२० सावण २०२१ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फिरोज़पुर छाउणी
सच्च दरबार पुरख समरथे, सचखण्ड निवासी इक सुहाइंदा। शाहो भूप शहिनशाह इक्को सदे, तख्त निवासी सोभा पाइंदा । सीस जगदीस ताज रखे, दो जहानां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश सद्दे, हुक्म आपणा नाम सुणाइंदा। गुर अवतार आओ अग्गे, पीर पैगम्बर नाल मिलाइंदा। भगत सुहेले सज्जे खब्बे, सूफ़ी सन्त जोड़ जुड़ाइंदा। सच दवारा वेखो हद्दे, हदूद इक्को इक समझाइंदा। सच दरबार धुरदरगाही लग्गे, परवरदिगार वेख वखाइंदा। बोध अगाध नाम निधान वज्जे, सुर ताल ना कोए समझाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा मंदे चंगे, घट घट अंदर खोज खुजाइंदा। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड चार कुण्ट दहि दिशा फिरन भज्जे, हुक्मे अंदर सर्ब भुआइंदा। वेखे खेल सूरज चन्दे, रवि शशि पड़दा लाहइंदा। दाता योद्धा सूरबीर वड सूरा सरबंगे, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी पुरख समरथ, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे रिहा वस, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। वेखणहारा खेल तमाश, दो जहानां भेव चुकाईआ। मण्डल मण्डप पाए रास, गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। साची खेल करे निरँकार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बैठ ठांडे दरबार, एकंकांरा संग मिलाईआ। आदि निरँजण कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो तैयार, श्री भगवान संग रखाईआ।
पारब्रह्म प्रभ खोल्ह कुआड़, पड़दा इक उठाईआ। शब्द अगम्मी उठ सरदार, सति सतिवादी दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। पूरब लहिणा सर्ब विचार, लेख भविख्त पड़दा लाहीआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार जो बणे लिखार, कातब बण के कलम चलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान दए दुहाईआ। वेद कुरान रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। खाणी बाणी करे हाहाकार, दहि दिशा रही समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धुआँधार, सत्त दीप ना कोए रुशनाईआ। चौदां तबक ना धरे कोई प्यार, मुहब्बत हक ना कोए दृढ़ाईआ। साचा सबक सिक्खे ना कोई यार, गुफ़तार हक ना कोए सुणाईआ। रहिबर मिले ना अगम्म अपार, मार्ग लाए ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड निवासी श्री भगवान, हरि करता हुक्म जणाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। कलयुग अन्तिम शरअ होई शैतान, वैरी घर घर नज़री आइंदा। दीन मज़्हब ना कोए ईमान, धुर दी ज़ात ना कोए समझाइंदा। अन्तर होवे ना किसे ज्ञान, बसन्तर मन ना कोए बुझाइंदा। जोती दीपक ना जगे महान, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। अमृत मिले ना पीण खाण, तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटाइंदा। घर स्वामी दरस देवे आण, अठसठ तीर्थ पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे भगवन्त, भगवन दया कमाईआ। कलयुग माया पाई बेअन्त, पड़दा सके ना कोए उठाईआ । भरमे भुल्ले साध सन्त, जीव जंत जगत हल्काईआ। आत्म मिले ना परमात्म कन्त, बण दुहागण रही कुरलाईआ। गढ़्ह तुटे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। शब्द मिले ना धुर दा पंडत, चौदां विद्या समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। सचखण्ड निवासी धुर संदेसा, हरि करता आप जणाइंदा । तख्त निवासी इक नरेशा, नर नरायण खेल वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठो मेरे बेटा, पिता पुत्त आप समझाइंदा । कलयुग दिसे कोई ना खेवट खेटा, बेड़ा कंध ना कोए