पुस्तकालयभाग १७

१९ सावण २०२१ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह नाथेवाल

पुरख अकाल खोल्ह के राज़, गोबिन्द सुत दित्ता जणाईआ। सीस तक्क अगम्मी ताज, तख्त निवासी आप दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर धुर दे काज, हरि करता कार कमाईआ। दो जहानां जिस दा सच्चा राज, रईयत वेखे थाउँ थाँईंआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। तक्क ताज सीस जगदीस, जगदीशर हरि जणाइंदा। जिस दी कोई ना करे रीस, सानी नज़र कोए ना आइंदा। जिस दी अगम्म अथाह उच्च प्रीत, प्रीतीवान नाउँ धराइंदा। नित नवित जिस दी अवल्लड़ी रीत, ब्रह्मण्ड खण्ड राह चलाइंदा। हर घट लख चुरासी वसे चीत, घर घर अंदर डेरा लाइंदा । लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा । गोबिन्द खोल्ह आपणी अक्ख, घर सच ध्यान लगाईआ। सति सरूप परम पुरख प्रतख, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस सीस ताज लया रख, पंचम मुख मुख वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । गोबिन्द तक्कया धुर दा ताज, जिस दी घाड़त ना किसे घड़ाईआ। विच्चों आई अगम्मी आवाज़, शब्दी शब्द सुणाईआ। एह खेल वेख तमाश, तरह तरह जणाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल भज्जण वाहो दाहीआ। गोपी काहन पाउँदे रास, नटूए नट आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। ताज कहे सुण गोबिन्द सच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। कोटन कोटि लोकमात जननी जने बच्चे, कुक्खीं भाग लगाईआ। अन्तिम भाण्डे हो के कच्चे, ठीकर गए भनाईआ। सति प्रेम कोई ना रत्ते, रत्ती रंग ना कोए रंगाईआ। साचा मिल्या ना किसे हके, हकीकत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा दृढ़ाईआ। ताज कहे सुण मेरी बात, बातन दयां जणाईआ। नेत्र खोल्ह मार झात, झाकी इक्को नज़री आईआ। खेल करे तेरा पुरख अकाल बाप, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। मित्र प्यारा बण के साक, सज्जण हो के रिहा उठाईआ। मेहरवान पुरख समराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं पंच तक्के मूँह, मुख मुखड़ा सिफ्त सालाहीआ। जिस दे अंदर अगम्मी रूह, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। जिस दा हुलीआ हूबहू, हरि आपणे नाल मिलाईआ। जो साहिब सुल्तान सीस जगदीस गया छूह, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे ताज अवल्ला, ताजर दो जहान नज़री आइंदा। पुरख अकाल इक इकल्ला, एकँकार सीस टिकाइंदा। जिस दे विच्चों संदेसा घल्ला, सच मुख राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। ताज कहे मैं दस्सां एक, इक्को वार जणाईआ। मेरा किसे ना पाया भेत, मेरी किस्म ना कोए समझाईआ। साचा करे ना कोई हेत, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे दिते भेज, धुर दा हुक्म मनाईआ। घर घर वखा सुहञ्जणी

