६ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह सेवक कालोनी पटयाला
सरगुण धार ना कोए जड़त, बाडी बणत ना कोए बणाइंदा। अक्खरां विच ना कोई पड़त, कलम शाही वंड ना कोए
वखाइंदा। ज़िमीं असमान ना कोई धरत, महल अटल रूप रंग ना कोए जणाइंदा। एहो खेल प्रभू असचरज, जुग चौकड़ी समझ कोए ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहि कहि गए मर्दाना मर्द, मेहरवान खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक दृढ़ाइंदा। हरि सिँघासण अगम्म अथाह, महिमा अगणत गणी ना जाईआ । आप उपाए बेपरवाह, बेअन्त दया कमाईआ। आपणी इच्छया लए रखा, आप आपणे विच समाईआ। जगत जुग कोई जाणे ना, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। ज़िमीं असमान रंग माणे ना, पावा चूल ना कोए वड्याईआ। चन्दोआ चन्दन कोई ताणे ना, हीरे जड़त ना कोए जड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई वेख वखाणे ना, नाप माप ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। हरि सिँघासण अगम्म अपार, हरि अपरम्पर आप बणाइंदा। जिस दी मिसल मिसाल ना विच संसार, इशारे नाल ना कोए दृढ़ाइंदा। जिस दा लेखा जाणे ना कोई लोहार, तरखाण घाड़त घाड़ ना कोए घड़ाइंदा। जिस नूं समझ ना सके जुग चार, चारे खाणी चारे बाणी भेव कोए ना आइंदा। जो मंज़ले मक्सूद वस्या सब तों बाहर, बेनज़ीर आपणी नज़र विच रखाइंदा। जिस नूं सजदा करन पीर अवतार, गुर गुर सीस झुकाइंदा। सो तख्त निवासी साचा तख्त जाणे आप निरँकार, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सच संदेसा नर नरेसा आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहार, बिन रसना जिह्वा बोल सुणाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करके ख़बरदार, शब्दी शब्दी शब्दी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। सच तख्त जोत सरूप, जोती जाता आप जणाईआ। जिस दा रंग रूप ना किसे कूट, दहि दिशा नज़र कोए ना आईआ। ना कोई धागा ना कोई सूत, सूत्रधारी समझ किसे ना आईआ। बैठणहारा पंज भूत, ततव तत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक रखाईआ। सच सिँघासण पुरख अकाल, अकल कल धारी आप उपाइंदा। जिस दे उपर ना कोई चादर ना कोई ओढण दिसे रुमाल, खटीआ रूप ना कोए वटाइंदा। ना कोई दीवा बाती देवे बाल, जल धार ना कोए वहाइंदा। ना कोई वेखे काया माटी खाल, ख़ालक ख़लक ना किसे समझाइंदा। सचखण्ड दुआर रख्या सच्ची धर्मसाल, जिस दा आर पार मध नज़र किसे ना आइंदा। तख्त निवासी बैठ नौजवान, शाह पातशाह आपणा हुक्म सुणाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर करो ध्यान, जोती जाता इक जणाइंदा। सति संदेसा इक फ़रमान, सति सतिवादी इक समझाइंदा । इक्को अक्खर जिस दा सिफ्तां विच ना होए ब्यान, कलम शाही रंग ना कोए रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दृढ़ाइंदा। हरि का तख्त सिँघासण किसे ना जड़या, ज़र जोबन नज़र
कोए ना आईआ। जोत सरूप उपर चढ़या, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सति सतिवाद सच दवारे खड़्हया, दो जहानां वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरअक्खर इक्को पढ़या, इशारे नाल समझाईआ। सच दवारा वेखो घरया, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। निरभउ चुकाए भय डरया, भव रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर सच्चा इक सुहाईआ। सच सिँघासण पुरख परमात्म, हरि करता आप उपाइंदा। जिस नूं समझ ना सके कोई आत्म, लख चुरासी नज़र किसे ना आइंदा। जिस दा खेल अगम्मी बातन, ज़ाहर ज़हूर वंड ना कोए वंडाइंदा। अक्खरी सिफ्ती सारे आखण, बिन अक्खर ना कोए समझाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के दासी दासन, बाले नन्न्हे अंञाणे आपणे हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा पड़दा आप उठाइंदा । सच सिँघासण चढ़ भगवन्त, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सच संदेसा देवे मंत, मंत्र इक्को इक समझाईआ । नाता जोड़ के नार कन्त, सेज सुहञ्जणी लए सुहाईआ। भेव खुल्हा के आदि अन्त, अन्तर आपणा रंग रंगाईआ। जिस बणाई तुहाडी बणत, सो