पुस्तकालयभाग १७

१९ सावण २०२१ बिक्रमी कपूर सिँघ दे गृह मोगे

शाह पातशाह हरि नर नरेशा, शहिनशाह वड्डी वड्याईआ। सतिगुर शब्द धुर संदेसा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जानणहारा लेखा, दो जहानां खोज खुजाईआ। मिटावणहारा कूड़ी रेखा, सच सुच्च इक प्रगटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेलणहारा खेडां, मण्डल मण्डप रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता आपणा हुक्म वरताईआ । हरि करता करतार, कुदरत कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुर दा नाद सुणाइंदा। भगत भगवान लए उठाल, लोकमात वेख वखाइंदा। सति स्वामी हो दयाल, दीनण आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुखां वखावे सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर पड़दा लाहइंदा। गुरसिख चल्ले नाल नाल, एथे ओथे संग निभाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। धुर दी करनी करे करता, सो पुरख निरँजण वड्ड वड्याईआ। दो जहानां करता धरता, हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह शहिनशाहीआ। आदि जुगादि कदे ना मरदा, एकँकार बेपरवाहीआ। निर्मल निरवैर जोत अगम्मी धरदा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। महल अटल साचे वड़दा, सच दवारे सोभा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां घल्लदा, नाम संदेसा इक सुणाईआ। खेल करे निहचल धाम अटल दा, ऊँचो ऊँच इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अथाह, हरि करता इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी वेस वटा, लोकमात खोज खुजाइंदा। कलयुग लहिणा देणा रिहा मुका, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। निहकलंका नाउँ रखा, डंका शब्द इक सुणाइंदा। राउ रंकां रिहा जगा, शाह सुल्ताना आप हिलाइंदा। सति संदेसा धुर सुणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा।

साची करनी करने आया, हरि करता वड वड्याईआ। भगत भगवान रिहा उठाया, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। अन्तर आत्म इक वैराग उपजाया, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। बिन रसना जिह्वा अनरस स्वाद इक दृढ़ाया, जिस दी समझ कोए ना पाईआ । गृह मन्दिर घर नाद वजाया, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। दीआ बाती महल अटल इक रुशनाया, जोती जोत डगमगाईआ । साहिब सतिगुर ठाकर स्वामी हरि करता करतार वेखण आया, घर सज्जण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान हरि दातार, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। खेले खेल जुग चौकड़ी चार, नित नवित फेरा पाईआ। दहि दिशा पावणहारा सार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। नाता जोड़ गुर अवतार, पीर पैगम्बर बन्धन पाईआ। अन्तिम लहिणा देणा सब दा दए निवार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। शब्द संदेसा देवे एका वार, एकँकार रिहा सुणाईआ। पूरब कर्ज़ दए उतार, मकरूज आपणा फ़र्ज़ पूरा कर वखाईआ। सच हदूद दस्स निरँकार, महिदूद आपणे हुक्म कराईआ। उच्च अरूज ना कोए शमार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान हरि मर्द मर्दाना, सच मर्दानगी इक कमाइंदा। निरगुण निरवैर पहरया बाणा, बाण निराला तीर चलाइंदा । खेले खेल दो जहानां, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों जन भगत करे परवाना, सन्त सुहेला आप उठाइंदा । सति सरूपी बन्न्हे गाना, शब्दी डोरी तन्द हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाइंदा। धुर दा लेखा जाणे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी जिस थापण लया थाप, लख चुरासी घाड़त लया घड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाया प्रताप, वड्ड प्रतापी हो के वेख वखाईआ। गुर अवतार बणाया साक, पीर पैगम्बर सज्जण नाल मिलाईआ। घट घट अन्तर लख चुरासी जिस बन्द रखाया ताक, खोल्हणहार इक हो जाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा दस्सदे भविख्त वाक्, नाम संदेसा इक सुणाईआ। सो साहिब स्वामी वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। लेखा जाणे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। नव नौ चार पन्ध मुका, कल कल्की वेस वटाइंदा। साचे मन्दिर डेरा ला, नगरी इक्को इक सुहाइंदा। धुन शब्द नाद वजा, ब्रह्म ब्रह्मांड आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक वखाइंदा। शब्दी डंका वज्जया एक, एकँकार रिहा वजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रख के गए टेक, भज्जे आवण वाहो दाहीआ। जिस दा किसे ना लभ्भया भेत, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी कीता खेत, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। अगम्म अथाह आप अपरम्पर, हरि करता वड वडियाइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी धुर दा मंत्र, सच्चा नाम इक समझाइंदा। लख चुरासी सर्ब जीआं थित जाणे अन्तर, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। खेले खेल गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप सोभा पाइंदा। नव नौ चार लगावणहारा बसन्तर, अग्नी तत जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचा इक वडियाइंदा। गृह वड्डा घर मन्दिर स्वामी, हरि करता नज़री आईआ। सति सतिवादी बोले बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। लेखा जाणे चार खाणी, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। निहकर्मी जाणे आपणा कर्म, कर्म कांड ना कोए वडियाइंदा। जन भगतां आत्म दस्से सच्चा धर्म, परमात्म पड़दा आप उठाइंदा। लहिणा चुक्के वरन बरन, ज़ात अज़ाती पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मन्दिर इक सुहाइंदा। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, कलयुग अन्त मिले वड्याईआ। जिस गृह वस्त अमोलक दिती रख, नाम भण्डारा इक भराईआ। निझर धारा देवे रस, अमृत इक चवाईआ। सति सति मार्ग धुर दा दस्स, रहिबर इक समझाईआ। कर खेल पुरख समरथ, धुर दी वंड वंडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। पड़दा ओहला चुक्के काया गृह, घर घर ख़ुशी वखाईआ। भगत भगवान इक दवारे बहि, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नित नवित भाणा सहे, सह सह ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम निधाना इक्को कहे, ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कर वखाईआ। करनी करता करन आया, कल कल्की वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लया मिलाया, गुर चेले गोद उठाईआ। नाता तोड़े त्रैगुण माया, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। साचा मार्ग इक समझाया, गुर शब्दी करे पढ़ाईआ। महल अटल सच रुशनाया, जोती जोत डगमगाईआ। शब्द नाद इक शनवाया, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत सच्चा जाम प्याया, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। पूरब लेखा मुकावणहारा, जन भगत दए वड्याईआ। कलयुग अन्त लए अवतारा, परम पुरख फेरा पाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सम्बल बैठा चरण टिकाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती सोभा पाईआ। बूँद स्वांती ठंडी ठारा, अमृत धार इक वहाईआ। चार वरनां सांझा यारा, बरन अठारां लेखे लाईआ। सिफ्त सालाह वस्या बाहरा, काग़ज़ कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रिहा मिलाईआ। जन भगत मिलावा करे घर, गृह वज्जे नाम वधाईआ।

