२ भाद्रों २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोबिन्द कहे मैं तक्कया विच्चों झरोखे, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अथाह सागर विच खांदे गोते, अन्तर अन्तर रहे ध्याईआ। मेहरवान मिहबान सुखी वसदे वेखे तेरे पोते, जिन्हां देवे माण वड्याईआ। उन्हां पढ़ने पए ना पोथे, पुस्तक बग़ल ना कोए उठाईआ। रखणे पए ना कोई रोज़े, फ़ाके विच ना फ़िकर जणाईआ। मार्ग ला अगम्मी सौखे, सोहणा राह जणाईआ। मंज़ल चढ़दे होण ना औखे, अग्गे हो के गोद उठाईआ। अद्धविचकार कोई ना रोके, विष्न ब्रह्मा शिव सब बैठण सीस झुकाईआ। धन्न वड्याई जिन्हां दिते आपणे मौके, मुकम्मल आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया परम पुरख तेरी बारी, बिन अक्खरां ध्यान लगाईआ। जगमग जोत जगे निरँकारी, सति सरूप समाईआ। महल अटल वेख मुनारी, मंज़ल तक्की बेपरवाहीआ। जन भगतां बणया अधारी, आदत आपणी लई बदलाईआ। निरगुण हो के लाई यारी, सरगुण संग निभाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ इक्को मारी, इशारे नाल समझाईआ। जो गुरमुख आत्म कन्या रही कुँवारी, काया गृह लवां प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। प्रभ वेख तेरा दरवाज़ा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। लेखा चुक्कया पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। लहिणा चुक्कया गोपी काहन रासा, तत राम ना कोए मनाईआ। धुर दा दे इक भरवासा, गुरमुख गुरसिख लए जगाईआ। जात में जोत, जोत में जाता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ लम्मा चौड़ा वड्डा हाता, हदूद आपणे हथ्थ रखाईआ। नावें ला के धुर दा खाता, मालक घर दा दित्ता बणाईआ। आप पुच्छ के अन्तिम वाता, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे ना कोए तमाशा, तमाश बीन ना कोए लोकाईआ । एह खेल प्रभू समराथा, समरथ वंड वंडाईआ। गोबिन्द पूरा करके घाटा, अतोट अतुट्ट आप वरताईआ। नज़री आया इक्को पिता माता, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर निक्कयां निक्कयां शाखां, मौसम बहार विच उपजाईआ। उस दे प्रेम दीआं कर कर बातां, जगत जहान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया पार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ।
जगत वेख्या उरार, नईआ नौका नज़र किसे ना आईआ। भैणां भईआ रोवण ज़ारो ज़ार, मईआ सईआ ना संग निभाईआ। कढ्ढ वहीआ राए धर्म करे ख़बरदार, चित्रगुप्त लेखा रिहा जणाईआ। संगी बणे ना चार यार, मुहम्मद मुहिम ना कोए वटाईआ। ईसा मूसा ना होए बेदार, बेदिल हो ना अक्ख खुल्हाईआ। सच दवारे सुत्ते पैर पसार, पुरख अबिनाशी थपकीआं नाल सवाईआ। गुर अवतार करे ना कोए प्यार, प्रेमिका लए ना कोए प्रनाईआ। चार कुण्ट धूंआंधार, दहि दिशा हनेरा छाईआ। कूड़ी क्रिया उडे छार, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई गई हार, हरि का राह ना कोए वखाईआ। गुर अवतार बण के पाँधी आपणा पन्ध गए मार, लोकमात फेरा पाईआ। धुर संदेसा बत्ती दन्द गए उच्चार, शेख़ी चली ना कोए वड्याईआ। तूं बख्शंद कहि कहि गए पुकार, पुनह पुनह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया आसण, ज़िमीं असमान नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दासी ना कोए दासण, सेवक सेव ना कोए कमाईआ। इक इकल्ला बैठा पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता सोभा पाईआ। सच दवारे करे वासन, सोभावन्त सुहाईआ। खेले खेल ज़ाहर बातन, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पतिपरमेश्वर जिस नूं आखण, परवरदिगार कहि सुणाईआ। सो साहिब सुल्तान बणया धुर दा साथण, सगला संग निभाईआ। गवालयां कोलों ना खावे माखण, बिन्दरा रास ना कोए रचाईआ। रसना नाल ना देवे भाषण, बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया मुनारा, मुनी मुनशीर नज़र कोए ना आईआ। छप्पर छन्न ना चार दीवारा, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। इट्ट पत्थर ना कोए गारा, दहि दिशा वंड ना कोए वखाईआ। दीआ बाती ना कोए उज्यारा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह बैठा इक सुहाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या गृह, गहर गम्भीर नज़री आईआ । शाह सुल्ताना इक्को बहे, तख्त निवासी सोभा पाईआ। मर्द मर्दाना इक्को रहे, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो फ़रमाना कहे, सो गुर अवतार पीर पैगम्बर मात सुणाईआ। नित नवित जिस दी धार शब्दी राउवहे, दो जहान वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होवे सहाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्की तेरी ओट, ओड़क इक्को नज़री आईआ। दस्सां नाल नगारे चोट, चोटा बण के दयां सुणाईआ। जिस ने सब दा कढ्ढणा खोट, होछी मति गंवाईआ। आदि जुगादी जिस दी पहुंच, काया माटी पोच ना कोए पुचाईआ। जिस दी किसे ना आई सोच, समझ ना कोए समझाईआ। जिस दा खेल चौदां लोक, परलोक वज्जे
