१८ सावण २०२१ बिक्रमी तारा सिँघ दे घर चम्बल
रविदास वेख पिछली चिठ्ठी, दर बेनन्ती इक अरज़ोईआ। बिन अक्खरां धार जिस दी चिट्टी, कलम शाही ना मिले ढोईआ । जगत नज़र ना आए मात अनडिठी, लोचण वेख कोए ना पाईआ। जिस विच मेरे नौ जन्म दी कहाणी लिखी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, घर साचे देवे ढोईआ। रविदास वेख अगम्मड़ा लेख, लिख्त जगत ना कोए वड्याईआ। जिस विच मिल्या धुर संदेश, सच नाम शनवाईआ। जिस नूं लभ्भदे विष्न ब्रह्मा महेष, भज्जण वाहो दाहीआ। जो वस्या सचखण्ड देस, दरगाह साची डेरा लाईआ। जिस नूं नमो नमो आदेश, सजदा
सीस सर्ब झुकाईआ। जो साहिब जन भगतां संग करे हेत, नित नवित वेस वटाईआ। जिस ने तेरे नाल मेरी रलाई खेड, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए चुकाईआ। उह चिठ्ठी कढ्ढ पत्र, पत पतवन्ता दया कमाइंदा। जन्म नौ पाए जिस दी ख़ातर, ख़तरा सीस ना कोए रखाइंदा। जगत वणजारा बणया रिहा चातर, चातृक रूप ना कोए बणाइंदा। अक्खर पढ़दा रिहा नाल जोड़ के लगां मातर, निरअक्खर समझ कोए ना पाइंदा। दरस ना पाया गहर गम्भीर बातन, ज़ाहर वेख नैण ना कोए शरमाइंदा। बत्ती दन्द रसना जिह्वा सारे आखण, बिन अक्खां अक्ख ना कोए मिलाइंदा। परमात्म हो के आत्म बणे ना कोए साथण, धुर दा संग ना कोए रखाइंदा। लेखा चुक्के ना पूजा पाठन, मस्तक तिलक ललाट ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, वेला वक्त वेख वखाइंदा। रविदास कढ्ढ काग़ज़ कोरा, कलम शाही बैठी मुख भवाईआ। जिस दी पई अन्तिम लोड़ा, लोहड़ा पैंदा वेखणा जगत लोकाईआ। जिस दे नाल नाता जुड़दा रिहा जोड़ा, जोड़ी जगदीस मात बणाईआ। जिस दा लेखा रह गया थोड़्हा, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। रविदास वेख पिछला अन्तर, अन्तष्करन ना कोए जणाईआ। जिस बणाई मेरी बणतर, घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। जिस दा नाम अगम्मी मंत्र, दो जहान रहे जस गाईआ। जिस दा लहिणा देणा उपर गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। जिस ने जन भगत बुझाउणी लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दर दर रिहा चुकाईआ। रविदास कहे उह चिठ्ठी खोल्ह, बिन अक्खरां दए गवाहीआ। उहदे उत्ते अगम्मी बोल, बिन रसना करे पढ़ाईआ। उहदे अन्तर अनोखा तोल, बिन पल्लउँ रिहा तुलाईआ। उहदा साथी अगम्मी ढोल, नाम नग़ारा रिहा वजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। चिठ्ठी कहे मैनूं लावे कौण हथ्थ, हथ्थां विच हथ्थ ना कोए मिलाईआ। मेरे उत्ते लेखा पुरख समरथ, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। मैं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जुग जुग मार्ग दस्स, शब्द इशारे नाल समझाईआ। प्रेम प्यार दा दे के रस, मेला प्रीतम नाल करावां सहज सुभाईआ। अन्तिम सारयां कोलों रही नठ्ठ, फड़यां हथ्थ किसे ना आईआ। अक्खरां नाल मेरी सिफ्त देवे दस्स, अल्फ़ ये कर पढ़ाईआ। इक हो के भगतां वस, वसल सच दित्ता कराईआ। रविदास कलम शाही उस ख़ाने दिती घत्त, जिस ख़ान्यों सके ना कोए कढाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल शब्द अगम्मी दे के मत्त, मतलब आपणा दित्ता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। चिठ्ठी