बन्द कुआड़ी खोल्हे दर, दर मन्दिर सोभा पाईआ। दरस वखाए अग्गे खड़्ह, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। महल्ल पौड़े जाए चढ़, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सच्चा ढोला लए पढ़, सोहँ राग अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। हरिजन मेल करे मिलाप, पूरब लेख मुकाईआ। सति सतिवादी धुर दा जाप, जग जीवण दाता दए जणाईआ। नाता जोड़ पूत पिता बाप, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा मेटे रोग संताप, सहिसा दु:ख मिटाईआ। लेखे लाए माटी ख़ाक, तन आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दस्से ज़ात, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्द संदेसे जो गए आख, आख़र लेखा पूर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा वड्याईआ। जन भगत कहे मैं नीकण नीका, प्रभ तेरी इक सरनाईआ। पंज तत काया माटी रस फीका, अमृत रस ना कोए भराईआ। लेखा जाणा ना साढे तिन्न हथ्थ सीं का, वंडण वंड ना कोए समझाईआ। पर्दा चुक्के ना जीव जी का, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। नाम निधान ना कोई पीता, रस समझ कोए ना पाईआ। वस्त अमोलक ख़ाली ख़ीसा, दात नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया तपदा वेख्या अंगीठा, पंज तत अग्नी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे सच देणा समझाईआ। श्री भगवान भगत रिहा दस्स, भगवन दए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़र मंज़ल दयां वखाईआ। हकीकत विच्चों झोली पावां हक, हकूक तेरी वंड वंडाईआ। कूड़ी क्रिया नालों करके अड्ड, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। विश्व बणा के इक्को यद्द, लहिणा देणा देवां चुकाईआ। जगत दवारा पार हद्द, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। चरण दवारे आपणे सद्द, सदा नाम संदेश सुणाईआ। सिर रखणा दे कर हथ्थ, एथे उथे दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत कहे मैं कमला कोझा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। मेरी समझ सोच ना कोई सोझा, सुरती शब्द ना कोए कुड़माईआ। सुणया सच ना कोए सलोका, धुर दा राग ना कोए अल्हाईआ। पढ़या जगत मात ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए उठाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ ना वेख्या कोठा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। डूँग्घी धार अठसठ तीर्थ मारया कोई ना गोता, सर सरोवर नहावण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। श्री भगवान सच संदेश दस्सदा, जन भगत दए जणाईआ। मैं अन्तर आत्म वसदा, जग नेत्र नज़र ना आईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले थोड़्हे रखदा, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। खेलां खेल पुरख समरथ दा, समरथ हो के होवां सहाईआ। पंच विकारा आपे नथ्थदा, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। लहिणा

