पुस्तकालयभाग १७

१८ सावण २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगा

सति पुरख निरँजण सति दरबारा, सति सतिवादी आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा, आदि जुगादी नैण खुल्हाइंदा। आदि निरँजण कर उज्यारा, जोत उजाला डगमगाइंदा। एकउँकार दए अधारा, घर ख़ुशीआं रंग रंगाइंदा । अबिनाशी करता कर पसारा, श्री भगवान भेव चुकाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पावे सारा, अनुभव आपणी खेल वखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी हथ्थ करतार, करता आपणे हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, निरगुण वेखे चाँईं

चाँईंआ । निरगुण खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव अभेदा आपणा दए खुल्हाईआ। निरगुण इच्छया निरगुण भण्डार, निरगुण देवणहार आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप प्रगटाईआ। निरगुण खेल करे प्रगट, हरि करता वड वड्याईआ। धुर दी इच्छया खोल्ह के हट्ट, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, वड्डा वड्ड वड्याईआ। मेल मिलावा नार कन्त, घर साचे जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण निरगुण बणा बणत, लेखा जाणे अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सति दवारा कर परवान, सचखण्ड साचा इक सुहाइंदा। दीआ बाती जगे महान, कमलापाती आप टिकाइंदा। मुकामे हक कर प्रधान, जलवा नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर साची दरगाह, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। तख्त निवासी बेपरवाह, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणी इच्छया आप प्रगटा, भिच्छया धुर दी दए वरताईआ। नाता जोड़ सहज सुभा, नार कन्त रूप वटाईआ। जननी जन बण खेल करे अथाह, सुत दुलारा आपणी गोद उठाईआ। पूत सपूता नाउँ धरा, शब्दी देवणहार वड्याईआ। चरण कँवल दए रखा, थिर घर लेखा दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी करनी कार कमाईआ। करनी कार करे निरँकारे, हरि करता वड वड्याईआ। जनणी जन बणे सुत दुलारे, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। मात पित बण मित्र प्यारे, सख़ा सहाई आप हो जाईआ। महल अटल उच्च मनारे, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। सति संदेसा देवे देवणहारे, एका एक करे शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा सदा बेअन्त, हरि करता आप जणाइंदा । निरगुण निरवैर निराकार महिमा आपणी जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। सुत दुलारा शब्दी प्रगटाए साचा सन्त, सिपाही इक्को इक बणाइंदा। जिस दा खेल आदि अन्त, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। सुत दुलारा शब्द सिपाही, हरि करता आप उठाईआ। आदि पुरख प्रभ रचन रचाई, थिर घर देवे माण वड्याईआ। सच संदेसा इक सुणाई, धुर दा राग अलाहीआ। निरगुण निरवैर हो के बणना पाँधी राही, मंज़ल मंज़ल दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। सिपाही कहे मैं धुर दा सन्त, पुरख अकाल आप बणाईआ।

मेरा विछोड़ा आदि जुगादि ना होवे कन्त, नार दुहागण रूप ना कोए वटाईआ। दो जहान महिमा अगणित, लोक परलोक जुग चौकड़ी सदा सदा जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। सन्त सिपाही गया उठ, हरि शब्द लए अंगड़ाईआ। साची धारों गया तुठ, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नाम खण्डा फड़या मुठ्ठ, दो जहानां रिहा चमकाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड रहे झुक, पुरी लोअ सीस झुकाईआ। जिस दा वार निशाना कदे ना जाए रुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म इक वरतंत, हरि करता सति दृढ़ाइंदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेखे वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा के बणत, पंज तत काया चोला जगत हंढाइंदा। शब्द अनादी दे के मंत, धुर मंत्र नाम सुणाइंदा। गढ़्ह तोड़नहारा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाइंदा। मिलावणहारा साची संगत, सगला संग आप वखाइंदा। काया चोली चाढ़नहारा रंगत, रंग इक्को इक रंगाइंदा। नात तोड़नहारा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल खलाइंदा। सन्त सिपाही उठ उठ जाग, हरि करता आप जगाइंदा। निरगुण सरगुण वेख मार झात, लख चुरासी तेरी अक्ख मिलाइंदा। जुग चौकड़ी तुध बिन पुच्छे कोई ना वात, पहरेदार नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्त पंज तत ख़ाकी मिले ख़ाक, माटी तन रहिण कोए ना पाइंदा। घर घर अंदर सच कराए ना कोए इतफ़ाक, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। नारी मिले ना कन्त सुहाग, सुहञ्जणी सेज ना कोए हंढाइंदा। साचे अस्व घोड़े चढ़े ना कोए राक, शाह सवारा खड़ग खण्डा हथ्थ ना कोए चमकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोई ना पड़दा सके ढाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाइंदा। शब्द सुत वेख दुलारे, करता पुरख आप जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरे खेल न्यारे, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। गुर अवतार तेरे सहारे, पीर पैगम्बर तेरी ओट तकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरे वणजारे, अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा रही जस गाईआ। अठसठ तीर्थ राह तक्कण तेरा किनारे, जल थल महीअल तेरा खेल बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त रिहा जगाईआ। साचा सन्त शब्द गुर उठया, दोए जोड़ सीस निवाईआ । ठाकर स्वामी प्रभू तुट्ठया, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। दो जहानां शेर हो के बुक्कया, भबक आपणा नाम लगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कदे ना मुकया, पड़दा सके ना कोए पाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कोलों पुछया, घर घर फेरा पाईआ। तन मन्दिर कूड़ी क्रिया ठग्ग चोर किस दा लुट्टया, नव दर देण कौण दुहाईआ। अमृत आत्म किस दा मुक्कया, निझर झिरना ना कोए झिराईआ।