वधाईआ। सो देवणहारा नाम सलोक, सोहला इक समझाईआ। गुरमुखो कम्म ना आवे किसे मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। तुहाडा लहिणा मिलणा जोत, अन्तिम जोत समाईआ। एहो जेही जुग चौकड़ी किसे ना दिती होश, हुशियार हो के आपणे नाल मिलाईआ। सृष्ट सबाई नाल बैठा रहे ख़ामोश, ख़ाह मखाह पाई जुदाईआ। जन भगतां मिले रोज़, नित नवित वेस वटाईआ। उस दी क्या कोई करे खोज, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ । एह वी गोबिन्द सदका करे चोज, चोजी प्रीतम बेपरवाहीआ। गुरमुखां नाल मिल के माणे मौज, मौजूद हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाता इक जुड़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया हज़ूर, हज़रत बेपरवाहीआ । जिस दा हुक्म सदा मन्ज़ूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने सब ते लाया कसूर, बचया कोई रहिण ना पाईआ। जां तक्कया गुरमखां दा राह तक्के मनसूर, ऐनल हक नाअरा लाईआ। उह नेड़े नहीं दूर, दूर दुराडा घर घर सोभा पाईआ । उह शहिनशाह उह मज़दूर, उह मफ़रूर होया कोलों लोकाईआ। उह जोती जलवा अगम्मी नूर, नुराना इक अख्वाईआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर मचाया फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया तेरा दरबार, इक्को अक्ख उठाईआ। तेरा खेल वेख निरँकार, निरगुण वज्जी नाम वधाईआ। मैं हो के ख़बरदार, शब्द संदेसा दित्ता सुणाईआ। कल कल्की इक अवतार, कुल मालक हरि अख्वाईआ। मतलबी कोई ना रखे यार, कूड़ी तसबी गल ना कोए लटकाईआ। मकतबीं पढ़न ना जाए विच संसार, हरफ़ां नाल ना कलम चलाईआ। मुत्तअसब हो ना करे पुकार, तुअज्जब हो हैरानी नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब तों वसे बाहर, अदब आदाब इक्को इक जणाईआ। दो जहानां बण आप सरदार, श्रद्धा पूर साहिब अख्वाईआ। उस दा लेख लिख के देवे क्या कोई विच इश्तिहार, अख़बार ख़बर ना कोए सुणाईआ। जिस दी हर घट लग्गी अगम्मी तार, दिवस रैण रिहा हिलाईआ। उह किसे दी मद्दद ना मंगे मद्ददगार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा किसे ना करया एतबार, बेएतबारा आपणा यकीन दए बणाईआ। जो बग़ावतां दा बग़लगीर संसार, अदालतां दा अदली इक अख्वाईआ। सो खेल करे करतार, करता कुदरत वेख वखाईआ। गोबिन्द तेरे नाल प्यार, प्रेम विच्चों मुहब्बत लई प्रगटाईआ। एहो जेहा किसे नहीं लभ्भया यार, याराने ला के गई लोकाईआ। आशक माशूक लभ्भदे डुब्बदे मरदे डिठ्ठे विच प्यार, मात पित जगत जुदाईआ। विछड़ कोई ना मिल्या आण, आण आपणी ना किसे जणाईआ। जिन्हां दी लह गई इक वार मकाण, मकान सक्या ना कोए बणाईआ। सारे कहिण उह मिल्या विच भगवान, भाणा आपणे सिर उठाईआ। अबिनाशी करता नहीं अंञाण, आपणे हुक्म अंदर खेल
रचाईआ। आपणे हथ्थ समरथ रख कमान, हुक्म देवे थाउँ थाँईंआ। सब तों वड्डा बण बलवान, बाले निक्के निक्के नाल रलाईआ। आपणे जेहा गुरमुखां देवे माण, गुरसिखां होए सहाईआ। कलयुग अन्तिम बख्शिश रहमत करके दान, दौलत आपणे नाम दिती वरताईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कोटन नाम बदल के इक्को नाम प्रसिद्ध कीता, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस विच्चों बाहर रहिण कोए ना पाईआ।
३ भाद्रों २०२१ बिक्रमी मिस्तरी पाला राम दे गृह अमृतसर नवां कोट, टिक्का राम सिँघ नाल
बाबरपुर ज़िला अम्बाला वाले
चलो तकीए वेखीए उह गुरू महाराज, आदि अन्त जुगा जुगन्त जिस दी वड्डी वड्याईआ। साहिब सुल्तान मेहरवान नौजवान, सीस जगदीस रखे ताज, महल अटल मुकामे हक दरगाह साची सोभा पाईआ। नाद शब्द धुन ना कोई आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। मस्जिद रोज़ा बांग ना कोए नमाज़, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाईआ। सूरज चन्द मण्डल मण्डप ना कोई दिवस ना रात, पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर नज़र कोए ना आईआ। कागज़ कलम शाही लेखा ना कोई दवात, हरफ़ हरूफ़ अल्फ़ ये ना कोई पढ़ाईआ। मकतब पाठशाला ना कोई किताब, शेख़ शायरी शरअ विच ना कोए