सेज, आसण पुरख अबिनाशण दित्ता जणाईआ । जोती जलवा दे के तेज, गृह गृह करी रुशनाईआ। आप बण के नर नरेश, शाह पातशाह हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। ताज कहे मेरा पंच मुख, इक्को नज़री आईआ। जिस नूं पेखत उतरे भुक्ख, तृष्ना रहिण ना पाईआ। चिन्ता सोग ना होवे दुःख, हउमे रोग ना कोए जलाईआ। एथे ओथे बख्शे ओट, देवे सच शरनाईआ। सच वखाए किला कोट, सच दुआर सोभा पाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, सनमुख नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। ओथे कोई ना सके पहुंच, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। बुद्धी करे ना कोई सोच, समझ चले ना कोए चतुराईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवलां रखदे गए ओट, सीस जगदीस नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ताज कहे सुण गोबिन्द दुलारे, पुरख अकाल दए वड्याईआ। तेरे नाल करे प्यारे, प्रीती प्रीतम इक जणाईआ। साचा दे के इक इशारे, आलीशान आपणी शान वखाईआ। जिस दे लोक परलोक सहारे, दो जहान आस तकाईआ। सो शाह पातशाह देवे दरस दीदारे, सच दीद करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंच मुख वेख अथाह, अगम्म दए जणाईआ। जिस दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। नेत्र लोचण दरस दए करा, करामात ना कोए वड्याईआ। बिन पंजां परम पुरख दी पूरी ना होवे सलाह, पंच राह ना कोए दृढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे लए बहा, सीस आपणे आप उठाईआ। लोकमात निशान नज़र सके किसे ना आ, अक्खां नाल ना कोए वखाईआ। जुग चौकड़ी गए विहा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरीआं पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम निधाना ढोला रहे गा, रसना जिह्वा जगत सुणाईआ। सच निशाना सक्या ना कोए प्रगटा, हुलीआ सति ना कोए जणाईआ। तख्त निवासी सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह रिहा समझाईआ। बिन पंजां कोई ना दिसे गवाह, शहादत अन्त ना कोए भुगताईआ। अदल अदालत अदली सके ना कोए कमा, हुक्म हकीकत हक ना कोए जणाईआ। मैं पंचम मीता पंचम सीस लया उठा, जगदीस आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा सुत नीकन नीका, तैनूं दस्सां इक तरीका, सहज सहज समझाईआ। तूं नाम निधान मेरा पीता, रस इक्को मुख चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा दृढ़ाईआ। किरपा करे आप मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। दाता दानी श्री भगवान, वस्त अमोलक इक वखाईआ। सुत दुलारे नौजवान, जोबन रते धुर दे माहीआ। सूरबीर वड बलवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा मालक पुरख अकाल, दो जहानां होए सहाईआ। तेरा जगत झुल्ले निशान, निरगुण सरगुण दए झुलाईआ। तेरा लेखा जीव जहान, जग दाता दए दृढ़ाईआ। सच रहमत

बख्शिश करे आण, धुर दी वस्त इक वरताईआ। तूं मेरा अवल्लड़ा अनोखा बाल, बालां विच्चों इक्को नज़री आईआ। तेरे घर उपजे सति सन्तान, रक्त बूँद वंड ना कोए वंडाईआ। हुक्म देवे श्री भगवान, अबिनाशी करता आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सुण के शब्द गोबिन्द करे ध्यान, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। की संदेसा दए श्री भगवान, हौली हौली रिहा जणाईआ। कवण वस्त देवे महान, मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकाए चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द कहे की करां विचार, समझ सोच ना कोए दृढ़ाईआ। मैं वेख के सच दरबार, साची ख़ुशी विच समाईआ। तख्त निवासी एकँकार, अकल कलधारी बैठा सोभा पाईआ। सीस जगदीस आप स्वार, पंच मुखी ताज टिकाईआ। जिस विच्चों आई इक आवाज़, धुर दा हाल सुणाईआ। अगला खोल्हे अगम्मड़ा राज़, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई श्री भगवन्त, हरि करता दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी महिमा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सिफ्त सालाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे मणीआं मंत, सच संदेसा जगत अल्हाइंदा । सुरती शब्दी मेल मिलावा नार कन्त, घर सज्जण वेख वखाइंदा। गोबिन्द तेरी अनोखी वक्खरी बणावां सच्ची बणत, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लख चुरासी वेख जंत, जीवां विच्चों जीव जीवत रूप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। सुण संदेसा बोलया ताज, गोबिन्द रिहा जणाईआ। सति धर्म दा सच्चा राज, सचखण्ड दवारे जुग जुग रिहा कमाईआ। मातलोक तेरा नात, बिधाता रिहा जुड़ाईआ। सति धर्म दी सच जमात, चार वरनां बाहर समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे चार वरनां की बाहर, बातन समझ कोए ना आईआ। जलवा दस्स अगम्मी ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। मसलयां नाल बणना शायर, इशारयां नाल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। मेहरवान होया नरायण, नर हरि दया कमाईआ। पंज मुख जो शब्दी ढोले कहिण, धुर दा राग जणाईआ। ओन्हां पड़दा लाह के आपणे नैण, नैण नैण नाल मिलाईआ। गोबिन्द तेरा देणा देण, देवणहारा झोली पाईआ। बण के धुर दा साक सैण, सज्जण हो के सेव कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान होए सहाई, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा । पंच धार इक चवाई, अमृत रस वखाइंदा। गोबिन्द प्याला हथ्थ फड़ाई, दीन दयाला ख़ुशी मनाइंदा। रसना जिह्वा लाउणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र