आत्म परमात्म कौण दवारे बैठा रुस्या, घर सज्जण ना मेल मिलाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म नाल की करे ग़ुस्सया, दूई द्वैती डेरा कोए ना ढाहीआ। शत्रु मन ना किसे दा झुकया, शब्द खण्डा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वरताईआ। सुत शब्द कहे मैं वेख्या जग, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। दहि दिशा लग्गी अग्नी अग्ग, त्रैगुण सके ना कोए बुझाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात बणी हद्द, मन मति झगड़ा ना कोए चुकाईआ। हँस बुद्धी होई कग, जीव काग वांग कुरलाईआ। दीपक जोत ना घर किसे गया जग, कूड़ अन्धेर ना कोए गंवाईआ। साचे काअबे करे ना कोए हज, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। आत्म सुणे ना कोई नद, अनहद राग ना कोई अलाईआ। कूड़ी वासना सारे रहे भज्ज, चारों कुण्ट सृष्ट हल्काईआ। साध सन्त डिग्गे डूँग्घी खड्ड, आर पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, चम्म दृष्टी चम्म नाल प्रनाईआ। सूरबीर योद्धा कोई ना दिसे विश्व यद्द, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। सुत दुलारे सन्त सिपाही उठ उठ दौड़, हरि करता आप सुणाइंदा। लख चुरासी वेख रीठा कौड़, घर घर अंदर तेरा राह जणाइंदा। कौण गृह मन्दिर साचा लग्गा पौड़, मंज़ल पाँधी कवण पन्ध मुकाइंदा। कौण कूड़ी क्रिया पावे शोर, रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोल सुणाइंदा। कौण घर लग्गा ठग्ग चोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाइंदा। सन्त सिपाही शब्दी दाता, पुरख अकाल सीस निवाईआ। तेरी किरपा करां अरदासा, बेनन्ती धुर दी इक सुणाईआ। लख चुरासी अंदर घर घर वेख्या करके वासा, गृह गृह खोज खुजाईआ। तेरे उत्ते रिहा ना किसे भरवासा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। घर विच घर छड्डया तेरा साथा, सज्जण शत्रु रूप नज़री आईआ। झगड़ा प्या तत आठा, मन मति बुध करे लड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आया घाटा, ख़ाली भण्डार ना कोए भराईआ। नज़र ना आए त्रिलोकी नाथा, राम राम ना कोए सहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद ना दए नजाता, अल्ला राणी नैण शरमाईआ। नानक गोबिन्द गांदे साका, साख्यात दरस कोए ना पाईआ। लेखा लिखदे नाल कलम दवाता, काग़ज़ देंदे जगत वड्याईआ। दस्त मिलाए ना कोए हाथा, समरथ मिले ना कोई सरनाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे निभाए ना कोए साथा, सगला संग ना कोए जणाईआ। घर सुरत सवाणी जिस दा मन्ने आखा, सो सन्त सिपाही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सन्त सिपाही सतिगुर एक, गोबिन्द गुर वड्याईआ। जिस दी दो जहानां टेक, ब्रह्मण्ड खण्ड सरनाईआ। जिस दा लेखा सदा अतीत, त्रैगुण खेल ना कोए वखाईआ। जग नेत्र कोई ना लए पेख, निज नेत्र गुरमुख विरला दर्शन पाईआ। जो सीस

जगदीस कर के भेंट, आप आपणा गया मिटाईआ। शब्द अगम्मी खेड के खेल, निहकर्मी कर्म ना कोए जणाईआ। हितकारी हो के करया हेत, नेतन नेत हो के दरस दिखाईआ। अंदर वड़ के खोेल्लया भेत, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। सच सन्त सिपाही, पुरख अकाल जुग जुग देवे भेज, शब्दी शब्द रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। शब्द सिपाही उठ सूरे, सूरबीर समझाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल वेख अधूरे, हज़रत हरि हरि आप सुणाइंदा। चारों कुण्ट नाते कूड़े, सच्चा जोड़ ना कोए जणाइंदा। गृह गृह दिसे माण मग़रूरे, हँकार गढ़्ह ना कोए छुडाइंदा। साचा सुणे ना कोए तूरे, नाम नाद ना कोए वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक लगाइंदा। उठ सिपाही वेख मात, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। साची दिसे ना कोए जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देण दुहाईआ। अन्तर आत्म किसे ना देवे साथ, मन वासना सृष्ट होई हल्काईआ। फिरी दरोही कायनात, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ। प्याला मिले ना आबे हयात, अमृत मद जाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। साचा देवे ना कोए साथ, संगी संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। शब्द सुत उठ बलवान, सन्त सिपाही हरि जणाइंदा। कलयुग वेख कूड़ी शान, दहि दिशा नज़री आइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी कोटन कोटि जीव होए बेईमान, बेवा रूप साचा ख़ावंद घर ना कोए हंढाइंदा । साबत दिसे ना कोई इमान, सिदक सबूरी ना कोए हंढाइंदा। सति धर्म दा ख़ाली दिसे मैदान, सच सुच्च रूप ना कोए प्रगटाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत हराम, शरअ शैतान संग वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर भविख्त दे के गए जो ब्यान, लेखा सब दा तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। दो जहानां वेख मार ध्यान, पड़दा ओहला रहिण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। शब्द सुत मार ललकार, इक्को इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, करोड़ तेतीसा सुरप्त सोया रहिण ना पाईआ। तेई अवतार लए उठाल, ईसा मूसा मुहम्मद नाल रलाईआ। भगत अठारां रखणे नाल, धुर दा संग बणाईआ। नानक गोबिन्द दस्स हाल, हालत सब दी दए जणाईआ। चार कुण्ट होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। साची वस्त ना किसे निभे नाल, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। पीर पैगम्बर जो दे के गए पैग़ाम, गुर अवतार नग़मा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा सच लगाईआ। सन्त सिपाही कहे मैं जावांगा। पुरख अबिनाशी तेरा हुक्म सीस टिकावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ हलावांगा। तेई अवतार नाल मिलावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख खुल्हावांगा। नानक गोबिन्द धुर दा संग बणावांगा । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो बीतया

प्रसंग, साका सब दा आप सुणावांगा। तेरा फड़ के इक मृदंग, दो जहानां नाद वजावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, लोकमात वेख वखावांगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान जो मंगे मंग, आसा सब दी तेरे नाल मिलावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप घर घर जो दिसे भेख पखण्ड, उस दी हालत आप जणावांगा। जो तेरे विछोड़े अंदर होए रंड, तिस दा रंडेपा दूर करावांगा। जिस दे मन हँकारी गंढ्ढ, तिस दा पड़दा फोल फुलावांगा। तेरा शब्द चण्ड प्रचण्ड, गोबिन्द हो के इक चमकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सन्त सिपाही हो के सेव कमावांगा। निरगुण हो के फेरा पावांगा। सरगुण हो के सर्ब उठावांगा । धुर दरगाही लै के ढोए, जन भगतां झोली पावांगा। जो तेरे प्रेम प्यार मोहे, तिन्हां अमृत जाम प्यावांगा। जो गूढ़्ही नींदर सोए, तिन्हां शब्द हलूणे नाल उठावांगा। जो नेत्र नैणां रहे रोए, तिन्हां आपणी गोद बहावांगा। जो सुणदे तेरी सोए, साख्यात हो के नज़री आवांगा। गुरमुख कबज़ा करे ना कोए भोंए, काया धरती उत्ते तेरा हक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवावांगा। दर तेरे सीस झुकेगा। तेरा शब्दी सुत इक्को बुकेगा। सन्त सिपाही कदी ना रुकेगा। कूड़ी क्रिया फड़ फड़ टुक्केगा। शौह दरयाए अन्तिम सुट्ठेगा। कलयुग कालख सब दी लुट्टेगा। डूँग्घी जड़्ह फड़ के पुट्टेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरे चरण कँवल इक्को ओट तकेगा। शब्द सुत उठ वेख रकान, जोबनवन्ती रही कुरलाईआ। जिस दा नूर ज़हूर जगत महान, महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस दा सिदक इक इमान, सबर सबूरी आपणे अंदर बन्द कराईआ। उह देणहार फ़रमान, सच संदेसा रिहा अलाईआ। जोबनवन्ती नौजवान, मुख घूँगट इक उठाईआ। मेरी निभ जाए तेरे नाल, दूजा कन्त ना कोए हंढाईआ। मेरा मन्दिर सच सच्ची धर्मसाल, जिस घर बैठण डेरा लाईआ। वेख चन्न मेरा हाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। जुग चौकड़ी बीते काल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन वार फेरा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अग्गे दस्सदी रही अहिवाल, सच कहाणी इक सुणाईआ। बिन सतिगुर शब्द कोई ना निभया नाल, लग्गी तोड़ ना कोए निभाईआ। सारे छड्ड के गए मैदान, अन्तिम आपणी पिठ्ठ वखाईआ। तूं सूरबीर नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा दृढ़ाईआ। शब्द कहे सुण जोबनवन्ती, देवां माण वड्याईआ। तेरा रूप इक बसन्ती, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। तेरा मेला धुर दे कन्ती, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। तेरी महिमा अंदर सारे लिखदे गए पंगती, अक्खरां नाल कर वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा कदे ना होवां किसे दवारे मंगती, दरवेश रूप ना कोए वटाईआ। तेरी समझ ना आए पंडती, चौदां विद्या

दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी रिहा कमाईआ। मैं जोबनवन्ती सुहञ्जणी नार, दर तेरे सीस निवाईआ। तूं सूरबीर सरदार, जोबन वन्ता इक अख्वाईआ। तेरे हथ्थ खड़ग खण्डा तलवार, तरकश तीर रिहा चमकाईआ। तेरा लेखा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी वड्याईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, मेरी समझ विच ना आईआ। मैं तेरे चरण कँवल बलिहार, हउँ घोली वारी घोल कमाईआ। उठ जा के मार ललकार, इक आवाज़ सुणाईआ। घर विच गवांढी होवण ख़बरदार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सोया रहिण कोए ना पाईआ। तेरा झल्ले ना कोई वार, सीस सके ना कोए उठाईआ। सारे रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा मेरी झोली पाईआ। मैं सन्त सिपाही धुर दा, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। हुक्मे अंदर कदे ना मुड़दा, पिच्छे परत ना मुख वखाईआ। मैं अस्वार अगम्मी घोड़ दा, सच पलाणा इक टिकाईआ। मैं शत्रु दुश्मण सारे रोड़्हदा, दर रहिण कोए ना पाईआ। मैं नार विछुनी सुरती आपणे नाल जोड़दा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। नाद सुणावां आपणा घनघोर दा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। तूं ढोल सिपाही धुर दा बांका, छैल छबीला नज़री आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बणया राखा, जन भगतां होया सहाईआ। साचे सन्तां जोड़ें धुर दा नाता, मिलनी हरि जगदीस कराईआ। गुरमुखां लहिणा देणा मुकाया तत आठा, नौ दर डेरा दित्ता ढाहीआ। गुरसिखां दे के नाम दाता, एका रंग दित्ता रंगाईआ। बलिहारी तेरे चरण कँवल टेकां माथा, चरण धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। तेरा पिता पुरख अकाल सदा समराथा, समरथ हथ्थ तेरी वड्याईआ। तूं होएं सहाई अनाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां लएं तराईआ। आत्म परमात्म दस्सें गाथा, करे सच पढ़ाईआ। नाता तोड़ के ज़ात पाता, वरन बरन डेरा ढाहीआ। मन मति घर रहिण ना देवें नार कमज़ाता, कुलखणी भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह तेरा खेल अवल्ला, अकल कल धारी तेरी वड वड्याईआ। शब्द अगम्मी तेरा भल्ला, दो जहानां भय वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस नवाउँदे, सजदा करे राणी अल्ला, हक हक तेरा नाउँ रहे ध्याईआ। मुरीद मुर्शद फड़ावणहारा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या तेरा झल्ल ना सके कोई हल्ला, हालत सब दी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे दयां लगाईआ। शब्द कहे मैं सिपाही एक, सिपाह सालार बेपरवाहीआ। नित नवित मेरी खेड, ख़ालक ख़लक विच खिलाईआ। जुग चौकड़ी मैनूं भेज, निरगुण सरगुण सेव समझाईआ। लख चुरासी देवां टेक, रक्षया करां थाउँ थाँईंआ। सन्त सुहेले सज्जण वेख,

गुरमुख गुरसिख लवां उठाईआ। अन्तर आत्म करां हेत, परमात्म साचा मेल मिलाईआ । माण गंवा के मुल्ला शेख़, मुसायक डेरा देवां ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा इक लगाईआ । मैं सेवा करां सदा जग, लख चुरासी वेख वखाइंदा। जन भगतां मिलां उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। सच दुआर सुण के नद, सुरत सवाणी आप उठाइंदा। जिहड़ा वसदा रिहा अलग, घर सज्जण आप मिलाइंदा। उठ सेजे चढ़ भज्ज, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। लाल रंगीले हथ्थ रंग, मैंहदी इक्को नाम वखाइंदा। बिन सयदिउँ करे हज़, हज़रत सनमुख सोभा पाइंदा। प्रेम प्रीती अंदर जा बज्झ, बाज़ू हथ्थ ना कोए लगाइंदा। तेरा पड़दा लए कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। घर सवाणी कहे मैं रखी उडीक, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मेरी अजे ना टुट्टी प्रीत, प्रीतीवान भुल्ल कोए ना जाईआ। मैं बैठी रही अतीत, त्रैगुण सकी ना कोए लोभाईआ । मेरा ठाकर मिले ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। सो स्वामी नेड़े लयांदी तारीख़, तरीका आपणा दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम रहिण ना देणा कोई शरीक, शरक्त सब दी दए मिटाईआ। परवरदिगार हथ्थ तौफ़ीक, तौहफ़ा घर घर दए पुचाईआ । साचा कलमा दे इक हदीस, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। मिठ्ठा करे कौड़ा रीठ, अमृत रस सच भराईआ। आत्म परमात्म पावे भीख, भिच्छया झोली नाम जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे रीत, साची सिख्या इक प्रगटाईआ। नज़री आए नीकन नीक, नेरन नेरा हो के दरस वखाईआ। लेख चुकाए हस्त कीट, राउ रंकां इक्को घर बहाईआ। आंढी गवांढी सारे हो जाण ठीक, झगड़ा रहे ना कोए लोकाईआ। पुरख अकाल नाल करन प्रीत, इष्ट देव इक मनाईआ। अस्तिक नास्तिक दोहां लए जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द स्वामी कहे गुर अवतार होवो इक्ट्ठे, कलयुग अन्त संदेसा इक सुणाईआ। सच दवारे आओ नठ्ठे, बण के पाँधी राहीआ। जो प्रभ ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग दस्से, नेत्र वेखो थाउँ थाँईंआ। जो धुर संदेश लिखा के पते, बणके कातब कलम चलाईआ। दीन मज़्हब पए रट्टे, ज़ात पात करे लड़ाईआ। प्रेम रंग कोई ना रत्ते, कूड़ा लालच नज़री आईआ। नानक गोबिन्द जो मार्ग दस्से, चार वरन बणाए भैण भाईआ। अमृत बाटे इक्को छके, सहिँसे रोग दिते चुकाईआ। तेड़ पवा के धुर दे कच्छे, धीरज जत इक समझाईआ। केस सोहणे उपर रखे, सोभावन्त दिती वड्याईआ। कड़ा कृपान बख्श हके, हकीकत देवे नाल गवाहीआ। कंघा कूड़ी क्रिया कटे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। वाहिगुरू अक्खर इक्को रटे, वाह वाह गुरू वड्याईआ। नानक निरगुण नाम जपे, सति सति गया समझाईआ। सारे वेखण इक्को अक्खे, दूजी पलक ना कोए बदलाईआ। उह