सुणाईआ। राज राजान भूपत भूप ना कोई नवाब, नाअरा नौबत ना कोए सुणाईआ। मुख़ातब हो के सच सच दयो जवाब, अगम्म अथाह भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कवण सिँघासण बैठा बेपरवाहीआ। चलो चलीए सच दरबार, दर दरबारा इक्को सोभा पाईआ। जिस गृह वसे सो पुरख निरँजण वसणहार, हरि पुरख निरँजण सोभा पाईआ। एकँकार शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह बैठा डेरा लाईआ। आदि निरँजण करे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल अपर अपार, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। श्री भगवान हो तैयार, तख्त निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेखे विगसे वेखणहार, वड वड्डा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा घर, सचखण्ड पड़दा आप उठाईआ। चलो चलीए सच दवारे, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। दीपक कवण कूट होए उज्यारे, कवण दिशा करे रुशनाईआ। कवण लोक परवरदिगारे, लाशरीक कवण अख्वाईआ। कवण महबूब सिरजणहारे, मुहब्बत विच समाईआ। कवण तौफ़ीक धुर दरबारे, कवण दए वड्याईआ। कवण सीस जगदीस धरे दस्तारे, कल्गी तोड़ा कवण घाड़त लए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा
सच घर, गृह सच्चा इक उपाईआ। आओ चलीए ओस देस, जिस दी महिमा जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। कोटन कोटि रोंदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन धाईआ। निउँ निउँ सजदा करन आदेस, नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। नित नवित जिस दा अवल्लड़ा भेस, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ दबाईआ। सदा सदा जिस दी अल्लड़्ह जुआनी इक वरेस, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। उस नाल बणके लाल करीए हेत, प्रेम प्यार अंदर समाईआ। सच दवारे बहीए खेड, सोहणी खेड बणाईआ। जिस ने सानूं दित्ता भेज, उसनूं जा के लभ्भीए चाँईं चाँईंआ। की तेरा जोती तेज, जोत जोत करे रुशनाईआ। खोल्ह दस्स आपणा भेद, पड़दा ओहला दए उठाईआ। दर ठांडे हो दरवेश, साची मंग इक मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड सच दुआर सोभा पाईआ। चलो चलीए उस दरवाज़े, जिस दा दर नज़र किसे ना आइंदा। जिस नूं कहि कहि सारे गए ग़रीब निवाज़े, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाइंदा। जिस साहिब दे सीस सोहे ताजे, कल्गी तोड़ा नज़र किसे ना आइंदा। उस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर सदा सदा सद सर्ब मुहताजे, ख़ाली झोली सब दी आप भराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस ने रचे काजे, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। चलो चलीए सोहणे मन्दिर, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। जिस दा किसे ना लभ्भया लग्गा जंदर, कुफ़ल सके ना कोए खुल्हाईआ। ना कोई अन्धेरा ना कोई कंदर, आदि अन्त इक्को तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच घर, घर साचा दए वखाईआ। आओ चलीए मुके पन्ध, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे तेरा मेरा इक्को छन्द, दूजा ढोला ना कोए सुणाईआ। इक्को सेज इक्को पलँघ, इक सिँघासण रिहा सुहाईआ। इक प्रेम इक अनन्द, इक्को तार रिहा हलाईआ। इक्को सूरबीर सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा खेल सर्ब ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड हुक्म वरताईआ। उस दा माणीएं चल के रंग, रंग रंगीला आपणी रंगत दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। चलो वेखीए सचखण्ड दा सच नज़ारा, बिन नज़रां नज़र टिकाईआ। जिस दा कोई ना जाणे आर पार किनारा, विवहारा बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत जिस दा सदा सहारा, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। सीस जगदीस ताज सोहवे कल्गी तोड़ा अपारा, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। दो जहानां शाह अस्वारा, चौदां लोकां चौदां तबकां चरणां हेठ दबाईआ। ओथे गुर अवतार पीर पैगम्बर की करे बेचारा, छोटे बाले बाल्यां वांग हुक्म विच फिराईआ। कलयुग अन्त खेल भगवन्त, सन्तां विच्चों लभ्भे सन्त, सति वेखे थाँईं थाँईंआ। चलो चल के