देणा चुकावां जोग अभ्यास दा, सिमरन पूजा पाठ ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे मैं ना जाणा जोग, जुगती समझ कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया सीस चुक्कया बोझ, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं ताहना मारन लोक, जीव जंत रहे डराईआ। मैं तेरा सुण के इक सलोक, घर आत्म ख़ुशी मनाईआ। मैं रोंदी वेखी चरणां हेठ मुक्ती मोख, नेत्र रो रो दए दुहाईआ। मैनूं अगली पिछली नहीं कोई सोच, समझ विच ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को रखी तेरी ओट, ओड़क लैणा आप तराईआ। मैं आल्हणिउं डिग्गा बोट, तुध बिन सके ना कोए उठाईआ। आदि अन्त प्रभ तेरी जोत, तैथों विछड़ी तेरे विच समाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। श्री भगवान दस्से हाल, हालत सच दए जणाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तूं धुर दा लाडला लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। तेरे काया घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक जणाईआ । दीपक अगम्मी जोत बाल, दिवस रैण करे रुशनाईआ। अठ्ठे पहर रहे ख़ुशहाल, ग़मी चिन्ता सोग नेड़ कोए ना आईआ। शब्दी शब्द वजाउँदा रहे ताल, तलवाड़ा इक्को इक समझाईआ। सच सरोवर दए नुहाल, अमृत आत्म इक वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जगत दए बदलाईआ। अन्त पोह ना सके काल, महाकाल सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे मैं मूर्ख मूढ़्ह, मुग्धां विच्चों मुग्ध नज़री आईआ। कलयुग नाता जुड़या कूड़ो कूड़, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। फिर फिर वेख्या नेड़े दूर, दहि दिशा वेख वखाईआ। सति सरूप साख्यात नज़र ना आया हज़ूर, हाज़र हो के मेल ना कोए मिलाईआ। कूड़ी वासना प्या फ़तूर, फ़तवा सब ते रिहा लगाईआ। माया ममता होई मशहूर, मश्वरा आपणे नाल पकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया तत तपे तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मस्तक मिले ना धुर दी धूढ़, टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, तेरी सच मिले सरनाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। निरगुण निरवैर शब्द अलाउँदा ए। भगत भगवान आप समझाउँदा ए। सन्त सुजान पकड़ उठाउँदा ए। गुरमुखां दए ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाउँदा ए। गुरसिखां बख्श ध्यान, चरण प्रीती जोड़ जुड़ाउंदा ए। जिन्हां उपर होया आप मेहरवान, मुहब्बत हक इक समझाउँदा ए। लेखा चुके शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान सीस झुकाउँदा ए। नैण शरमाए अञ्ज़ील कुरान, कलमा जिस नूं आप पढ़ाउँदा ए। किरपा करे वड अमाम, रहमत आपणी आप कमाउँदा ए। धुरदा दस्स के नग़मा कलाम, नौबत हक हक वजाउंदा ए। बरदा

दर करे सलाम, सीस जगदीस सर्ब झुकाउंदा ए। मुरीद मुर्शद वेखे आण, कायनात फेरा पाउँदा ए। जन भगतां करे आप पहिचाण, भगवन आपणा पड़दा लाहुन्दा ए। घर स्वामी दे के दान, वस्त अमोलक झोली पाउँदा ए। लेखा चुक्के आवण जाण, लख चुरासी पन्ध कटाउँदा ए। सतिगुर धूढ़ी चरण इश्नान, अठसठ लेखा पन्ध मुकाउँदा ए। धुर दा शब्द इक ज्ञान, आत्म परमात्म आप पढ़ाउँदा ए। धर्म वखा के सच निशान, सचखण्ड निवासी आपणे हथ्थ उठाउँदा ए। साढे तिन्न हथ्थ कर परवान, परवाना इक्को इक वखाउँदा ए। जिस दे हथ्थ ज़िमीं असमान, दोज़ख़ बहिश्त डेरा ढाउँदा ए। चौदां तबक होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाउँदा ए। जिन्हां भगतां प्रभ सिध्धा मिल्या आण, तिन्हां एथे उथे ना कोए अटकाउँदा ए। अबिनाशी करता दए फ़रमान, जन भगतां आप वड्याउँदा ए। कलयुग अन्त हो मेहरवान, कल कल्की फेरा पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मूर्ख मूढ़्हे पार लँघाउँदा ए। मूर्ख मूढ़्हे पार लँघावांगा। अबिनाशी करता इक अखवावांगा। सचखण्ड निवासी हो के दया कमावांगा। जन भगतां बणा के उत्तम ज़ाती, ज़ात आपणी विच मिलावांगा। नाता तोड़ के तन ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग रंगावांगा। मनुआ रहे कोई ना आकी, मनसा सब दी मेट मिटावांगा। घर मन्दिर खोल्ह के ताकी, पड़दा ओहला आप चुकावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो पिच्छे रह गई बाकी, सब दा लहिणा झोली पावांगा। जन्म जन्म दे विच्चों बदल देवां हयाती, हरिजन साचे अंग लगावांगा । अन्तर आत्म सुणा के आपणी साख़ी, धुर संदेसा इक जणावांगा। शब्द अगम्मी बण के पाठी, पाठशाला इक वड्यावांगा। जन भगतो तुहाडा दूजा ना कोई जमाती, अल्फ़ ये लेखा जगत रखावांगा। पतिपरमेश्वर बणया आप साकी, सच प्याला मुख लगावांगा। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग सच्चा चन्द चमकावांगा। चार वरन दी इक्को गाथी, बरन अठारां राह दरसावांगा। शब्द संदेसा धुर दी पाती, पतिपरमेश्वर हो के आप अलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघावांगा। हरिजन साचे पार लँघाउँदा ए। जुग जुग आपणी दया कमाउँदा ए। निरगुण सरगुण वेस वटाउँदा ए। लोकमात फेरा पाउँदा ए। करे खेल तमाश, अगम्म अथाह भेव चुकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी कर के आस, आसा आपणे नाल मिलाउँदा ए। जन भगत कहे मैं मूर्ख अन्ध, तेरी सार कोए ना आईआ। रसना जिह्वा कूड़ कुड़यारा लग्गा गंद, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। घर प्रकाश ना चढ़या चन्द, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। सिफ्त करी ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। मंज़ल पैंडा चुक्कया ना पन्ध, राही बणया ना भज्जया वाहो दाहीआ। तेरा ढोला गाया ना छन्द, दिवस रैण ना ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