मुर्शद मदीने मक्के, मकबरयां विच फेरा पाईआ। लिख संदेसा दे के गया लोकमात धुर दे पते, पतिपरमेश्वर हुक्म सुणाईआ। खेल करे पुरख समरथे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सूरबीर योद्धा इक्को उठे, बलधारी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग मेटे रट्टे, माया ममता झगड़ा दए चुकाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्टे, नाम पट्टी इक बंधाईआ। सच्चा मार्ग धुर दा दस्से, पुरख अकाल इक सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को हके, आत्म परमात्म इक्को घर वसे सहज सुभाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार गावण जसे, वेद पुराण शास्त्र सिमरत सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। मेरा शब्द सिपाही धुर दा चंगा, पुरख अकाल आप जणाइंदा। जिस दे हथ्थ नाम मृदंगा, दो जहानां आप उठाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी वेखे भुक्खा नंगा, शाह सुल्तान खोज खुजाइंदा । धार जानणहारा गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सूरा सरबंगा, सूरबीर वेख वखाइंदा। लहिणा देणा चुकावणहारा सूरज चन्दा, रवि शशि पड़दा लाहइंदा। खोजणहारा कोट ब्रह्मण्डां, ब्रह्म ब्रह्माद आपणी कार कमाइंदा। उपजावणहारा जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज खेल खलाइंदा। देवणहारा परमानंदा, निज आत्म रस इक चखाइंदा। मेटणहारा गवांढी गंदा, घर घर विच्चों कूड़ी क्रिया बाहर कढाइंदा। बन्दगी अंदर ला के आपणा बन्दा, बन्दना इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव आप खुल्हाउंदा ए। पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। घट घट वासी वेख मण्डल रासी, रासी रास रचाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोल बहाउँदा ए। सदी चौधवी, ईसा मूसा मुहम्मद इशारे नाल समझाउँदा ए। बीस इकीसा हरि जगदीसा, निहकर्मी कर्म कमाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया फड़ के शमशीर गुर अवतारां अग्गे आप टिकाउँदा ए। वेखो झगड़ा अज्जे ना चुकया ऊँचां नीचां, नानक गोबिन्द शब्द ना कोए कमाउँदा ए। कूड़ वासना जगत प्रीतां, शब्दी मेल ना कोए मिलाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप समझाउँदा ए। सच करनी ना कोए कमाउँदा ए। नीचो नीच ना कोए अखवाउँदा ए। अंगद अंग ना कोए लगाउँदा ए। अमरू अमर ना कोए बणाउँदा ए। रामदास राम ना कोए मिलाउँदा ए। अर्जन अर्ज़ सुण बोध अगाध ना कोए दृढ़ाउँदा ए। हरि गोबिन्द खेल, खण्डा खड़ग ना कोए चमकाउँदा ए। हरिराए करे ना कोए मेल, नाता बिधाता जोड़ ना कोए जुड़ाउँदा ए। हरि कृष्ना चाढ़े ना कोए तेल, सच ज्ञान ना कोए समझाउँदा ए। तेग़ बहादर वांग कटे ना कोए ग़रीबां जेल्ह, सीस भेंट ना कोए चढ़ाउँदा ए। गोबिन्द करके आपणा विहल, पूरब लहिणा सब दी झोली पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सिपाही इक वड्याउँदा ए। शब्द

सिपाही सतिगुर सच्चा, आदि जुगादि नज़री आइंदा। जिस दा लख चुरासी इक्को बच्चा, बचपन आपणी झोली पाइंदा। जिस दा बचन ना कोए कच्चा, कूड़ी क्रिया ज़ब्हां ना कोए वखाइंदा। जिस दी करे कोए ना हत्ता, जन्म मरन गेड़ ना कोए समझाइंदा। जो नज़र ना आए जगत अक्खां, निज नेत्र रंग रंगाइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कन्त कन्तूहल पक्का, नार सुहागण इक बणाइंदा। शत्रु दुश्मण दे के धक्का, सच दवारयों बाहर कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। मेहर नज़र नाल तारे गुरसिख, सतिगुर हथ्थ वड्डी वड्याईआ । नाम पदार्थ पा अगम्मी भिख, अन्तर आत्म झोली दए भराईआ। कोई समझ ना सके मुन रिख, जोग जुगीशर बैठे ध्यान लगाईआ । ठाकर हो के मिले पित, परमेश्वर हो के गोद बहाईआ। घर मन्दिर करे हित, नित नवित ख़ुशी मनाईआ। ठगौरी पाए ना कोए चित, चेतन सुरती आप कराईआ। प्रेम प्यार दी पा के खिच, नाता अंदरे अंदर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। शब्द सिपाही देवे कुरबानी, करबला मिले ना कोए वड्याईआ। बच्चे नीहां हेठ निशानी, आसानी गुरमुखां गया बणाईआ। नाम निशाना मार के कानी, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। अमृत बख्श के ठंडा पाणी, घर सरोवर दित्ता नुहाईआ। बोध अगाध सुणा के बाणी, चारे खाणी पन्ध मुकाईआ। शब्दी शब्द मिला के हाणी, सुरत अकाल मूर्त करी कुड़माईआ। हरि दे पद निरबानी, महल्ल इक्को दित्ता समझाईआ। जिथ्थे लेखा चुक्के आवण जाणी, गेड़ा नज़र कोए ना आईआ। साचे मन्दिर बहणा बण के राणी, धुर दा कन्त इक हंढाईआ। सुघड़ सुचजी बण सवाणी, आपणा कन्त लए मनाईआ। मुश्किल हल होवे आसानी, एहसान सीस ना कोए रखाईआ। दुश्मण दूर कीती तुग्यानी, जगत हड़्ह ना कोए रुढ़्हाईआ। पाल वेखे पहाड़ बरफ़ानी, हेम कुण्ट खेल रचाईआ। सूरबीर योद्धा मर्द मर्दानी, मर्दाना इक्को इक अख्वाईआ। चलण ना देवे किसे दी कोए बेईमानी, शैतानी सब दी रिहा मिटाईआ। जिस दी सिफ्त करे ना कोए ज़बानी, अल्फ़ ये ना सके समझाईआ। जिस दा इशारयां नाल मिले पैग़ामी, पैगम्बरां रिहा पढ़ाईआ। सो सिपाही इक मुकामी, मुकम्मल आपणी सेव कमाईआ। गुरमुख किसे दी करे ना कदी ग़ुलामी, चाकर रूप ना कोए वखाईआ। उहनूं कोई हथ्थ ना पाए पंज तत जनानी, जो काम क्रोध लोभ मोह हँकार रही हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खण्डा इक चमकाईआ। साचा खण्डा उठाए खड़ग, ख़ालस आपणी तेग़ चमकाइंदा। बाकी चाल रखे अगम्मी अटक, कदम नज़र किसे ना आइंदा। जगत नेत्र तक्के जगत, जग जीवण दाता मुख छुपाइंदा। वाक् भविख्त अंदर लिख्या वक्त, वेला आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां पिच्छे आवे फ़कत, फ़क्कर हो के वेस वटाइंदा। लेखे