मिलीए उस कन्त, जिस दा आगमन समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा उह घर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। कवण सरूप सच सिँघासण, सोभावन्त सोभा पाईआ। कवण कूट लग्गा आसण, कवण रूप मुख रुशनाईआ। कवण धार करे अगम्मी बातन, गुप्त ज़ाहर सच शनवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान सारे आखण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द अक्खरां नाल करन पढ़ाईआ। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड जगत चलावण हाटन, बण वणजारे फेरा पाईआ। जिस सरूप विच तक्कया पुरख अबिनाशण, उस दा हुलीआ देणा समझाईआ। अग्गे फेर चले उह बातन, जिस दी बदली सके ना कोए कराईआ। हुलीआ दस्सो कर तस्दीक, नैणां वेख्या हाल सुणाईआ। फेर अग्गों जवाब मिले ठीक, फ़र्क ज़रा रहिण ना पाईआ। जिस नूं सारे कैहिंदे मालक ग़रीब, असीं समझया भजीए वाहो दाहीआ। उह दूर दुराडा वेखीए नज़दीक, नेरन नेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसावणहारा इक घर, जिस घर आपणा आसण लाईआ। संदेश अंदर होवे ख़ुशी, ख़ुशीआं विच बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं अंदर लग्गे रुची, आत्मा मिले वड्याईआ। उह परमात्मा दी कहाणी सदा सुच्ची, जिस दी सिफ्त करे कलम शाहीआ। उस दी महिमा कदे ना मुकी, गुर अवतार पीर पैगम्बर दे ब्यान गए समझाईआ। चलो चढ़ के वेखीए मंज़ल उह उच्ची, जिस घर अगम्म अथाह बैठा आसण लाईआ। जिस दे सीस ताज पंज मुखी, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच दर, सच दवारा इक्को इक वड्याईआ। सचखण्ड दा दस्सो भेत, धुर दा भेव जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड निक्की जेही खेड, बण खिलाड़ी आप खलाईआ। जिस दवारे अगम्म अथाह जोती तेज, नूर नूर रुशनाईआ। सिफ्त दस्सो सिँघासण उस सेज, किस बिध घाड़त लई घड़ाईआ। उस दे उपर केहड़ा लिख्या लेख, किस नाम नाल सालाहीआ। जिस नूं जग नेत्र सके कोई ना वेख, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक घर, जिस घर बैठा आसण लाईआ। ओस सिँघासण दी दस्सो जड़त, लम्मा चौड़ा चारों कुण्ट केडा नज़री आईआ। किस दवारे बहि घड़ी घड़त, सोहणी वंड वंडाईआ। जिस दा नक्शा दस्से ना उत्ते कोई धरत, मुड़ परत ना कोए समझाईआ। इस विच बड़ा अजे फ़र्क, जो तुसां दित्ता जणाईआ। जिहड़ा अर्शां उतो अर्श, जिथ्थे बेतरस वसे बेपरवाहीआ। जिस दी अक्खरां विच किसे गुर अवतार पीर पैगम्बर कोलों ना लथ्थी फ़रद, उह अक्खर लोकमात ना सक्या समझाईआ। जिन्हां पिच्छे सब नाल वंडे दर्द, दीन दुनी वेख वखाईआ। दस्सणा गुरू अवतार पीर पैगम्बर केहड़यां लफ़जां नाल करदे अरज़, आरज़ू की सुणाईआ। किस हुक्म नाल परम पुरख अग्गों देवे
वर्ज, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिना सचखण्ड दूजा दर वेखण कोए ना पाईआ। सचखण्ड विच सिँघासण उपर किस बिध बहिंदा, पतिपरमेश्वर आपणा आसण लाईआ। सब तों उत्तम शृेष्ट केहड़ा उत्तम वाक मुख कैहिंदा, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए समझाईआ। कवण सीस जगदीस जगत सरनाई ढहंदा, पेशानी नुरानी नूर करे रुशनाईआ । कवण लहिणा देणा किस बिध देंदा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड केहड़ी खेल रचाईआ। कवण सिँघासण मारे चौंकड़, कवण चरणां हेठ उपर टिकाईआ। कवण सब दे अग्गे रखे औकड़, औड़क आपणा ना किसे समझाईआ। कवण मस्ती नाम ख़ुमारी प्रेम प्रीती अंदर लाए झौंकण, कवण रंग विच रंगाईआ। कवण गाए इक सलोकण, सोहला सच सुणाईआ। एह उह दस्से जो उस धाम पहुंचण, दूजा सके ना कोए समझाईआ। उहनां विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर की राह विच रोकण, सारे बैठे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सच सुल्ताना श्री भगवाना नौ जुआना मर्द मर्दाना केहड़ा करे मोशन, कवण रूप लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा इक घर, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। कवण गोडा रखे उत्ते, कवण घुटना नीचे रिहा टिकाईआ। कवण हक नाल कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरे निक्के बच्चे, बच्चयां वांग समझाईआ। फड़ बाहों उठाए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुत्ते, बिन अखां अक्ख खुल्हाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी किस बिध गृह मन्दिर आपणे कोल सद्द के हाल पुछे, मुरीद मुर्शद दोहां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। सचखण्ड सिँघासण केहड़ी कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण समझ कोए ना आईआ। कवण हुलारा परम पुरख रिहा झूट, झकोला इक लगाईआ। कवण दर दरवेश खड़्हा दूत, नमो नमो सीस निवाईआ। कवण नज़र आए रूप, पंज तत ना कोए समझाईआ । उस