कहे मेरा लेख अवल्ला, पढ़न वाला नज़र कोए ना आइंदा। मैं परम पुरख दा फड़या पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाइंदा। वसणहार निहचल धाम अटला, महल अटल सोभा पाइंदा। वसणहारा जलां थलां, घट घट अन्तर डेरा लाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी फिरे इकल्ला, दूजा संगी संग ना कोए बणाइंदा। नित नवित करे वल छल्ला, अछल छल धारी आपणी धार कमाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल्ला, समुंद सागर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी दया कमाइंदा। रविदास कहे चिठ्ठी कर चुप्प, धुर दा लेखा इक जणाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। हौली हौली सब दा पैंडा जाए मुक, पाँधी बणे पाँधी राहीआ। जो नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहा लुक, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा मुख छुपाईआ। सो ठाकर हो के गया उठ, निरगुण निरवैर जोती जोत कर रुशनाईआ। उस दा लहिणा तेरे नाल कुछ, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। चिठ्ठी कहे की दित्ता संदेश, मेरे अन्तर आत्म आवाज़ लगाईआ। मैं तक्कदी रही हमेश, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जिस दा अगम्म अगम्मड़ा देस, बिन तेल बाती दीपक जोत करे रुशनाईआ। उह दाता योद्धा सूरबीर नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ । जो भगतां करे हेत, हितकारी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ । चिठ्ठी कहे मेरा उलटा कर पत्र, पत्तन आपणा दयां समझाईआ। जिस दी धारों आई उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इस चिठ्ठी दा करदे रहिण शुकर, निउँ निउँ आदि जुगादि सीस झुकाईआ। इसे चिठ्ठी दे नाल नाता जुड़या गोबिन्द पिओ पुत्तर, पिता पुरख अकाल सच संदेसा दित्ता सुणाईआ। रविदास दर दरवेश कोई ना जाए मुक्कर, अक्ख सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ । चिठ्ठी कहे मेरे उत्ते नहीं कोई हरफ़, हुलीआ मेरा ना कोए जणाईआ। मेरी सिम्मत नज़र ना आई कोई तरफ, चारों कुण्ट वेख थक्की लोकाईआ। मैं सब तों हो के बेतरफ़, यक तरफ़ इक्को ओट तकाईआ। मेरी उस नाल शर्त, जिहड़ा सब दी शरअ रिहा बदलाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जो ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, रहमत आपणी नाल प्रनाईआ। जो नौ जन्म विच रहे भटक, भटकणा दए गंवाईआ। अद्ध विचकार ना जावण अटक, मंज़ल पन्ध दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना होवण ग़रक, शौह दरया ना कोए डुबाईआ। अग्गे रहे ना कोई फ़र्क, पिछला लेखा देवे चुकाईआ । लेखा चुक्कया स्वर्ग नरक, दोहां चरणां हेठ रखाईआ । मेरा मालक मर्दाना मर्द, महबूब नूर
ख़ुदाईआ। जिस जन्म जन्म पिच्छो वंडाई आ के दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। रविदास तेरा की होणा हर्ज, इक्को वार वरका देणा उल्टाईआ। पिछला लह जाए कर्ज़, अग्गे मिले बेपरवाहीआ। एहो खेल सदा असचरज, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे कूड़ी क्रिया लग्गण ना देवे कोई वरग, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ।
१८ सावण २०२१ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल
सुरत कहे मैं उठी सुत्ती, सतिगुर सुत्यां लया जगाईआ। निरगुण करके आप सुच्ची, सूख़म रूप दित्ता समझाईआ। कट विछोड़ा पूरब दुखी, सुख सागर विच समाईआ। मैं वेखां चढ़के मंज़ल उच्ची, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नैण तक्कां साहिब सुल्तान पंच मुखी, पंचम लहिणा रिहा चुकाईआ। जिस दा वेहड़ा सुहञ्जणा सोहे जन भगतां संग पुती, फुल्ल फुलवाड़ी सच्च महकाईआ। मैं कूक पुकार करां उथे उच्ची, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। धन्न भाग सतिगुर शब्द मिल के बणी विछड़ी मिली उठी, गुर रुस्या लया मिलाईआ। मेरी अन्तिम खेल मुकी, छुट्टी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाल लगा के मेरी रुची, रचना आपणी दिती वखाईआ।
१८ सावण २०२१ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल
सतिगुर कहे उठ सवाणी, सुरत सवाणी लए अंगड़ाईआ। लेखा चुकावां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। अमृत प्यावां ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराईआ। बोध अगाध सुणावां अगम्मी बाणी, घर वज्जे नाम वधाईआ। आवण जावण चुक्के कानी, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। मेल मिलावा धुर दा हाणी, जगत विछोड़ा दूर कराईआ । घर दरसावां पद निरबाणी, महल अटल इक्को नज़री आईआ। मेल मिलावा शाह सुल्तानी, घर सज्जण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आत्म देवे वर, परमात्म आपणे घर बहाईआ।
१८ सावण २०२१ बिक्रमी पिण्ड चम्बल
सुरत कहे मैं साची सख़ी, धुर शब्द होवे कुड़माईआ। प्रीतम वेखां आपणी अक्खीं, नैणां नैण मटकाईआ। चारे कुण्ट फिरां नस्सी, भज्जां वाहो दाहीआ। उच्ची कूक रही दस्सी, भगतां रही सुणाईआ। इक्को हो कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा पुरख समर्थी, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घट घटी, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कारज करे आपणी हथ्थीं, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।
१८ सावण २०२१ बिक्रमी दिदार सिँघ दे गृह पिण्ड जट्टा
नव नौ खेल अथाह, चार चार समझाईआ। नव नौ बेपरवाह, चार चार वड्याईआ। नव नौ भेव चुका, चार चार समझाईआ। नव नौ वंड वंडा, चार चार रुशनाईआ। नव नौ रंग चढ़ा, चार चार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंक अंक मेल मिलाईआ। पहला काया नौ दवार, वेखणहार हरि अखवाइंदा। दूजा काया नौ खण्ड पृथ्मी संसार, प्रीतम आपणा हुक्म वरताइंदा। चौथा चारे कुण्टां करे विचार, निरगुण सरगुण फोल फुलाइंदा। तिन्न्हां अंकड़यां हिन्दसयां कर शमार, सैंकड़यां विच बदलाइंदा। इकाई इकल्ली करे पुकार, दहाई दोहरा ताल वजाइंदा। सैंकड़यां विच हो शमार, सहिँसा सर्ब मिटाइंदा। जिस दा आदि जुगादि नित नवित सदा विहार, विवहारी हो के खेल खिलाइंदा। जो नव नौ चार तों वसे बाहर, निरगुण निरवैर निराकार, नर नरायण सोभा पाइंदा। सो नौ सौं चुरानवे चौकड़ी जुग जगत करे गुफ़तार, शब्द नाद धुन शनवाइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, पंज तत काया चोला मात हंढाइंदा। दो हो के ख़बरदार, अन्तर सिफ़रा रूप समाइंदा। सिफ़रयों फिर हो के आपणी धार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण निराकार हो तैयार, एका धार चलाइंदा। दूए हो उज्यार, एका रंग रंगाइंदा। इक्को एका एकँकार, अकल कलधारी वेख वखाइंदा । जिस दा अन्त ना कोए शमार, भेव अभेव ना कोए खुल्हाइंदा। सो सम्मत सम्मती वेखणहार, जुग चौकड़ी फोल फुलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नौ दुआर करदे गए इज़हार, नौ खण्ड पृथ्मी माण रखाइंदा। चार जुग दा जगत शृंगार, काया माटी तत हंढाइंदा। कलयुग अन्तिम तत शरीरों हो के बाहर, मन मति बुध ना कोए रखाइंदा। इक्को शब्द अगम्मी तार, बिन तन्दी तन्द हिलाइंदा। इक्को जोत जोत निरँकार, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, भेव अभेदा आप समझाइंदा। नव नौ चार खेल मलंग, हरि करता आप वखाईआ। निरगुण हो के दो जहान सर्ब दवारे लँघ, घर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्द दमामा नाम वजाए मृदंग, राग आपणा इक सुणाईआ। भेव चुका के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म होए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो जुग चौकड़ी रहे मंग, तिन्हां आसा मनसा पूर कराईआ। साची सेजा बैठ पलँघ, रुत्त रुतड़ी आप महकाईआ। धुर दा ढोला जणा के छन्द, संसा रोग चुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जिस दी कोए ना पाए समझ, सो रमज़ इक्को इक लगाईआ। जिस दा खेल अगम्मी ग़ज़ब, ग़रज़ आपणी फेरा पाईआ। जिस नूं वेख विष्न ब्रह्मा शिव होवण तुअजब, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। जिस दा