पहली भाद्रों २०२१ बिक्रमी जेठूवाल
आदि पुरख अकाल समरथे, निरगुण निरवैर निराकार ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारा सच सिँघासण बहि बहि फबे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। अगम्म अथाह खेल करे अकथे, कथनी कथ ना सके राईआ। गहर गम्भीर गुणवन्ता प्रभ ठाकर हस्से, बेपरवाह पड़दा आप उठाईआ। सच सुनेहड़ा अगम्मी धार वसे, जुग चौकड़ी सके ना कोए समझाईआ। प्रेम प्यार नाल कहे उठ शब्दी गोबिन्द बच्चे, प्रेम नाल लए अंगड़ाईआ। नेत्र लोचण नैण वेख आपणी अक्खे, आख़र अक्खर
रिहा समझाईआ। लेखा लेख धरके भेख जो पंज तत काया हथ्थे, हस्त कीट दए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा चलदा रिहा रथे, नित नवित बणे रथवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बरां जिस मार्ग दस्से, रहिबर हो के राह जणाईआ। जिस माण रखाया पंज तत्ते, त्रैगुण माया पंज तत जोड़ जुड़ाया तत अठ्ठे, नौ दर लेखा दसवें चेता चेतन रिहा कराईआ। वाक् भविख्त संदेसे धुर दे पते, पतिपरमेश्वर खोज खुजाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जो बचन बोले सच्चे, सच सच नाल मिलाईआ। कलयुग जीव काया माटी भाण्डे वेख कच्चे, ततव तत खोज खुजाईआ। सति प्रीती कवण रते, रंग रतड़ा रहे मनाईआ। चरण दवारा कवण ढठ्ठे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सच वणजारे रहे बणे धुर दे हट्टे, वस्त अमोलक झोली पाईआ। चार जुग दे पिछले जो बिन अक्खरां लिख के दिते पटे, काग़ज़ शाही कलम ना कोए चलाईआ। नित नवित जिस ने पाए रट्टे, दीन मज़्हब वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा जणाईआ । शब्दी सुत सुण एक, एकँकार जणाईआ। पिता पुरख जो रखी टेक, पतिपरमेश्वर इक मनाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर धारया भेख, जुग जुग वेस वटाईआ। जिस दा मन्नया रूप रंग ना कोई रेख, जोती जाता सद अख्वाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, सीस जगदीस ना कोए मुंडाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश करन आदेस, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। लोकमात जिस किरपा कर दिते भेज, भजन बन्दगी नाम दृढ़ाईआ। जिस निरगुण हो के माणी सेज, नार कन्त आप प्रनाईआ। सो गोबिन्द उस दी उठ के वेख खेल, ख़ालक ख़लक रिहा कराईआ। जोती जलवा नूरी तेज, ज़हूर दिसे बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी वसावे इक सम्बल देस, तेरा सम्बल देस इक सुहाईआ। जोती नूर जोत प्रवेश, शब्दी तेरी धार बंधाईआ। बाल जुआन अल्लड़ वरेस, वास्ता सब दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। उठ सुत शब्द दुलारे, हरि करता आप उठाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसारे, लोकमात फेरा पाईआ। पीर पैगम्बर बण वणजारे, गुर अवतार हट्ट चलाईआ। काग़ज़ कलम बण लिखारे, शब्द शाही दिती वड्याईआ। पंज तत भर भण्डारे, त्रैगुण लेखा दित्ता दृढ़ाईआ। उच्ची कूक कूक सर्ब पुकारे, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। बेअन्त बेअन्त कहि के अन्तिम हारे, अन्त सके ना कोए छुडाईआ। बिन सतिगुर दिसे सारे कुँवारे, साचा सगन ना कोए मनाईआ। बिन बालां चढ़या ना कोई खारे, सोहणा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा समझाईआ। गोबिन्द उठ खोल्ह पर्दा, पारब्रह्म रिहा जणाईआ। जो आदि जुगादि घाड़न घड़दा, घट भाण्डे रिहा समाईआ। जो नित नवित जनणी जन बणदा,
मात पित पुरख अख्वाईआ। जो लख चुरासी ताणा तणदा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। जो शब्द अगम्मी ढोला तेरा नाउँ धरदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी फोल फुलाईआ। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्ती खेल करदा, अक्खरां नाल करे वड्याईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह हर घट अंदर वड़दा, गृह गृह डेरा लाईआ। आत्म सेजा सच सुहञ्जणी चरण कँवल धुर दा धरदा, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख सज्जण फड़दा, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेव खुल्हाईआ। गोबिन्द वेख आपणा वरका, हरि वारता रिहा समझाईआ। जिस दे पिच्छे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परता, बेपरवाह वेस वटाईआ। तेरा वेख्या कोई सोग ना हरखा, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। माण जाणया ना कोए खण्डा खड़गा, चिले तीर ना कोए वड्याईआ। सीस सुहाया जिस ने तेरे कलगा, कल्गी तोड़ा वंड वंडाईआ। तूं सच्चा सुत दुलारा इक्को उहदे वरगा, वंनगी लोकमात वखाईआ। दूजा कोई ना सानी बणदा, आसानी सब नूं हैरानी रही वखाईआ। बिना पुरख अकाल गोबिन्द पुत्त कोए ना जणदा, गुजरी ख़ाली सेव कमाईआ। ऐसे करके तेरी पुकार सुणदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणे चरणां हेठ दबाईआ। कोई ना लेखे जाणे प्रभ दे सगण दा, कहि सके ना राईआ। एह लेखा अगला पिछला नहीं हुण दा, हौली हौली पड़दा रिहा चुकाईआ। एह खेल अगम्मी मंत्र फुनदा, फुरने बन्द कराईआ। तेरा प्रेम किसे तोल कदे ना तुलदा, तराज़ू बैठे मुख भवाईआ। तूं बच्चा इके कुल दा, जिस कुल दा मालक बेपरवाहीआ। उह पुत्त कदे ना भुल्लदा, जिस दी अणभुल बणत बणाईआ। दो जहान कदे ना रुलदा, रलाया तन गले लगाईआ। वेख तेरा गुंचा फुल्ल केहड़ी फुलवाड़ी विच्चों फुलदा, लेखा होवे दूण सवाईआ। हुण वेला मैं वेखां छत्तर तेरे सीस झुलदा, झुलस देवां सर्ब लोकाईआ । मेरा सूरबीर योद्धा किस वेले उठदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। पारब्रह्म वास्ते एह खेल निक्का जेहा फुन दा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जिस दा पैंडा मुकाया कदे ना मुक्कदा, कोटन कोटि बैठे पाँधी राहीआ। हुण वेला नहीं चार वरनां दी फुट्ट दा, पंचम मेला सहज सुभाईआ। लेखा चुक्के ठग्ग चोर यार लुट्ट दा, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। नाता जुड़े पिओ पुत्त दा, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरे मेरे हुंदयां फिरे लुकदा, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरा प्रेम जाम अगम्मी घुट्ट दा बूँद स्वांती झिरना इक वखाईआ। उठ हिस्सा लै लै आपणी अगम्मी कुक्ख दा, भागां भरी ध्यान लगाईआ। बिन तेरे मेरा भार कोई ना चुकदा, सीस अग्गे ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। उठ लाडले मेरे लाल, हरि लालन रिहा जणाईआ। मैं वेखां तेरी धर्मसाल, सच दवारा ख़ुशी मनाईआ। जिथ्थे ना कोई
शाह ना कंगाल, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। ना कोई वणज ना वणजारा दिसे दलाल, सौदा जगत हट्ट ना कोए विकाईआ। ना कोए शस्त्र ना चिल्ला तीर कमान ढाल, खण्डा खड़ग ना कोए उठाईआ। ना कोई भज्जे चारे कुण्ट काल, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। उठ लाडले वेख जग, बीस इकीसा दए जणाईआ। हँस बुद्धी होई कग्ग, काग वांग कुरलाईआ । नव नौ चार लग्गी अग्ग, दहि दिशा ना कोए बुझाईआ। मन मति रहे भज्ज काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। कूड़ी क्रिया घर घर सद्दा रहे सद्द, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। पतिपरमेश्वर नालों हो के अड्ड, सृष्ट सबाई वंडां रहे पाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, हस्ती हरि ना कोए मिलाईआ। अन्तर ख़ुल्ही ना किसे अक्ख, आख़र मज़्हब ना कोए मुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाईआ। उठ वेख वेख अख़ीर, आखर हरि दृढ़ाइंदा। तेरे विच्चों मेरी नज़र आवे तस्वीर, तसव्वर होर ना कोए कराइंदा। तेरे पिच्छे हो फ़कीर, फ़िकरा हक इक सुणाइंदा। तेरा लेखा देवे गुणी गहीर, गहर गवर झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। उठ वेख वेख जगत, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। लग्गी अग्ग बूँद रक्त, घर घर रही जलाईआ। नज़र ना आवे कोई शक्ति, शख्सीयत मुख भवाईआ। मात पित पुत्त प्या फ़र्क, भैण भाई ना कोए संग निभाईआ। जिहड़ी तेरे नाल लिखी शर्त, सो वेला रिहा समझाईआ। प्रतीनिध हो के आया परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। तेरा लेखा चुकावे निधड़क, ख़ुशी ग़मी इक्को घर वखाईआ। अग्गे रहे ना कोई अटक, अड़चन सारी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए समझाईआ। उठ गोबिन्द मार ध्यान, धरनी रही कुरलाईआ। सति धर्म ना कोए निशान, धीरज जत ना कोए वड्याईआ। सख़ी मिले ना धुर दा काहन, गोपी अंग ना कोए वखाईआ। सुरती मिले ना सीता राम, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। शब्दी सुणे ना कोए कलाम, कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। मंज़ल मिले ना कोई इमाम, महबूब गोद ना कोए उठाईआ। सजदा करे ना कोए सलाम, सीस सके ना कोए झुकाईआ। पैगम्बर देवे ना कोए पैग़ाम, मुकामे हक ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, बेनिज़ाम होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे रिहा पाईआ। उठ वेख जगत रीत, रीतीवान दृढ़ाइंदा। झगड़ा दिसे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ सोभा कोए ना पाइंदा। नारी गाए ना सच्चा कोई गीत, रसना जिह्वा ना कोए सुणाइंदा। मित्रां मिले ना कोई मीत, दरोही घर घर सोभा पाइंदा। लेखा चुक्कया ना हस्त कीट, ऊँच नीच एका रंग ना कोए समाइंदा। मन वासना सारे होए पलीत, वसल हक ना कोए कराइंदा।
सतिगुरू दवारा लँघे ना कोए दहलीज़, जीव जंत चारों कुण्ट हलकाइंदा। क्यों नेत्र रिहा मीट, तेरी धुर दी अक्ख खुल्हाइंदा। जिस दी जोग जगत करे उडीक, भोग भगत आप समझाइंदा। जिस दा मार्ग सदा बारीक, चलदयां नज़र किसे ना आइंदा। पिछली बदल देवे सर्ब तारीख़, तरीका अगला इक जणाइंदा। बिरहों विच ना मारे चीक, विछोड़े विच ना कदे घबराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। गोबिन्द वेख औह खड़ग खण्डा कटार, चिल्ला तीर कमान नज़री आईआ। चारों कुण्ट अम्बर अम्बार लग्गे बेशुमार, गणती गणत ना कोए गणाईआ। जिस वेले किरपा आप करे करतार, करता पुरख होए सहाईआ। ओस वेले तेरा शब्द, तेरा सुखन, तेरा बचन मारे मार, खण्डा खड़ग तलवार तीर कमान कम्म किसे ना आईआ। औह वेख सत्थर लथ्था यार, सेज तेरी इक सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरी सुणां पुकार, दोहां मिल के ख़ुशी मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोटन कोटि कर दे गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आदि जुगादि नित नवित मैं सब दे नाल कीता उधार, इशारयां नाल अग्गे अग्गे जणाईआ। अक्खरां नाल कर के प्रचार, पर्चा सब दा जगत दित्ता जणाईआ। आप सब तों हो के बाहर, बैठा मुख छुपाईआ। जे किसे दस्सया निरगुण निरँकार, साख्यात ना कोए वखाईआ। जे कोई उठया दोए जोड़ कर निमस्कार, तूंही तूंही गया जणाईआ। चरण धूढ़ी मंग परवरदिगार, ख़ाकी ख़ाक विच समाईआ। मेरे चरण कँवल मार ध्यान, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे आसण लाईआ। जिन्हां दा अन्त ना कोई शुमार, शमां दीवे निक्के