हउँ बालक लैणा तराईआ। जन भगत कहे मैं तेरा दास, दासी रूप वटाईआ। ना कोई जोग ना अभ्यास, सुन्न समाध ना कोए समाईआ। ना कोई बेनन्ती ना अरदास, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। ना कोए पवण ना स्वास, साह साह ना हरि जस गाईआ। ना कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा लाया प्रभास, टिल्ले पर्बत बैठ राह ना कोए तकाईआ। इक्को अन्तर तेरे मिलण दी आस, दूजी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गोदी लैणा उठाईआ। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। जन भगत आप समझाउँदा ए। मेहरवान मेहर नज़र नाल तराउँदा ए। किरपा निधान किरपा कर के, हँस काग बणाउँदा ए। सन्त सुहेले सज्जण फड़ के, साचे पौड़े चढ़ के दरस वखाए अग्गे खड़्ह के, स्वच्छ सरूपी नज़री आउँदा ए। जन भगत जींवदयां जग वेखण मर के, मरयां जगत नाम वडयाउँदा ए। जिस भाण्डे लयांदे घड़ के, सो ठठयार कीमत पाउँदा ए। जो साहिब सतिगुर सीस चरणां धरदे, तिन्हां धरत धवल उपर माण रखाउँदा ए। दरगाह साची बणदे बरदे, बन्दी खाना तोड़ तुड़ाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओन्हां दा दर्शन करदे, जिन्हां पुरख अकाल आपणी गोद बठाउँदा ए। इक्को नाम हरी दा पढ़दे, तूं ही तूं राग जणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहब्बत आपणे नाल रखाउँदा ए। जन भगत कहे मैं की दस्सां, बुद्धि चले ना कोए वड्याईआ। मेरीआं बाहरों रोवण अक्खां, अंदरों दर्द कोए ना आईआ। जगत वासना उठ उठ नस्सां, मन का मणका ना कोए भवाईआ। रसना जिह्वा कूड़ कुड़यार बकां, बकता हो के तेरा नाम ना कोए सालाहीआ। साची सेवां करी कोई ना हथ्थां, पैरां नाल चल पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे लेखे लैणा लाईआ। जन भगत तेरी अन्तर आत्म पुकार, सुणनहार इक अखवाइंदा। नाता तुटा कूड़ संसार, सतिगुर स्वामी वेख वखाइंदा। गृह मन्दिर करे प्यार, प्रीतम आपणा रंग रंगाइंदा। घर वेखणा मंगलाचार, धुर दा ढोला आप सुणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सच्चा इक जैकार, आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब सुणाइंदा। जिस दी शास्त्रां विच्चों करे ना कोए विचार, अक्खरां विच्चों अक्खर वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ रूप आप समझाइंदा। सोहँ रूप दस्से सो, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। अकाल मूर्त आपे हो, निरगुण निरवैर खेल खिलाईआ। सच गृह कर के मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। निरगुण नाल निरगुण छोह, सोहणी बणत बणाईआ। मात पित आपे हो, दाई दाया बण के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। सो साहिब होया दाई दाया, जननी जन रूप वटाइंदा। शब्दी सुत दुलारा जाया, हँ नाउँ धराइंदा। दोहां मिल के सगन मनाया, भेव अभेद

