५ भाद्रों २०२१ बिक्रमी दरबारी लाल दे गृह लुधियाणा
पुरख अकाल प्रेम अनोखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी गए कमाईआ। भगत सन्त तक्कण मौका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। गुरमुख गुरसिख राह वेखण सौखा, चरण लग लग पाईआ। मेहरवान प्रभ ठाकर स्वामी प्रेम प्यार दी ला के चोटा, तन नगारे नाद वजाईआ। अन्तर आत्म बख्श प्रेम कूड़ी क्रिया मन ममता कढ्ढे खोटा, हउमे रोग गंवाईआ। निर्मल प्रकाश अगम्म अथाह कर आपणी जोता, जोती जोत करे रुशनाईआ। धुर दा प्यार किसे विच ना आवे सोचा, समझ सके ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल प्रेम अजब, निराला समझ किसे ना आईआ। लख चुरासी होए तअजब्ब, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। सृष्टी भरमी दीन मज़्हब, ज़ात पात करी कुड़माईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना अदब, आदाब सीस ना कोए झुकाईआ। प्रभ मिलण नूं रखे ना कोई कदम, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। गृह गृह घर घर चार वरन दिसे तशदद्द, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले गिणती विच अदद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक वखाईआ। पुरख अकाल प्रेम अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। निरगुण सरगुण दए आधार, गुर अवतार मेल मिलाइंदा । शब्द अगम्मी बोल जैकार, धुन नाद आप सुणाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के बाहर, दुरमति मैल धवाइंदा। उजल कर मन्दिर मनार, गृह आपणा आसण लाइंदा। सोई सुरती कर के ख़बरदार, शब्द हाणी आप जगाइंदा। अमृत पाणी ठंडा ठार, निझर झिरना इक झिराइंदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, पड़दा दूई द्वैत परे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक वधाइंदा। सच प्यार देवे भगवन्त, जन भगतां दया कमाईआ। मेल मिलावा धुर दी नार कन्त, जगत विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। उत्तम श्रृेष्ट कर के विच्चों जीव जंत, साध सन्त विच्चों उठाईआ। अन्तर आत्म मणीआं मंत, मन का मणका दए भवाईआ। बोध अगाध बण के पंडत, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत,
हँ ब्रह्म दए समझाईआ। मेल मिलावा जोत अखण्डत, खण्ड ब्रह्मण्ड चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक रखाईआ। पुरख अकाल प्रेम अगम्म, अगम्मड़ी खेल कराइंदा। कोई समझ ना सके काया माटी चम्म, ततव तत गंढ्ढ ना कोए बंधाइंदा। मेहरवान हो के जिन्हां अन्तर आत्म देवे बन्न्ह, परमात्म आपणा रंग रंगाइंदा। जोत प्रकाश चाढ़ के चन्न, रवि शशि नैण शरमाइंदा। नाम पदार्थ देवे धन, अनमुलड़ी दौलत आप वरताइंदा । शब्द संदेश सुणाए कन्न, अनरागी राग अल्हाइंदा। मन वासना बन्न्हे मन, ममता मोह मिटाइंदा। पंच विकारा देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक रखाइंदा। पुरख अकाल प्रेम इक, एकँकार वंड वंडाईआ। जग नेत्र किसे ना आए दिस, लख चुरासी दरस कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के जिस गुरमुख पाए भिख, भिच्छया आपणी इक वरताईआ। अन्तर आत्म कर के हित, परमात्म मेला सहज सुभाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अकाल प्रेम अवल्लड़ा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। दो जहान करे इक इकल्लड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज आपणा बन्धन पाईआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन विरले फड़े पलड़ा, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। जोती शब्दी निरगुण निरगुण धार रलड़ा, सरगुण सरगुण देवे माण वड्याईआ। वसणहारा निहचल धाम अवल्लड़ा, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग रंगाईआ । सतिगुर प्यार सदा सदा सद सज्जण, एथे ओथे संग बणाइंदा। प्रेम प्रीती अंदर कराए धुर दा मजन, दुरमति मैल धवाइंदा । शब्द अगम्मी ताल नाद अनादी वज्जण, ढोलक छैणा ना कोए खड़काइंदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, भरम भउ मिटाइंदा। दरस वखाए गोपाल मूर्त मदन, मध सूदन आपणी कार कमाइंदा। हरि भगत सुहेले मस्तक तिलक ललाट लगाए चन्दन, जोती जाता डगमगाइंदा। निमस्कार नमो नमो स्वामी इक्को दस्से बन्दन, डण्डौत साची इक समझाइंदा। अन्तर आत्म परमात्म बख्श के अनन्दन, निजानंद रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिगुर प्यार जगत जुग चार, कोटन कोटि काल मुक्क कदे ना जाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित विहार, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, जोती जाता फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, नाद धुन करे शनवाईआ। सेवा ला गुर अवतार, पीर पैगम्बर हुक्म मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखार, कातब आपणी कलम चलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ पाए सार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। घट घट अंदर दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत
कर उज्यार, गृह गृह करे रुशनाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा सति सति देवे देवणहार, सति सतिवादी आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भरनहार भण्डार, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। पुरख अकाल प्रेम सदा सद, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। जगत दुआर कर के पार, हद्द, घर आपणा इक वखाइंदा। बिन मक्के काअब्यों कराए हज्ज़, बिन मन्दिर मसीत शिवदुआले मठ्ठ गुरुदुआर इक्को इक वडियाइंदा। लहिणा देणा चौदां लोक चौदां तबक हट्ट, चौदां विद्या पन्ध मुकाइंदा। सच प्रीती अंदर रख, रक्षक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । जगत जहानों कर के वक्ख, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र पड़दा लाहइंदा। दूई द्वैती मेट के फट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। लेखे लाए काया रत, रती रत आपणे रंग रंगाइंदा। अन्तर आत्म दे के ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आइंदा। सच्चा मार्ग धुर दा दस्स, रहिबर हो के पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक दृढ़ाइंदा। सच प्यार करे जन भगत, प्रभ आपणी दया कमाईआ। उत्तम होवे विच्चों जगत, जग जीवण दाता वेख वखाईआ। लेखे लाए बूँद रक्त, पंज तत वज्जे वधाईआ। नाम ख़ुमारी करे मस्त, दिवस रैण आपणी धार चलाईआ। लेखा चुक्के कीट हस्त, ऊँच नीच ना कोए समझाईआ। दीन मज़्हब ना कोए फ़र्क, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। वेख वखाए योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। सतिगुर प्रेम सदा असचरज, अचरज लीला विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिगुर प्यार सदा सदा सद नित, आदि जुगादि रहे जस गाईआ। पुरख अकाल कीता गोबिन्द बण के पित, हेमकुण्ट वज्जी वधाईआ। गोबिन्द गुरमुखां वस्या चित, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। पूरब लेखा वेख अगला दित्ता लिख, बाकी रहिण ना कोए पाईआ। शब्द सतार मारे खिच, दोहरा ताल वजाईआ। जो गुरमुख गुरसिख मुख भवा के दे जाए पिठ, तिस ठौर कोए ना पाईआ। एथे ओथे मिले ना कोई सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। जननी सफ़ल ना होवे कुक्ख, दस दस मास पन्ध ना कोए चुकाईआ। जो गुरसिख सतिगुर प्यार प्रभ सरन प्रीती गए झुक, सीस जगदीस भेंट चढ़ाईआ। ओन्हां पैंडा जाए मुक्क, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक वखाईआ। सतिगुर प्रेम ना होए विछोड़ा, विछड़ कदे ना जाईआ। आदि जुगादि भगत भगवान दा जोड़ा, जुग चौकड़ी सोभा पाईआ। जगत अंदर वेखे अन्ध घोरा, चार कुण्ट दहि दिशा खोज
खुजाईआ। पावे सार ठग्ग चोरां, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। पशू पंखी चारे खाणी वेखे ढोरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान भेव खुल्हाईआ । सतिगुर प्रेम गुरमुख विरले जाता, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। बिन पढ़यां होया ज्ञाता, चौदां विद्या चरणां हेठ दबाईआ । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आत्म अनादी जुड़या नाता, बिधाता आपणे रंग रंगाईआ। उत्तम होई जगत ज़ाता, जोती जोत करे रुशनाईआ। साचा खेल अगम्म अथाह काया मन्दिर अंदर भाखा, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। मंज़ल मंज़ल चुक्के वाटा, पौड़ी पौड़ी लए चढ़ाईआ। जन्म कर्म दा पूरा करे घाटा, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी सुहाई खाटा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। अमोलक अमुल अतुल नाम पदार्थ देवे दाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर प्रेम इक बंधाईआ। सतिगुर प्रेम धुर दा बन्धन, बन्दगी विच्चों बन्दना नज़री आईआ। जिन्हां उठाया आपणे अंगन, साची गोदी लए बहाईआ। सो गुरसिख दूजे दवारे कदे ना जावण मंगण, गदागर ना रूप वटाईआ। निज आत्म मानण इक