निक्के बैठा बाल, उत्ते आपणी करे रुशनाईआ। सब दी रिहा सुरत संभाल, ना कोई चेतन ना कोई चतुर, सुघड़ स्याणा नज़र कोए ना आईआ। जद तक्के ते निक्के निक्के बाल, नन्न्हे नन्न्हे अपणीआं उंगलीआं नाल फिराईआ। जे वेखे उह मंगदे दिसण दान, आपणी झोली अगे डाहीआ। जे किरपा करां होवां मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। चरण प्रीती बख्श महान, साची रीती दयां समझाईआ। नाता जोड़ जगत जहान, जीव आत्म ब्रह्म पारब्रह्म नाल मिलाईआ। एहो जेहा जुग चौकड़ी रच्या घमसान, जिसदी आर पार समझ किसे ना पाईआ। जिस नूं पंज तत गुरू मन्नण निशान, तिस नूं अन्तिम शमशान भूमी दित्ता सुहाईआ। लोकमात मेट निशान, उस दा निशाना अक्खरां नाल कागतां उत्ते जणाईआ। कागत कहिण नहीं उह मालक श्री भगवान, जिस सब दी बणत बणाईआ । असीं गावण वाले शैतान, शरअ विच लड़ाईआ। साडा सतिगुर इक ईमान, गोबिन्द नसल करे कुड़माईआ। जिथ्थे अल्फ़ ये लयावे ना कोए तुफ़ान, हक हकीकत विच ना कोए सालाहीआ। रसना देवे ना कोई पैग़ाम, बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ । दरोही उथे देवे ना कोए इल्ज़ाम, उल्फ़त कर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा
वर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। गोबिन्द वेख जोड़ा घोड़ा, हरि करता आप जणाईआ। अगला पिछला लेखा थोड़ा, बहुता होर वधाईआ। लहिणा देणा नेड़ दूरा, दूई सार किसे ना आईआ। सस्से उपर लग्गा होड़ा, होका दए सुणाईआ। पतिपरमेश्वर अग्गे चले ना कोई जोरा, जोरू जोर सारे परे हटाईआ। किरपा कर के सुत दुलारा शब्दी प्रगटाया बांका छोहरा, जिस नूं छोहरी सके ना कोए प्रनाईआ। जिस दा किसे ना गाया दोहरा, सो दोहरी धार चलाईआ। जे पिच्छे तत करके प्या विछोड़ा, शब्दी होवे ना कदे जुदाईआ। तेरा किसे कोलों चुकया जाए ना मोहरा, राजा वज़ीर सारे बैठे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लाईआ। गोबिन्द वेख उठ आपणा चोला, ज़री पंना नाल नज़री आईआ। जिस दे अंदर मेरा ओहला, नेत्र नैण अक्ख ना कोए मिलाईआ। जिस दे परे धुर दा ढोला, सच्चा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा समझाईआ। गोबिन्द लै आपणा मणका, मणका तेरे हथ्थ फड़ाईआ। एह शृंगार ओस तन दा, जिस दा तन पंज तत ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल जिस दा पिता बणदा, उसे दी झोली पाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी कोई ना भन्नदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जगत जहान खेल नाबीना अन्न्ह दा, बलाईंड रूप नज़री आईआ। एह नूर मेरे चन्न दा, बिन चन्नों करे रुशनाईआ। जो मेरा प्रेम प्यार बेड़ा बन्न्हदा, सोहणी सेव कमाईआ। उहदे कोल ढोला सबर सन्तोख धन्न धन्न धन्न दा, चिन्ता ग़मी ना कोए रखाईआ। मैं एसे कारण ओस दी मन्नदा, बिन मिन्नतां होवां सहाईआ। एह लेखा नहीं रात दिन दा, जुगां जुगां दी होई कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी रेखा रिहा बदलाईआ। गोबिन्द लै आपणी दस्तार, तेरे वल ध्यान लगाईआ। एह सुनेहड़ा देवे अगम्मी यार, यारड़े रही समझाईआ। तेरा नित नवित अगम्मड़ा विहार, बिवहारी समझ कोए ना पाईआ। तेरा ओस नाल प्यार, जिस दा प्यार नज़रां विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गोबिन्द वेख उठ आपणा पाजामा, जो पंज्यां उत्तों दित्ता चढ़ाईआ। उह होया चतुर सुघड़ सुजाना, सोहणा हाल समझाईआ। तूं बदल के आया बाणा, बाण निराला तीर हथ्थ उठाईआ। तेरे चरण छोह के मैनूं लभ्भया सच टिकाणा, जिथ्थे कोई टिक सके ना राईआ। मैं सुण के सच्चा गाणा, आपणी ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे श्री भगवाना, भाग मेरा मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल सहज सुखदाईआ। गोबिन्द वेख आपणी दृष्टी, दहि दिशा हरि जणाइंदा। जगत कुड़ावी होई सृष्टी, श्रृेष्ट रूप ना कोए जणाइंदा। फिरी दरोही दोज़ख़ बहिश्ती, नरक स्वर्ग सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र लोचण सर्ब
वखाइंदा। गोबिन्द वेख चार वरन, वारता रहे जणाईआ। सति मिले ना किसे सरन, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। डूँग्घी भँवरी सारे फिरन, भज्जण वाहो दाहीआ। जगत सागर कोई ना तरन, नईआ नाम ना कोए चढ़ाईआ। अन्ध अन्धेरे अन्तर डरन, भय भउ ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। गोबिन्द वेख जीव जहान, जगत ध्यान लगाईआ। सारे होए बेपछाण, सतिगुर दरस कोए ना पाईआ। लभ्भदे फिरन बीआबान, बण खोजण थाईं थाँईंआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ होए हैरान, गुरदुआर निशान ना कोए समझाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया कीते बेईमान, लोभ मोह करे लड़ाईआ। काया तत उपज्या शैतान, शरअ सच ना कोए समझाईआ। साबत रिहा ना कोई ईमान, धर्मी धर्म ना कोए कमाईआ। वेख नेत्र रोंदे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान दए दुहाईआ। लख चुरासी विच्चों कवण होया परवान, परवाना आपणा दए वखाईआ। अन्तिम लेखा चुक्कणा ज़िमीं असमान, ज़ामन हो ना कोए छुडाईआ। पुरख अकाल कहे आह वेख आपणा ब्यान, जो माछीवाड़े दित्ता लिखाईआ। मैं उहो इक्को अमाम, जिस दा अमल करे लोकाईआ । जिस दे पिच्छे होइउँ कुरबान, भेंटा पूत चढ़ाईआ। जिस दा वेखदा रिहों निशान, दो जहानां नज़री आईआ। जिस दा रखदा रिहों माण, अभिमान दित्ता मिटाईआ। उह तेरी कर पहचान, लख चुरासी विच्चों आपणे नाल रलाईआ। तूं उस दा बच्चा सोहणा इक निधान, नौजवान सोभा पाईआ। जिस दा मन्दिर सच