ना कोए खुल्हाइंदा । सो पुरख निरँजण सचखण्ड दवारे सोभा पाया, हरि पुरख निरँजण ख़ुशी मनाइंदा। सुत दुलारा थिर घर डेरा लाया, चरण कँवल ध्यान धराइंदा। आदि पुरख अबिनाशी करते आपणा खेल रचाया, निरगुण निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। नाउँ निरँकार इक सालाहया, सिफ्ती सिफ्त ना कोए समझाइंदा। पिता पूत रिहा बुलाया, इक्को नाम सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सोहँ रूप होया आप, जोत शब्द करी कुड़माईआ। सचखण्ड निवासी वड प्रताप, थिर घर दिती माण वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा, दोहां दा इक्को जाप, दूजा पाठ ना कोए समझाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल आदि इक्को वार दित्ता आख, अन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव उपजे शाख़, त्रैगुण माया वंड वंडाईआ। पंज तत दे के दात, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणत बणाईआ। चारे खाणी झोली पा के रास, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज साचा रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल तमाश, निरवैर पुरख फेरा पाईआ। सिफ्त सालाही लेखा लिख के कलम दवात, कातब हो के आपणा हुक्म प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहार नजात, मेहरवान वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा नाम नग़मा कलमा पढ़न नमाज़ , सजदा सीस झुकाईआ। सो परवरदिगार बेमसाल बेनज़ीर लातस्वीर खेले खेल तमाश, ख़ालक ख़लक मख़लूक भेव कोए ना पाईआ। पीर पैगम्बर जिसदे दास, नित नवित रखण आस, बैठे ध्यान लगाईआ। सो सतिगुर आदि जुगादी इक्को बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ । उस दा सोहँ धुर दा जाप, जिस नूं जप्यां जग नाता कूड़ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। जन भगत कहे मैं सुणया तेरा नाउँ, निरँकार तेरी वड्याईआ। मेरी बुद्धि जगत बणी काउँ, काग वांग कुरलाईआ। कोई फड़े ना अग्गों बाहों, गले नाल ना कोए लगाईआ। सीस देवे ना ठंडी छाउँ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तत्ती बुझे ना कोए वाउ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जननी बणे ना साची माउँ, सुलखणी कुक्ख ना कोए सुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तक्कया राहो, जो रहिबर गए समझाईआ। एथे करे ना हक न्याउँ, सच अदालत नज़र कोए ना आईआ। तेरे चले ना कोई भाउँ, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। तेरे मिलण दा किसे ना दिसे चाओ, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा बहाईआ। श्री भगवान कहे मेरे भगत दुलारे, सच देवां माण वड्याईआ। कोटन कोटि जुग मेरे खेल न्यारे, नित नवित वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो तक्कदे रहे सहारे, ओट इक्को इक रखाईआ। कलम शाही नाल लेखा लिखदे रहे बण लिखारे, वाक् भविख्त जणाईआ। दर दरवेश हो के मंगदे रहे दवारे, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। तेई अवतार

बण दे रहे वणजारे, जगत सौदा हट्ट विकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लाउँदे गए नाअरे, कलमा हक हक जणाईआ। नानक गोबिन्द दस्स के गए जैकारे, फ़तह डंका इक वजाईआ । कलयुग अन्त कल कल्की लए अवतारे, जिस दी समझ किसे ना आईआ। माता जन्मे ना कोई कुक्ख पिता करे ना कोए प्यारे, भैण भाई बन्धन कोए ना पाईआ। हरि मन्दिर बैठे धाम न्यारे, जिस दा छप्पर छन्न हरि जू आप छुहाईआ। जन भगतां उठ उठ वाजां मारे, कलयुग सुत्तयां लए उठाईआ। उठो वेखो नईआ अन्त किनारे, नौका आपणी दए समझाईआ। वंञ मुहाणा ना कोए सहारे, चप्पू संग ना कोए निभाईआ। खेवट खेटा बैठा पार किनारे, दूर दुराडा बैठा मुख छुपाईआ। बिन भगतां सुणे ना किसे दे हाढ़े, हौके लै के रोवे लोकाईआ। लख चुरासी लुट्टी जाए दिन दिहाढ़े, राखा रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुखां गुरसिखां होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़े, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई लए बचाईआ। साचा दस्स के नाम जैकारे, जै जैकार दए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरे सहारे, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। महल अटल बहाए ओस चुबारे, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग रखाईआ। हरिजन साचे संग रखावांगा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां लँघ, जेरज अंड पन्ध चुकावांगा। आत्म परमात्म दे के इक अनन्द, परमानंद विच समावांगा। सोहँ ढोला सुणा के छन्द, जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ पुआवांगा। गुरमुख आत्म कदे ना होवे रंड, घर सुहागण रूप दरसावांगा। अगली पिछली पूरी कर के मंग, मंगलाचार इक जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बिन पढ़यां पार लँघावांगा। गुरमुख पढ़न दी रहे ना लोड़, जिस निरअक्खर आप पढ़ाईआ। सुरती शब्द नाल देवे जोड़, तन्दी तन्द नाल गंढ्ढाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वाहो दाही भज्जण पंज चोर, सिर सके ना कोए उठाईआ। भगत भगवान नूं सदा लोड़, इक दूजे दा संग छड्ड ना सकण राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए मिलाईआ। जन भगत कहे मैं मुग्ध गंवार, तूं दाता बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता कहे तूं मेरा शृंगार, तुध बिन मेरा रूप ना कोए हंढाईआ। जन भगत कहे मैं तेरा झाड़ू बरदार, सेवक सेव कमाईआ। श्री भगवान कहे तूं मेरा सच्चा सरदार, घर साचे सोभा पाईआ। जन भगत कहे मैं करां निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। श्री भगवान कहे मैं आपणे कंध लवां उठाल, भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगत कहे मैं तेरा करां दीदार, निज लोचण दर्शन पाईआ। श्री भगवान कहे मैं सचखण्ड लै के जावां नाल, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जन भगत कहे मैं वेखां तेरी सच्ची धर्मसाल, जिस विच दीवा बाती इक रुशनाईआ। श्री भगवान कहे उठ वेख मेरे लाल, हरि लालन रिहा वखाईआ।

