सवाणी शब्द हाणी नाल मिलाइंदा। भेव चुका प्रीतम पिर दा, पिछला लैणा झोली पाइंदा। जन भगत दवारे निरगुण धार हो के फिरदा, खोजत खोजत वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम गेड़ा वेखो गिड़दा, हरि जू उलटी लठ्ठ भवाइंदा। लेखा जाणे हर घट दिल दा, दिलबर हो के वेख वखाइंदा। पड़दा लाहे बजर कपाटी सिल दा, सीतल धार अमृत इक चवाइंदा। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरला मिलदा, जिस मिलणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आप उठाइंदा। विष्न कहे मैं जन भगत वेखे उठदे, जागत सोवत इक्को लैण अंगड़ाईआ। नाम पदार्थ वेखे लुटदे, बिन हथ्थां झोली रहे भराईआ। आपणी मीटी अंदर वेखे पुगदे, बाज़ी अन्त जित्त रूप वटाईआ। साहमणे पैंडे वेखे मुकदे, जिन्हां आपणी गोद बहाईआ। उह भगत किसे कोलों कुछ ना पुछदे, सिध्धे मिलण चाँईं चाँईंआ। विष्नूं कहे ब्रह्मा उह साडे कोलों नहीं रुकदे, जिन्हां मिल्या शहिनशाहीआ। उह मालक धाम उच्च दे, सचखण्ड वसण डेरा लाईआ। उथे होर कोए ना पुजदे, कोटन कोटि राह विच बैठे ढेरीआं ढाहीआ। प्रभ चरण प्रीती मौजां लुटदे, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। ओथे लेख नहीं ओहले लुक दे, पड़दा नज़र कोए ना आईआ। सन्त सुहेले शब्दी धार बुक्कदे, भबक इक्को नाम सुणाईआ। उथे मेले पिओ पुत दे, गोबिन्द आपणा रंग रंगाईआ। इक्को साहिब सुल्तान सीस झुकदे, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे गोद बहाईआ। ब्रह्मा कहे सच एह होया, हैरानी मेरे उत्ते छाईआ। गुरमुख जागदा वेख्या लोकमात ना सोया, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। साहिब स्वामी अमृत आत्म

इक्को चोया, निझर झिरना दित्ता झिराईआ। उह गुरसिख कदे ना मोया, लाड़ी मौत चरणां हेठ दबाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वस्त अमोलक देवे ढोआ, आपणा नाम इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे की दस्सां खेल दातार, मैनूं उंगली नाल लगाईआ। मातलोक दा दस्स विहार, बिवहारी दित्ता समझाईआ। मेरा उन्हां नाल प्यार, जिन्हां अन्तर आत्म इक लिव लाईआ। नाता तुट्टा कूड़ संसार, मिल्या इक्को इक बेपरवाहीआ। ढोला गाउँदे धुर दी वार, सोहँ राग अलाहीआ। आत्म परमात्म दे अधार, ब्रह्म पारब्रह्म तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण वाह, वाहवा तेरी वड्याईआ। तूं दाता बेपरवाह, बेअन्त तेरी सरनाईआ। तूं मुकामे हक रहिण वाला ख़ुदा, नूरो नूर रुशनाईआ। तूं सचखण्ड निवासी शहिनशाह, नर निरँकार तेरी ओट तकाईआ। तूं राम रामा रूप निराकार रिहों अखवा, अक्खरां विच ना वंड वंडाईआ। तूं साचा काहन कोटन कोटि गोपी रिहा हंडा, महल अटल इक्को सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पा, गुर अवतार पीर पैगम्बर मार्ग दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम वेस वटा, डंका इक्को नाम सुणाईआ। कल कल्की आप अखवा, सम्बल लेखा रिहा चुकाईआ । हरि मन्दिर इक वसा, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। साचे भगतां लया जगा, सन्तां सति सति समझाईआ। गुरमुखां अक्ख लई खुल्हा, गुरसिखां उंगलीआं नाल उठाईआ। साचा बेड़ा लया बन्न्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा लेखे लाईआ। विष्न ब्रह्मा तेरी सुण पुकार, हरि करता अन्त जणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार, नर हरि आपणी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, भगत भगवान आप मिलाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध ठाकर होया सहाईआ। लेख चुकाए शाह कंगाल, राउ रंक राज राजान इक्को घर बहाईआ। एथे उथे दरगाह साची देवे माण, अभिमान रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जणाए इक निशान, निशाना दो जहानां रिहा झुलाईआ। सच निशाना धुर दा झुलदा, झुलावणहार इक अखवाइंदा। दूसर कोए ना उहदे तुलदा, ताण नज़र कोए ना आइंदा। उह लेखा जाणे जन भगतां कुल दा, कुलवन्ता आपणा फेरा पाइंदा। आदि जुगादि कदे ना भुल्लदा, भुल्लया मार्ग आपे पाइंदा। साचे सन्ता नाल फलदा फुलदा, गुरमुख गुरसिख गुलशन आपणा आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। विष्नूं वेख गुरमुख हस्सदे, ख़ुशीआं ताल वजाईआ। गीत गावण प्रभू दे जस दे, पुरख अकाल इक मनाईआ। लेखे चुक्के मन्दिर मठ दे, मसीत मसला हल ना कोए कराईआ।

मणका मणका मन ना कोए रटदे, मणका मन का ना गए भवाईआ। इक्को सीस साहिब चरणां उत्ते रखदे, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सच दवारे इक्को वसदे, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। उथे मेले तीजी अक्ख दे, निज नेत्र होए रुशनाईआ। एसे गल्ल तों साध सन्त नठ्ठदे, अंदर वड़ के दरस कोए ना पाईआ। रसना जिह्वा सारे रटदे, होका दे के जगत सुणाईआ। गीत गाउँदे धन्ने जट्ट दे, धन्ना बण ना कोए वखाईआ। घाउ जानण ना अगम्मी फट दे, जो गोबिन्द शब्द खण्डे नाल लगाईआ। दरवाजे खुल्हे नहीं दिसे धुर दे हट्ट दे, प्रभू मेल ना कोए मिलाईआ। मेले बणे रहे त्रैगुण माया रत दे, पंज तत पूजण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रिहा उठाईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मा उह वेख जोग, प्रभू सच सच दृढ़ाईआ। जन भगतां हउमे चुक्कया रोग, हंगता बैठी मुख छुपाईआ। ब्रह्मा कहे मैनूं होई ख़ुशी ब्रह्म दा पारब्रह्म नाल होया संजोग, साढे तिन्न हथ्थ घर वज्जी वधाईआ। लेखा चुक्कया हरख़ सोग, चिन्ता कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुखां सीस निवाउँदे चौदां लोक, चौदां तबक लागण पाईआ। जिन्हां गाया प्रभ दा सलोक, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। तिन्हां दी प्रभ ने करके आप खोज, कलयुग मेला लया मिलाईआ। पुरख अकाल दे अगम्मी चोज, जन भगतां आप जणाईआ। साचे सन्त घर बैठयां दर्शन करदे रोज़, सुत्यां जागदयां इक्को रंग वखाईआ। तिन्हां गुरमुखां नाम दी लग्ग गई साची झोक, भंग फ़ीम पोसत नशा कम्म कोए ना आईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के गाउँदे सच सलोक, मैं तेरा तूं मेरा सच्चा माहीआ। उथे साहिब स्वामी आपे जाए पहुंच, शब्दी सतिगुर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। वेखो देवे वड्याई वड्डा, मेहर नज़र नाल तराईआ। लेख चुकाए बुढ्ढा नढ्ढा, जवान इक्को रंग रंगाईआ। जन्म कर्म दी तोड़ के हद्दा, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ । सच दवारे दे के सद्दा, गुरमुख लए मनाईआ। मेहरवान हो के पड़दा कज्जा, शब्द दुशाला ओढन इक वखाईआ। दूर दुराडा आया भज्जा, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। जिन्हां गुरमुखां दा पिच्छे नालों सोहणा बणया अग्गा, अग्गे सके ना कोए अटकाईआ । उह हँस डार कदे ना रलण कगां, काग वांग ना कोए कुरलाईआ। लेखा चुकया बगला बप्परा बग्गा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दरस वखाए उपर शाह रगा, घर पड़दा दए उठाईआ। त्रैगुण अग्न ना तपाए अग्गा, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। नाम नगारा उथे वज्जा, जिस घर गुरमुख ख़ुशीआं रिहा मनाईआ। बिन मक्कयों काअब्यों कराया हज्जा, हुजरा हक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा तराईआ। विष्न कहे प्रभ भगत अधारी, आदि जुगादि अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारी, निरगुण निरँकार आप जणाईआ। कल कल्की लए अवतारी, जोती जाता वेस