उठाइंदा। नज़री आए ना कोई नेता, नेत्र नैण दरस कोए ना पाइंदा। अंदर खोल्हे कोई ना भेता, पड़दा दूई ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेला वक्त वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, हरि करता हुक्म सुणाईआ। नव नौ चार वेखो लगे झेड़े, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। कोई ना चढ़े तुहाडे बेड़े, पतन बैठा माही नज़र किसे ना आईआ। काया माटी उजड़े खेड़े, मन्दिर सच ना कोए सुहाईआ। हकीकत हक ना करे निबेड़े, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। माया ममता पाए घेरे, जगत जंजाल ना कोए तुड़ाईआ। लेखा चुक्के ना किसे सञ्झ सवेरे, जोती जोत ना
कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसे नाल उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ दर, हरि करता आप बुलाईआ। लोकमात वेखो जगत घर, घर घर पई दुहाईआ। धुर दा पल्लू सके ना कोई फड़, नाम गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। साचे पौड़े जाए कोए ना चढ़, महल अटल ना सोभा पाईआ। मिले मेल ना नरायण नर, सन्त सज्जण संग ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी दरस ना देवे अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी नज़र किसे ना आईआ। जीव जंत साध सन्त हउमे बणया हँकारी गढ़्ह, मन का मणका ना कोए भवाईआ। अग्नी माया रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। लेखा चुक्के ना सीस धड़, लख चुरासी नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे रहे पढ़, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। तेई अवतार गए झुक, दर साचे सीस निवाईआ। परम पुरख पीर पैगम्बर हउँ बालक तेरे सुत, नन्हे बच्चे नाउँ धराईआ। साडा पैंडा रिहा मुक्क, कलयुग अन्तिम गया आईआ। साडे कोल नहीं कुछ, तेरी वस्त तेरे अग्गे टिकाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग पई लुट्ट, माया ममता होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिउँ भावे लैणा चलाईआ। पीर पैगम्बर करन सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हउँ दरवेश तेरे दर दा, बरख़ुरदार नज़री आईआ। तोबा तोबा बिन रसना जिह्वा करदा, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। दरोही कलमा इक्को पढ़दा, तूं ही तूं ख़ुदाईआ। चौदां तबक वेख्या सड़दा, अग्नी तत चार कुण्ट जणाईआ। सदी चौधवीं साचा मंत्र कोए ना पढ़दा, फुरने विच सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी लए कमाईआ। नानक गोबिन्द करन अरदास, घर ठांडे सीस निवाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर अबिनाश, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी दा खेल तमाश, नित नवित तेरी वड्याईआ। हउँ बालक सेवक दासी दास, चाकर ख़ाक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो अगम्मी बात, हरि बातन रिहा जणाईआ। हरि का लेखा किसे ना लिख्या कलम दवात, काग़ज़ शाही ना दए गवाहीआ। हरफ़ लभ्भे ना विचों लुगात, हरूफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। सिफ्त करे ना कोई कायनात, दीन दूनी ना कोए समझाईआ। वंड वंडे ना कोई अहबाब, हिसाब सके ना कोए जणाईआ। दे सके ना कोए ख़िताब, मुख़ातब हो के रसना ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कैहिंदे, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। असीं चारों कुण्ट उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फिर के आए चढ़दे लहिंदे, बण के पाँधी राहीआ। पतिपरमेश्वर तेरा नाम कोई ना लैंदे, कोटन कोटि इष्ट