जिथ्थे थोड़े बैठे आण, लख चुरासी विच्चों लैणा आप बचाईआ। एथे ऊँच नीच दी नहीं पहचान, राउ रंक ना कोए समझाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोए निशान, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। शरअ शरीअत ना कोए ईमान, कलमां नाल ना कोए लिखाईआ। ना कोई ज़िमीं ना असमान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ । ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई पंज तत धरे ध्यान, अक्खरां नाल कोए पढ़ाईआ । ना कोई रसना करे ज्ञान, बत्ती दन्द ना कोए सफ़ाईआ। ना कोई शिवदुआला मठ्ठ मन्दिर मसीत दिसे निशान, चार कुण्ट चार दीवार नज़र कोए ना आईआ। इक्को नूर श्री भगवान, जिस दा ज़हूर सर्ब लोकाईआ। साचे तख्त तख्त निवासी बैठा नौजवान, शाह पातशाह सोभा पाईआ। जन भगत आपणे घर बहाए महिमान, प्रेम प्यार नाल ल्याईआ। सच संदेसा दे फ़रमान, एकँकार इक्को वार करे पढ़ाईआ। बिन अक्खां बिन नेत्रां वेखो मार ध्यान, जोती जाता डगमगाईआ। जिस नालों विछड़े ओसे नाल मिले आण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एहो किरपा करे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ रूप सति सरूप समाईआ। जन भगतां साचे सन्तां कलयुग अन्तिम नाता तोड़ कूड़ जहान, क्रिया कूड़ी विच्चों बाहर कढाईआ। मैं उत्तम श्रृेष्ट बणां सन्तान, पूत सपूते गोद उठाईआ। घर लै के जाए सच मकान, मढ़ी गोर रहिण कोए ना पाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाए आण, वरन गोत डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला लए तराईआ। जन भगत कहे मेरे वड्डे पीर, मुर्शद तेरी सरनाईआ। चोटी चढ़ के वेख्या अख़ीर, आख़र इक्को नज़री आईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर सके ना कोए कराईआ। उह बैठा लाशरीक, शरीकत सब दी रिहा मिटाईआ। उस दे विच वेखी तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर रिहा पुचाईआ। जिस दी रखदे गए उडीक, सदी चौधवीं फेरा पाईआ। चौदां तबक वेखे ठीक, नेरन नेरा हो के दरस दिखाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरा तारीक, साचा चन्द करे रुशनाईआ। जो काली चिट्टे उत्ते मारी लीक, अक्खरां नाल करी लिखाईआ। तिस दी करन आया तस्दीक, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पार लँघाईआ। जन भगतां अन्तिम लँघणा पार, नईआ इक्को इक चढ़ाईआ। लेखा चुके मँझधार, बेड़ा विच ना कोए डुबाईआ। खेवट खेटा हरि निरँकार, निरगुण दाता सच्चा माहीआ। जिस दी सिफ्त सदा करे जुग चार, चौकड़ी रही जस गाईआ। सो भगत वछल आप गिरधार, गिरवर वेखे चाँईं चाँईंआ। कोझे कमले मूर्ख मुग्ध अंञाणे लै जाए आपणे नाल, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। लेखा चुका के शाह कंगाल, राउ रंकां वेख वखाईआ। आ के पुच्छया मुरीदां हाल, मुर्शद बणया बेपरवाहीआ। सज्जण सुहेले लए भाल, खोजत खोजत खोज खुजाईआ। सतिगुर