वटाईआ। प्रेम प्यार दा बण व्यपारी, घर घर वेखे थाउँ थाँईंआ। जिन्हां अन्तर आत्म लग्गी यारी, सो सज्जण रिहा उठाईआ। गुरसिख सुरती रहे ना कोए कुआरी, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। ख़ुशीआं नाल बोली भिन्नड़ी रैण अज्ज सोहणी लग्गे दिहाड़ी, तिउहार धुर दा रही मनाईआ। मिल्या मेल जोत निरँकारी, निरवैर खेल खलाईआ। इक सत्त दा वणज व्यपारी, सतारां सावण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक सत्त कहे मैं दस्सां हाल, पिछला आप जणाईआ। जिस दे संग वस्या काल महाकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। जो देंदा रिहा अहिवाल, धुर दा संदेस सुणाईआ। जिस दा पिता पुरख अकाल, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा सम्बल सच मकान, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। जिस दा नाम बिना ज़बान, ढोला शब्द नाद अल्हाईआ। जिस दा कलमा नबी रसूल देण पैग़ाम, हज़रत करन पढ़ाईआ। सो खेल करे भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं वेख इंतज़ाम, नव सत्त खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं सब नूं लाए आप इल्ज़ाम, आलम समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरगाहीआ। धुर दरगाही लेख अवल्ला, आदि जुगादि आप कराइंदा। कल कल्की प्रगट होए इक इकल्ला, अकल कलधारी फेरा पाइंदा। दाता योद्धा सूरबीर अछल अछल्ला, वल छल आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाल रला के राणी अल्ला, आलमगीर आपणा हुक्म मनाइंदा। जुग चौकड़ी जो फड़ाउँदा रिहा पल्ला, दामनगीर इक्को नज़री आइंदा। सच संदेश सदा इक्को घल्ला, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। कलयुग अन्त लख चुरासी जीव जंत होवे झल्ला, झलक नर हरि ना किसे जणाइंदा। बिन हरि नामे काया माटी ख़ाली दिसे खल्ला, ख़ालक ख़लक कोलों आपणा पड़दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। कलयुग आए अन्धेरी राती, रुतड़ी रुत्त ना कोए सुहाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव एह निक्की जेही पावण बाती, आपो आपणा हाल सुणाईआ। झट्ट वेख्या प्रभ चढ़या उपर राकी, शहिनशाह सवारा सीस ताज टिकाईआ। जिस दी गाउँदे जुग चौकड़ी साखी, साख्यात फेरा पाईआ। सचखण्ड जोत जगे दीवा बाती, लख चुरासी घर घर करे रुशनाईआ। जिस दा जलवा नूर आफताबी, महबूब बेपरवाहीआ। जो नित नवित सदा साथी, अहबाब रबाब सुणाईआ। सो लहिणा देणा पीर पैगम्बरां मुकाए बाकी, लेखा सब दा वेख वखाईआ। बचया रहे ना कोए बन्दा ख़ाकी, ख़ालक ख़लक खोज खुजाईआ। करे खेल बहु बिध भाती, भगवन आपणा पड़दा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंज़ल वेखे चाँईं चाँईंआ। साची मंज़ल वेखे आत्म अन्तर, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। लेख चुकाए गगन गगनंतर, गृह मन्दिर