मकान, महबूब रिहा सुहाईआ। तूं होणा ना अन्त हैरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान रिहा समझाईआ। गोबिन्द वेख खुल्ही खिड़की, दो जहानां रिहा जणाईआ । लख चुरासी विच्चों किस दी बिरती, पतिपरमेश्वर नाल लगाईआ। मैं किसे हथ्थ ना आवां सुरती निरती, बिन सतिगुर मेल ना कोए मिलाईआ। बच्चया तैनूं दस्सी आपणी फुरती, बाकी समझ कोए ना पाईआ। तेरे नाल मेरी सांझी बुरकी, एहो हिस्सा दित्ता वंडाईआ। मेरी गुर अवतार पीर पैगम्बर झल्ली किसे ना घुरकी, वेख चरणा हेठां बैठे डेरा लाईआ। तेरी धार शब्द दो जहान फिरदी तुरदी, भज्जे वाहो दाहीआ। उह जींवदयां विच कदे ना होई मुरदी, मुरदयां विच्चों ज़िंदे रही बणाईआ। उह आपणे खेल करनों कदे ना मुड़दी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह रिहा समझाईआ। गोबिन्द वेख खुल्ही ताकी, ताकतवर आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रही ना कोई बाकी, बाकी नवीस आप हिसाब वखाइंदा। तेरी ला के आपणे नाल छाती, शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरे चरणां हेठ दबाइंदा। मैनूं अजे उह याद पाती, जो सूलां सत्थर सच सुणाइंदा। बेशक ओदों तूं पंज तत ख़ाकी, हुण शब्दी रूप मेरा बच्चा नज़री आइंदा। अगली पिछली मुक्क गई वाटी, वातावरन समझ
किसे ना आइंदा। मैं वणजारा तूं मेरी हाटी, मेरा सौदा तेरी दुकान अंदर सोभा पाइंदा। तूं मेरा दीपक मैं तेरी बाती, तुध बिन मेरी जोत जगत ना कोए जगाइंदा। मैं तेरा परम पुरख प्रभ कमलापाती, तूं धुर दा साथी, आपणी उंगली नाल फिराइंदा। तेरे अग्गे रहे ना कोए आकी, तेरी पिछली साखी साख्यात सर्ब दृढ़ाइंदा। तेरे पिच्छे चढ़ के मंज़ल घाटी, तेरे अंदर डेरा लाइंदा। मैनूं कटणी पए ना वाटी, दूर दुराडा आपणी मंज़ल पन्ध मुकाइंदा। तूं मन्नणी मेरी आखी, आख़र तेरा रंग रंगाइंदा। करां खेल बहु बिध भांती, भेव अभेदा तेरे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। गोबिन्द वेख अजब नज़ारा, बेनज़ीर रिहा वखाईआ। जगत जहान दा अन्त किनारा, नव नौ आप समझाईआ। किसे ना दिसे कोई सहारा, लख चुरासी दए दुहाईआ। मिले ना मित्र मीत मुरारा, गोदी गोद ना कोए बिठाईआ। साची मंज़ल कोई ना चाढ़ा, पिछला पन्ध ना कोए चुकाईआ। हक लाए ना कोई नाअरा, हकूक झोली कोई ना पाईआ। साचा बणे ना कोई बरख़ुरदारा, बरख़लाफ़ होई लोकाईआ। सच नद्द सुणे ना कोई नगारा, नौबत करे ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्तिम रिहा जणाईआ। गोबिन्द वेख उह किताब, जिहड़ी बिन अक्खरां प्रभू बणाईआ। जिस दे विच आदि जुगादी हिसाब, मध बैठा बन्द कराईआ। उस दे पिच्छे सारे लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। पीर पैगम्बरो तुहाडी कोई ना सुणे आवाज़, लोकमात जीव जंत होया हल्काईआ। थोड़े थोड़े समें वास्ते दे के ख़िताब, निक्के निक्के ख़त ख़तूत तुहाथों दिते लिखाईआ। कोई रख के आया विच महराब, कोई पीहड़यां उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा चुकाईआ। गोबिन्द वेख जगत तस्वीर, परवरदिगार आप दरसाईआ। साचा दिसे ना कोई मसीर, साची मशक ना कोए कमाईआ। दस्त फड़े ना कोई दस्तगीर, दस्तीयाब नज़र कोए ना आईआ। जो लेखा लिख्या शाही नाल मार लकीर, पीर फ़कीर ओसे दा जस गाईआ। समझे खेल ना कोए बेनज़ीर, तकदीर तदबीर ना कोए दृढ़ाईआ। सजदयां वुजूआं निमाज़ां पढ़दयां लग्गी भीड़, भीड़ा राह ना कोई पार लँघाईआ। जिन्हां सिर ते चुक्की बीड़, बेड़ा आपणा रहे डुबाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना वंडे पीड़, दर्दी नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे प्रभू आ फड़ आपणे वस्त्र चीर, जोड़ा घोड़ा तेरी भेंट चढ़ाईआ। चिल्ला कमान तरकश तुरंग ना कोए तीर, खड़ग खण्डा ना कोए वड्याईआ। परां सुट्ठी जगत शमशीर, लुहार तरखाण लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। श्री भगवान कहे गोबिन्द उह वेख आपणे सिख, जिन्हां सिख्या आप समझाईआ। उह बिना तेरे होर किसे ना पए दिस, जगत जहान समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द ओसे वेले
कढ्ढ के वखाए आपणी चिट, जो चिठ्ठी प्रभू दिती लखाईआ। एह मेरे गुरमुख उह अनडिठ, जिन्हां जगत नाल ना नज़र मिलाईआ। जिन्हां नूं मरदयां मावां ना लैण पिट, भैणां ना देण दुहाईआ। जिन्हां दी दस्म दवारे ना लग्गे पिठ, सचखण्ड जावण चाँईं चाँईंआ। उहनां दे मंज़ल मन्दिर दवारे आप लगाई इट्ट, इट्ट सब दी दिती उखड़ाईआ। गोबिन्द तेरा सीर कदे ना जावे फिट, नीर अमृत रूप वटाईआ। मैं हो के अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं दित्ता कराईआ। सिध्धा आ के वेख आपणी रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। तैनूं बणा के आपणा पुत, आपणे पोतरे तेरी गोद दिते बिठाईआ। वेखीं अग्गे एहनां नाल रही ना चुप्प, रातीं सुत्यां घर घर दरस दिखाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप, थोड़े विच्चों लए उठाईआ। फड़ बाहों गोदी लैणा चुक्क, छाती सीने नाल छुहाईआ। एहनां दा मातलोक दा पैंडा जाए मुक्क, जन्म जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सोहणा संग निभाईआ। गोबिन्द कहे मेरे भगवन्त, वाह वाह तेरी वड्याईआ। एह गुरसिख गुरमुख धुर दे सन्त, जिन्हां सतया तेरे नाल मिलाईआ। तूं अबिनाशी करता बणया कन्त, कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। मैं दर दरवेश बण के मंगत, इन्हां झोली दयां भराईआ। भर के झोली किहा एह तेरी संगत, हरि जू आप बणाईआ। नाता तोड़ के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। रूप