दा सच देणा सबूत, शब्द नाल दृढ़ाईआ। जिहड़ा मकबरयां विच कदी नहीं आया महबूब, मेहरवान नूर इलाहीआ । जिस दा मंज़ल परे मंज़ल इक अरूज, अर्श कुर्श दोवें पैरां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच घर, जिस घर बैठा शहिनशाहीआ। शहिनशाह उह किड्डा वड्डा, वड्डयां विच्चों वड्डा नज़री आईआ। कवण नाड़ी कवण हड्डा, कवण चम्म करी कुड़माईआ। कवण धार ततव बध्धा, कवण रस मधा नज़री आईआ। कवण हुक्म दे के देवे सद्दा, सद्दे आपणे थाउँ थाँईंआ। वेख्यो किते बचन रह ना जावे अद्धा, अचरज कहाणी धुर दी बाणी, शुरु होण वाली नेड़े आईआ। हुण तक्क लाउँदा रिहा पजा, आपणा असल ना किसे समझाईआ। चलो दोवें सचखण्ड चढ़ के वेखीए उस दा मज़ा, मंज़ल मुके बेपरवाहीआ। जिथ्थे ना कोई कज़ा ते ना कोई
सज़ा, ना कोई ब्रह्मा जूनी जून भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड ख़ुशीआं वेखे, वेख वेख रिहा जणाईआ। उठो शब्दी करीए दौड़, भज्जीए वाहो दाहीआ । उस मंज़ल जाईए बौहड़, जिस दा डण्डा नज़र किसे ना आईआ। नाल तक्कीए बिन अक्खां गौर, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस नूं वेंहदयां बदल जाए तौर, तबअ तबीअत दोहां दए बदलाईआ। जां वेखीए अवर का और, और अवर कराईआ। जिस दा मंत्र सारे कैहिंदे फुरना फोर, फुरना घर घर रिहा जणाईआ। सदा सदा नित नवित नवां नकोर, वस्त्र भूषण धुर दा रंग चढ़ाईआ। जिस गृह लेखा मुक्के तोर मोर, मेहर मुहब्बत दए गुसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। वेक्खयां डिठयां करे ब्यान, ब्यानां विच्चों ब्यान बाहर नज़री आईआ। जिस नूं सुणे कोई ना कान, नेत्र नैण अक्ख तक्क ना सके राईआ। जिस दा मसलयां नाल देण ब्यान, बाणीआं नाल पढ़ाईआ। जिस नूं इट्टां पत्थर करके मन्नदे रहे भगवान, काग़ज़ कलम शाही सीस निवाईआ। जिस नूं रसना जिह्वा बत्ती दन्द दस्सदे रहे करके कलाम, अक्खरां नाल सिफ्त सालाहीआ। जिस दा प्रेम प्यार दा पींदे रहे आप जाम, प्याला मधुर हथ्थ फड़ाईआ। उह साहिब सच सच जो वखावे साख्यात, इक दूजे नूं विछड़े लए मिलाईआ। उस दी करीए बात, बाकी गुरू कम्म किसे ना आईआ। सच पुच्छो जिस दा धुर दे मालक नाल इतफ़ाक, इतफ़ाकिया आपणा फेरा पाईआ। सब दा लेखा करे बेबाक, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। खोल्ह देवे ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, शब्द नाद डंक करे शनवाईआ। पहला लेखा मुक्के हिसाब, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लख चुरासी मात गर्भ फेर ना सोवे अग्नी खाट, पंज तत जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अगली पिछली मुके वाट, मंज़ल वेखे बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा किसे नहीं दस्सया विच लुगांत, लगां मातर कोटन कोटि करन सिफ्त सालाहीआ। चलो उस दी वेखीए जात, जिस जात विच्चों जाती नज़र आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सचखण्ड दा खेल तमाश, जिथ्थे गोपी काहन दोवें बैठे सीस झुकाईआ। गोपी काहन बैठण झुक, सीता राम सीस ना कोए उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पैंडा जाए मुक, अग्गे कदम ना कोए टिकाईआ। नानक गोबिन्द गए रुक, नेत्र नैण नैण वेखण थाउँ थाँईंआ। सारे कूकण पुकारन कहिण प्रभू असीं तेरे छोटे पुत्त, बाले नज़री आईआ। कर किरपा सानूं गोदी चुक्क, आपणे गले लै लगाईआ। तेरे दुआर तेरे दरबार, तेरे घर बार सच्ची सरकार हरि निरँकार परवरदिगार सांझे यार, वेखीए उह रुत्त, जिस रुतड़ी विच्चों तेरी महक नज़री आईआ। गुलशन खिड़ करे गुलज़ार, आवे मौसम उह बहार, जिस दी सिफ्त कर कर गए हार, ग्रिफ़त विच सर्ब लोकाईआ। चलो तक्कीए उह मज़ार,
जिस दी मंज़ल अपर अपार, कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद राह विच बैठे सयदे करन परवरदिगार, कलमा हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच घर, सचखण्ड निवासी सोहणी खेल वेख वखाईआ । उपर वेखीए सचखण्ड दा खेल, नज़ारा तक्कीए बेपरवाहीआ। जिथ्थे बिना कलबूत करदा मेल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ । जिथ्थे दीवे बले बिन बाती तेल, जोती जोत नूर अलाहीआ। जिथ्थे इक्को दाता सज्जण सुहेल, सगला संग इक बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। अन्तर आत्म दयो प्रसाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। धुरदरगाही मिले दाद, रसना जिह्वा स्वाद ना कोए वखाईआ। बिन रागां नादां अगम्मी वज्जे नाद, धुन आत्मक होए शनवाईआ। बिन बंसुरी सुणीए