रहे मनाईआ। पत्थर पाहन चरणीं ढहंदे, बुत्त पूजस ख़ुशी मनाईआ। अक्खरां जिह्वा तेरी सिफ्त कैहिंदे, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। साचे दर मूल ना बहंदे, अन्तर आत्म डेरा लाईआ। तेरा भाणा सतिगुर ना सहंदे, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो बालक, हरि करता आप जणाइंदा। परम पुरख परमात्म परवरदिगार खेल करे ख़ालस, ख़सलत सब दी मेट मिटाइंदा। सति सरूपी शाहो भूपी शब्दी बणे सालस, दो जहानां फेरी पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त निंद्रा लाहवे आलस, चेतन सुरती आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा अरूज, अर्श कुरश तेरी वड्याईआ। तेरा गृह वेख्या चढ़ मंज़ले मक्सूद, घर साचे सोभा पाईआ । तेरी आर पार नज़र ना आई हदूद, समझ सके ना कोए समझाईआ। तेरे चरणां हेठ सदा रहीए महिफ़ूज़, मुहब्बत तेरे नाल लगाईआ। लोकमात शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा देण सबूत, साबत सूरत सच ना कोए दरसाईआ। पंज तत काया तेरा खेल कलबूत, रूह बुत्त जोड़ जुड़ाईआ। तेरी महिमा पंज भूत, पंज तत रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जुग चौकड़ी तेरे नाम दा दे के आए भाषण, रसना जिह्वा जगत समझाईआ । सचखण्ड दवारा हरि निरँकारा तेरा दस्सया आसण, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेटे अन्धेरी रातन, निरगुण साचा चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो बच्चे, परम पुरख समझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे सच्चे, जो मात आए समझाईआ। अन्तिम काया माटी भाण्डे निकले सब दे कच्चे, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जिस प्रगटाए सो अन्त आपणे खाते घते, जोती जोत विच मिलाईआ। सो खेल करे पुरख समरथे, समरथ पुरख रिहा उठाईआ। नेत्र वेखो तत अठ्ठे, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध लोकमात रही कुरलाईआ। चार वरन फिरन नठ्ठे, बरन अठारां वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पत किसे ना रखे, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरू दवारे रोवन मारन धाहींआ। लख चुरासी मुल्ल कोई ना पए कक्खे, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। नाता तुट्टया भाई भैण सके, नार कन्त सेज ना कोए हंढाईआ । अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ पाणी हो के तत्ते, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। सच सुनेहड़ा कोई ना देवे धुर दे पते, बोध अगाध ना कोए समझाईआ। परमात्म आत्म मिले ना आपणे अक्खे, निज नेत्र होए ना कोए रुशनाईआ।
नव नौ चार सच दवारे सब दे ढठ्ठे, मन्दिर हट ना कोए सुहाईआ। मन ममता पए रट्टे, रट्टा सके ना कइ चुकाईआ। कूड़ी क्रिया खेह उडाई घट्टे, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े जो परम पुरख प्रीती रते, नाम रंगण इक रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शहादत देण उन्हां दी हके, जिन्हां हकीकत दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा तकवा, लाशरीक तेरी सरनाईआ । जिउँ भावे तिउँ दए फ़तवा, फ़ैसला इक्को हक सुणाईआ। तेरे भाणे अंदर कोई ना बचणा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जणा, घनड़ भनणहार तेरी सरनाईआ। जो तेरा सो तूं ही रखणा, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान कहे सुणो गुरू अवतार, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ । जुग चौकड़ी जगत विहार, निरगुण सरगुण तुहाडे हथ्थ जणाईआ। चार कुण्ट करदे आए ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। धुर दा नाउँ बोल जैकार, कलमा कायनात सुणाईआ। लोकमात लए अख्त्यार, पूरा हिस्सा वंड वंडाईआ। दीन मज़्हब कर प्यार, ज़ात पात शरअ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण सर्ब दरसाईआ। नेत्र नैण तक्को अन्त अख़ीर, सदी चौधवीं हरि समझाइंदा। साबत दिसे ना कोई फकीर, फिकरा हक ना कोए अल्हाइंदा। साची दस्से ना कोए तदबीर, जगत ज़ंजीर ना कोए कटाइंदा। नाता तुट्टे ना शाह हकीर, हउमे रोग ना कोए मिटाइंदा। नज़र पाए ना बेनज़ीर, नेत्र अक्ख ना कोए मिलाइंदा। चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाइंदा। सच समझाए ना कोए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराइंदा। घर घर दर दर लग्गी कूड़ी क्रिया पीड़, हउमे रोग ना कोए मिटाइंदा । आबे हयात बख्शे ना कोए नीर, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। मुला शेख़ मुसायक होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार वेखो नज़ारा, बेनज़ीर आप जणाईआ। बीस इकीसा अन्त किनारा, नईआ डोले थाउँ थाँईंआ निरगुण सरगुण ना दिसे कोई सहारा, सीस हथ्थ ना कोए रखाईआ। भरमें भुल्ला सर्ब संसारा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे वारा, आपणी वारता घर साचे ना कोए अल्हाईआ। मिल्या मेल ना किसे प्यारा, प्रीतम संग ना कोए रखाईआ। सख़ियां गाया ना मंगलचारा, गीत गोबिन्द ना कोए सुणाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्चा वेख्या ना गुरूदवारा, दीवा बाती कमलापाती जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग दृष्टी रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग वेखो
दृष्टी, दृष्ट सब नूं इक जणाइंदा। भरमे भुल्ली सारी सृष्टी, श्रृेष्ट नज़र कोए ना आइंदा। राह लभ्भदे फिरन दोज़ख़ बहिश्ती, झगड़ा घर घर आप पवाइंदा। नईआ डोले सब दी किश्ती, बेड़ा पार ना कोए लँघाइंदा। कोटां विच्चों गुरमुख विरला दिसे सिदकी, जो प्रभ चरण ध्यान लगाइंदा। प्रेम प्यार साचा करे इश्की, आशक इक्को रूप दृढ़ाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह के खिड़की, माशूक दर्शन नित नित पाइंदा। दिवस रैण अठ्ठे पहर सुरती बदल ना जाए बिरती, शब्दी रंग रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पए हस्स, सदी चौधवीं प्रभ नूं रहे सुणाईआ । परवरदिगार सांझे यार साडा चल्ले कोई ना वस, वसल हक ना कोए जणाईआ। लोकमात मार झात जुग चौकड़ी जो मार्ग आए दस्स, जीवां जंतां आप समझाईआ। वस्त अमोलक तेरा नाम दे के आए पुरख समरथ, घर घर दात सच वरताईआ। तेरे मिलण दी खोल्ह के आए अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता सारे कीते वस, जगत जंजाल ना कोए तुड़ाईआ। अबिनाशी करते तेरे दवारयों पिच्छे गए हट, अन्तिम आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडा अन्तिम वेला, वक्त अख़ीरी दए दुहाईआ। परम पुरख तेरा साचा मेला, साहिब तेरी सरनाईआ। कोटां विच्चों विरला गुरमुख लभ्भे चेला, जो चेला गुरू विच समाईआ। साहिब सतिगुर सज्जण सुहेला, गृह जा के वेख वखाईआ। जोत निरँजण चाढ़े तेला, आदि निरँजण करे कुड़माईआ। पार कराए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बेला, समुंद सागर डूँग्घी खाई मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा देणा चुकाईआ। अबिनाशी करता करे इशारा, शब्दी धार जणाइंदा। नेत्र तक्को गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाइंदा। जिस दा लेख लिखदे रहे अगम्म अपारा, कलम शाही नाल वडियाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे परवरदिगरा, मुकामे हक सोभा पाइंदा। जिस नूं कैहिंदे रहे नर निरँकारा, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। जिस नूं करदे रहे सदा निमस्कारा, झुक झुक सीस सर्ब झुकाइंदा। जिस दा मंगदे रहे दवारा, नित नवित भिच्छया नाम वरताइंदा। जिस दा भरदे रहे भण्डारा, समरथ पुरख वेख वखाइंदा। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान कल कल्की लए अवतारा, निरगुण निरवैर निराकार अजूनी रहित जोती जोत वेस वटाइंदा। जिस दा सम्बल धाम न्यारा, जोती दीपक इक उज्यारा, पवण दए ना कोए हुलारा, महल अटल नज़र किसे ना आइंदा। तेई अवतार ईसा मूसा मुहम्मद दस गुरू कर्ज़ दए उतारा, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ अदा कराइंदा। अग्गे खेल करे न्यारा, जिस दा लेख लिखण तों बाहरा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना करे कोए इज़हारा, अक्खर अक्खर वंड