शब्द बण के धुर दलाल, वणज इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवरा इक दरसाईआ । सच दवारे करया दरस, जन भगत ख़ुशी मनाइंदा। जन्म कर्म दी मिटी हरस, अग्गे हवस ना कोए वधाइंदा। पुरख अकाल कीता तरस, रहमत रहम कमाइंदा। जुग जन्म दे जो रहे भटक, विछड़यां मेल मिलाइंदा। पंच विकारा मेट के कटक, करनी धुर दी आप समझाइंदा। धुर फ़रमाना दे के सख्त, नाता जगत नालों तुड़ाइंदा। सोहँ ढोला गाउणा फ़कत, फ़िकरा आत्म परमात्म आप बणाइंदा। कलयुग वेला आया अन्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सो भगत सुहेला सच्चा सन्त, जिस आपणे घर वसाइंदा। मेल मिलावा धुर दे कन्त, कन्तूहल आपणी गोद उठाइंदा। जिस दा लेखा आदि सो लहिणा देवे अन्त, मध आपणे विच छुपाइंदा। धन्न वड्याई हरिजन साची संगत, सतिगुर सगला संग निभाइंदा। दूजे दर ना जाणा मंगत, भिखारी रूप ना कोए वखाइंदा। मेहरवान नाता तोड़या जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज फेर ना कोए फिराइंदा। गुरमुखो नरक स्वर्ग दोज़ख बहिश्त चरणां हेठ दबाउणा जन्नत, मुक्ती नालों मुफ्त तुहानूं अग्गे लै जाइंदा। कलयुग वेले अन्त हरिजन रहिण ना देवे कोई सुस्त, रातीं सुत्यां शब्द धार उठाइंदा। लेखा चुका के मूर्ख मुग्ध, सुध आत्मा जोड़ जुड़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां माण रखाइंदा। जन भगतां माण रखे सचखण्ड, वज्जे नाम वधाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश रहे मंग, मंगण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार गावण छन्द, पीर पैगम्बर नाअरा इक अल्हाईआ। तूं दाता सूरा सूरबीर सरबंग, साहिब सुल्तान अख्वाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह देवणहारा अन्नद, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सन्त सुहेले धुर दे चन्द, दरगाह साची करे रुशनाईआ। आसा मनसा पूरी कर के मंग, मांगत आपणे दर बहाईआ। जन्म जन्म दा मेट के पन्ध, पाँधी मंज़ल दिते चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा सचखण्ड, सति सच सच सति, सन्त सज्जण भगत भगवन आपणे विच समाईआ।

१९ सावण २०२१ बिक्रमी बीबी शाम कौर दे गृह मोगा

किरपा करे प्रभ दीन दयाला, दयानिध दया कमाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्स सुखाला, सिध्धा मार्ग आपे लाइंदा । अन्तर आत्म अमृत जाम प्याए प्याला, रस इक्को इक वखाइंदा। धुर दा मंत्र शब्द अगम्मी साची माला, मन का मणका आप भवाइंदा। त्रैगुण कूड़ा तोड़ जंजाला, जीवण जुगत इक समझाइंदा। गृह मन्दिर साहिब सतिगुर बण रखवाला, कूड़ी

क्रिया परे हटाइंदा। दीआ दीपक जोत कर उजाला, निरगुण नूर नूर रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पड़दा आप खुल्हाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्से एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। चरण प्रीती धुर दी टेक, समरथ पुरख समझाईआ। काया बुद्धि कर बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। हउमे हंगता लाए ना कोई सेक, ततव तत ना कोए जलाईआ। जन्म कर्म दी बदल के रेख, लेखा आपणा दए समझाईआ। आत्म परमात्म कर के हेत, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लए तराईआ। जन भगत दसाए मार्ग सिध्धा, राह विच ना कोए अटकाईआ। सीस नवाए नौ निधा, अठारां सिधां मिले ना कोए वड्याईआ। मन हँकार ना करे जिदां, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के बिधा, अन्तर आत्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लए जगाईआ। भगतां मार्ग दस्से अगम्म, अलख अगोचर दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण बेड़ा बन्न्ह, सति सतिवादी आपणे कंध उठाइंदा। नाम पदार्थ दे के धन, घर ख़ज़ीना इक टिकाइंदा। भरम भुलेखा कढ्ढ के जन, कूड़ी क्रिया दूर कराइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे तन, निर्मल जोती जोत रुशनाइंदा। मन वासना देवे बन्न्ह, दहि दिशा ना उठ उठ धाइंदा। इक्को राग सुणाए कन्न, बिन अक्खरां आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन धुर दा संग बणाइंदा। जन भगतां मिले साहिब सतिगुर मीत, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। घर वखाए इक अनडीठ, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर गाए गीत, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। लेखा चुक्के मन्दिर मसीत, काया काअबा ख़ुशी मनाईआ। सति सतिवादी धुर दी दस्स के रीत, प्रीती इक्को इक बंधाईआ। अठ्ठे पहर वसे चीत, घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। जन भगत सुहेला सज्जण सन्त, सतिगुर वड वड्याईआ। माणस जन्म बणाए बणत, ततव तत वेख वखाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। मेल मिलावा साची संगत, गुरमुख गुरसिख जोड़ जुड़ाईआ। शब्द अनादी बण के पंडत, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। लेखा जाण आदि अन्त, अन्तष्करन खोज खुजाईआ। शब्द मिलावा साचे कन्त, घर मेला सहज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। हरिजन लेखा हरि जू हथ्थ, जुग जुग आप चुकाइंदा। जुग जन्म दे विछड़े कर इक्ट्ठ, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। पड़दा लाह के तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध फोल फुलाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, हड्ड मास नाड़ी खोज खुजाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। प्रेम प्रीती अंदर हो के वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा।