राग, ढोला बेपरवाहीआ। उह खुल्हे डूँग्घा राज़, जिस दा रहिबर इक अख्वाईआ। वाहिगुरू नाम सति सीस झुका ना पढ़ीए नमाज़, राम कृष्न ना कोए वड्याईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण बाईबाल होवे ना कोई साथ, अक्खरां विच ना कोए पढ़ाईआ। जहाज़ बेड़ा मिले उह राथ, जिस दा रथवाही नज़र किसे ना आईआ। मंज़ल पौड़े चढ़न दी मिल जाए उह जाच, जिस दी सारे जाचक मंग मंगाईआ। जे कोई गल्लां बातां नाल दए आख, आख़र मंज़ल पन्ध ना सके मुकाईआ। ना स्वर्ण ना पारस ना पारजात, कंचन सोना रूप वटाईआ। एह सोहणी गुरमुखां दी वेखी जमात, गुर पीर पैगम्बर दोवें बैठे डेरा लाईआ। दूजा जाणे ना कोई बात, ज़ाहर बातन ना कोए समझाईआ। इक्को इक सदा सदा नित नवित सच्चा प्रसाद देवे, दयावान दया कमाईआ। ओथे की करन अमृत रस मिठ्ठे मेवे, छत्ती भोजन ना कोए चतुराईआ। कोई लभ्भ ना सके देवत सुर देवी देवे, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे झोलीआं डाहीआ । किरपा करे अलख अभेवे, अगम्म अथाह होए सहाईआ। ओस प्रसाद दा रस समझ ना सके जिहवे, बत्ती दन्द खा खा ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रशाद इक्को इक जणाईआ। सच प्रशाद जे है कोल, भोरा स्वाद दयो वखाईआ। बचन बलास नहीं मखौल, सतिगुर गुर सतिगुर शब्द कुड़माईआ। पंज तत फोका नहीं चौल, अंदर वड़या बेपरवाहीआ। जे उह घड़ी घड़ी पल पल बदले चोल, उस दा चोला दयो समझाईआ। जे उह जोत सरूप रिहा मौल, नूरो नूर रुशनाईआ। जे आवे उपर धौल, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। जे बैठा सदा अडोल, सच सिँघासण सोभा पाईआ । जे उह लख चुरासी दस्से बोल, आपणा राग अल्हाईआ। जे उह तोले धुर दा तोल, साचा कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। उस दा प्रशाद हथ्थां विच कोई ना सके मधोल, पैसे टकयां नाल ख़रीद ना कोए ल्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसाद इक समझाईआ। सच प्रसाद अगम्मी वस्त, साहिब सतिगुर
हथ्थ रखाइंदा। बिन गुर पूरे किसे ना फड़या हस्त, कौडी कौडी ना हट विकाइंदा। माया ममता दी पई ना रही रसद, कीमत करता ना कोए रखाइंदा। जिस प्रशाद नूं खादयां सन्त सतिगुर हो गए मस्त, मस्तक रेखा दिती बदलाईआ। वेख्या खेल बाहर मज़ाजी हकीकी विच्चों इश्क, आशक इक अख्वाईआ। जिस नूं खादयां खुल्ह जाए दृष्ट, सुरती सुरत भवाईआ। नैण शरमा जाण राम वशिष्ट, अक्ख ना कोए उठाईआ। नेत्र रोण स्वर्ग बहिश्त, कूकण देण दुहाईआ। जिस नूं खा के गुरू अवतारां पीर पैगम्बरां दी बणे फ़रिसत, रोज़ नामचे विच गए आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रशाद इक्को इक, इक दुआर वरताईआ । प्रशाद दयो सति सरूप, सांतक सति दए कराईआ। सच वस्त ना होवे झूठ, झूठ मिले ना कोए वड्याईआ। मेहरवान जिस उपर जाए तुठ, मेहर नज़र रखाईआ। उस दी तृष्ना उतरे भुक्ख, आसा मनसा दए मिटाईआ। उजल कर दए मुख, दुरमति मैल धवाईआ। प्रशाद खादयां मात गर्भ ना होवे उलटा रुख, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। अगला पैंडा जावे मुक, घर साचे मिले शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच प्रशाद इक्को इक बणाईआ । सच प्रशाद जो देण जोगा, बिन जुगतीउँ जगत दए बणाईआ। जिस नूं प्रेम प्रसाद दा बख्शे चोगा, चुगली निंदया दए गंवाईआ । अंदर वड़ के देवे होका, सुत्ती सुरत उठाईआ। जिन्हां नूं सतिगुर प्रशाद खाण दा मिल गया मौका, माणस जन्म लेखे लाईआ । उह सतिगुर नहीं जो गुरसिखां नाल करे धोखा, दर आया ख़ाली दए मुड़ाईआ। जिन्हां रखी ओस दी ओटा, ओड़क ओन्हां दा बणया बेपरवाहीआ। जे कुछ अंदर होवे खोटा, सतिगुर साफ़ सुथरा दए कराईआ। जे कोई डूँग्घी गार होवे वेखे मार के गोता, सुखमन नाड़ी ना कोए अटकाईआ। सतिगुर शैतानां विच्चों चोटा, चोट शब्द नगारे दए लगाईआ। सतिगुर प्रशाद कदी खाया ना जाए नाल होटां, बुल्लां नाल ना कोए चतुराईआ। जिस नूं खा के मिलदीआं उह मौजा, जिथ्थे सन्त भगत बैठे डेरे लाईआ। एह विहार नहीं वाला लोकां, लोक लज्जया ना कोए रखाईआ। सतिगुर वास्ते सिख तारना नहीं औखा, फड़ बाहों पार लँघाईआ। केहड़ा पढ़ना पैणा पोथा, केहड़ा अक्खर देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रशाद इक्को इक रस वेख वखाईआ। सतिगुर प्रसाद वस्त अगम्मी, जगत हलवाई ना कोए बणाईआ। आदि जुगादि ना होए निकम्मी, ठंडी होई पर्हे ना कोए सुटाईआ। घृत तेल अग्नी जगत वस्त किसे ना जम्मी, सूजी मेवा संग ना कोए रखाईआ। जिन्हां उपर कृपाल किरपा करे वड दाता धनी, धनाड हो के दया कमाईआ। उह आत्म परमात्म प्रशाद खाण नूं आवे भन्नी, अंदरे अंदर पन्ध मुकाईआ। जे कोल आया सतिगुर बण के कतरा जावे कन्नी, गुरमुख पल्ला छुडा भज कदे ना जाईआ। जे होवे आपणी अक्ख अन्न्ही, किसे