ना कोए वंडाइंदा। योद्धा सूरबीर बलकारा, शाहो भूप बण करतारा, कुदरत कादर खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोलो्ह अक्ख, हरि करता अन्त खुल्हाईआ। समरथ स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी हो प्रतख, साख्यात आपणा नूर करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान हो मेहरवान लए रख, रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म मार्ग देवे दस्स, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए अठ्ठ तत, इक दृढ़ाए ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। प्रेम प्रीती जोड़ नत, वस्त अमोलक दे कर हथ्थ, नाता बिधाता इक लगाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा करे रुशनाईआ। जन भगतां मेल मिलाए नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानां पार टप्प, पुरी लोअ आकाश पाताल चरणां हेठ दबाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा जणाए अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। शब्द नगारा बोल अलख, गुरमुख लख चुरासी नालों करके वक्ख, वक्खरी विद्या दए जणाईआ। जिस दा जुग चार करन सदा जस, खाणी बाणी चरणीं जाए ढठ्ठ, सीस सके ना कोए उठाईआ। सति दुआर हरि निरँकार निरगुण निरवैर खोल्ह के हट, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को नैण दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होए हैरान, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। करया की खेल भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जिस दा इशारयां नाल दे के आए ब्यान, वाक् भविख्त दृढ़ाईआ। ईसे मूसे किहा मेरा पिता वड्डा मेहरवान, पैगम्बर नूर इलाहीआ। मुहम्मद किहा साहिब इमाम, कामल पुरुष इक अख्वाईआ । वेद व्यास दस्स निशान, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा गया जणाईआ। नानक निरगुण दित्ता ब्यान, महाबली आवे वाहो दाहीआ। गोबिन्द सुणाया सच पैग़ाम, पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। आदि जुगादी नौजवान, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती नूर दीप महान, नित नवित करे रुशनाईआ। प्रगट कलयुग होवे आण, आण आपणी इक जणाईआ। धुर संदेसा सुणाए काहन, शाह सुल्तानां दए उठाईआ। खेले खेल ज़िमीं असमान, लोक परलोक खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्यान, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द अक्ख उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेख चुकाए आण, लहिणा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख सच्चे सन्त सुहेले लभ्भे विच जहान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। साची भगती जोग अभ्यास दस्से चरण ध्यान, बख्शिश रहमत आप कराईआ। आत्म परमात्म कर परवान, नाता जोड़े सहज सुभाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे पहचान, बजर कपाटी पड़दा लाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट शैतान, कूड़ी शरअ दए गंवाईआ। मंज़ल
