पुस्तकालयभाग १७

८ भाद्रों २०२१ बिक्रमी दिल्ली दरबार विच

सुत शब्द कहे प्रभ सति स्वामी, सतिगुर सुल्तान तेरी सरनाईआ। तेरी सिफ्त सलाह आदि जुगादि अगम्मी बाणी, नाद अनादी नाद वजाईआ। जगत संदेसा चारे खाणी, दहि दिशा करे शनवाईआ। नाम भण्डारा धुर दी बाणी, अणयाला

तीर चलाईआ। काग़ज़ कलम शाही लिख लिख बणाए जगत कहाणी, कहावत विच रखाईआ। कोई समझ ना सके जीव निधानी, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दिती छोटी इक निशानी, निशाना आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा दित्ता उठाईआ। शब्द कहे मैं गोबिन्द पुत्तर, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। धुर दी धारों आया उतर, सरगुण जन्मे कोई ना माईआ। पंज तत चढ़या किसे ना कुच्छड़, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। तेरी वेखी अनोखी अव्वलड़ी बुक्कल, जिस दा ओडन पल्लू नज़र किसे ना आईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म सति सरूपी इक्को खेल आया बुज्झण, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम पैंडा आया मुक्कण, धरत धवल आकाश ज़िमीं असमान भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा साचा बेड़ा आपणे कंधे आया चुक्कण, तरकश तीर कमाण भथ्था पर्हे सुटाईआ । तेरे प्रेम प्यार अंदर आया उठण, रीती नीती तेरे दर तों पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा देणा झोली पाईआ। सुत शब्द कहे मेरे साहिब सुल्तान, हरि पुरख निरँजण तेरी वड्याईआ। दो जहान वेख्या मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे बणदे वेखे महिमान, लोकमात महिमानखाने विच फेरा पाईआ। अन्तिम होए बाल निधान, नन्न्हे बच्चे रूप वटाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी हैरत मेरे अंदर आईआ। की खेल करे भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा लैणा लेखे लाईआ। गोबिन्द कहे मैं मारया चक्कर, चक्रवरती नज़र कोए ना आइंदा। पिछले संदेशे खोल्ह के वेखे पत्र, पाती कमला की लेख हथ्थ फड़ाइंदा। जिस दी ढाईआं अक्खरां विच्चों इक्को सतर, सतया आपणी नाल प्रगटाईआ। उस दा नज़र ना आवे किसे कोई अक्खर, अल्फ़ ये ना कोई वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा मंग मंगाइंदा। गोबिन्द कहे मैं खोल्ही पोथी, पुस्तक तेरी बेपरवाहीआ। जिस दे विच्चों गुर अवतार पीर पैगम्बरां मिलदी रही रोज़ी, राज़क रहीम रहमत करके झोली पाईआ। जिस दे विच्चों तेरे नाम प्यार दी आई सोझी, सूझ बूझ इक दृढ़ाईआ। जिस दे विच्चों कोई ना लभ्भे जञ्ञू टिक्का बोदी, केस सीस ना कोए वखाईआ। जिस दी कीमत तेरे बिनां पावे ना कोए कौडी, लख चुरासी हट्ट ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान देणा समझाईआ। गोबिन्द कहे मैं मारया फेरा, फिरत फिरत आपणा वेस वटाईआ। नव नौ चार वेख्या डेरा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीनां मज़्हबां पाया झेड़ा, ज़ात पात करे लड़ाईआ। साचा मन्दिर वस्या ना कोए खेड़ा, खिड़की बन्द ना कोए खुल्हाईआ। पतिपरमेश्वर किसे ना वेख्या नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध

मुकाईआ। तेरा मेरा किसे ना कीता नखेड़ा, जोत शब्द ना कोए दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दसदे गए अगम्मी वेहड़ा, अंदर बहि के ख़ुशी ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या अक्ख, नेत्र नैण नैणां नाल मिलाईआ। पतिपरमेश्वर हो के वक्ख, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। हौली हौली मैनूं रिहा दस्स, सति इशारे नाल समझाईआ। मेरा लेखा कदे ना होवे बस, मेरा हुक्म मेटे ना कोए लुकाईआ। जुग चौकड़ी जो गाउँदे गए जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान ढोले गाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लोकमात वेख्या हक, हकीकत विच्चों फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले साचे भगत फड़ बाहों लवां रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता लैणा जुड़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या जगत सागर, चार कुण्ट फोल फुलाईआ। माण मिले ना किसे आदर, अदल विच ना कोए लोकाईआ। निर्मल होया ना कोए उजागर, सुरती शब्द ना कोए कुड़माईआ। सूरबीर ना कोए बणया बहादर, मन का मणका लए भवाईआ। मिल्या मेल ना करते कादर, परवरदिगार ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या जग, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। लख चुरासी लग्गी अग्ग, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देण दुहाईआ। कूड़ विकारा पार ना करे कोए हद्द, माया ममता हउमे हंगता डेरा ना कोए ढाहीआ। घर मन्दिर सुणे ना कोए नद, धुन नाद राग ना कोए अल्हाईआ। तेरा प्यार परम पुरख पतिपरमेश्वर हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई गए छड्ड, सवान वांग कूक कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लैणा मिलाईआ। गोबिन्द कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर छाईआ। सृष्ट सबाई दिसे वैरान, फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। नज़री आए ना कोए बाग़बान, हरी सिंच क्यारी ना कोए वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे के गए पैग़ाम, धुर संदेश मात सुणाईआ। अन्तिम छड्ड के गए मुकाम, मकान रहिण कोए ना पाईआ। वेख्या तक्कया तेरे चरणां हेठ करन आराम, आमद तेरे नाल रखाईआ। दर बरदे वेखे ग़ुलाम, सीस सके ना कोए उठाईआ । पिछला छड्ड के सारा नज़ाम, नज़र आपणी अक्ख बचाईआ। माण देवे ना कोए कलमा कलाम, कायनात ना सोभा पाईआ। दरोही तेरे नाम दी इक मेहरवान, महबूब रहे सुणाईआ। अक्खरां विच तेरे सिफ्ती नाम दी जो लिख लिख गए इक्ट्ठी करीए मीज़ान, मिसलां विच्चों मिसल मसलयां वाली नज़री आईआ। एह हर घट सर्ब तमाम, तमा जगत नाल प्रनाईआ। जिन्हां चिर आप मिले ना आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। ओन्हां चिर मुश्किल हल ना होए आसान, हौसला सके ना कोए वधाईआ । जगत कुड़ावे विधान, विद्या

बैठी मुख छुपाईआ। श्री भगवान तुध बिन बदले ना कोए निज़ाम, नौबत नाम ना कोए वजाईआ । जगत सृष्टी दृष्टी दिसे असान, शैतान शरअ नाल करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं तक्कया किनारा, नईआ नौका नज़र कोए ना आईआ। चार वरनां ना कोए सहारा, सच्चा संग ना कोए निभाईआ। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज सच ना कोए जणाईआ। रसना जिह्वा कूकण बत्ती दन्द करन पुकारा, मन वासना देण दुहाईआ। आत्म अन्तर परम पुरख ना कोए प्यारा, सुरती शब्द ना कोए बणाईआ। दीआ बाती कमलापाती गृह मन्दिर कोए ना करे उज्यारा, अन्ध अन्धेरा जगत ना कोए मिटाईआ। बूँद स्वांती मिले ना ठंडी ठारा, अमृत जल ना कोए प्याईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी भरे ना कोए भण्डारा, धुर दी डाक वड करामात हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। शाह सुल्तान विच जहान नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, सीस जगदीश हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं वेख्या दो जहान उह नज़ारा, जिहड़ा नज़र किसे ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकारा, रजो तमो सतो नाल मिल के दए दुहाईआ। पंज तत लग्गा अखाड़ा, आखर बैठा डेरा ढाहीआ। लख चुरासी कोए ना पावे तेरी सारा, सर्ब स्वामी नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरा इक्को तेरे अग्गे हाढ़ा, हौकयां नाल जणाईआ। हुण लेखा छड्डदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई भँवरी आपणा पड़दा लाहीआ। सच नाम दा इक नगारा, दो जहान वजा अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। कल कल्की प्रगट परसिध्ध हो नर नरायण अवतारा, बच्चयां नाल तेरी ज़िद मैनूं मूल ना भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लहिणा मंग मंगाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या मात, मता जगत रिहा पकाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, तुध बिन चन्द ना कोए रुशनाईआ। विद्या लेखा कलम दवात, परमात्म पड़दा ना कोए उठाईआ। मात पित भैण भाई बणे सज्जण साक, नार कन्त जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा भविख्त गए आख, वरतावण वाला नज़र कोए ना आईआ। दूर दुराडे तेरे चरणा कँवलां हेठ रहे झाक, झाकी आपणी इक लगाईआ। हौली हौली इक दूजे नाल करन बात, बीती कहाणी रहे सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साची नज़र ना आए कोए जमात, पट्टी नाम ना कोए पढ़ाईआ। पंज तत काया पा के सब दा गया वफ़ात, वफ़ादारी आपणे नाल निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धरनी धरत धवल उपर खेल खिलाईआ। गोबिन्द कहे जगत डकेत, सच कहाणी दयां सुणाईआ। तेरे पिच्छे आपा कीता भेंट, बाले नीहां हेठ दबाईआ। एह वी समझ के तेरी खेड, खेल आपणी नाल मिलाईआ। जिस मालक ख़ालक मैनूं दित्ता भेज, प्रितपालक इक्को लया