इक उठाइंदा। गोबिन्द मिली धुर दी दात, सो पुरख निरँजण झोली पाईआ। निरगुण सरगुण रूप प्रगट कर के साख्यात, बिन तत्तां तत दित्ता जणाईआ। जिस दा सोहणा नज़री आया लबास, नेत्र नैण वेख ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल हौली जेही गया आख, इशारे नाल जणाईआ। गोबिन्द तेरी पंजां नाल बणे जमात, लोकमात वज्जे वधाईआ। तूं बणना धुर दा सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। ओन्हां दी पत लैणी राख, जिन्हां तेरी ओट तकाईआ। मैं विचोला बणां आप, अंदर वड़ के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी दिती जणाईआ। गोबिन्द तक्कया दरस अपार, पंचम रूप नज़री आईआ । तन वस्त्र सोहणा शृंगार, कच्छ कड़ा कृपान रिहा चमकाईआ। सीस जगदीश सोहणा काज स्वार, केस हमेश दरवेश रिहा वखाईआ। सनमुख हो के करी पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सोहणी शब्दी हथ्थ दस्तार, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ । परम पुरख कर प्यार, प्यार विच्चों प्यारे दिते प्रगटाईआ। सति सरूपी दरस वखाल, दीन दयाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। ताज कहे मैं धुर दा राजा, सचखण्ड सोभा पाईआ । गोबिन्द तेरा रच्या काजा, लोकमात वज्जे वधाईआ। पंचम मिल के बणया साथा, सगला संग निभाईआ। ऊँच नीच ना कोई जाता, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पिता इक्को माता, पुरख अकाल नज़री आईआ। तूं ओस दा मन्नया आखा, तेरा हुक्म जग चल्ले वाहो दाहीआ। एह प्रभ दा खेल तमाशा, संग तेरे रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र देवे अमृत सीर, अंमिउँ रस आप वखाइंदा। कूड़ी क्रिया कट शरअ ज़ंजीर, शरीअत इक्को इक दृढ़ाइंदा। सति सरूप सच तस्वीर, सति सतिवादी आप समझाइंदा। मेल मिलावा बीरन बीर, सूरबीरता इक्को हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप प्रगटाइंदा । गोबिन्द तेरा सच सहारा, पुरख अकाल नज़री आईआ। पुरख अकाल गोबिन्द तेरा प्यारा, प्रीतम बेपरवाहीआ। खेले खेल विच संसारा, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। पंचम कर सच शृंगारा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। लोकमात दा जगत दवारा, पंजां नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची घाड़त लए घड़ाईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड निवासी की तेरा राज़, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाईआ। तूं निरगुण हो के सिर ते रख्या ताज, सीस जगदीस रिहा सुहाईआ। मैं लोकमात लै के तेरी दात, जग साची सेव कमाईआ। जो धुर संदेसे दित्ता आख, आख़र हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे मंग मंगाईआ। घर साचे मंग मंगाउँदा ए। गोबिन्द आपणा सीस झुकाउँदा ए। पुरख