अनन्दन, परमानंद विच समाईआ। वेखे खेल विच ब्रह्मण्डन, वरभण्डी भेव उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक लगाईआ। सतिगुर प्रेम जिन्हां लग्गा, लग मातर नज़र कोए ना आईआ। सति ख़ुमारी अंदर फिरे भज्जा, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। जगत वासना होए ना गंदा, कूड़ी क्रिया ना कोए कुड़माईआ। सीतल धार सदा ठंडा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अन्तर आत्म होवे ना रंडा, कन्त सुहागी इक हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम अंदर प्रेम जणाईआ। सतिगुर प्रेम डूँग्घा सागर, जगत नईआ नौका हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतां देवे दो जहान आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। करता पुरख करीम कादर, कुदरत दाता बेपरवाहीआ। नित नवित सदा सदा सद जन भगतां अग्गे हाज़र, हज़ूर हज़रत आपणा रूप वटाईआ। योद्धा सूरबीर बण बहादर, कूड़ी क्रिया मन वासना परे देवे हटाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जो सतिगुर प्यार बणे सौदागर, घर मन्दिर हट्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम अंदर डोरी तन्द इक जणाईआ। प्रेम अंदर सतिगुर मता, मन मति समझ कोए ना पाईआ । प्रेम अंदर सतिगुर रता, रती रत रंग ना कोए रंगाईआ। प्रेम अंदर सतिगुर वसा, घर घर विच डेरा लाईआ। प्रेम अंदर सतिगुर नठ्ठा, भज्ज भज्ज नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। प्रेम अंदर सतिगुर सति पुरख निरँजण सदा समरथा, समरथ आपणी कार कमाईआ। प्रेम अंदर निज नेत्र जन भगतां खोल्हे अक्खा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। करे प्रेम जोत निरँकारी, निरगुण हथ्थ वड्याईआ। सरगुण सति शब्द प्यारी, प्रेम प्रीती इक बणाईआ।
गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां साचे सन्तां रंग रिहा चाढ़ी, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे विगसे वारो वारी, नेत्र नैण अक्ख नज़र किसे ना आईआ। प्रेम विच्चों प्रेम करे शृंगारी, तन जोबन देवे माण वड्याईआ। सतिगुर प्रेम पुच्छो कोलों लाल दरबारी, जिस गृह दरबार लया लगाईआ। एह फ़ील हाथीआं नालों उच्ची हमारी, जिस उपर बैठा आसण लाईआ। त्रेते जुग दी पिछली यारी, याराना भुल्ल कदे ना जाईआ। अंगद तेरी अंग लग्गण दी आई वारी, बिन सतिगुर पूरे वारता पिछली ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती रिहा वखाईआ। सच प्रीती मिल्या पिर, पीर पैगम्बर इक अखवाइंदा। जिस दा लेखा लहिणा गिर, गहर गवर आपे खोज खुजाइंदा। जिस दी जग नेत्र तक्क सके ना कोई तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराइंदा। जो मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, मुकामे हक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा प्रेम इक बणाइंदा। धुर दा प्रेम करे गुर पूरा, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। जिस दा लेख ना होवे अधूरा, कूड़ा नेहों ना कदे लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, ग़रीब निमाणे कोझे कमले गोद उठाईआ। दाता बण के योद्धा सूरा, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। नाम ख़ुमारी कर मख़मूरा, मुश्किल अगली हल कराईआ। हाज़र हो के सच हज़ूरा, हाज़री आपणी लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। दरबारी लाल प्रेम अपार, सतिगुर सति सति जणाईआ। जिस नूं तरसदे सदा सदा जुग चार, नित नवित ध्यान लगाईआ। जिस दा राह तक्कण करोड़ तेतीसा नैन उग्घाड़, सुरप्त इन्द संग मिलाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस नूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मन्नया पुरख अकाल, अकल कलधारी वड वड्याईआ। जो नित नवित दो जहानां दीन दयाल, दीन दुनी आपणी झोली पाईआ। जिस दे हथ्थ काल महाकाल, राए धर्म बैठा सीस झुकाईआ। सो साहिब सतिगुर खेल करे कमाल, जिस कमाला कबीर जुलाहा दिती माण वड्याईआ। सो सच सति बणाए सच्ची धर्मसाल, जिस गृह आपणा चरण टिकाईआ। त्रेता जुग दी प्रीती रिहा पाल, प्रितपालक भुल्ल कदे ना जाईआ। एहो शब्द अनोखी जगत मसाल, जिस दी मिसल ना किसे बणाईआ। शास्त्रां विच्चों ना मिले अहिवाल, वेदां विच्चों ना कोए दसाईआ। ज्ञानां विच्चों ना कोए ज्ञान, ध्यानां विच्चों ना कोए ध्यान, कुरानां विच्चों ना कोए ईमान, ईमानां विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म जुग जुग विछड़यां मेले आण, विछोड़ा पिछला पन्ध मुकाईआ। एहो जेहा लभ्भयां किसे ना मिले भगवान, जो घर बैठयां रिहा तराईआ। कोटन कोटि तीर्थ तटां गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती करदे दान, जगत इश्नान तारीआं लाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही
गाउँदे गान, अक्खरां नाल अक्खर मेल मिलाईआ। बिन सतिगुर प्रीती किसे ना मिल्या साचा थान, सचखण्ड सोभा कोए ना पाईआ। तन माटी ख़ाकी ख़ाक रहे छाण, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। ना सिदक ना कोए ईमान, सबर सबूरी संग ना कोए रखाईआ। इक्को नाता जुड़या पीण खाण, रसना जिह्वा जगत हल्काईआ। जिन्हां प्रेम प्रीती अंदर आपणा आप कीता बलीदान, सो योद्धा सूरबीर दो जहान सोभा पाईआ। जिन्हां अंदर काम शैतान, लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ । सो सतिगुर स्वामी बिन हरि किरपा सके ना कोए पछाण, नेत्र अक्ख दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह प्रेम प्रीती अंदर मधा, आदि जुगादि इक्को रंग समाईआ। जन भगतां दे साचा सद्दा, घर साचे मेल मिलाईआ। मेहरवान हो के पड़दा कज्जा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत जगत कोई रहे ना नंगा, ओढन इक्को नाम जणाईआ। अमृत आत्म साचा नीर वहाए गंगा, गोदावरी सरस्वती नाल मिलाईआ। नूरी चन्द चमकाए चन्दा, चौदस चौदां वेख वखाईआ। सच दुआर वखाए ठंडा, चरण कँवल वड्याईआ। नाता तोड़ के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लहिणा रिहा मुकाईआ। बिनां बन्दगीउँ पार कर के बन्दा, बन्धन सारे रहे तुड़ाईआ। जो हरिसंगत विच मिल के होया गंदा, तिस दी गंदगी अग्गे पिच्छे सके ना कोए धवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शंदा, बख्शणहार इक अख्वाईआ। प्रेम प्रीती अंदर जिन्हां बिन डोरी तन्द बधा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। सतिगुर प्रेम सच्चा हका, हकीकत विच्चों नज़री आईआ। लोड़ चुकाए मदीना मक्का, मकबरयां लेखा दए मुकाईआ। परवरदिगार नूर इलाही सांझा यार वखाए आपणी अक्खां, निज लोचण इक खुल्हाईआ। लहिणा चुकाए चौदां तबकां जगत हट्टां, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम अंदर रंग चढ़ाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया प्रेम इक, घर वज्जी नाम वधाईआ। दिवस रैण लग्गी सिक, अठ्ठे पहर रही सताईआ। आत्मा किते ना बहवे टिक, मन मति बुध समझ कोए ना पाईआ। जिस मेरा लहिणा दित्ता लिख, सो देवणहार वेख वखाईआ। ओस दे चरण प्रीती बिन कीमतों जावां विक, ख़ाकी माटी भेंट चढ़ाईआ। उह साहिब निराला जोत अकाला सदा प्रितपाला आपे करे हित, हितकारी वड वड्याईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा गृह वसणहारा आत्म परमात्म मारे खिच, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा चुकाए जो अन्तर विच, विच्चों आपणा आप प्रगटाईआ । सतिगुर प्रेम अंदर वड़या, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख कोए मेरे मन्दिर चढ़या, पौड़े पौड़े कदम टिकाईआ। सच दवारे जा के खड़या, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नड़या,
अज्ञान अन्धेरा दित्ता मिटाईआ। आत्म मिल के परमात्म ढोला इक्को पढ़या, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीती आपणे नाल जुड़ाईआ। सतिगुर प्रीती प्रेम प्यारी, प्यारयां विच्चों नज़री आईआ। गुरमुख करे विरला बण के नारी, नर नरायण कन्त हंढाईआ। जिस दी तुट ना जाए यारी, आदि जुगादि मुख ना कदे भवाईआ। सच महल्ल बिठाए अटारी, महिफ़ल आपणे नाल लगाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत करे उज्यारी, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। शाह पातशाह सच्चा सिक्दारी, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। योद्धा सूरबीर बलकारी, मर्द मर्दाना सोभा पाईआ। नूर इलाही परवरदिगारी, मुकामे हक करे रुशनाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला सच तौफ़ीक सच सरदारी, शाह नवाब वड्डी वड्याईआ। पीर पैगम्बर जिस दे कदमां उत्ते मस्तक रख मंगण दात अपारी, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। सो बख्शणहारा देवे प्रेम प्रीती वड संसारी, जगत रीती नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सतिगुर प्रेम जिन्हां जग लाया, लग्गी अग्ग बुझाईआ। नाता तुटा त्रैगुण माया, रजो सतो तमो पोह ना सके राईआ। परम पुरख दी मिली छाया, भय भउ रहिण कोए ना पाईआ। गृह मन्दिर आपणा इक सुहाया, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाम अगम्मी ढोला गाया, जोत नूर दित्ता प्रगटाईआ। जन्म मरन दा गेड़ चुकाया, आवण जावण रिहा ना राईआ। मात गर्भ ना फेरा पाया, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। चित्रगुप्त ना लेख वखाया, लाड़ी मौत ना कोए कुड़माईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाया, चारे खाणी नाता गया तुड़ाईआ। साची बाणी राग अल्हाया, परा पसन्ती मद्धम बैखरी निउँ निउँ सीस निवाईआ। कागद कलम ना लेख चुकाया, शाही नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सतिगुर प्रेम इक सिखाया, जिस दी सिख्या दो जहानां पाईआ। तेई अवतारां मिल के संग निभाया, ईसा मूसा मुहम्मद जोड़ जुड़ाईआ। नानक गोबिन्द गंढ्ढ रखाया, पल्लू आपणा इक फड़ाईआ। भगत अठारां रंग चढ़ाया, प्रेम प्रीती अंदर वज्जी वधाईआ। तकदयां तकदयां लोकमात एह वेला आया, जिस दी रुतड़ी आप सुहाईआ। गुर चेला इक्को घर बहाया, घर साचे ख़ुशी वखाईआ । पूरब जन्म दा विछड़या मेला अन्त मिलाया, मिलनी हरि जगदीस कराईआ। सज्जण सुहेला बण के आया, दूर दुराडा पाँधी राहीआ। वेला वक्त आप सुहाया, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार इक जणाईआ। वेखो प्रेम प्यार परम पुरख दा, प्रीतां विच्चों प्रीत लगाईआ। नाता जोड़ प्यो पुत दा, गुरमुख गुर गुर गोद बहाईआ। आपणे निशान्यौं कदे ना उकदा, जुग चौकड़ी शब्दी तीर चलाईआ। कलयुग वेखो पन्ध मुक्कदा, रैण अन्धेरी पड़दा दए उठाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से सुख दा, सुख आत्म विच जणाईआ।
एह खेल मर्द मर्दाने मनुक्ख दा, जो मनुष देवत रिहा बणाईआ। पशुू प्रेत प्रेम प्यार अंदर गोदी चुक्कदा, देवणहार वड्याईआ। सतिगुर पूरा कदे ना रुठदा, जुग जुग रुसयां लए मनाईआ। आपणे मार्ग उत्तों रहिबर हो के कदे ना उक दा, भज्जा जावे वाहो दाहीआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पशु पंखी पंछी आपे पुछदा, समुंद सागर जल मीन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक लगाईआ। सच प्रीती लावणहारा, हरि करता इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी लै अवतारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणहारा, ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा। पृथ्मी आकाश पावे सारा, गगन मण्डल पड़दा लाहइंदा। रवि शशि सूरज चन्द दए अधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम सुण पुकारा, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। कल कल्की लै अवतारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। शब्दी डंका विच संसारा, राउ रंका आप सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी वसे बाहरा, अनुभव आपणा राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार अंदर सर्ब समझाइंदा। प्रेम प्यार सर्ब दा सांझा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। इस तों कोई ना रहे वांझा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म सब दा गांदा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। मन वासना भरया भाण्डा, नौ दर कूड़ हल्काईआ। दस्म दवारी खेल ठांडा, हरि ठोकर नाल जणाईआ। पूरब जन्म जो थक्का मांदा, तिस फड़ बाहों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार इक वखाईआ। प्रेम प्यार दए वखाल, गुर गुर आप जणाईआ। सतिगुर होए दयाल, दीनन लए तराईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख भाल, हरिजन आपणे नाल जुड़ाईआ। निरगुण हो के बणया दलाल, सरगुण वणज इक कराईआ। जो पूरब जन्म घालण गए घाल, तिन्हां लेखा लहिणा रिहा झोली पाईआ । हकीकत जानणहार हलाल, हर घट वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। प्यार कहे मैं बाला निक्का, निकया विच्चों नज़री आईआ। परम पुरख अकाल इक्को पिता, पिता इक्को इक्को मेरी माईआ। जिस मेरे मस्तक आपणा लाया टिक्का, टिकटिकी आपणे नाल लगाईआ। मैं ओस दे कोलों सिक्खी इक्को सिक्खा, सिक्खां नाल मिल के आपणा झट लँघाईआ। लोकमात मैनूं सच प्रेम दा मिल्या हिस्सा, सोहणी वस्त आपणे विच टिकाईआ। जे कोई मेरे प्यार दा रसना गाउँदा रहे किस्सा, हिरदे हरि ना सके वसाईआ। मैं उन्हां कदे ना दिसा, नेत्रहीण देण दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला रिहा मिलाईआ। गुरमुख