लाए बूँद रक्त, रंग धुर दे नाल जणाइंदा। दूजे दर ना जावे मंगत, मांगत सर्ब जहान वखाइंदा। रच्छया करे गुरमुख संगत, संगी हो के खोज खुजाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप मिलाइंदा। दुश्मण शत्रु घर विच मार, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। बजर कपाटी पाड़ पहाड़, सिला उलटी दए कराईआ। लेखा चुका के जंगल जूह उजाड़ पहाड़, घर प्रभास दए वड्याईआ। डूँग्घे सागर टिल्ले पर्बत वेखे गार, समुंद खाई खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया कर ख्वार, हुक्म हक इक सुणाईआ। गुरमुखो सतिगुर उत्ते करो इक एतबार, हौसला धुर दा दए बणाईआ। विछोड़ा होवे ना सांझे यार, साचा संग ना कोए रखाईआ। नेत्र रोवे ना गुरमुख नार, पंजवां हार ना कोए बणाईआ। पतिपरमेश्वर पावणहारा सार, हद्दों आर पार डेरा लाईआ। नवां खण्डां विच्चों भारत खण्ड सच्चा सरदार, जिस दी सरदारी गोबिन्द नाल लगाईआ। उस दा शब्द सरूपी इक इशतहार, इशारयां नाल करे जणाईआ। गुरमुख विरला पढ़े विच संसार, बिन रसना जिह्वा करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सन्त सिपाही दए दलासा, इशारयां नाल जणाईआ। मैं खोल्ह के दस्सां खलासा, अगला भेव समझाईआ। कलयुग अन्तिम बदलण वाला पासा, पासा सब दा दए उल्टाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहार तमाशा, दो जहानां नाच नचाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ख़ाली करना कासा, मधुर जाम हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक लगाईआ। साची सेवा मात करनी, शब्द सिपाही इक जणाइंदा। लहिणा देणा चुकाणा वरनी बरनी, ज़ात पात पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी आत्म फड़नी, डोरी शब्दी तन्द उठाइंदा। साची घाड़त इक्को घड़नी, घड़ के आपे वेख वखाइंदा। गुरमुखां घर पउड़ी इक्को चढ़नी, डण्डा आपणा नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताइंदा। धुर दा हुक्म दीन दयाल, दया निध इक जणाईआ। सन्त सिपाही सच्चा लाल, सतिगुर शब्द लए अंगड़ाईआ। नाल रखा के काल महाकाल, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। राए धर्म लए उठाल, चित्रगुप्त आप समझाईआ। लाड़ी मौत पा धमाल, घर घर डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल वखाईआ। शब्द सिपाही सच रंगीला, रंग रता नज़री आइंदा। कलयुग वेख जगत कबीला, कामल पुरख आपणा फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी जो सुणदा रिहा दलीला, अक्खरां विच वडियाइंदा। पीर पैगम्बरां जो बणदा रिहा वसीला, वसल आपणा हक कराइंदा। सो कलयुग अन्तिम सब दी सुणन आया अपीला, सच अदालत इक लगाइंदा। उथे लोड़ ना रहे वकीला, वुकला संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। सेव लगाए कर के मेहर,

मिहबान बीदो बीखैर या अल्ला वड्याईआ। मुरीद मुर्शद लयावे घेर, कलमा इक्को नाम जणाईआ। कूड़ी क्रिया कर के ढेर, ख़ाकी बुत्त आप समझाईआ । अन्तर नज़री आवे नेड़, बाहरों दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। धुर दा लेखा दए नबेड़, लहिणा लहिणेदार झोली पाईआ। धरत मात दा खुल्हा करके वेहड़, वेला वक्त दए सुहाईआ। जो कूड़ी क्रिया झगड़ा रहे छेड़, तिन्हां छेकड़ दए वखाईआ। मन मति दा होवे भेड़, गुरमति बैठे कर जुदाईआ। शब्द सूरा भबके इक्को शेर, धुर दा नाम सुणाईआ। अगे रहे ना हेर फेर, फेरा आपणा इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। पड़दा ओहला उठावे आप, आपणी दया कमाइंदा। पतिपरमेश्वर बण के बाप, पिता पुरख अकाल दया कमाइंदा। सन्त सिपाही दे के दात, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। सृष्ट सबाई दस्सणी सच्ची गाथ, धुर दा ढोला इक सुणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा साक, सज्जण स्वामी नज़री आइंदा। गोबिन्द पूरा भविख्त वाक्, वाकिफ़ आपणे नाल बणाइंदा। सिफ्तां वाला अक्खर विच्चों लभ्भे ना कोए लुगात, नज़मां विच ना कोए समझाइंदा। महबूब मुहब्बत करे साथ, सच दवारे मेल मिलाइंदा। सन्त सिपाही सीस निवाए सच जनाब, अदाब इक्को कराइंदा। खड़्हा वेखे उच्च महराब, दरगाह साची सोभा पाइंदा। जिथ्थे कदे ना आवे अज़ाब, आअज़ आजम इक्को दर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सिपाही इक बणाइंदा। सन्त सिपाही चढ़या चोटी, मनारा मंज़ल वेख वखाईआ। जिथ्थे जगे अगम्मी जोती, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। ओथे जोत अकालण इक खलोती, बैठी सोभा पाईआ। जिस दी सोच किसे ना सोची, सोच समझ ना कोए रखाईआ। उस दा पार किनारा लोक परलोकी, परम पुरख आसण इक वड्याईआ। उस दी सिफ्त ना विच सलोकी, चारे बाणी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा हुक्म इक वरताईआ। शब्द सिपाही चढ़ गया सिख़र, मुमट इक्को इक सुहाइंदा। जिथ्थे रहे कोई ना फ़िकर, फ़िकरा होर ना कोए जणाइंदा। उथे रसना जिह्वा करे कोई ना ज़िकर, अक्खरां नाल ना कोए समझाइंदा । उथे इक्को इक पितर, पुरख अकाल नज़री आइंदा। जिस दी धारों आई निकल, मात गर्भ ना कोए टिकाइंदा। जिस दी नज़र ना आए शकल, अक्ल नाल ना कोए वडियाइंदा। जिस दा सिपाही कदे ना होवे मुअतल, सच दवारे बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सिपाही इक सुहाइंदा। सन्त सिपाही चढ़ गया मन्दिर, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। उथे ना कोए सूर्य ना कोए चन्दर, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। ना कोई सिहन ना कोए वेहड़ा ना कोए अंगण, चार दिवारी ना बणत बणाईआ। ना कोई नार शृंगार करे पा के कंगण, नेत्र नैण कज्जल धार ना कोए मटकाईआ। ना कोई जगत स्वामी