देणा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। इक्को जन भगतां सिध्धा करे अदब, आदाब आपणा इक जणाईआ। दरगाह साची वखाए आपणा कदम, पदम देवे ना कोए वड्याईआ। तिस दा लेखा जाणे ना कोई अदम, अन्त कहिण विच ना आईआ। लख चुरासी तोड़नहारा बन्धन, बन्दगी इक्को इक सुणाईआ। नव नौ चार जो गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले मंगण, आपणा पन्ध मुकाईआ। काया चोली साची रंगण, दुरमति मैल धवाईआ। मिले वड्याई विच ब्रह्मण्डण, वरभण्ड ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी ना सिफ्त गाए बत्ती दन्दण, रसना जिह्वा सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी अगे पिच्छे रही जांदी, वक्त आपणा पन्ध मुकाईआ। दिवस रैण रही गांदी, धुर दा राग अल्हाईआ। दर दरवेश रही बांदी, बन्दना करके सीस झुकाईआ। गुरमुखां सच संदेसा रही आंदी, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। दरगाह दस्सदी रही भूमिका ठांडी, ठंडक इक वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पंज तत काया गुर अवतार पीर पैगम्बरां तन माटी रखी सांभी, तन सोहणा पोच पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल साचे हरि, रूप अनूप लया वटाईआ। नौ सौ चुरानवे वेखो चौकड़, शहादत चौकड़ां नाल मिलाईआ। जन भगतां कटे आप औकड़, औखी घाटी पार चढ़ाईआ। सन्त सुहेला कोए ना जावे औंतर, भाग लग्गे थाउँ थाँईंआ। जोत अकालण बण के शौकण, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रिहा मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जावे बीत, बीती कहाणी फेर बदलाईआ। निरगुण चला के आपणी रीत, सतिगुर सति सति दृढ़ाईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, दर दर आया आप प्रगटाईआ। शिवदुआला मठ्ठ इक अनडीठ, घर सच्चा दए वखाईआ। लख चुरासी इक्को गीत, धुर दा ढोला दए पढ़ाईआ। जन भगत काया कर के ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। परम पुरख परमात्म गुर अवतार पीर पैगम्बर सदीआं नाल आवे ठीक, ठेकेदार हो के फेरा पाईआ। पिछली
कहाणी उत्ते फेर के लीक, लेख अगला दए बदलाईआ। लहिणा देणा चुकाए लाशरीक, शरक्त सब दी मेट मिटाईआ। आपणे विच रखे तौफ़ीक, दूजे दर ना मंगण जाईआ। दूर दुराडा हो नज़दीक, नेरन नेरा हो के दरस वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो प्रभ मिले आप अतीत, अत्याचार वेखे सर्ब लोकाईआ। एह धार सदा अनडीठ बारीक, विद्या जोग अभ्यास समझ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां संग करे आपणी रीझ, सेहरा सीस जगदीस गुंदाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां करके इक प्रीत, प्रतीनिध हो के पासा दए पलटाईआ।
१८ सावण २०२१ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल
गुरमुख आत्म कहे बिन सोई जागी, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द पाया वडभागी, भागां भरी ख़ुशी मनाईआ। सुणया राग अगम्म अनादी, घर वज्जी सच शनवाईआ। दर्शन कीता बण के हाजी, हुजरा काया हक सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी मनसा पूर वखाईआ। मेरी मनसा विच्चों पुन्नी मनसा, मानस जन्म मिली वड्याईआ। वेखण आया उत्ते अर्शा, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। माण दवाए उत्ते फ़र्शा, फ़ज़ल रहमत आप कमाईआ । पूरब जन्म दा लाहे कर्ज़ा, मकरूज़ लेखा रिहा मुकाईआ। करया खेल अगम्म असचरजा, अचरज लीला आप वरताईआ। योद्धा बण के सूरबीर मर्दा, नाम मर्दानगी इक समझाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल वंडे दर्दां, दुखियां दुःख़ आपणी झोली पाईआ। एथे ओथे दो जहान सच प्रीतम सुणदा रहे अरज़ां, आरज़ू सब दी आपणे कोल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पुट्ठीआं सिध्धीआं करे नरदां, पासा जगत दए उल्टाईआ।