कहे मैं प्यारा प्रेम, प्रेमीआं विच्चों नज़री आईआ। राह तक्कण मेरे नैण, लोचण आसा नाल तरसाईआ। अंदरों नाद अनादी सारे कहिण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आत्म पावे वैण, रो रो दए दुहाईआ। कवण वेला मेरा मिले सैण, सज्जण बेपरवाहीआ। नाता तुट्टे भाई भैण, मात पित नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम आप वरताईआ। पुरख अकाल कहे मैनूं धुर दा फ़िकर, फ़िकरयां विच ना किसे समझाईआ। जो मेरी धारों आए निकल, अन्तिम ओन्हां लैणा मिलाईआ। धुर दा प्रेम बण के मित्र, साचा मेला देणा कराईआ। आसा मनसा पूरी कर के इच्छत, भिच्छया धुर दी झोली पाईआ। नाता तोड़ दोज़ख़ जंनत स्वर्ग बहिश्त, चरण कँवल देणी सरनाईआ। बिन गुर अवतारां पीर पैगम्बरां साचे भगतां मेरे नाल किसे ना लाया इश्क, आशक माअशूक हकीकी मज़ाजी दोवें ना गए तजाईआ। कर किरपा जिस नूं आपणा दित्ता इष्ट, दृष्ट इक खुल्हाईआ। सो गुरमुख नाता तोड़ के कूड़ी सृष्ट , प्रेम सतिगुर नाल पाईआ। जिन्हां दी बाकी जुग जुग दी बचत रह गई लिख्त, उन्हां दे लेखे आप लिखाईआ। एहो सतिगुर प्यार दी साची मिठ्ठत, जिस दी रसना जिह्वा सार ना पाईआ। गुरू प्यार बदले करनी पए ना किसे दी मिन्नत, झोली अगे किसे ना डाहीआ। जो सतिगुर सरनी लग्ग के करे ना इल्लत, तिस कोझे कमले पार कराईआ। बिन सतिगुर किरपा पंज तत काया माटी किसे ना मिलदा खिलअत, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। अन्त ख्वारी दुनियादारी ज़िल्लत, ज़ेबोज़ीन नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार प्रभू दी मिल्लत, मिल मिल भगतां ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा प्रेम सर्ब समझाईआ। साचा प्रेम सुणो चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप दृढ़ाइंदा। निज नेत्र खोल्हो हरन फरन, जिस दे विच्चों सतिगुर नज़री आइंदा। दर्शन पाउ धरनी धरन, तारनहारा दया कमाइंदा। लेखा चुकाउ मरन डरन, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। सिख्या सिक्खो साचे पौड़े चढ़न, काया मन्दिर अंदर इक दरसाइंदा। लेखा मुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना कोए समझाइंदा। परम पुरख दी साची सरन, सरनगति इक रखाइंदा। आत्म परमात्म जग जीव जहान ढोला पढ़न, धुर दा राग इक सुणाइंदा। दरगाह साची सच दवारे सन्त सुहेले वड़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। प्रेम प्यार प्रीती अंदर जो सतिगुर सरनाई पड़न, तिन्हां मस्तक टिक्का नाम निधान इक लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम इक बणाइंदा। सच प्रेम बणया दरबारी लाल, लालां विच्चों लाल नज़री आईआ। जिस दा निरगुण बण दलाल, सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। पूरब हल्ल होया सवाल, अग्गे लेखा चुक्कया कलम शाहीआ। साची गोदी लए उठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन वड्याई माणस जन्म, कलयुग
वज्जे सच वधाईआ। निहकर्मी लेखे लाए तेरा कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। धुर सरनाई हरि दी सरन, सरनगति इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया कुड़ावे पाप झड़न, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र जन लाल रंगीले, रंग रत्ता आप चढ़ाइंदा। प्रभू मिलण दे सच वसीले, वसल आपणा इक कराइंदा। लेखा चुक्कया जगत तासीले, सच आदालत अदल कमाइंदा। लभ्भणा पए ना कोए वकीले, वुकला संग ना कोए रखाइंदा। अग्गे करनी ना पए अपीले, अपरम्पर स्वामी अन्तरजामी सेव कमाइंदा। जो वसदा अम्बर उपर नीले, नीले वाले जोड़ जुड़ाइंदा। जिस नूं समझ ना सके कोई दलीले, सोच सोच ना कोए रखाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे सच नगीने, तख्त निवासी आपणे ताज टिकाइंदा। जिहड़ा परवरदिगार मिल्या ना मक्के मदीने, मददगार हो के फेरा पाइंदा। साचे अस्व कस के ज़ीने, शाह सवारा वेस वटाइंदा। दो जहानां कर अधीने, आहला अदना भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार अंदर वेख वखाइंदा। वेखे अंदर प्रेम अथाह, दीन दुनी समझ ना आईआ। रहिबर बण के इक ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बरी रिहा मिटाईआ। जो आत्म नालों होया जुदा, जुज़ आपणा वंड वंडाईआ। सो साहिब मेहरवान, महबूब फेरा पाईआ। कोई समझ ना सके इन्सान, हैवान भेव ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा लाउँदे गए अनुमान, भविख्त ढोले राग अल्हाईआ। सो निरगुण निरवैर निराकार अजूनी रहित भगवान, जन भगतां होए सहाईआ। गुरमुखो गुरसिखो प्रेम प्रीती बिन मंगया देवे दान, ठांडी सीती झोली पाईआ। शब्द स्वामी धुर दा काहन, घनईआ बंसुरी नाम वजाईआ। सीता सुरती सईआ मईआ करे प्रणाम, बन्धन इक्को इक वखाइंदा। चार वरन अठारां बरन लभ्भया ना विच जहान, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप आप समझाइंदा। सतिगुर प्यार सच्चा ईमान, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे सन्त जुग जुग जगत करन जहान, जिन्हां ध्यान आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सरूपी हो मेहरवान, शब्द सरूपी आपणा राह वखाइंदा।