अकाल दया कमाउँदा ए। वस्त अमोलक झोली पाउँदा ए। हौली हौली भेव खल्हौदा ए। मौली तन्द नाल बंधाउँदा ए। थिर घर सोहणा सगन मनाउँदा ए। पुरख अकाल चल्ल के आउँदा ए। गोबिन्द सुत आप उठाउँदा ए। अबिनाशी अचुत रुत्त सुहाउँदा ए। कलयुग औध रही मुक्क, आपणी कार कमाउँदा ए। सचखण्ड निवासी जो बैठा रिहा चुप्प, धुर दा राग आप सुणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाउँदा ए। तेरा लहिण झोली पाया ए। अबिनाशी करते हुक्म सुणाया ए। धुर दरबारी आपणी दया कमाया ए। जोत निरँकारी खेल रचाया ए। तख्त निवासी वड दरबारी, आपणा हुक्म मनाया ए। गोबिन्द तेरी पंजां नाल सरदारी, पंजां माण आप बणाया ए। पंजां करे जगत ख्वारी, कूड़ा डेरा फड़के हथ्थीं ढाहया ए। अमृत जाम दे ख़ुमारी, ख़ालस आपणे नाल रलाया ए। हउमे हंगता कट बीमारी, नाम रंगण रंग रंगाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच प्यारे आप प्रगटाया ए। पंच प्यारे पंच प्रगटाउँदा ए। पंच मुखी ताज सुहाउँदा ए। पंच प्रधान आप बणाउँदा ए। सच निशान इक झलाउँदा ए। ज़िमीं असमान सीस झुकाउँदा ए। गोबिन्द सूरा वेख अन्तिम, आपणी इच्छया इक प्रगटाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाउँदा ए। पंच प्यारे होए प्रगट, गोबिन्द मिली वड्याईआ। धन्न वड्याई हिस्सा जगत, जग जीवण ख़ुशी बणाईआ। अन्तर आत्म दे के शक्ति, सच शख्सीअत दिती वखाईआ। गोबिन्द मंगी मंग प्रभ दस्स आपणा वक्त, वेला दे समझाईआ। कवण घड़ी सुहञ्जणी वेखण आवें परत, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ। गोबिन्द तेरे पंज प्यारे, पंजां नाल कुड़माईआ। किरपा करे हरि गिरधारे, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसारे, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण निराकार लए अवतारे, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारे, महल अटल करे रुशनाईआ। पंजां विच्चों पंज प्यारे, पंजां नाल पंजे लए मिलाईआ। जो ताज दूर दुराडा वाजां मारे, सो नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। अबिनाशी करता खेल करे न्यारे, निराकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पंचम पंच आप उपाईआ। ताज वेखे मुख पंच, पंचम माण वड्याईआ। पंज प्यारे भाग लग्गे काया माटी कंच, कच्च कंचन रूप वटाईआ। गोबिन्द खेल करे कराए सच, सुत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। पंच प्यारे सच्चे जग, जुगती हरि जणाईआ। हँस बणाए फड़ के कग्ग, अमृत जाम प्याईआ। गोबिन्द सूरबीर सरबग, अल्पग लए तराईआ। जगत जहान पार करके हद्द, हदूद इक्को इक समझाईआ । सच प्रीती प्रेम रंगण

रंग, रंग चलूल इक चढ़ाईआ। फड़ के बाहों लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जगत पखण्डीआं वखाया पखण्ड, हथ्थ कटार उठाईआ। जगत कनात अंदर लँघ, कूड़ी क्रिया धार बाहर कढाईआ। सतिगुर पूरा प्रेम प्यार अंदर सीस लए मंग, खण्डा खड़ग वार ना कोए वखाईआ। जिन्हां दे अंदर निरगुण निरँकार गया लँघ, तिन्हां दी रती रत आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। पंच प्यारे होए भेंटा, सतिगुर गोद सरनाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दा बेटा, बेटे गुरसिख आपणे लए बणाईआ। छत्रयां बक्करयां वाला नहीं कोई ठेका, छुरी करद कटार तलवार सीस ना कोए कटाईआ। प्रेम प्यार दे अंदर हेता, चेता प्रभ जू रिहा कराईआ । जो सतिगुर सरनाई होए खेता, बिन झूजिआं झूज वखाईआ। ओन्हां दा क्या कोई लिखे लेखा, कलम शाही दए दुहाईआ। लख चुरासी जीव जंत जगत भुलेखा, गोबिन्द धार समझ कोए ना पाईआ। जो धुर दा आया संदेसा, सो लोकमात सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पंच निशान आप बणाईआ। पंच मुख दे पंच निशान, दो जहानां खेल खिलाईआ। किरपा कर श्री भगवान, गोबिन्द सुत दिती वड्याईआ। अमृत अगम्मी पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। पंच प्यारे कर परवान, पात्र पाती आपणी दिती सुणाईआ। बिन पढ़यां दे ज्ञान, ध्यान इक्को चरण जणाईआ । सच सरोवर कर इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। नाम खण्डा खड़ग कृपान, तन गात्रे आप लटकाईआ। गोबिन्द धुर दा दे के दान, दाते दानी दया कमाईआ। पंजां प्यारयां दा किसे ना पाया ज्ञान, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी समझ ना कोए रखाईआ। जिस दा लेखा उह जाणे आप भगवान, दूजा भाग ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे के सति दान, सति धर्म वखाया इक निशान, पंजां विच्चों पंज कर प्रधान, प्रधानगी इक्को इक वखाईआ।