ठाकर स्वामी बेपरवाहीआ। बोध अगाधा धुर दा पंडत, साची सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक उपाईआ। धुर फ़रमाना सति संदेस, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। हरि पुरख निरँजण खोल्हणहारा भेत, एकँकार सर्ब समझाइंदा। आदि निरँजण वसणहारा देस, अबिनाशी करता पड़दा लाहइंदा। श्री भगवान सब नूं करे चेतन चेत, पारब्रह्म आपणा हुक्म मनाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार करे हेत, हितकारी इक्को इक अखवाइंदा। जिस दी गोदी अंदर रहे खेड, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जिस लोकमात निरगुण सरगुण धार दित्ता भेज, काया पंज तत हंढाइंदा। अंदर वड़ के माणे सेज, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जलवा दे के तेज, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। आप वसे सचखण्ड अगम्मड़े देस, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक उपाइंदा। सच सुनेहड़ा धुर दी रमज़, इशारे नाल समझाईआ। जिस दी किसे ना पाई समझ, बोध कर ना कोए जणाईआ। इक्को जलवा नूर नुराना झलक, आदि अन्त करे रुशनाईआ। जिस बणाई सब दी बणत, सो घड़न भन्न्हणहार वेख वखाईआ। महिमा दसाए आप अगणत, पूरब लेखा दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। सच सिँघासण चढ़ के आप, प्रभ धुर दा हुक्म जणाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो परम पुरख प्रभ तुहाडा बाप, दूजा पिता नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी देवे जाप, अनबोलत राग अल्हाइंदा। वस्त अमोलक झोली पाए दात, घर साचे आप वरताइंदा। तूं मेरा
मैं तेरा दोहां दी धुर दी गाथ, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला संग बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द इक सुणाइंदा। सच सिँघासण हरि जू चढ़ के, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो पंज तत काया चोली आए छड्ड के, लोकमात पन्ध मुकाईआ। साची सरनी आए भज्ज के, निउँ निउँ लागे पाईआ। तिन्हां धुर दरबारे सद्द के, सच संदेसा इक सुणाईआ। पहलों दर्शन करो रज्ज के, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। सच सरनाई साची लग्ग के, एका दूजा भेव मिटाईआ । ख़ुशीआं अंदर मस्ती विच नच्च के, सोहणा ताल वजाईआ। मुक्खों कहिणा नाम निधाना हस्स के, तूं मेरा मैं तेरा सच्चा मेरा माहीआ । प्रेम प्रीती अंदर वेखणा फ़स के, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। धुर दा हुक्म दस्से भगवान, कौण लहिणा रिहा मुकाईआ। बिन अक्खां नेत्रों बख्शे ध्यान, लोचण नैण ना कोए बणाईआ। बिन पढ़यां दस्से ज्ञान, अक्खर वक्खर आप समझाईआ। मेहर करे हो मेहरवान, मुहब्बत आपणे नाल रखाइंदा । महल अटल उच्च मकान, बिन छप्पर छन्न छुहाइंदा। रवि शशि सूरज चन्द ना करे पहचान, दीआ बाती नज़र कोए ना आइंदा । ना ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर पुरी लोअ आकाश प्रकाश ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच पैग़ाम, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच पैग़ाम देवे मुकामे हक, हकीकत आपणी दए दृढ़ाईआ। पीर पैैंग़म्बर खोल्हो अक्ख, नेत्र लोचण इक खुल्हाईआ। सच दवारा वेखणा झट्ट, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित जो मार्ग आए दस्स, तिस दा भेव रिहा खुल्हाईआ। सच दवारे आ के इक्को ढोला गाउणा हस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक सुणाईआ। तख्त निवासी सच कलाम, बिन कल्मयों करे पढ़ाईआ। पीर पैगम्बरां दस्से ईमान, अमल विच आप ल्याईआ। बाले नढ्ढे वेखो अन्तर मार ध्यान, ध्यान ध्यान ध्यान विच रखाईआ। दाता दानी सदा सद मेहरवान, मिहबान बीदो नूर ख़ुदाईआ। शाह पातशाह नौजवान, भूपत भूप वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को अक्खर बिन अक्खरां दए दृढ़ाईआ। साचा हुक्म दृढ़ाए एक, एकँकार समझाईआ। सच दवारे इक्को टेक, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। बिन हरि किरपा खुल्हे ना कोए भेद, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म सोहँ सो, साहिब