६ भाद्रों २०२१ बिक्रमी अजमेर सिँघ दे गृह पिण्ड घगराणा
जिस नूं कहिण गुरू महाराज, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सोभा पाइंदा। जिस दा दो जहानां सच्चा राज, शाह पातशाह भूपत भूप इक अखवाइंदा। जिस दा अगम्म अथाह डूँग्घा राज़, भेव अभेद ना कोए खुलाइंदा। जिस दे घर गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब मुहताज, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। जिस दे सीस सति सतिवादी सच्चा ताज, तख्त निवासी नाम
रखाइंदा। जिस दा लख चुरासी घट घट अंदर वास, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो आपणी कार कमाइंदा। सो सतिगुर साहिब सच दुआर करे निवास, जिस दा छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। सूरज चन्द ना कोए प्रकाश, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आइंदा । लेखा दिसे ना पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ना सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जिस नूं कहिण गुरू महाराज, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। जिस दी सच सति अमोलक दात, नित नवित रिहा वरताईआ। जिस दी बोध अगाध गाथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस दा खेल अलखना लाख, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। जिस दा सच दवारे सच निवास, महल अटल चार दीवार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सच महाराज पुरख अकाल, अकल कलधारी इक अखवाइंदा। सचखण्ड निवासी दीन दयाल, दया निध ठाकर आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारा जनणी जन बणके जणे लाल, पूत सपूता आप प्रगटाइंदा। साचा बख्श इक स्थान, भूमिका धुर दी आप समझाइंदा। थिर घर खोल्ह दर मकान, मेहरवान मिहबान आपणा पड़दा लाहइंदा। शब्द गुरू कर बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। सुत दुलारा शब्दी गुर, परम पुरख आप प्रगटाईआ। निरगुण धार जोती जुड़, मेल मिलावा आपणे नाल रखाईआ। सति सतिवादी आपणी पूरी करे लोड़, जोड़ा धुर दा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर एका दए जणाईआ। सच महाराज सच्चा शहिनशाह, पुरख अबिनाशी इक अखवाइंदा। तख्त निवासी बेपरवाह, बेअन्त आपणी कार कमाइंदा। शब्द अगम्मी एका जग्हा, सच दवारा इक वसाइंदा । चरण कँवल दए टिका, थिर घर रख नाउँ आप समझाइंदा। सच वसेरा आप करा, नेरन नेरा दर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ल इक वडियाइंदा। शब्दी गुर प्रभ चरण निवास, थिर घर मिले माण वड्याईआ। सो पुरख निरँजण खेल तमाश, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। एकँकार देवे दात, आदि निरँजण ख़ुशी मनाईआ । अबिनाशी करता करके वास, श्री भगवान पर्दा दए उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब गुणतास, निरगुण निरवैर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक दरसाईआ। शब्द गुर सच दवार, थिर घर मन्दिर इक बणाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। दिवस राती ना कोए विहार, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। रुत्ती रुत्त ना कोई थित वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर इक वसाईआ । शब्दी गुर घर अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण जुगत ना
कोए वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी करे आपणा कम्म, हरि करता साची कार लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निवास इक वखाईआ। सच निवास पुरख अकाल सरन, पुरखोतम देवणहार वड्याईआ। नेत्र खोल्ह आपणा हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। मंज़ल पौड़े इक्को चढ़न, पाँधी पन्ध ना कोए वड्याईआ । धुर दा ढोला सोहला इक्को पढ़न, बिन अक्खरां राग अल्हाईआ। सुत दुलारे साचे वड़न, महल अटल उच्च मनार वज्जे वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, गुर मन्दिर इक समझाईआ। गुर शब्द कहे मेरा सच टिकाणा, सति पुरख निरँजण आप बणाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई चतुर सुघड़ स्याणा, मन मति बुध भेव ना राईआ । पुज्ज ना सके बिबाणा, पौण उनन्जा सीस झुकाईआ। माण ना रहे कोई राणा, राज राजान शाह सुल्तान देण दुहाईआ। किरपा कर बख्शिश करे श्री भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। महल अटल इक सुहाना, सच दुआर करी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह घर सति निवास, आप कराए पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। निहकलंक हरि निरँकार, निरगुण वड्डा वड्ड वड्याईआ। जोती जाता जोत उज्यार, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। शब्दी डंक विच संसार, वड संसारी आप वजाईआ। नानक गोबिन्द बण लिखार, वाक् भविख्त गए समझाईआ। वेद व्यासा कर पुकार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। ईसा वांजां गया मार, मेरा पिता भज्जा आवे वाहो दाहीआ। मुहम्मद नैण रिहा उठाल, चौदां तबकां परे ध्यान लगाईआ। परवरदिगार सांझा यार, जलवा नूर करे रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे पुकार, खाणी बाणी रही समझाईआ। काग़ज़ कलम शाही गए हार, कातब बण बण आपणी कलम चलाईआ। सतिगुर शब्द निहकलंक निरवैर कल्की अवतार, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा पंडत पांधा मुल्ला शेख़ मुसायक समझ ना पाए कोई जीव विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। निहकलंक हरि का रूप, हरि जू आप अखवाइंदा। जिस दा डंका चार कूट, दहि दिशा हुक्म सुणाइंदा। लेख चुकाए जूठ झूठ, माया ममता मोह मिटाइंदा। दए वड्याई काया पंज तत भूत, भविख्त आपणा वेख वखाइंदा। वसणहारा महल अटल इक अरूज, अर्श फर्श चरणां हेठ दबाइंदा। भेव खुल्हाए आपणा दूज, जन भगतां पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेस वटाइंदा। कल कल्की जोत उजाला, निरवैर वड्डी वड्याईआ। दो जहानां बण रखवाला, ज़िमीं असमानां वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो वेखे हाला, लख चुरासी खोजे थाउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया
त्रैगुण वेखे जगत जंजाला, पंज तत अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पड़दा रिहा उठाईआ । सति धर्म दी सच सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की दए वड्याईआ। कल कल्की निहकलंक एक, आदि पुरख नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी रखदे टेक, भगत भगवान ओट रखाईआ। हर घट अन्तर जो रिहा वेख, अनुभव आपणा खेल रचाईआ। सम्बल वसणहारा साचे देस, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस नूं लभ्भदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीसा हथ्थ किसे ना आईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण कर के भेस, वेस अव्वलड़ा इक वटाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा सतिजुग सति सति देवे संदेश, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां साचे सन्तां काया मन्दिर अंदर वड़ के साचे पौड़े चढ़ के दस्से भेद, बजर कपाटी पड़दा परे हटाईआ। सो अन्तर आत्म परमात्म लैण पेख, निज नेत्र ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा निहकलंक इक्को एक, एकँकार अख्वाईआ। पंज तत नर निहकलंक, ततव तत ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल जिस दा दो जहान साचा डंक, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ । सो साहिब दयाल हो के साढे तिन्न हथ्थ सुहाए बंक, बंक दवारी सोभा पाईआ। जिस नूं अंकड़यां विच करे ना कोई अंक, बीस बीसा हरि जगदीशा शाह पातशाह इक अख्वाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दस्से सच हदीसा नाम मंत्र कलमां सति, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक बेपरवाहीआ। निहकलंक श्री भगवान, जन भगतां दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी देवे दान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म बण के साचा काहन, नाम बंसुरी इक सुणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां मार ध्यान, जेरज अंडा खोज खुजाइंदा। योद्धा सूरबीर बण बलवान, नौजवान आपणा हुक्म वरताइंदा । खड़ग खण्डा तीर कमान, शस्त्र वस्त्र इक निशान, शब्दी धार धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। जिसदा गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना जिह्वा बत्ती दन्द दे के गए ब्यान, काग़ज़ कलम शाही वंड वंडाइंदा। सो साहिब स्वामी पुरख निरँजण धुर दा दाता श्री भगवान, निहकलंक कल कल्की इक अखवाइंदा।