२० सावण २०२१ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह नाथे वाल

हरि किरपा जन उपजे भगत, भगती सेव कमाईआ। प्रभ किरपा प्रगटे जन सन्त, सच सुच्च मिले वड्याईआ। सतिगुर किरपा सुरत सुहागण होवे कन्त, गुरमुख सोभा पाईआ। गुर गुर किरपा नाता तुटे लख चुरासी विच्चों जीव जंत, जीवण जुगत इक्को नज़री आईआ। मन मनसा मेट के माया ममत, मोह विकार गंवाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेख वखाईआ। हरि किरपा जन होवे हरया, सूका कासट नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर किरपा जन कदे ना मरया, जीवण मुक्त कराईआ। गुर गुर किरपा मंज़ल

साचे पौड़े चढ़या, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सिँघ दवारे साचे खड़या, सनमुख दर्शन पाईआ। सरन सरनाई इक्को पड़या, सीस जगदीस झुकाईआ। झुकदयां ढोला मंत्र इक्को पढ़या, सोहँ रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। हरि किरपा वड्याई भगत, भाग धुर दा झोली पाइंदा। सतिगुर किरपा लहिणा चुक्के जगत, जीवण जुगत इक समझाइंदा। गुर किरपा लहिणा होवे वक्त, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाइंदा। सति दवारे दे के दरस, दर्दी दया कमाइंदा। जन्म कर्म दी मेट के हरस, हद हदूद पार लँघाइंदा। अमृत मेघ अगम्मी बरस, बरखा आपणे नाम लगाइंदा। जुग जन्म जो रहे तड़प, अग्नी तत बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। हरि किरपा बणे जन सिख, सिख्या सतिगुर भाईआ। सतिगुर किरपा खुल्हे दृष्ट, नेत्र अक्ख रुशनाईआ। गुर किरपा बूझे आपणा इष्ट, देव स्वामी इक मनाईआ। सति सतिवादी सति कराए लिख्त, बिन अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। आदि जुगादि वाक् भविख्त, नित नवित वेख वखाईआ। सच प्रीती दे के इश्क, मुश्किल पिछली हल कराईआ । नाम पदार्थ दे के वस्त, अमोलक झोली पाईआ। सच ख़ुमारी चाढ़ के मस्त, मस्ती इक वखाईआ। लेख चुका के कीट हस्त, आपणी हस्ती दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लए बणाईआ। गुरसिख कोई ना वेखे बणदा, घाड़त नज़र किसे ना आईआ। मात पित जगत जीव सर्ब जणदा, पंज तत बणत बणाईआ। भेव खोल्हे ना कोई घरदा, घर विच घर ना कोए समझाईआ। साहिब सतिगुर जिस वेले किरपा कर दा, मेहर नज़र उठाईआ। लेख चुकाए भउ डर दा, भ्यानक नज़र कोए ना आईआ। चुप्प कीता अनदृष्ट अंदर वड़दा, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। साची मंज़ल आपणी पौड़ी चढ़दा, सच दवारे सोभा पाईआ। सुत्ती सवाणी सुरती आपे फड़दा, फड़ बांहों लए उठाईआ। उठ वेख खेल आपणे दर दा, दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। घर दीपक इक्को जगदा, जोती नूर कर रुशनाईआ। सच सिँघासण इक्को सजदा, आत्म सेजा सोभा पाईआ। नाद नगारा इक्को वजदा, अनहद नाद सुणाईआ। पन्ध मुकावे कूड़ी हद्द दा, गृह इक्को इक वड्याईआ। रस दे के आपणे प्रेम अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। लेखा दस्स के गुजरी चन्द दा, चन्द चन्द करे रुशनाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सतिगुर शरनी लग्गदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अग्नी मूल ना तपदा, त्रैगुण तत ना कोए तपाईआ। सच सरनाई बहि के सजदा, सजदा करे चाँईं चाँईंआ। लेखा मुकया काया हज्ज दा, काअबा इक्को नज़री आईआ। जिस हुजरे महबूब बहि बहि सजदा, वजूद वजद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे आप बणाईआ। गुरसिख सच्चा बणदा मात, जिस सतिगुर