नूं सुजाखा की देणा बणाईआ। जो आप होया डंनी, दूजा डंन ना सके मिटाईआ। जिस ने अजे आप रोटी खांधी होवे चप्पा खंनी, की भुक्ख्यां देवे रजाईआ। नहीं उह सतिगुर पूरा जिस दी इक्को मन्नी, घर घर रिज़क पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसाद खा खा ख़ुशी वखाईआ। सतिगुर प्रशाद देण दी सदा लोड़, बिन लोड़वान सतिगुर कम्म किसे ना आइंदा। जो विछड़यां देवे जोड़, जोड़ी आपणे नाल बणाइंदा। फड़ बांहों चढ़ाए घोड़, वागां आपणे नाल बंधाइंदा। ओथे किसे दा चले ना कोई ज़ोर, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा । बेशक कलयुग होवे अन्धेरा घोर, जोत सच प्रकाश वखाइंदा। जे मन वासना रिहा होवे दौड़, अग्गों मोड़ आपणे नाल मिलाइंदा । साचे मार्ग देवे तोर, राह इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसाद घर साचे आप वरताइंदा। सतिगुर प्रसाद जिस वरताउणा, वातावरन वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरसिख खा जिस सतिगुर पाउणा, सतिगुर अग्गे आपणी झोली डाहीआ। जे दोहां ने इक दूजे तों पल्ला छुडाउणा, दोवें कम्म किसे ना आईआ। जे सतिगुर हो के आपणा भेव छुपाउणा, गुरसिख पड़दा ना कोए उठाईआ। एहो जेहा खेल सचखण्ड निवासी कदे ना भाउणा, जो भगतां भावनी पूर वखाईआ। जुग चौकड़ी बेशक बणया जाणा आउणा, पंज तत काया जगत हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसाद इक्को मंग मंगाईआ। प्रसाद कहे मैं सब तों ठंडा, मेरी सतिगुर बणत बणाईआ। मैनूं खा के रहे कोई ना रंडा, सुरती शब्द जुड़ाईआ। मैं चढ़ावां ओस डण्डा, जिस दी घाड़त आप घड़ाईआ। मेरे वरतौण वाला होवे कोई ना बन्दा, बन्दगी वाला बन्दना मेरी दए जणाईआ। एह बणया उह अज्ज धन्दा, जिस दी गुंझल खुल्हण विच ना आईआ। बेशक ख़ाली दिसे मंजा, सतिगुर आसण सदा सदा सदा नज़री आईआ। उस दा रस सदा सदा अनरंगा, सूरा सरबंगा दए समझाईआ। जिस गुरमुख गुर प्रसाद खांधा बिन दन्दां, नानक दादक दोवें गया तजाईआ। उह साचे घर चढ़ गया चन्दा, चन्द नूर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जानणहारा आर पार मध कन्ढ्ढा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी अक्ख प्रतख खुल्हाईआ।
५ भाद्रों २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह धन्नो वाली
गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द मीता, गुरमुख गुर गुर माण वड्याईआ। आदि जुगादी ठांडा सीता, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जन भगतां बख्श सच प्रीता, पतिपरमेश्वर मेल मिलाईआ। सति सतिवादी दस्स के हदीसा, आत्म परमात्म करां
कुड़माईआ। धाम वखा इक अनडीठा, गृह मन्दिर पड़दा लाहीआ। त्रैगुण अग्नी तत बुझा अंगीठा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। मार्ग दस्स नीकन नीका, रहिबर हो के संग निभाईआ। लेखा जाणां जीव जीअ का, लख चुरासी खोज खुजाईआ । नाम पदार्थ देवां मीठा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। भेव चुकावां ऊँचां नीचां, राउ रंकां रंग रंगाईआ। लेख मिटावां हस्त कीटां, मेहर नज़र इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द रंग, गुरमुख गुर गुर आप चढ़ाईआ। अन्तर आत्म इक अनन्द, परमानंद विच समाईआ। शब्द अगम्मी धुर दा छन्द, अनादी नाद वजाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, सुहञ्जणी सेज वड्याईआ। सच महल्ल उच्च मनार आपे लँघ, घर घर विच वेख वखाईआ। अमृत धार वहा गंग, निझर झिरनां दयां झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द सज्जण, गुर गुर देवां माण वड्याईआ। सच दरसावां इक्को मजन, दुरमति मैल धवाईआ। नाम निधाना धुर दा भजन, बिन अक्खरां बन्दगी दयां समझाईआ। नेत्र नैण पा के साचा कज्जल, नूरी नूर नूर करां रुशनाईआ। पकड़ चढ़ावां धुर दी मंज़ल, पाँधी पन्ध ना कोए रखाईआ। ढोला राग नाद नग़मा नाम कलमा सुणावां ग़ज़ल, करां सच पढ़ाईआ। रीती नीती देवां बदल, अदल अदालत इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। गोबिन्द कहे बिन गोबिन्द धार, मात पित जननी जन नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित शब्द सरूपी साची कार, पंज तत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत बिन वरन गोत कर उज्यार, कोटन कोटि लख चुरासी जीव जंत करां कुड़माईआ। आपणा