बणा के इक अखण्डत, अखण्ड तेरे विच समाईआ। तेरा बोध अगाधा नाम जणावां बणके पंडत, ब्राह्मण करे ना कोए पढ़ाईआ। चरणां हेठ दबा के बहिश्त जंनत, स्वर्ग ठेडयां नाल परे हटाईआ। सेवा करके तेरे नाल मिलावा अन्त, जुगा जुगन्त ना होए जुदाईआ। एहो शब्द उह धुर दा मंत्र, जो अन्तर आप दित्ता उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच तेरी शरनाईआ। गोबिन्द वेख आपणे दुलारे, दूल्हे धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां गृह वज्जदे प्रेम नगारे, तुरीआ मुख शरमाईआ। रातीं सुत्यां तक्कण नज़ारे, दिने जागदयां ख़ुशी वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लाउण जैकारे, सोहँ ढोला रहे सुणाईआ। मानस जन्म जित अन्त ना हारे, हरि की पौड़ी चढ़न चाँईं चाँईंआ। मंज़ल वेखण सच मनारे, परवरदिगारे दर्शन पाईआ। निर्मल जोत जोत चमत्कारे, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। पंज तत ना कोए विहारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे वाह भगवान, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सिक्खां दा बख्श के मैनूं दान, वड्डा दाता दित्ता बणाईआ। एह मेरा जगत निशान, निशाना तेरा रहे झुलाईआ। इन्हां अंदर मेरा ईमान, जो सिदक रिहा निभाईआ। एह छड्ड के नाता जगत जहान, बैठे तेरी ओट तकाईआ। अन्तिम आ गए विच मैदान, लोक लाज परे हटाईआ। शरअ मज़्हब नेड़ ना आए शैतान, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। इक्को मन्नण श्री
भगवान, सो गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। सो सच्चे दर होए परवान, जिन्हां परवाना दित्ता फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शी सच सरनाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखे बाले, गुरमुख रूप वटाईआ। जिन्हां दी करे आप प्रितपाले, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। मैं वसावां उस सच्ची धर्मसाले, जिस दा दरवाज़ा बिनां मेरे ना कोए खुल्हाईआ। उथे दीपक जगे बेमिसाले, अठ्ठे पहर होवे रुशनाईआ। ख़ुशीआं मानण शाह कंगाले, ऊँच नीच वज्जे वधाईआ। जिधर वेखण चलां नाले, विछोड़ा कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिख मैनूं बाहर कोई ना भाले, मैं घर सुत्यां लवां उठाईआ। मेरी तुहाडे अंदर प्रेम दी बण गई माले, मन का मणका दयां भवाईआ। जिहड़े ढोलक छैणयां नाल नहीं वज्जणे ताले, उह ताल दयां सुणाईआ। तुहाडे पिच्छे घाल आपणी घाले, तुहाडी पिछली कीती घाल लेखे लाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर शब्द सरूप होए रहां आले दुआले, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। उह त्रै वस्तू तुहाडे रखीआं अंदर थाले, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे नाल बणाईआ। गोबिन्द कहे मेरे उह पुत्तर, जो पिता पुरख अकाल बणाईआ। जो निरगुण धारों आए उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सोभा पाईआ। मैं उन्हां तों किस बिध जावां मुक्कर, जो पिच्छे आपणा आप भेंट कराईआ। उह मैनूं वेख के करन शुकर, मैं शुकराना कहि के ख़ुशी मनाईआ। पुरी अनन्द छड्डया जे भुक्खे रह के पिच्छे टुक्कड़, टुकड़े अग्गे ना कोए मंगाईआ। वेखो विष्न ब्रह्मा शिव सारे तुहानूं झुकण, गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख ख़ुशी ख़ुशी रहे जस गाईआ। परम पुरख परमात्म वेले नाल तुहानूं आया चुक्कण, सोहणा वेस वटाईआ। गुरमुख खोल्ह के आपणी वेखो बुकल, अंदर बैठा बेपरवाहीआ। गोदी चढ़ के फेर ना जायो उतर, जो हेठले उत्ते रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत बणाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखां लाल, जिन्हां लालसा मेरी वधाईआ। जिन्हां दे पिच्छे नीहां हेठ दबा के बाल, बाले आपणे फेर प्रगटाईआ। जिन्हां पिच्छे हो के कंगाल, उच्च दा पीर रूप वटाईआ। जिन्हां पिच्छे चुक्क कमान, चिला दित्ता चढ़ाईआ। जिन्हां पिच्छे कर के कौल साची इमान, परवरदिगार सौगंद रखाईआ। उहनां वेखां फेर आण, लोकमात सोभा पाईआ। सूरबीर नौजुआन, गुरमुख सोहणे संग रखाईआ। विच विचोला श्री भगवान, धुर दा गोला लया बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मेला रिहा मिलाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या हुन्दा मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ। पहलों बण के मेरा बाप, फेर मैनूं गुरसिख दा बापू दित्ता बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, सोहँ ढोला दित्ता सुणाईआ। दो जहान रहे कांप, थरथराहट सर्ब लोकाईआ। रसूल दिसे ना कोए पाक, पतित पुनीत दोवें ध्यान लगाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा जणाईआ। गोबिन्द कहे गुरमुख सोहणे, सोहणी बणत बणाईआ। प्रेम प्रीती अंदर मोहणे, चम्म दृष्टी कम्म किसे ना आईआ। जो आत्म सेजा सौणे, जगत खाट ना कोए वड्याईआ। जिन्हां धुर दे ढोले गाउणे, परम पुरख इक मनाईआ। उन्हां दे खेल सदा अनहोणे, अनहुन्दड़ी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ देवे माण वड्याईआ। गुरसिख कहे मैं वेख्या गुरसिख चंगा, चंगया विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां दे चरण धोवण आए गंगा, यमुना सरस्वती गोदावरी भज्जे वाहो दाहीआ। पीर पैगम्बर दर ते आए नंगा, दर दरवेश रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे मंगा, अगे आपणी झोली वखाईआ। रवि शशि सीस निवाउँदे सूरज चन्दा, मण्डल मण्डप ध्यान लगाईआ। सार की जाणे