मुकाए हो मेहरवान, महबूब मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। उस दी सिफ्त की करे ज़बान, लेखा लिखे की कलम शाहीआ। जो आदि जुगादी दाता श्री भगवान, देवणहारा सच्चा माहीआ। कलयुग अन्त जन भगतां मिले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। रातीं सुत्या दरस दिखाए महान, निज नेत्र कर रुशनाईआ। संदेसा दे के जाए कान, हौली हौली दृढ़ाईआ। उठ गुरमुख बाल निधान, पिता पुरख गोद उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेहरवान हो के देवे दान, दाता वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे गोद बहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे वल रहे झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। वेखो पूरा हुन्दा भविख्त वाक्, वाक्य सब नूं रिहा जणाईआ। जन भगतां खोल्ह के अंदरों ताक, तख्ता दित्ता उल्टाईआ। आत्म परमात्म बण के साक, धुर दी गंढ्ढ पवाईआ। नाता तोड़ के ज़ात पात, दीन मज़्हब करे सफ़ाईआ। चार वरनां अठारां बरनां बणाए इतफ़ाक, निफ़ाक रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर हो मुशताक, मुशतरी सारे रिहा कराईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता बिधाता इक समझाईआ। लेखे ला के तन माटी ख़ाक, ख़ालस रूप दए वखाईआ। नज़री आवे साख्यात, सति सरूपी सच्चा माहीआ। जिस दी बातन करदे रहे बात, सो ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। जन भगतां मेट अन्धेरी रात, अंदर बाहर चन्द चढ़ाईआ। एहो जेही फेर नहीं मिलणी सुग़ात, जो घर आ के झोली पाईआ। बच्चे गोद उठाए बण के बाप, पिता पुरख अकाल हो सहाईआ। जोत अकालण बण के मात, लोरीआं दे परचाईआ। जन भगतो तुसीं मेरी ज़ात, मेरे विच्चों मेरा रूप प्रगटाईआ। अन्त बेड़े चढ़ो उस जहाज़, जो श्री भगवान दित्ता बणाईआ। तुहाडा अंदरों खुल्हे राज़, शब्द अगम्मी वजे साज, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडा सोहणा बणाया समाज, समग्री नाम झोली पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो जन भगत तरदे, लोकमात मिले वड्याईआ। जो प्रभ दी सरनी पड़दे, चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। उह ना जीउदे ना कदे मरदे, मर के जीवण रूप वटाईआ। उह मालक ओस घर दे, जिस घर बैठा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस बन्दन करदे, डण्डौत कर कर रहे जणाईआ। धन्न गुरमुख गुरसिख जो पतिपरमेश्वर वरदे, घर जावण चाँईं चाँईंआ। अद्धविचकार कदे ना अड़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ । उह ढोला गीत इक्को पढ़दे, तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे रिहा तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो साकी, साख्यात नज़री आईआ। जिस्म इस्म ना बन्दा ख़ाकी, तन वजूद ना कोए वखाईआ। निरवैर निराकार अगम्म अथाह अछल छल करके चलाकी, चाल आपणी लई बदलाईआ ।
जोत सरूपी शब्दी गाथी, साख़ी साची रिहा सुणाईआ। जो निभया निरगुण सरगुण हो के आकी, आख़र आपे वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम किसे दी रहिण ना देवे बाकी, वसीका नवीस बणया बेपरवाहीआ। एह खेल नहीं इतफ़ाकी, जो समझाया लिखाया सो पूरा रिहा कराईआ। पहलों शब्द सुनेहड़ा देंदा रिहा पाती, गुर अवतार पीर पैगम्बर हलकारे मात घलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो प्या लोहड़ा, लोहा निरगुण रूप वटाईआ। जोती शब्दी जुड़या जोड़ा, पंज तत ना कोए वड्याईआ। सस्से उपर ला के होड़ा, होका देवे लोकाईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करे ख़ुदाईआ। जिस दा सोहँ बणया दोहरा, दोहरी ताल वजाईआ। नानक गोबिन्द किहा मोरा, मोरा तोरा तेरी भेंट चढ़ाईआ। उह गोबिन्द दा बच्चयां जोड़ा, नीहां हेठ दबाईआ । आया बांका छोहरा, बण के सच्चा माहीआ। जिस दे अग्गे