सोभा पाईआ । जिस घर नाम निधान इक्को मंत्र, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस गृह इक्को सोहणा शस्त्र, सूरबीर इक्को नज़री आइंदा । जिस दर इक्को अगम्मी वस्त्र, रूप रंग आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो दवारा सोभा पाइंदा । सो दवारा भगतां घर, हरिजन वज्जे वधाईआ। जिथ्थे मिले धुर दा वर, मेहरवान होए सहाईआ। जिथ्थे जम का भउ चुक्के डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिथ्थे गुरमुखां पल्लू लए फड़, गंढ्ढ आपणे नाल पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवणहार वड्याईआ। विष्न कहे ब्रह्मा उह घर केहड़ा, चार कुण्ट नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मा कहे उह भगतां खेड़ा, जिथ्थे पारब्रह्म बैठा डेरा लाईआ। उथे लहिणा चुक्कया तेरा मेरा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां हरिसंगत रूप बणके प्रेम प्यार आपणा पाया घेरा, चारों कुण्ट आसण लाईआ। उन्हां दा एथे होया निबेड़ा, अग्गे देवे ना कोए सज़ाईआ। सच पुच्छें जींवदयां जग बन्न्हया बेड़ा, मरयां सके ना कोए रुढ़ाईआ। गुरमुखां मन चाउ घनेरा, घर वज्जे सच वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान कर के पाया फेरा, भगत भाग आपणा लया मिलाईआ।

१८ सावण २०२१ बिक्रमी हीरा नंद दे गृह बाबा चम्बल

सच भगती प्रभ तेरी किरपा, जन भगत रहे जस गाईआ। कोट जन्म दी मिटे बिप्पता, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। नज़री आवे इक्को इष्टा, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। दिवस रैण ख़ुल्ही रहे दृष्टा, पड़दा ओहला ना कोए जणाईआ। सच प्यार लग्गा रहे इश्का, माशूक मशक ना कोए वखाईआ। होए तफ़रीक बिन अक्खर हिन्दसा, हासल अन्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहे तेरा प्रेम अनोखा, बिन किरपा हथ्थ किसे ना आइंदा। जिस दे विच कोई नहीं धोखा, कूड़ा रंग ना कोए रंगाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरले देवें मौका, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । भगत कहे बिन तेरी मेहर, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। आवण जावण चुक्के ना किसे गेड़, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ । आत्म परमात्म होए ना मेल, मिलणी जगदीस ना कोए कराईआ। घर मिल्या ना सज्जण सुहेल, स्वामी अंग ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। जन भगत कहे तूं धुर दा जामन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखा मुकाए खत्री ब्राह्मण, शूद्र वैश गोद बहाईआ। साचा नाम फड़ाए

दामन, पल्लू आपणे नाल गंढ्ढाईआ । बण के धुर दरगाही रामन, रमईआ आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जन भगत कहे सद तेरा प्रेम, तुध बिन झोली कोए ना पाइंदा। अन्तर अन्तर धुर दा नेम, गंढ्ढण गंढ्ढ ना कोए वखाइंदा। वेख वखाए अबदुल रहीम, आपणी दिशा दए जणाइंदा। दरस दिखा के आपणे नैण, लोचण अक्ख नाल मिलाइंदा । धुरदरगाही बण के सैण, सज्जण आपणा रूप वटाइंदा। पूरब जन्म दा लहिणा देण, लहिणा हथ्थों हथ्थ मुकाइंदा । शब्द अगम्मी आया कहिण, नाम संदेसा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताइंदा। जन भगत कहे प्रभ तेरा सहारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी वेखे पार किनारा, दो जहानां चरणां हेठ दबाईआ। नित नवित वज्जदा रहे नगारा, नाम निधान करे शनवाईआ। गुर अवतार लगा अखाड़ा, पीर पैगम्बर नाच नचाईआ। जन भगतां खोल्ह किवाड़ा, पर्दा ओहला दए उठाईआ। बण के सज्जण सैण यारा, साक कुटम्ब आपणा लए प्रनाईआ। खेले खेल खेलणहारा, ख़ालस आपणा रहिण वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत कहे तूं धुर दा मित्त, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। घर दर्शन देवें नित, नवित आपणा वेस वटाईआ। अबिनाशी हो के वसे चित, चित वित ठगोरी नज़र कोए आईआ। करवट लै बदलाएं पिठ, सनमुख स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। घर वसेरा करें नित, अन्तर बैठा सोभा पाईआ। आपणे मिलण दी आपे करके बिध, नाता जोड़ें सहज सुभाईआ। शब्द अगम्मी ला के खिच्च, खिच्ची आवें वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होवें सहाईआ। जन भगत कहे मैं वेख्या अंदर, घर पड़दा इक उठाईआ। सर्ब स्वामी बैठा मन्दिर, मंज़ल आपणा पन्ध चुकाईआ। सच दवारे तोड़ के जंदर, कुण्डी खिड़की परे हटाईआ। मन वासना मेट के बन्दर, दहि दिशा रंग रंगाईआ। शब्द नाद अगम्म सुणाए मंगल, ख़ुशीआं राग अलाईआ। शरअ शरीअत तोड़ के संगल, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। आप उठा के आपणे अंगण, साची गोदी लए सुहाईआ। नाम अनौखी चाढ़ के रंगण, दुरमति मैल परे हटाईआ। जन भगतां नाल पा के आपणा सगन, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहे मेहर नज़र करे बेनज़ीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जलवा वखा अगम्मी तस्वीर, तसव्वर आपणा आप कराइंदा। लेखे ला शाह हकीर, हकीकत हक विच्चों दृढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी बदल तदबीर, तकदीर सब दी वेख वखाइंदा। दाता योद्धा बण के सूरबीर, बीरता आपणी इक प्रगटाइंदा। दूर दुराडा पैंडा चीर, पाँधी हो के वेख वखाइंदा। मंज़ल चढ़ के आप अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म सुणाइंदा।

जन भगतां आपणे नाल मिला के तासीर, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। जन भगत कहे मोहे चाउ घनेरा, घर मिल्या बेपरवाहीआ। गृह चुकया तेरा मेरा, मिल्या मेल बेपरवाहीआ। पन्ध नज़री आया नेड़ा, दूर दुराडा लया मुकाईआ। सोहणा वेख्या वसदा खेड़ा, ख़ालस बैठा नूर इलाहीआ। शरअ शरीअत ना कोए झेड़ा दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। ज़ात पात ना कोए डेरा, कूड़ी वंड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूर करके मज़्हब कूड़ा, सच सुच्च रिहा समझाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कां अक्खां, लोचन नाल मिलाईआ। बिन ख़ुशीओं ग़मीओं हस्सां, हस्ती आपणी आप बदलाईआ। बिन हथ्थां पैरां नठ्ठां, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। बिन रसना जिह्वा रटां, हिरदे हरि हरि नाम ध्याईआ। धुर दा लाहा इक्को खट्टां, प्रभ मिले सच सरनाईआ। बिन नेत्र पेख्या रसना बोल कदे ना बकां, जिह्वा नाल ना कोए सुणाईआ। सच दवारे सीस जगदीस चरण कँवल उपर रखां, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए दरसाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कया उह, जिस हथ्थ सर्ब वड्याईआ। उह मेरे जोगा गया हो, होका दे के रिहा सुणाईआ। जिस गुर अवतारां कोलों आपणा आप लया खोह, मुहब्बत गुर गुर शब्द इक समझाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी साची लो, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। जिस दी पीर पैगम्बर देंदे रहे सो, धुर संदेसा राग सुणाईआ। सो साहिब स्वामी जन भगतां संग आपणा ला के प्रेम प्रीती मोह, मुहब्बत नाता रिहा जुड़ाईआ। सो आत्म परमात्म नाल आपे गया छोह, शाबास भगतां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।