स्वामी आप जणाइंदा । मेरे मेरे जोगे गए हो, होर नज़र कोए ना आइंदा। दूजा सके ना कोए छोह, शौहर सेज ना कोए हंढाइंदा। सच मुहब्बत दस के मोह, धुर दा मेला मेल मिलाइंदा। पिछला लेखा सारा धो, अग्गे मार्ग इक दृढ़ाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ नेड़े, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। पुरख अकाल दे चढ़ो बेड़े, बाहों फड़ के रिहा चढ़ाईआ। दीन मज़्हब दे चुकाए झेड़े, झगड़ा मात रहिण ना पाईआ। काया मन्दिर अंदर वसण सोहणे खेड़े, बजर कपाटी बन्द खिड़की कुण्डा दए खुल्हाईआ। एका गृह सोहन गुरू गुर चेरे, चेला गुरू एका रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा हुक्म इक मनाईआ। सोहँ सो कहे सद सच्चा, सच सच वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा बच्चा, बचपन आपणे नाल हंढाईआ। साचा मार्ग जिस ने दस्सा, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। निरगुण हो के संग वसा, विछड़ कदे ना जाईआ। प्रेमी हो के प्रेम रता, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। हँसमुख हो के हस्सा, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। धुर संदेसा एको दस्सा, दहि दिशा इक्को वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को दस्सदा रिहा आपणा पता, पतिपरमेश्वर आप जणाईआ। सच सिँघासण चढ़ के देवे हुक्म, हरि करता आप जणाईआ। परम पुरख दा इक्को तुख्म, तासीर बदल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्तिम पैंडा आवे मुक्कण, भज्ज भज्ज थक्कण पाँधी राहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे उठण, सोया रहिण कोए ना पाईआ। दर दवारे सजदा कर कर झुकण, नमो नमो सीस झुकाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल सब नूं आए पुच्छण, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी साची कार कमाईआ। प्रभ संदेसा कहे मैं दस्सां सति, सति सति वड्याईआ। जिस वेले श्री भगवान प्रभ देवे आपणा हक, हकीकत आपणी नाल मिलाईआ। ओस वेले इक्को निरअक्खर देवे दस्स, जिस दी वंड ना किसे वंडाईआ। बाले नढ्ढे नन्न्हे बच्चे मेरी सरनाई जाणा वस, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मेरे मिलण दी सद खुल्ही रखणी अक्ख, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। सचखण्ड दवारा इक्को हट, वणजारा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्से राणा, रहमत आपणी इक कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को गाउणा गाणा, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। नित नवित सदा सदा सद सिर मन्नणा मेरा भाणा, भाणे विच समाईआ। चरण कँवल रखणा ध्याना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एहो मति दए दृढ़ाईआ। भाणा मन्नणा हुक्म एक, आदि जुगादी सदा सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बरो परम पुरख प्रभ खेवट खेट, दो जहानां नज़री आइंदा। जिस दे बाले नन्न्हे बच्चे बणना बेट, पिता पूत गोद सुहाइंदा। उस नाल करना सच्चा हेत, हितकारी आप अखवाइंदा। चरण प्रीती
करनी प्रभ खोल्हे आपणा भेत, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। नज़री आवे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवण अग्गे, आगमन विच वड्याईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान धुर फ़रमाना इक्को दस्से, देवणहार आप अख्वाईआ। मैं सदा सुहेला इक अकेला दिवस रैण सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे भज्जा वाहो दाहीआ। आपणे प्रेम दे देवां अनोखे मज़े, नौ रस कम्म किसे ना आईआ। लहिणा देणा चुकावां हथ्थो हथ्थे, नाम पदार्थ झोली पाईआ। सच सरनाई जो सच दवारे ढठ्ठे, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो मन्नणा कहिणा, हरि करता आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भाणा सैहणा, सीस सके ना कोए उठाईआ। सदा सदा सद दर्शन करना नैणां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा ढोला इक्को कहिणा, करनी सच पढ़ाईआ। धाम अवल्लड़े साचे बहणा, सचखण्ड सोभा पाईआ। कूड़े वहिण कदे