दए वड्याईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। नाम पदार्थ दे के दात, काया चोली दए भराईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सच चन्द करे रुशनाईआ। दर दवारे कर के दासी दास, सेवक सेवा सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे लए उपजाईआ। गुरसिख बणाए सतिगुर पूरा, शब्दी शब्द दया कमाइंदा। काया मन्दिर हूंझ के कूड़ा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाइंदा। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हा, साचे धन्दे नाम लगाइंदा। चरण कँवल मस्तक ला के धूढ़ा, दुरमति मैल धवाइंदा। रंग मजीठी चाढ़ के गूढ़्हा, मंज़ल इक्को इक समझाइंदा। दाता बण के योद्धा सूरा, सूरबीर आप उठाइंदा। जोती जलवा दे के नूरा, अज्ञान अन्धेर गुआइंदा । सर्ब गुणां कर भरपूरा, गुरसिख गुर गुर आपणी बूझ बुझाइंदा। पन्ध मुका के नेड़ दूरा, दूर दुराडा नेरन नेरा, घर घर विच नज़री आइंदा। पंच विकार चुक्के झेड़ा, झगड़ा होर ना कोए वखाइंदा। कोटन कोटां विच्चों गुरसिख सच्चा इक बथेरा, जिस घर गृह मन्दिर काया अंदर सतिगुर आसण लाइंदा। उथे दोहां दा होए निबेड़ा, मेरा तेरा नज़र कोए ना आइंदा। नज़री आए गुरू चेला, चेला गुरू आप अखवाइंदा। जोती शब्दी होए मेला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेला, गुरसिखां संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर गुरसिख आपणा रूप दरसाइंदा।

२० सावण २०२१ बिक्रमी सौदागर सिँघ दे गृह नाथेवाल

हरिजन सज्जण सच्चा गुरसिख, गुरमुख नाम वड्याईआ। जिस साहिब मिलण दी सदा सिक, सिख्या धुर दी अन्तर रिहा वसाईआ। बिरहों विछोड़ा लग्गे खिच, अणयाला तीर चलाईआ। इक्को नेत्र लए वेख, पेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। घर सुहञ्जणा सुहाए देस, गृह मन्दिर वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस गुरमुख दए वड्याईआ । गुरमुख तूं ही सच्चा सज्जण, जिस सच मिली वड्याईआ। सतिगुर धूढ़ी करे मज़न, अठसठ ना उठ उठ धाईआ। काया माटी बणाए कंचन, कच्चा गढ़्ह सुहाईआ। नेत्र पाए नाम निधान अंजण, धुर दी अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रहे मग्न, मांगत बणे ना जगत लोकाईआ। घर प्रकाश दीपक जगण, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। निरगुण सरगुण पावे सगण, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। नज़री आए मूर्त गोपाल मदन, मधुर धुन राग सुणाईआ। सच दवारा इक्को लँघण, मंज़ल चरणां हेठ रखाईआ। परम पुरख दे लग्ग के अंगण, अंगीकार गोद सुहाईआ। साचा ढोला गावण छन्दण,