ख़ाकी बन्दा, बन्दगी भुल्ल के भुलया जगत राहीआ। जिन्हां मिल्या साहिब बख्शिंदा, बख्शिश आपणी दिती कराईआ। सो मूर्ख मूढ़्हा चतुर सुघड़ बणाया गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। फड़ के बाहों किहा उठ गुरमुख मेरे चन्दा, तेरी चांदनी सोहणी करे रुशनाईआ। गोबिन्द तेरे बिना रंडा, साची सेज बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मैं वेख्या फिर के विच ब्रह्मण्ड खण्डां, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीव जगत जहान अन्धा, नाबीना हो के अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। धन्न वड्याई गुरसिख तेरी तूं मेरा दित्ता संगा, नाल सगला सैन तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा रिहा कटाईआ। उह गोबिन्द कहे मेरा सिख आया, सोहणी वज्जी वधाईआ। जिस सोहँ ढोला गाया, ढोलक छैणे परे हटाईआ। जिस नाम अनमोला पाया, मालक बणया बेपरवाहीआ। कूड़ा रौला ना कोए वखाया, रुलदयां लया तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लया मिलाईआ। गोबिन्द कहे वेखो गुरमुख मिलदा, समझ किसे ना आईआ। एह हाल दिलबर दिलदार दिल दा, दलील विच ना कोए रखाईआ। जिस वेले प्रेम प्यार दा ग़ुंचा खिलदा, पंखड़ीआं महक विच्चों महकाईआ। उह रूप बणे सोहणा फुल दा, गुलशन देवे आप वड्याईआ। जिस वेले सोहणे बूटे दे सिर ते झुलदा, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। ओस नूं मालक माली कदे ना भुल्लदा, जिस उपरों हेठां निगाह तकाईआ। उह एह निशाना मेरी कुल दा, जिस नूं कुल मालक दिती वड्याईआ। गोबिन्द बच्चयां आपणयां किवें भुल्लदा, जो भुल्लयां रिहा समझाईआ। उह ख़ुशी विच लेखा चुकावे पिछले मुल्ल दा, कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा जन भगतां दए जणाईआ। गोबिन्द कहे वेख प्रभ, गुरमुख तेरी शरनाईआ। प्रभू कहे गोबिन्द तैं एह मैनूं दिते लभ्भ, तेरी वस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। गुरसिख कहिण असीं जगत दवारा छड के हट्ट, हज़रत वेखणा चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द कोलों पीणी इक्को मदि, जिस दा नशा उतर कदे ना जाईआ। पुरख
अकाल घर आपणे लैणा सद्द, सद्दा दे के रहे जणाईआ। जे पुरी अनन्द वांग जाणा छड्ड, सानूं पहलों दए जुदाईआ। झट्ट पुरख अकाल अग्गों बोलया गज, धुर फ़रमान सुणाईआ। बच्चयो तुहानूं दस्सां सच, सच नाम करी कुड़माईआ। गोबिन्द तुहाडे लूं लूं अंदर गया रच, अगली रचना जिस ने आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं बण विचोला तुहाडा एहदे नाल करावां पक्क, पक्की गंढ्ढ आपणी लैणी बन्हाईआ। पिच्छे रह गया जेहड़ा शक, वीह सौ इक्की बिक्रमी विच दयां कढाईआ। जे तुहाडी कीमत किसे नहीं पाई कक्ख, कक्खां विचों लख, लखां विच्चों अलख समझाईआ। सच पुच्छो बिना तुहाडे दरस दित्ता नहीं किसे प्रतख, सारे रो रो रहे कुरलाईआ। तुसीं तक्को बाहरली अक्ख, मैं अंदरली अक्ख नाल अक्ख मिलाईआ। तुसीं चुप्प मैं तुहाडा गावां जस, एहो वड्डी वड्याईआ। भावें गिरनों पार करन लई सिर ते रख्या हथ्थ, फड़ बाहों लवां लँघाईआ। धर्म राज तुहाडे चरणीं जाए ढठ्ठ, चित्रगुप्त दोए जोड़ जोड़ लागण पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तुहानूं अग्गों मिलण हस्स, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। चलो उथे जा के जाओ वस, जिथ्थे वस्या शहिनशाहीआ। उह तुहाडी रक्षया रिहा रख, राखी करे थाउँ थाँईंआ। एह गोबिन्द दा पहला हक, अगला हक एदूं अगे दए वड्याईआ। जो वडा ख़ज़ाना आपणे अंदर रख्या घत्त, हौली हौली कुंजी रिहा लगाईआ। गुरमुखो जिन्ना चाहो फेर ओनां ल्यो चक्क, बाहों फड़ परे ना कोए हटाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो पुरख अकाल ने गोबिन्द दा खोेल्लया हट्ट, बण विचोला रिहा लुटाईआ। तुसीं लै के जाइयो अग्गे अड़ के डट, पिच्छे कोए रहिण ना पाईआ। मैनूं याद तुहानूं लगे तलवारां दे फट, हुण पट्टी नाम दी उत्ते रिहा बदलाईआ। वेक्ख्यो भुल्ल के ना जाणउं एह जट्ट, जगत मालक शहिनशाहीआ। बेशक एहदे ख़ाली हथ्थ, दो जहान आपणा खेल वरताईआ। तुहाडे अंदर वड़ के तुहाडा चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। आपणा हक करके रहिण फक, मालक तुहानूं दित्ता बणाईआ। तुसी मेरे मैं तुहाडा दोहां ने मिलणा सदा अनझक, नीवीं अक्ख करे ना कोई राईआ। मैं रातीं सुत्यां तुहाडी छाती उत्ते चढ़ां झट्ट, दु:ख दर्द गंवाईआ। तुसीं मेरी उह रत्त, जिस रत्त नूं जम्मे ना कोई पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मिसल रिहा बणाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्के गुरमुख, जो बैठे रूप वटाईआ। जन्म कर्म दा पूरब लहिणा सुख, सुख सागर विच समाईआ। सफल कराउणी जनणी कुख, देणी माण वड्याईआ। सतिगुरू दवारे बण के सुत, साचा नाता इक रखाईआ। उजल करने उन्हां मुख, मुखीए देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सगला संग रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण गोबिन्द मेले, वाह वाह वज्जी वधाईआ। जुड़या जोड़ सच्चे घर चेले, चेतन नज़री आईआ। जो वसन धाम नवेले, गृह वखरा डेरा लाईआ। उह