नाम निधान शब्द ज्ञान बोल जैकार, नाद धुन आत्मक अन्तर ब्रह्म ब्रह्माद दयां सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्स प्यार, बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, सुखमन टेडी बंक कर पार, ईड़ा पिंगल राह विच सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द एक, एकँकार दिती वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अवल्लड़ा भेस, भेखा धारी समझ कोए ना पाईआ। बाल जवानी अल्हड़ वरेस, जोबन मता हर घट थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा करन आदेस, निउँ निउँ लागण पाईंआ। नेत्र लोचण नैण राह तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव महेष, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द बैठे ध्यान लगाईआ। जन भगतां करां सच्चा हेत, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। गुरमुखां अंदर रिहा खेड, गुरसिखां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जलवा दे के तेज, अन्ध अज्ञान दयां मुकाईआ। जन्म कर्म दी मेट के रेख, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म दस्स के भेत, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द सूरबीर, वीरता मेरी समझ किसे ना आईआ। खड़ग खण्डा ना कोई चिल्ला कमान तीर, तरकश कंध ना कोए उठाईआ। इक्को चोटी मंज़ल चढ़ वेखां अख़ीर, आख़र इक्को डेरा लाईआ । जिस दा राह तक्कण पीर फ़कीर, कुतब गौंस वली सन्त साध बैठे ध्यान लगाईआ। ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। ना शाह ना हकीर, सच तोफ़ीक इक ख़ुदाईआ। वेखां खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द सति, सति सति मेरी वड्याईआ। जन भगतां देवां ब्रह्म मति, साचे सन्तां सच पढ़ाईआ। गुरमुखां बुझा के अग्नी तत, नाता इक्को घर जुड़ाईआ। गुरसिखां लेखे ला के रत, रती रत दयां महकाईआ। सति सन्तोख बख्श धीरज यत, जोग जुगत दयां दृढ़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र करां रुशनाईआ। लहिणा देणा हथ्थों हथ्थ, नाम पदार्थ झोली पाईआ। गुरमुखां मार्ग सदा रिहा दस्स, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर गुर इक्को इक जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं धुर दा गुर, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। कोई ना समझे मेरा ताल सुर, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। भेव ना पाए कोई मंत्र फुरना फुर, फुरने विच सर्ब लोकाईआ। जिन्हां लेखा लिख्या धुर, मस्तक वेखां चाँईं चाँईंआ। जो चरण प्रीती गए जुड़, जोड़ी धुर दी दयां बणाईआ। नाम अगम्मी चाढ़ के घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दरबार सचखण्ड अगम्म अथाह लगा पौड़, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। नज़र तक्कां कर के ग़ौर, हरिजन सज्जण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द सूरा सरबंग, शाह पातशाह नज़री आइंदा। नाम नगारा इक मृदंग, दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। बोध अगाध शब्दी छन्द, ढोला सोहला राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म देवणहारा सच अनन्द, परमानंद विच समाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणे नाल मिलाइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख चाढ़ चन्द, जगत अन्धेरा दूर कराइंदा। भेव खुल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणे घर वसाइंदा। लेखे लाए काया माटी हाडी चम्म, पंज तत आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे धुर दा वर, साचा लेखा आप लिखाइंदा। गोबिन्द कहे मैं गोबिन्द शाह, पातशाह दिती वड्याईआ। नित नवित दस्सां राह, मार्ग इक समझाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। दूई द्वैती डेरा ढाह, चार वरन करां कुड़माईआ। शरअ शरीअत पन्ध मुका, साची सिख्या इक समझाईआ।
चार वरनां इक्को दर बहा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश भेव रहिण ना पाईआ। साचा मार्ग दयां जणां, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा ढोला इक्को गा, भगत करां पढ़ाईआ। पड़दा ओहला परे हटा, जोती जोत डगमगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि सन्त हरि सतिगुर सज्जण सति सच मेल मिला, मिलाप धुर दा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन कोटि कोट जन्म दे कट के पाप, पतित पुनीत कर के पाक, पवित आपणे संग रखाईआ।