आत्म परमात्म राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे रिहा तराईआ। गुरमुख सज्जण कहीए सति, जो सतिगुर रिहा मनाईआ। नाता तोड़ मनमति, गुरमति आपणी झोली पाईआ। अठ्ठे पहर रिहा तक्क, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कवण वेला मिले समरथ, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। सनमुख हो के पए हस्स, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। खेड़ा वेखे तत अठ्ठ, नौ दर पड़दा दए चुकाईआ। दस्म दवारी आपे वस, वसल सच कराईआ। आत्म सेजा चढ़े भज्ज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । नाम प्रीती चाढ़े रंग, रंग रत्ता इक्को रंग रंगाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, भूषण ओढण दए वड्याईआ। घर ठांडे पाए ठंड, आपणी गोद सुहाईआ। जन्म जन्म तुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तन्दी तन्द जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुणाए इक छन्द, सोहँ ढोला गाईआ। गुरसिख सज्जण सो प्यारा, जिस प्रीती सच जणाईआ। जगत जहान कर किनारा, नईआ सतिगुर बैठा चाँईं चाँईंआ। चरण कँवल तक्क सहारा, ओट इक रखाईआ। रसना बोल हक जैकारा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। तूं मेरा पिता मैं तेरा दुलारा, पिता पुत दए वड्याईआ। तेरा घर मन्दिर गृह ठांडा दरबारा, महल अटल वज्जे वधाईआ। तेरा नूर सदा उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तेरा जलवा अगम्म चमत्कारा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। गुरसिख कहे मैं गुर का बेटा, जगत पिता संग ना कोए निभाईआ। शौह दरयाए खेवट खेटा, गुर गुर इक्को नज़री आईआ । जिस दे हथ्थ मेरा लेखा, लिख्या लेख दए बुझाईआ। दो जहानां सच्चा नेता, राजन राज नज़री आईआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेली खेडा, ख़लक विच फेरा पाईआ। उस दे नाल सिध्धा लाए दीदा, दूसर अक्ख ना कोए निवाईआ। मेरा बणया पक्का अकीदा, अक्ल बुध चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी लग्गी तोड़ निभाईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर पुत्तर, पिता इक्को इक मनाईआ। जिस दी धारों आया उतर, मात शिकम डेरा लाईआ। उस दा करां शुकर, जो अग्नी अग्ग बुझाईआ। दस मास दा लेखा कदे ना जावां मुक्कर, मुख ना मात भवाईआ। नार दुहागण बणां कदे ना छुटड़, कुलखणी रूप ना कोए वटाईआ। जिस एथे ओथे दो जहानां चुक्कणा कुच्छड़, फड़ सोहणी गोद बहाईआ। जिस दा दित्ता कदे ना मुक्के टुक्कर, नित नवित खा खा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहगणत लए बणाईआ। गुरसिख कहे मैं ओस दा बच्चा, बच्चयां विच्चों नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ अगम्मी सच्चा, कोटन कोटि रिहा प्रगटाईआ। जिस दा कौल इकरार कदे ना कच्चा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत गांदे जसा, वेद पुराण रहे सालाहीआ। जिस नूं गुर

अवतार पीर पैगम्बर कैहिंदे अच्छा, अच्छी तर्हां रिहा समझाईआ। जिस ने माण दवाया कच्छां मच्छां, समुंद सागर सोभा पाईआ। उस दे चरणी इक्को ढठ्ठां, दोए जोड़ लागा पाईआ। आपणी हालत पिछली दस्सां, जन्म जन्म जो गेड़ा दित्ता भवाईआ। मात गर्भ दा लेखा वेख्या ना जाए अक्खां, बौहड़ी बौहड़ी कूक सुणाईआ। किरपा करे चुक आपणयां हथ्थां, फड़ बाहों गले लगाईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को तक्कां, सरनगति देणी शहिनशाहीआ। लोकमात विच्चों नाता तोड़ नठ्ठां, सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। गल पल्लू वास्ता घत्तां, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं इक्को पकाया मता, मन मति बुध संग ना कोए रलाईआ। नित नवित सदा सदा सद सतिगुर दर्शन करां अक्खां, आख़र अक्खां अक्खां विच समाईआ। लोकमात जगत माता मेरी कोई ना करे रक्षा, रक्षया वाला मिल्या बेपरवाहीआ। साचा गुरमुख कहे मैं ओस दा बच्चा, जो बच्चयां वाला आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख करे इक्ट्ठा, घर आपणे लए बहाईआ।