लाए अंगण, सेज सुहञ्जणी मिले ना कोए वड्याईआ। ना कोई मस्तक टिक्का दिसे चन्दन, सुरख़ी रंग ना कोए वखाईआ। ना कोए बाज़ू दिसे बन्दन, नक्क नथ्थ सुहाग ना कोए हंढाईआ। जो वेख्या सो दर स्वामी इक्को मंगण, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। सन्त सिपाही चाढ़ मनारे, कूक कूक सुणाईआ। उठो गुरमुख गुरसिख दुलारे, गुर गोबिन्द रिहा जगाईआ। साचे सन्तन बणो प्यारे, प्रीती प्रीतम नाल निभाईआ। भगत भगवान वेखो चल अखाड़े, जिस गृह गोपी काहन नचाईआ। धुरदरगाही बणो लाड़े, सोहणे चीरे सीस बंधाईआ। खड़ग खण्डा हथ्थ पकड़ो तलवारे, तीर कमान इक समझाईआ। दोए जोड़ करो निमस्कारे, सीस साहिब स्वामी इक निवाईआ। उच्ची बोलो नाम जैकारे, जै जैकार दो जहान सुणाईआ। दर्शन करो इक निरँकारे, जो सब दा सच्चा माहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उसे दे दर पनिहारे, बैठे अलख जगाईआ। ग्रन्थ शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन इशारे, इशारयां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रक्षया करे हर घट थाँईंआ। शब्द सिपाही देवे होका, आर पार हद जणाईआ। आपणा घर सांभण दा इक्को मौका, सतिगुर मिलणा चाँईं चाँईंआ। शत्रु करे ना कोई धोखा, भुलेखा भरम ना कोए भुलाईआ। अगला मार्ग होवे सौखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जिस ने भाग लगाया पटना पौंटा, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। उस दा शब्द अगम्मी इक्को सोटा, दो जहानां रिहा दृड़ाईआ। कलयुग अन्तिम परखे खरा खोटा, लख चुरासी वेख वखाईआ। सच दवारे मानणहारा मौजा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस भय चुकाया कोलों मौतां, शब्द शहीदी गाना तन्द बंधाईआ। लहिणा देणा मुकाया चौदां लोकां नाम सलोक इक सुणाईआ। उस साहिब दी रखो ओटा, ओड़क मिले थाउँ थाँईंआ। शब्द सिपाही इक्को बहुता, बहुती सेना कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक सिपाही दित्ता उठाईआ। सन्त सिपाही उठ खलोता, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग दस्सदा फिरे चौदां लोकां, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा अन्तिम आया मौका, वेला वक्त विहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दिती वरताईआ। कलयुग फिरे चार कुण्ट, भज्जे वाहो दाहीआ। करया खेल निवासी बैकुण्ठ, सचखण्ड धारी फेरा पाईआ। आपणी करन लग्गा उनत, मेरा लेखा रिहा चुकाईआ। मुस्लिम कोई ना रहे जिस कीती सुंनत, सुन्नी सर्ब मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाईआ। शब्द सिपाही कीता ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। पहलों वेख मुहम्मद चार यार, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। सदी चौधवी आई हार, चौदां तबक देणी सालाहीआ। अल्ला राणी रोवे नार मुटियार, साचा कन्त नज़र कोए ना आईआ। ख़ावंद मिले ना सांझा यार,

परवरदिगार उंगली अन्त ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ । सन्त सिपाही मारी इक आवाज़, सुणो जगत लोकाईआ। आपणा आपणा खोल्हो ताक, पड़दा दयां उठाईआ। पंज वक्त साची पढ़े ना कोए नमाज़, हुजरा हक ना कोए वखाईआ। सजदा सीस ना करे आदाब, सलाम लेकम अल्ला ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट ख़ाली दिसे बाग़, बग़ीचा पत्त टहणी ना कोए लहराईआ। जो मुहम्मद कीता आबाद, गुलशन लोकमात महकाईआ। सो अन्तिम होवण लग्गा ख़राब, चारों कुण्ट पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। शब्द सिपाही मारे हाक, हाकम लोकमात जगाईआ। नव नौ चार खोल्हो ताक, ताकत इक्को इक दृढ़ाईआ। नेत्र तक्को ज़ात पात, फ़तवा सब ते रिहा लगाईआ। पूरा करे भविख्त वाक्, जो गोबिन्द गया समझाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ । शब्द कहे उठो क्षत्री ब्राह्मण, शूद्र वैश जगाईआ। किसे ना दिसे कोई ज़ामन, गुर अवतार बैठे पल्लू छुडाईआ। दामनगीर ना पकड़े दामन, पल्लू गंढ्ढ ना कोए गंढ्ढाईआ। कलयुग बदलण वाला नज़ामन, नौबत इक्को नाम सुणाईआ। शब्द संदेसा दए पैग़ामन, परा पसन्ती मद्धम बैख़री चारे रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। शब्द कहे सुणो तदबीर, परवरदिगार सच जणाईआ। कलयुग अन्त बदले तकदीर, शाह हकीर वेख वखाईआ। लोक परलोक होवण दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। शरअ शरीअत कटे ज़ंजीर, शहिनशाह बेपरवाहीआ । खेल वखाए बेनज़ीर, नज़र सके ना कोए टिकाईआ। एथे दिसे ना कोए मददगीर, अग्गे सके ना कोए बचाईआ। जिस दे हथ्थ खण्डा खड़ग सच्ची शमशीर, शरीर मेटे थाउँ थाँईंआ। मुरीदां दस्स के असल तस्वीर, असलीअत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। शब्द सिपाही सतिगुर गोबिन्द, गहर गम्भीर अखवाइंदा । ना कोए हरख़ सोग ना चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए समझाइंदा। गुरमुख बणा के अनादी बिन्द, ब्रह्म ब्रह्मादी आप समझाइंदा । अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, निझर चरणां हेठ झिराइंदा। दाता हो के गुणी गहिंद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। मेहरवान बण बख्शिंद, बख्शिश रहमत आप कमाइंदा। लेखा जाण जीउ पिण्ड, ऐंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाइंदा। तन्द सतार वजा के किंग, मृदंग इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक अल्हाइंदा। सच संदेसा देवे सन्त सिपाही, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। कलयुग जीव धोवे कूड़ी शाही, दुरमति मैल परे हटाईआ। सतिगुर दवारे बणो पाँधी राही, माया ममता मोह चुकाईआ। उठ के