किरपा कर पुरख समरथ, हरिजन साचे गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगत मार्ग दो जहान, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपे होए सहाईआ। देवणहारा धुर दा दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। दरस वखाए सच्चे काहन, घर बंसुरी नाम वजाईआ। कर प्रकाश अगम्मी भान, जोती जोत जोत डगमगाईआ। बेसमझां समझ देवे आण, रमज़ इशारे नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लए जगाईआ। भगत सुहेला सज्जण ठाकर, हरि इक्को इक अख्वाईआ। सन्तां मेला जग गहर गम्भीर डूँग्घे सागर, काया गागर वेख वखाईआ। गुरमुखां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। गुरसिखां दरगाह देवे आदर, अदल इक्को इक कमाईआ। मेहरवान महबूब करता कादर, कातिल मक्तूल वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां राह दस्से आप, आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा जाप, सिफ्ती वंड ना कोए वंडाइंदा। जन्म कर्म दा उतरे पाप, दुरमति मैल धवाइंदा। अंदर बाहर कर के साफ़, नाम रंगण इक रंगाइंदा। मंज़ल पन्ध मुका के घाट, औझड़ राह डेरा ढाइंदा। साचे दर मुका के वाट, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। नाता जोड़ पुरख अबिनाश, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पूरी कर के आस, आसा आपणे नाल मिलाइंदा। आसा कहे मैं गुरमुख सहेली, सगला संग निभाईआ । जुग चौकड़ी फिरां इकेली, भज्जां वाहो दाहीआ। कलयुग रैण होई दुहेली, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। सतिगुर मिले ना धुर दा बेली, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए मुकाईआ। गुरमुख आसा रही भज्ज, नठ्ठे वाहो दाहीआ। कवण पड़दा लए कज्ज, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कूड़ी क्रिया मुक्के हद्द, सच सुच्च दए समझाईआ। साचे काअबे कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक सुहाईआ। महबूब मुहब्बत ख़ाने पए लभ्भ, गृह मन्दिर मिले चाँईं चाँईंआ। जिस नालों विछड़ होई अड्ड, अन्तिम ओसे विच समाईआ। ख़ाली दिसण काया हड्ड, चमड़ी रंग ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। गुरसिख आसा हो प्यासी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जन्म कर्म दी लथ्थे उदासी, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। परम पुरख प्रभ मिले साथी, धुर दा संग बणाईआ। जिस दी सेवा ऐराप्त हाथी, दक्खण दिशा सीस सुहाईआ। जिस दे अस्व उपर ज़ीन अगम्मी काठी, पाखर पाई बेपरवाहीआ। जो भगतां करे राखी, रक्षक हो के सेव कमाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी खाणी गाउँदी साख़ी, साख्यात रूप वटाईआ। गृह मन्दिर खोल्हे ताकी, घर पड़दा दए उठाईआ। सच वखाए धुर दी

हाटी, बण वणजारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी तृष्ना दए मिटाईआ। गुरमुख आसा बोले तृष्ना, तृखावन्त कुरलाईआ। मैं नाता छड्डया ब्रह्मा विष्ना, शंकर संग ना कोए रखाईआ। लेखा चुकया पक्ख सुखला किशना, इन्द चन्द ना कोए रुशनाईआ । साहिब स्वामी सच दवारे इक्को दिसणा, इष्ट देव इक मनाईआ। जिस मेरा लेखा बिन कलम शाही लिखणा, धुर दी बणत देवे बणाईआ। जो आदि जुगादि कदे ना होवे मिथना, सृष्ट सबाई मिथ्या रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी तृखा दए बुझाईआ। गुरमुख आसा कहे मैं वड्डी बलवान, बल धारी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी खेलया खेल विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाईआ। रास पाउँदे वेखे गोपी काहन, वन फिरदे वेखे सीता राम, भज्जण वाहो दाहीआ। नबी रसूल कलमा पढ़दे वेखे कलाम, नाअरा कूक कूक जणाईआ। गुर अवतार दृढ़ाउँदे वेखे नाम, सति सति गए समझाईआ। मैं जुग जुग सब नूं करदी रही सलाम, निउँ निउँ आपणा वक्त लँघाईआ। बौहड़ी दरोही चार जुग सिध्धा मिल्या ना आ भगवान, भागां भरी ना दिती वड्याईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, महबूब दया कमाईआ। किरपा कर नौजवान, नर नरायण वेस वटाईआ। दूर दुराडा घर चल के आया धुर दा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। आसा कहे मैं होई ख़ुशहाल, ख़ुशीआ हाल सुणाईआ। किरपा करी दीन दयाल, दीना बंधप दीनन रिहा उठाईआ। गुरमुख वेख सच्चे लाल, हरिजन गोद बहाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, अहिवाल आपणा इक समझाईआ। राए धर्म ना करे बेहाल, चित्रगुप्त लेख ना कोए वखाईआ। लाड़ी मौत ना पाए धमाल, घूँगट चुक्क नच्चे ना वाहो दाहीआ। सतिगुर शब्द मेरी करे संभाल, फड़ बांहो गले लगाईआ, लहिणा देणा चुकाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। अन्त मिलावे आपणे नाल, भगत भगवन्त हो सहाईआ। सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाल, जिस मन्दिर इक्को दीपक जोत जोत रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे आपणे लाल, लालन दाता बेपरवाहीआ।