जोबन मते अलबेले, सोहणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म लेखे लाईआ। गोबिन्द कहे गुरमुख नहीं मनुक्ख, मनुक्खता विच्चों दिती वड्याईआ। अर्श फर्श तों आपे चुक्क, पूरी शर्त दिती कराईआ। सीने नाल शब्द लाया घुट्ट, विच्चों कढ्ढी दूई खुट्ट, उजल मुख दित्ता वखाईआ। जूनी गर्भ ना उलटा रुक्ख, दस दस मास ना कोई दुःख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग मेट अन्धेरा घुप्प, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नूर करे रुशनाईआ। साचा नूर वेख्या चन्द चानण, जगत होई रुशनाईआ। जिस दा रंग गुरमुख मानण, अंदर बाहर वज्जे वधाईआ। आत्म अन्तर गावण गानण, गावत राग अलाहीआ। नाता तुटया क्षत्री ब्राह्मण, शूद्र वैश होई जुदाईआ। साचा मिल्या इक निशानण, दो जहानां नज़री आईआ। जिस दा मालक अगम्मी रामण, रमईआ सोभा पाईआ । जो सदा सदा सद बणे जामण, एथे ओथे लए छुडाईआ। जिस नूं पैगम्बर कैहिंदे अमामन अमाम नूर ख़ुदाईआ। जिस दा कलमा इक कलामन, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस नूं कोई ना सके पहचानण, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सो खेल करे आनण फ़ानण, फ़ैसला आपणे हथ्थ उठाईआ। जिस ने राम धनुष फड़ाया बानण, गोबिन्द चिल्हिआं नाल करे लड़ाईआ। सो खेल करे भगवानण, भावी सब दे उत्ते वखाईआ। गुरमुखो तुहाडे सनमुख हो के साहमण, समां समां समें नाल रंगाईआ। दामनगीर हो के पकड़े दामन, दमदमे वाला दब्बे पैर आईआ। काहनां वाला बण के काहनण, गुरमुख गोपी रिहा प्रनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मेरा मुकया ढौंका, ढोल मृदंग नगारे रहे जस गाईआ। पिछला खेल पटणा पौंटा, पाटल आपणी धार चलाईआ। हुण किसे हथ्थ ना आए पौंचा, जगत नैण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी धार बंधाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या अनन्द, पुरी अनन्द तजाईआ। जिस विच्चों उपजे अनोखे चन्द, चन्द सतारे रहे शरमाईआ। जिन्हां दे लेखे लग्गे बन्द बन्द, बन्दीख़ाना आए तुड़ाईआ। जिन्हां दे कपड़े ख़ून नाल लए रंग, सोहणा रंग वखाईआ। जिन्हां दा नाता तुट्टया नालों मसंद, मुशंदगी मन्नी बेपरवाहीआ। उन्हां पिच्छे मार के पन्ध, दूर दुराडा चल के आया माहीआ। मुहब्बत विच गाए छन्द, प्यार विच ढोले रिहा सुणाईआ। रोंदी वेखी गोदावरी गंग, जिस विच इक वार चरण छुहाईआ। उह तक्के सूरे सरबंग, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। कूक पुकार पावे डण्ड, रो रो रही कुरलाईआ। आसा मनसा कोई ना पूरी करे मंग, मांगत दए दुहाईआ। जद वेख्या तक्कया जाणया बुज्झया गुरमुखां उत्ते मेहरवान हो सूरा सरबंग, नज़र मेहर उठाईआ। दूई द्वैती भरम भुलेखा ढाहे कंध, महल अटल इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लहिणे
रिहा पाईआ। पुरी अनन्द कहे मैं कोझी कमली, कमलयां विच्चों नज़री आईआ। मैं बणी रही जगत जहान यमली, जागरत विच ना ख़ुशी मनाईआ। नाम ख़ुमारी विच ना होई अमली, अमलां उत्ते चल ना सेव कमाईआ। मेरी तकदीर तदबीर नाल जिस बदली, बदला रिहा मुकाईआ। उह दाता बण के आया अदली, अदालत इक्को इक समझाईआ। मैं बिरहों वैरागण फिरां पगली, अगली सार ना किसे समझाईआ। मैं समझया एह कोई राही बैठा जंगली, आपणा डेरा लाईआ। जिसदा हिसाब किसे ना वाच्या विच संगली, कुडलीआं विच ना कोए समझाईआ। मैं समझया एह गल विच पा के बग़ली, कोई मंगता फिरे वाहो दाहीआ। मेरीआं अक्खां खुल्हीआं एह धुर दा दाता संगती, जो गुरमुखां अन्तर करे रुशनाईआ। जिस दी जोत दूजी वार लोकमात जगनी, पुरख अकाल शमां नाल शमां मिलाईआ। उस कोलों दो जहान वस्त मंगणी, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। उहदा लेख कोई ना समझे तन बदनी, बादलां विच चमक जिस चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरी अनन्द कहे मैं होई भोली, भोले भा सार ना आईआ । दर दुआर ना बणी गोली, सेवा कर ना सेव कमाईआ। जिस ने प्रेम प्यार दी मेरे अंदर खेली होली, हौली हौली धार चलाईआ। अन्तिम चुक्क के आपणी डोली, चुप्प कीता चलया राहीआ। उस दे हथ्थ तन्द मौली, जांदी वार इक सगन गया वखाईआ। हौली जेही रमज़ नाल समझाई बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। रणजीत नग़ारा नहीं एह धुर दा ढोली, ढोला रिहा सुणाईआ। हाए दुहाई मैं वारी ना घोली, घोली ना घोल घुमाईआ। उहदे पिच्छो तुसीं चरणा हेठों मिट्टी फोली, नूर नज़र आया बेपरवाहीआ। ओथे छड्ड के गया आपणे प्रेम दी पीण वाली इक निक्की जेही कौली, जिस दे अंदर सवा तोला वज़न इक्को वार टिकाईआ। मैं फड़ के ख़ुशीआं नाल मौली, भज्जी वाहो दाहीआ। उच्ची कूक पाई रौली, चार कुण्ट सुणाईआ । मेरी घुंडी जिस अजे नहीं खोल्ही, पड़दा गया पाईआ। अग्गों उडदी आई धवल उत्ते धूली, मेरे नाल छोह के मैनूं गई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्मी खेल वखाईआ। पुरी अनन्द कहे मैनूं होई हैरानी, हाहाकार सुणाईआ। सोहणा बांका छैल छबीला कोई दे के गया नहीं निशानी, अगला निशाना ना कोए समझाईआ। छोटा जेहा बण के बानी, बाल्यां नाल रलाईआ। सरसे दी वेख तुग्यानी, आपणी तबा दिती बदलाईआ। अगला मार्ग दस्स आसानी, असल असल विच्चों दित्ता प्रगटाईआ। प्रेम प्यार दी दसे कुरबानी, करबला बैठा डेरा ढाहीआ। मैं हौली जेही उठी बाल अंञाणी, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। किधर गया मेरा शाह सुल्तानी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जो हथ्थ विच फड़ के तीर कानी, मुखी नाल मेरी छाती विंन वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