ना वहिणा, तारनहार रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या देवे नाल अदब, हरि अदली दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो चल के आए कदम कदम, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। धुर फ़रमाना सुणना नाता तोड़ना दीन मज़्हब, ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। साची धार आ के जाणा बदल, पूरब बदला आप मुकाइंदा। जोती जोत होणा मग्न, ततव तत ना कोए समझाइंदा । साची वस्त अमोलक देवे नाम भण्डारा सगन, सगला संग वखाइंदा। चढ़ के वेखो उपर गगन, गहर गम्भीर सोभा पाइंदा। त्रैगुण माया कोए ना अग्न, पंचम तत ना कोए तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्को प्रगटाइंदा। इक्को हुक्म दए निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतारां करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ । सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक वसे वसणहार, बेऐब अपणा डेरा लाईआ। जोती नूर कर उज्यार, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, कातब बैठे मुख भवाईआ। जुग चौकड़ी खेल विच संसार, वड संसारी आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा कराईआ। चौदां तबकां पावे सार, चौदां विद्या खोज खुजाईआ। चौदस चन्द वेखे उज्यार, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा पड़दा रिहा उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखणहार, आत्म परमात्म पड़दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म देवे भगवान, हरि करता आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठो नौजवान, मर्द मर्दाना रिहा उठाईआ। पिछला लेखा करो ब्यान,
बेवफ़ा नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब जात पात आपणा सच दसो ईमान, इस्म आअज़म कवण दृढ़ाईआ। साध सन्त जीव जंत नर हरि कन्त करो पहचान, पड़दा ओहला अन्तर आत्म मुख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आपणे विच्चों जणाईआ। धुर दा लेखा कर प्रगट, हर घट वासी वेख वखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, अबिनाशी करता दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे चरणी गए ढठ्ठ, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। धन्न वड्याई कीता इक्ट्ठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाइंदा। पतिपरमेश्वर दे दे हक, परवरदिगार तेरा रहम इक्को नज़री आइंदा। सच्चा मार्ग देणा दस्स, रहिबर इक्को इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी धार आप समझाइंदा। धुर दी धार समझणा धर्म, अधर्मी नज़र कोए ना आईआ। निहकर्मी दस्से कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। लहिणा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब दी साची सरन, सरनगति इक्को इक रखाईआ। जो मेरा तेरा ढोला पढ़न, प्रभ मिले चाँईं चाँईंआ। सो सज्जण साची मंज़ल पार करन, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक सुणाईआ। साचा मंत्र हरि करतार, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। जिस दा जुग चौकड़ी सिफ्त करे विसथार, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहइंदा। ओस दा समझ सके ना कोए आकार, आकाश धरत नैण शरमाइंदा। उह अक्खरां विच ना होए शुमार, काग़ज़ां उत्ते ना रंग रंगाइंदा। हरि का हुक्म धुर दी धार, तिक्खी तलवार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक वरताइंदा । सच हुक्म वरते वरतंत, वारता समझ किसे ना आईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जस गाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोए पंडत, विद्याहीण देण दुहाईआ। जिस दे दवारे सारे मंगत, गृह बैठे झोलीआं डाहीआ। जिस दा कोए ना जाणे अन्त, बेअन्त कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो आपणी वंड वंडाईआ। सच सिँघासण ना कोए जगत, सिफ्त मुसव्वर सके ना कोए समझाईआ। तक्क ना सके कोए दृष्ट, इष्ट रूप ना कोए वटाईआ। भेव ना पाया राम वशिष्ट, काहन कहिण ना आईआ। मात जन्म जो उलटा बिरख, तत चोला गया हंढाईआ। आवे जावे फिरत फिरत, नित नित फेरा पाईआ। तिस नूं समझ ना सके सुरत निरत, निरवैर खेल कराईआ । जो किसे निशाने विच ना आवे शिशत, इश्कां विच्चों इश्क ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो सिँघासण आपणे प्रेम नाल रंगाईआ। सोहणी जड़त सतिगुर प्रेम रंग, हरि करता आप रंगाईआ। बिन पावा चूल अगम्म पलँघ, बिन धरनी धरत सुहाईआ। जिस