नहीं कोई ज़ोरा, ज़ेर ज़बर बैठे सारे आख जणाईआ। उस दा शब्द अगम्मी घोड़ा, दो जहानां रिहा दुड़ाईआ। जिस दा कोई सह ना सके पौड़ा, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जन भगतां प्रेम प्यार दी लग्गी वेखी औड़ा, दूर दुराडा अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। लख चुरासी रीठा वेख्या कौड़ा, अमृत फल नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां अंदर लगा के अगम्मी पौड़ा, मन्दिर चढ़या बेपरवाहीआ। साध सन्त कहिण राह भीड़ा मार्ग सौड़ा, सतिगुर कहे गुरमुख भजो वाहो दाहीआ। तुहाडा लेखा पिछला साफ़ कीता कोरा, अग्गे इक्को राह जणाईआ। तुहाडा लेखा लिख्या रविदास चमारा, जो ढोंदा रिहा ढोरा, चम्म दृष्टी परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणे अंग लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो लग्गदे अंग, अंगीकार इक अखवाइंदा। जिस नूं कैहिंदे सूरा सरबंग, सो शहिनशाह वेस वटाइंदा। जिस दा नाम अगम्म वज्जे मृदंग, दो जहान सदा जस गाइंदा। जिस गोबिन्द माण दित्ता पुरी अनन्द, अनन्द चन्द इक्को नज़री आइंदा। उस दा उल्ट के सोहला बणया सोहँ छन्द, तूं मेरा मैं तेरा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी करवट लै बदल लई कंड, सनमुख नज़री आइंदा। जन भगतां अन्तर पा के ठंड, बसन्तर बाहरों जगत बुझाइंदा। जन भगतो पिछली जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, अग्गे आपणे संग रखाइंदा। मात गर्भ दस दस मास अग्नी हवन ना तपणा तन गंद, जूनी जून ना कोए भवाइंदा। राए धर्म ना देवे डंन, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाइंदा। लाड़ी मौत ना व्याहे सोहणा चन्द, पुरख अबिनाशी आपणी गोद बहाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण धन्न धन्न धन्न, पतिपरमेश्वर जन भगतां आपणे घर वसाइंदा। पुरख अबिनाशी कहे सुणो गुर अवतार, अगला हाल जणाईआ। पिछला लेखा जो तुहाडे अख्त्यार, जुग जुग झोली पाईआ। उस
दा लहिणा हिसाब होया बेबाक, इतफ़ाक नाल आपणे नाल मिलाईआ। सदी सदीवी प्रभ दा खेल ख़ास, ख़ाहिश भगतां नाल रखाईआ। जुग चौकड़ी जिन्हां रखी आस, तिन्हां प्यास रिहा बुझाईआ। सेवक बण के दास, चाकर रूप वटाईआ। जे कोई लभ्भे खोजे पुच्छे अंदरला राज़, समझ किसे ना आईआ। जे कोई दोए जोड़ कहे ग़रीब निवाज, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। उसे वेले कर किरपा देवे उह स्वाद, जिहड़ा रस रसना वेख सके ना राईआ। घर मन्दिर अंदर वखाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां नाल रखी सदा सांझ, इक्कला पुरख अकाल कम्म किसे ना आईआ । पुरख अकाल कहे जन भगतो मैं तुहाडे जोगा, जोगी जोगीशर मेरा ध्यान लगाईआ। कोई ना जाणे मेरा बदलया चोगा, चोली सब दी वेख वखाईआ। कोई ना समझे मेरे नाम दा सच सलोका, कोटन कोटी सिफ्ती नाम रहे ध्याईआ। कोई ना जाणे निर्मल जोत निराकार जोता, नूरो नूर नूर करे रुशनाईआ। मेरा लेखा किसे ना सोचा, सोच समझ चले ना किसे चतुराईआ। कोटां विच्चों किसे गुरमुख मिले मौका, जिस जन आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत कहे प्रभ चाढ़ रंग, क्यों बैठा मुख भवाईआ। आत्म सेजा मैं वेखां उह पलँघ, जिस उपर बैठा डेरा लाईआ। अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग, छत्ती राग नैण शरमाईआ। तूं मेरा गा छन्द, मैं तेरी करां वड्याईआ। मैं तेरा नूर चन्द, दो जहान होवे रुशनाईआ। तेरा कदे ना टुट्टे संग, मेरी कदे ना होवे जुदाईआ । भगत भगवान इक दूजे नूं दोवे रहे मंग, बिन भगतां भगवान, भगवान बिन भगत दोवें कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा साचा दान, सन्त सुहेले वेखे आण, अनन्तां विच्चों कन्त हो के मिले चाँईं चाँईंआ।