आपणा खेल आपणे नाल रखाईआ। पुरी अनन्द नूं आया संदेसा, सरसा पौण रही जणाईआ। एह गोबिन्द नहीं दस दस्मेसा, दहि दिशा रमया बेपरवाहीआ। एहदा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवल्लड़ा भेसा, भेखाधारी इक्को इक अख्वाईआ। कमलीए किस नूं देवे संदेसा, जो सद्दे घर घर रिहा सुणाईआ। जे तेरा इस दे नाल हेता, निउँ निउँ लाग पाईआ। एह साहिब कदे भुलण नहीं वाला चेता, तेरी चेतावनी आपणे नाल रखाईआ। एह परम पुरख दा बेटा, जोत अकालण इस दी माईआ। एह गुरमुखां दा खेवट खेटा, बण मलाह बेड़ा बन्ने रिहा कराईआ। इस दा खेल वेखी वेखा, वेखदयां वेखदयां कोटन कोटि जुग गए विहाईआ। पुरी अनन्द तेरे नालों एहनूं चंगा लग्गा सम्बल देसा, जिस दी इट्ट किसे कारीगर ना मात लगाईआ। जिथ्थे कोई फ़तवा ना लाए मुल्ला शेख़ा, काज़ी पीर ना कोए वड्याईआ। उथे चलदयां राह विच लग्गे ना कोई ठेडा, जलधारा ना कोए रुढ़ाईआ। उथे सिर्फ़ गुरमुखां नूं लग्गी भेता, दूती दुश्मण शत्रु नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा लेखा, सारे लेखे मंगू थाँईं थाँईंआ। पुरी अनन्द कहे मैं सदके, वारी घोली घोल घमाईआ। जिहड़ा मेरे कोलों गया भज्ज के, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां नाल लै गया सद्द के, सदा दे के थाउँ थाँईंआ। बौहड़ी दरस ना कीते रज्ज के, आपणी तृखा बुझाईआ। चरणां हेठां ख़ुशी नाल ना सुत्ती रज्ज के, सोहणा आसण बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ। पुरी अनन्द कहे मैं देवां होका, हुक्म नाल सुणाईआ। मेरे हथ्थों गया मौका, जगत जहान सुणो ध्यान लगाईआ। मेरे गोबिन्द दा उह सच्चा कोठा, जिथ्थे गुरमुख बैठे राह तकाईआ। कलयुग अन्तिम उस ने देणा फेर मौका, मुकम्मल आपणा फेरा पाईआ। मैं कीती बेनन्ती फेर ना देवीं धोखा, आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। पुरी अनन्द कहे सुण जगत मेरे वीर, मैं सच दयां सुणाईआ। मैं घतदा वेख्या वहीर, चलया वाहो दाहीआ। जिस दे सोहणे वस्त्र चीर, कल्गी तोड़ा सीस टिकाईआ। मैनूं दे विछोड़ा अख़ीर, अक्ख गया बदलाईआ। भथ्थे विच रख के तीर, कमान कंधे नाल लटकाईआ । दाता बण के गुणी गहीर, गहरी चोट गया लगाईआ। मेरी रोंदी दे नैणां चों सुक्के ना नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। अठ्ठे पहर रहां दिलगीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। उह सोहणा बाकां बेनज़ीर, कँवल नैण नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ सच्ची शमशीर, समां सारे गया समझाईआ। उह पीरां दा पीर, प्रीतीवान इक अख्वाईआ। मैं उस दे पिच्छे नक्क नाल कढ्ढां लकीर, मस्तक ख़ाक रमाईआ। इक वेर आ नज़दीक, मुड़ के फेरा पाईआ। मैं तकां तैनूं ठीक, ठोकर तेरी अन्तर इक लगाईआ। मेरा रहे ना कोई शरीक, शरक्त बैठे पन्ध मुकाईआ। तेरे विच उह तौफ़ीक, घर घर तोहफ़े
दए पुचाईआ। आपणे हथ्थीं मेरी तकदीर दी कर जा तस्दीक, तसल्ली नाल समझाईआ। मैं किस तर्हां करां उडीक, कवण नैण उठाईआ। कोझी कमली नीचां दी नीच, कुलखणी बैठी मुख भवाईआ। मैनूं समझ ना आई तेरी प्रीत, अन्त प्रीतम होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए समझाईआ। सुण प्रीतम साचे अनन्दी, अनन्द रिहा जणाईआ। सारी भूमिका दस्सां चंगी, चंगी तर्हां समझाईआ। सम्बल नगरी कदे ना होवे गंदी, कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। ओझड़ राह ना कोई डण्डी, सिध्धा मार्ग इक वखाईआ। उथे प्रेम प्यार दी सदा सुगंधी, महक नाल महकाईआ। बिरहों वैरागण कोई ना दिसे रंडी, कन्त सुहाग इक हंढाईआ। उथे धुर दा ढोला छन्दी, शहिनशाह सुणाईआ। तेरी चार दीवार रहे कोई ना बन्दी, बन्दीख़ाना रूप ना कोए वटाईआ। उथे मिले वस्त सदा मूँहों मंगी, देवणहार दया कमाईआ। सौण नूं देवे कोई ना मंजी, आत्म सेजा इक विछाईआ। साफ़ करन नूं गली कूचा सद्दे कोई ना भंगी, आपणी हथ्थीं दुरमति मैल धवाईआ। तेरी अनन्द पुरी नालों उह पुरी चंगी, जिथ्थे मंदयां चंगयां रिहा बणाईआ। तूं कमली सिरों होई गंजी, गंज्जया तेरी चोटी मुन्न के आपणे नाल लया रलाईआ। मेरा खेल सदा ब्रह्मण्डी, नवखण्ड फेरा पाईआ। जे तूं लगणा मेरी अंगी, अंगीकार अख्वाईआ। तूं कलयुग अन्त गुरमुखां दी बणना संगी, सोहणा संग निभाईआ। फेर कदे ना होवे तंगी, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। पुरी कहे तूं बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। आपणा मार्ग दस्स के जा, तेरा भेव किसे ना आइंदा। पड़दा ओहला चुक्क के जा, तेरा खेल ना कोए समझाइंदा। जांदी वार ना लुक के जा, तेरा ओहला मोहे ना भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, गोबिन्द विछोड़ा सिहा ना जाइंदा। पुरी अनन्द उठ प्यारी, सच दयां समझाईआ। तेरी अन्त होण ना देवां ख्वारी, खाह मखाह तों लवां बचाईआ। पहलों भगतां नाल बणा के तेरी यारी, यराना इक्को घर वखाईआ। फेर बण के सच लिखारी, शब्द परवाना दयां घलाईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी पहली अस्सू रुत्त संसारी, संसा दयां मिटाईआ। लेखा लेख दे के विच जगत अख़बारी, आख़र फ़ैसला दयां सुणाईआ। जिस नूं कैहिंदे रहे बेएतबारी, सो एतबार सब नूं दए जमाईआ। गुरमुखां नूं चाढ़ के उह ख़ुमारी, ख़िमां विच्चों ख़िमां झोली पाईआ। अग्गे पिच्छे जन्म मरन दी ना रहे बीमारी, तबीब मिल्या बेपरवाहीआ। जे प्रभ नाल लग्ग जाए यारी, यराने वाला दूजा रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द चुक्क के लै जाए उस अटारी, जिस नूं अटल पदवी रहे सुणाईआ। उथे सेज सतिगुर स्वामी आप संवारी, कमलीए तैनूं लेफ़ तलाई दी लोड़ रहे ना राईआ। मंज़ल चढ़ के वेखीं उह भारी, भार आपणा पिच्छे सुटाईआ।
तैनूं की समझ जुग चौकड़ी रही कुआरी, कन्त सुहाग सेजे ना सोभा पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आपणी वारी, वारता पिछली ना कदे भुलाईआ।