भज्जो वाहो दाही, पिछला पैंडा जगत मुकाईआ। जिस ने बूटा पुट्टया काही, कायनात खेल वखाईआ। सो शहादत देण वाला गवाही, अन्तिम इक्को नज़री आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बैठे नैण शरमाई, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। बौहड़ी बौहड़ी पई दुहाई, दरोही दरोही रहे सुणाईआ। साचा नूर ना कोए रुशनाई, जलवा नज़र कोए ना आईआ। अग्गों पकड़े कोए ना बाहीं, फड़ गले ना कोए लगाईआ। नाता जोड़े ना भाई भाई, चार वरनां देवे ना कोए शरनाईआ। साचा बणे ना कोए साँईं, सईआ संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। सन्त सिपाही सतिगुर ना फिरदा ना तुरदा, हथ्थ पैर ना कोए रखाईआ। ना जन्मे ना होवे कदे मुर्दा, मढ़ी गोर ना डेरा लाईआ। जल जलधार कदे ना रुढ़दा, शौह दरया ना कोए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत आप बणाईआ। सन्त सिपाही बणया एक, एकँकार दिती वड्याईआ । जिस दा सति सरूपी भेख, रूप रेख नज़र किसे ना आईआ। जो वस्या अगम्मड़े देस, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी देंदा रहे संदेश, गुर अवतार पीर पैगम्बरां हुक्म मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लखाउँदे रहे लेख, अन्तर अन्तर कर पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण खेडदा रहे खेड, लख चुरासी वंड वंडाईआ। जोती जलवा दे के तेज, घर घर करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिपाही रहे हमेश, सति दवारा इक समझाईआ। सन्त सिपाही कदे ना सौंदा, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। आपणी सेवा करदा कदे ना भाउँदा, करवट लै ना मुख बदलाईआ। नित नवित गुरमुख सदा उठाउँदा, सुत्यां रिहा जगाईआ। धुर दा राग इक अलाउँदा, तूं ही तूं तेरी वड्याईआ। भुलयां मार्ग पाउँदा, भय नाल जगाईआ। रुसयां आप मनाउँदा, प्रेम प्रीती इक जणाईआ। मूँह दे भार डिगयां फड़ उठाउँदा, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउँदा, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। ऐर ग़ैर परे हटाउँदा, गुरमुख अंदर वड़न कोए ना पाईआ। आंढी गुआंढी मार मुकाउँदा, शैतान करे ना कोए लड़ाईआ। जन भगतां खेड़ा इक वसाउँदा, छप्पर छन्न छुहाईआ। सन्त सुहेले विच बहाउँदा, फड़ बाहों आप टिकाईआ। गुरमुख विछड़े नाल मिलाउँदा, जगत विछोड़ा दए चुकाईआ। गुरसिख इक्को दर जणाउँदा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। चार वरनां बणत बणाउँदा, बरन अठारां भेव खुल्हाईआ। सन्त सिपाही इक्को सब नूं नज़री आउँदा, रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। सच दरवाज़े आप लँघाउँदा, फड़ बाहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सन्त सिपाही बड़ा चलाक, सति दवारे सेव कमाईआ। बिन भगतां कदे ना खोल्हे ताक, ऐर ग़ैर लँघ कोए ना जाईआ। दूर दुराडे सारे रहे झाक, कलयुग जीव जंत नैण उठाईआ।

अग्गों दस्से भविख्त वाक्, जो गोबिन्द गया सुणाईआ। जिंन्हां चिर ना करो इतफ़ाक, मिल के बहो ना भाई भाईआ। अग्गे देवे ना कोई नजात, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। ख़ाकी मिटी मिले ख़ाक, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। मैहन्दी रंगे ना कोए हाथ, रंग सच ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। सन्त सिपाही बड़ा तिक्खा, तिक्खी धार जणाइंदा। कलयुग अन्तिम उठ जाग गुरसिखा, क्यों वेला वक्त गुआइंदा। सच दुआरयों मंग भिक्खा, भिखक झोली सर्ब भराइंदा। जो आदि जुगादि करदा आया रिच्छा, प्रितपालक वेस वटाइंदा। जिस नूं गोबिन्द बणाया पिता, पुरख अकाल आपणी खेल खिलाइंदा। निक्कयां विच सब तों निक्का, वड्डयां विच्चों वड्डा इक्को इक आप हो जाइंदा। जिस दा किसे ना समझया पिच्छा, अगला हाल ना कोए दृढ़ाइंदा। उह खेल करे अनडिठा, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी दया कमाइंदा। शब्द सिपाही गाए सलोक, सोहँ ढोला इक अलाईआ। प्रभ दवारे वेखी मौज, मजलस बेपरवाहीआ। नित नवित दर्शन रोज़, अठ्ठे पहर दीद रुशनाईआ। ठग्ग चोर दी मुक्की सोच, झगड़ा चुक्के जगत लोकाईआ। उथे देवे ना कोई दोष, निर्दोश लए तराईआ। सद रहिणा पए ख़ामोश, रसना जिह्वा ना कोए पढ़ाईआ। लोचा पूरी होवे लोचन लोच, नेत्र नैण तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त संदेसा इक सुणाईआ। सन्त सिपाही कैहिंदा नाल ज़ोर, ज़ेर ज़बर ना कोए वड्याईआ। परम पुरख परमात्म एथे होर ते अग्गे होर, नज़र कोए ना आईआ। नाता तुड़ावे ठग्ग चोर, कूड़ा शोर ना कोए मिटाईआ। लहिणा चुकावे मढ़ी गोर, गोद आपणे लए बहाईआ। हुक्मे अंदर लए तोर, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ । कलयुग घट अन्धेरा घोर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। साचे सिपाही दी सदा लोड़, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। जो जगत विछुन्नी लए जोड़, सवाणी साचे रंग रंगाईआ। जिस नूं हथ्थीं दित्ता तोर, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। उह अन्तिम वागां आया मोड़, फेरा पाए बेपरवाहीआ। आदि जुगादी इक्को जेहा बांका छोहर, बृद्ध बाल जवान रूप ना कोए वटाईआ। सति अगम्मी चढ़या घोड़, शाह सवारा नूर अलाहीआ। मेरे वल तक्के करके ग़ौर, गहर गम्भीर निगाह उठाईआ। मेरा माण होवे उपर धौल, धरनी धरत धवल जस गाईआ। कोई समझ ना सके पांधा रौल, पंडत ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। जो गोबिन्द नाल कीता कौल, सो पूरा रिहा कराईआ। जोत सरूपी आपे मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। जिस दी महिमा करे ना कोई भुगोल, भगवत सके ना कोए समझाईआ। संदेसा देवे ना कोई पौण, उनन्जा पौण रही शरमाईआ। जो वड्याई देवे अठारां साउण, गुरमुख सुत्ते रिहा जगाईआ। उस दा लेखा जाणे कौण, रसना कहि कोए ना पाईआ। लहिणा मुकावे आवण जावण, लख