उपर बैठे सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि माणे इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। ओस उपर बैठ के गावे उह छन्द, जिस दा संसा ना कोए चुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पूरी करे मंग, मेहर नज़र इक उठाईआ। कर प्रकाश चाढ़ के चन्द, नूरो नूर डगमगाईआ। भेव खुल्हा कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या धुर उपदेश, उपमा धुर दी इक जणाईआ। तख्त निवासी नर नरेश, नरायण दए वड्याईआ। परम पुरख प्रभ करना सच्चा हेत, दूजी प्रीत ना कोए लगाईआ। लोकमात बाले बणना नेक, धुर दा नाउँ ढोला गाईआ। फेर मुड़ के आउणा आपणे देस, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। मैं आउंदयां लवां वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जगत वड्याई मुच्छ दाढ़ी ना केस, मनसा कोए ना मूंड मुंडाईआ। सच दवारे जोत प्रवेश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक समझाईआ। सुणो संदेसा बिना जग अक्खर, निर निर आप जणाइंदा। जगत जहानों रहिण वक्खर, वक्खरी धार प्रगटाइंदा। चोटी चढ़ के वेखणा सिख़र, सच मुनारा इक वखाइंदा। प्रभू मिलण दा रखणा फ़िकर, फ़िकरा इक्को इक अल्हाइंदा। मेरे प्रेम दा करना ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर आप दृढ़ाइंदा। जगत माया विच्चों अन्तिम आउणा निक्कल, त्रैगुण माया बन्द ना कोए रखाइंदा। कूड़ी क्रिया कम्म नहीं आउणा पिछल, पारस आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सच सिँघासण बैठ समरथ, दो जहान समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सिर रखां दे कर हथ्थ, मेहर नज़र उठाईआ। नाम पदार्थ देणा वथ, अनमुलड़ी झोली पाईआ। लोकमात वरताउणी जगत, जग जीवां देणा समझाईआ। लेखे लग्गे बूँद रक्त, नाड़ी नाड़ी ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी विच्चों वेखणे धुर दे भगत, जिन्हां भगवन भगती लई कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सच संदेसा देवे अन्त अख़ीर, हरि आखर आप सुणाइंदा। नेत्र नैण तक्को गुर अवतार पीर, पैगम्बर इक्को नज़री आइंदा। जिस दी असल सच तस्वीर, तसबी माला ना गल लटकाइंदा। जिस दा नूर बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाइंदा। जिस दा लेखा हस्त कीट, लख चुरासी अंदर डेरा लाइंदा। जिस दा नाम शब्द अनडीठ, जगत हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। जिस दा लेखा मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ गुर दर खोज खुजाइंदा। जिस दा नित नवित अनोखा गीत, गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब ध्याइंदा। जो सच स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी मीत, मित्र प्यारा इक अखवाइंदा। जिस दे ताज सोहवे सीस, जगदीश आपणा हुक्म समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाले निक्के नाचीज़, माण अभिमान सर्ब मिटाइंदा। जिस वेले लँघे सच दहलीज़, सीस उपर ना
कोए उठाइंदा। प्रभ चरणी चरण सच प्रीत, प्रीतीवान इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जावण सदके, घोली वारी घोल घुमाईआ। प्रभ तेरा दर घर पाया नठ्ठ के, पन्ध मुकया जगत जुदाईआ। त्रैगुण माया पंज तत काया चोला आए तपके, जीवां जंतां कर लड़ाईआ। तेरा नाम आए दस्स के, ढोला शब्द सुणाईआ। अन्तिम आए नस्स के, काया माटी भेंट चढ़ाईआ। सुख माणीएं तेरे चरणां विच वस के, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल दए सुनेहड़ा इक्को वार समझाईआ। जन भगतां वेखणा सच्चा वेहड़ा, छड्डणी जगत लोकाईआ। जिथ्थे नाम इक्को तेरा मेरा, मैं ममता दिती मिटाईआ। तिस गृह स्वामी वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेल मिले गुर गुरू चेरा, चेला गुरू इक्को रूप नज़री आईआ। सो सुहञ्जणा होए खेड़ा, आदि निरँजणा करे रुशनाईआ। शौह दरया ना डुब्बे बेड़ा, तारनहारा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण बहि के ख़ुशी मनाईआ। सच सिँघासण अनोखी बणत, सूई धागा तन्द ना कोए वड्याईआ। जिस दा लेखा आदि अन्त, जुगां जुगन्त सोभा रिहा पाईआ। जिस उपर बैठा धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सिँघासण कहे मेरा सोहणा मालक, मालक बेपरवाहीआ। जिस नूं कदे ना निंद्रा आलस, गफ्लत रूप ना कोए वटाईआ। मेरे उत्ते बहि के बणे सालस, दो जहानां वेख वखाईआ। जुग जुग जन भगत सुहेले कढ्ढे ख़ालस, ख्वाहिश आपणे नाल रखाईआ। सन्त सुहेले वेखे बालक, बाली बुध दए वड्याईआ। गुरमुखां बणे प्रितपालक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिखां नाल कदे ना करे नालश, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। अग्नी अग्ग ना लगे आतश, अमृत मेघ इक बरसाईआ। प्रेम प्रीती अंदर करके याचक, याद आपणी दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। सिँघासण कहे मेरा मालक सति, सति सच्ची वड्याईआ। जो सब नूं देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या रिहा पढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग दस्स, भगतां रिहा जगाईआ। सन्तां खोल्ह के आपणी अक्ख, अक्खरां कोलों खहिड़ा दए छुडाईआ। गुरमुखां हिरदे अन्तर वस, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। गुरसिखां मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द जोत चमकाईआ। पूरब जन्म दा पूरा करे घाट, घाटा आपणे लेखे विच रखाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, कर्म कर्म दा पन्ध गंवाईआ। सज्जण सुहेला बणे साक, सगला संग रखाईआ। घर मन्दिर खोल्ह के ताक, पड़दा दूई दए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा याद करो भविख्त वाक्, जो लोकमात गए सुणाईआ। जिस दी ख़ुमारी अंदर
नटूए बण के कीता नाच, नईआ नौका नाम चलाईआ। जिस दा प्रेम प्यार प्रीती अंदर बख्शण आबे हयात, अमृत रस निझर झिरना दित्ता वखाईआ। जिस नूं मन्नया पतिपरमेश्वर कमलापात, धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। जो अहबाब वजावे रबाब, सच सितार इक हलाईआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद पूरे करे ख्वाब, ख़ालस अपणा रंग जणाईआ। साचा हुजरा वखा इक महराब, महबूब बैठा बेपरवाहीआ। सजदा कर करन आदाब, निउँ निउँ लागण पाईंआ। तेरा लहिणा देणा तेरे हथ्थ हिसाब, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बहि के ख़ुशी मनाईआ। साचे तख्त चढ़े तख्त निवासी, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहिणा बणके दासी, दासी दास आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा देवे बाकी, लेखा लेखे सब दा पाइंदा। करे खेल बहु बिध भांती, भावी भाणा आपणा हुक्म वरताइंदा। सच बात इक्को आखी, जिस दा अक्खर ना कोए बणाइंदा। मैं धुर दा तुहाडा साथी, दो जहानां संग निभाइंदा। तुसां मेरी मन्नणी आखी, मैं आखर पन्ध मुकाइंदा। भन्न तुहाडा पंज तत तन ख़ाकी, अन्तिम ख़ाक विच समाइंदा। तुहाडी जोत निरबल बाती, बातन आपणे विच रखाइंदा। मेरा सुनेहड़ा धुर दी पाती, पतिपरमेश्वर आप अखवाइंदा। सोहँ ढोला गाउणा गाथी, गहर गम्भीर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे वर, वारस सब दा आप अखवाइंदा । वारस हो के देवे नसीअत, नग़मा नाम सुणाईआ। मैं कदे किसे नूं करके ना देवां वसीअत, मेरे पिच्छो दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब दे विच मेरी असलीअत, असल विच्चों वसल रिहा कराईआ। मेरी कदे ना बदले तबीअत, ताबेदारी बरख़ुरदारी दोहां विच्चों आपणा आप बाहर रखाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड गुर अवतार पीर पैगम्बर आदि जुगादि मेरी मलकीअत, मालक इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिँघासण आपे चढ़, धुर संदेसा इक सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करता पुरख करतार आपणी करनी कर, कुदरत कादर वेख वखाईआ।