चुरासी डेरा ढाहीआ। मन हँकारी मेटे रावण, दूती दुष्ट दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची हद दए जणाईआ। साची हद्द नौ दवार, दुश्मणां कोलों साफ़ कराईआ। खण्डा खड़ग खिच्च तलवार, चारों कुण्ट आप भवाईआ । कर कर अगम्मी वार, वारता पिछली दिती मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। सन्त सिपाही बिन नाड़ी चम्म, काया तत ना कोए वखाइंदा। पवण स्वास लए ना दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। कमरकसा लए ना बन्न्ह, पटका सीस ना कोए टिकाइंदा। ना कोई छप्पर ना कोए छन्न, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाइंदा। सन्त सिपाही सच दवारे, साख्यात नज़री आईआ। भुल्ल रहे ना विच संसारे, संसा रोग मिटाईआ। अन्तिम आया जगत अखाड़े, दिन दिहाढ़े फेरा पाईआ। चारों कुण्ट हाहाकारे, नौ दुआर होया हल्काईआ। सच करे ना कोई प्यारे, प्रीतम प्रेम ना कोए बणाईआ। जोबन वेखे नार मुटयारे, धुर दा लोचण इक खुल्हाईआ। मुड़ के आया उस दवारे, जिस घर विच्चों गया वाहो दाहीआ। आत्म सेजा बैठ सच्चे मनारे, सोभावन्त सोभा पाईआ। साची गोदी दए हुलारे, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। पूरब जन्म दे लाह के भारे, हौले भार आप वखाईआ। आर पार हद्दों गुरमुख सारे रहिण सुखाले, घर विच घर करे ना कोए लड़ाईआ। सतिगुर शब्द सदा नाले, दिवस रैण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। शब्द सिपाही बणया संगी, सगला संग निभाईआ। पिछली मंग जो पिच्छे मंगी, पूरी दए कराईआ। नाम कटार करके नंगी, भुक्ख्यां लए तराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के गंदी, सच सुच्च लए प्रगटाईआ । ग़रीब निमाणयां ख़ाना तोड़ के बन्दी, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। परम पुरख मिलण दी साची डण्डी, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुखां संग रहे ना कोए पखण्डी, जूठा झूठा डेरा ढाहीआ। जिस ने खेल खिलाया पुर अनन्दी, नंद चन्द इक रुशनाईआ। जिस ने भाग लगाया पुत्रां कंधी, कलयुग कन्ढ्ढा वेखे चाँईं चाईआ। धुर दा ढोला सुणावे छन्दी, सगला इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा झोली पाईआ। सन्त सिपाही कहे मैं हमेश, जन भगतां सेव कमाईआ। सच दवारे बण दरवेश, धुर दी अलख सुणाईआ। सीस निवांदे ब्रह्मा शिव महेष, शंकर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदेस, जुग जुग झुक झुक सीस निवाईआ। निरगुण सरगुण खेलां खेड, बण खिलाड़ी फेरा पाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां अन्तर माणां सेज, सुहञ्जणी रैण आपणे नाल सुहाईआ। बिन अक्खरां लिखां लेख, बिन कलम शाही दयां गवाहीआ। बिन अक्खां वखावां देस, जिस

घर बैठा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सिपाही ख़ुशी मनाईआ। सन्त सिपाही मनाउँदा ख़ुशी, हरिसंगत सच दृढ़ाईआ। मेरी सन्तां नाल रुची, भगतां नाल वड्याईआ। गुरमुखां सुरती वेख सुच्ची, गुरसिखां करां कुड़माईआ। मैं पहरा देवां प्रेम प्यार दी रोटी खा के सुक्की, जगत पदार्थ लोड़ ना कोए रखाईआ। मैं दरस करावां साहिब दा, जिस दा लेखा पंच मुखी, मुफ्त आपणा नाम वरताइंदा। जिस दे दवारे कोई ना रहे दुखी, दुखियां दर्द वंडाइंदा। जो भाग लगाए कुखीं, गुर अवतार पीर पैगम्बर जन जनणी मेल मिलाइंदा। जो वणज कराए पुत्तीं, पिता पूत गंढ्ढ पवाइंदा। जो सुरत सवाणी मनाए रुठ्ठी, रुस्सयां गले लगाइंदा। लुकया रहिण ना देवे गुट्ठीं, जो हिरदे हरि ध्याइंदा। उस कोलों इक्को गल्ल पुच्छी, जिस दा लेखा लिख्त विच ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप कमाइंदा। शब्द सिपाही कहे सच, सति सति सति दृढ़ाईआ। काया माटी सब दे भाण्डे कच्च, काची गगरीआ नज़री आईआ। बाहरों पोच पुचाइन हथ्थ, अन्तरों साफ़ ना कोए कराईआ। जिंन्हां चिर सतिगुर पूरा अमृत जाम नाम प्याए ना रस, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। किरपा कर ना खोल्हे अक्ख, पड़दा परे ना कोए चुकाईआ। धुन नाद ना सुणाए जस, बोध अगाध ना कोए पढ़ाईआ। ममता मन ना करे वस, मति मतिवाली डेरा ढाहीआ। अंदर वड़ के, मन्दिर चढ़ के सच्चा मार्ग ना देवे दस्स, सच इशारे नाल समझाईआ। ओनां चिर पीआ प्रीतम गलवकड़ी ना लए घत्त, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। दूर दुराडे शत्रु ना जावण नठ्ठ, शब्द खण्डा ना हथ्थ चमकाईआ। हद्दों आर पार सुखी कोई ना जावे वस, जिन्ना चिर संसा रोग ना कोए मिटाईआ। सन्त सिपाही शब्द संदेशे नाल कर रिहा इक्ट्ठ, हौली हौली रिहा बुलाईआ। इक्को मन्दिर इक्को दुआर इक्को घर इक्को ज़मीन असमान इक्को गृह जाणा वस, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। इक्को पूजा इक्को पाठ, इक्को तीर्थ इक्को घाट, इक्को वस्त इक्को हाट, वणजारा इक्को बेपरवाहीआ। इक्को मजलस इक जमात, इक पढ़ाई इक्को गाथ, इक्को सज्जण इक्को साथ, इक्को देवे अणगिणती दात, इक्को भरनहारा खात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गृह साचे ख़ुशी मनाईआ। इक्को इक साचा गृह, घर मन्दिर नज़री आईआ। चार वरन जिथ्थे बहे, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सोभा पाईआ। इक दूजे दा कोई ना करे खै, हँकार अंदर ना कोए कराईआ। हउमे विच ना नाअरा लाए मैं, ममता मोह ना कोए वधाईआ। सतिगुर शब्द सिपाही इक्को संदेसा सब नूं कहे, कलयुग अन्तिम रिहा सुणाईआ। सृष्ट सबाई होणा खै, ख़ालस विच्चों लए बचाईआ। गुरमुख विरला सच दवारे बहे, जिस घर इक्को नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख मुकावणहारा अन्तिम

इक्को इक अख्वाईआ। सन्तरी कहे खोल्हो सुरती, सुत्यां रिहा जगाईआ। नेत्र नैण निज तक्को अकाल मूर्ती, मूर्तां विच्चों सोभा पाईआ। नाद सुणो अगम्मी तूरती, तुरीआ मुख शरमाईआ। आसा मनसा करे पूरती, पूरी इच्छया कर वखाईआ । मंज़ल मुक्के नेड़ दूर दी, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। वेखो खेल अगम्मी हज़ूर दी, हज़रत पीर रिहा उठाईआ । हद्द मिटे कलयुग कूड़ दी, सतिजुग साची नींह धराईआ। मति चुक्के मूर्ख मूढ़्ह दी, गुरमुख गुरमति इक दरसाईआ। नार कन्त खेल समरथ पुरख भरपूर दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे होए सहाईआ।