बणाईआ। तेरी वेखी सुहञ्जणी साची सेज, सोभावन्त नज़री आईआ। जोती जलवा नूरी तेज, शब्दी नाद करे शनवाईआ। ना कोए रंग रेख, रूप कहिण कोए ना पाईआ। निरगुण हो के करे हेत, हितकारी वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या लेख, जिहड़ा धुर दा दित्ता बणाईआ। नानक रख के मोढे ते भूरी खेस, बिन अक्खां अक्ख रिहा खुल्हाईआ। सोहणा केहड़ा सुहञ्जणा देस, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। अंदर वड़ के दस्से भेत, पड़दा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या जगत मकान, मकबरा रूप नज़री आईआ। चारों कुण्ट कूड़ तुफ़ान, तोबा तोबा करे लोकाईआ । जीव जंत करे हराम, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। तेरा दिस्या ना कोए अस्थान, भूमिका मिले ना कोए वड्याईआ। किस गृह करें आराम, सच सिँघासण सोभा पाईआ। भेव अभेदा दस्स श्री भगवान, दर तेरे मंग मंगाईआ। मैं बाला नढ्ढा इक नादान, शब्दी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा साथी देणा वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या सगला संग, जग जीव नज़री आईआ। मैं कस के अस्व तंग, शाह सवारा बण के फेरा पाईआ। मैं वजा के रणजीत नगारा मृदंग, मर्द मर्दाना रूप वटाईआ। मैं जलधारा पार लँघ, धुर दी कार कमाईआ। मैं फड़ के खड़ग खण्ड, ख़ालस तेरी लोड़ तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा जणाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या घाट, प्रभ पतन तेरा नज़री आईआ। जिथ्थे कोए ना सज्जण साक, उथे तेरी ओट तकाईआ। जिथ्थे देवे कोई ना दात, तेरा भण्डारा बेपरवाहीआ। जिथ्थे कोई ना पिता मात, गोदी तेरी सोभा पाईआ। जिथ्थे कोई ना जगत खाट, साची सेजा डेरा लाईआ। जिथ्थे कोई ना दिसे अनाथ, चरण कँवल सच्ची सरनाईआ। जिथ्थे कोई ना नेत्र आख, अठ्ठे पहर होवे रुशनाईआ। जिथ्थे कोई ना जैकारा अलख, उथे तेरा नाम अन्तर अन्तर आपणा राग सुणाईआ। जिथ्थे मेरा कोई नहीं वस, उथे पुरख समरथ सोहणा वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अगला देणा दस्स, दस दस्मेस मंग मंगाईआ। गोबिन्द कहे मैं फिर फिर थक्का, थकावट तेरी झोली पाईआ। खाली वेख्या मैं मदीना मक्का, सारे रहे कुरलाईआ। मन्दिर वेखे वेख्या शिवदुआला मठ्ठा, गुरुदुआर ना कोए चतुराईआ। नव नौ चार फिरया नठ्ठ, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। जगत वासना जगत लुटा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सत सरोवर होए ना कोए सहाईआ। सच प्रीती अंदर कोई नाम ना लए रता, रती रत्त रंग ना कोए रंगाईआ। मैं केहड़ा केहड़ा भेव दस्सां, तूं वेखणहार बेपरवाहीआ । तेरी किरपा अंदर मैं केहड़े देस वसां, साचा मन्दिर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा आसण देणा समझाईआ। गोबिन्द कहे मैं रखी आस, असल तेरी ओट तकाईआ। नाता तुट्टा जंगल जूह प्रभास, टिले पर्बत चोटी दिती तजाईआ। तेरे चरणां करन वास, निवण सु अक्खर सच प्रीती आपणी झोली पाईआ। अजे ना भुल्ली उह रात, जिहड़ी माछूवाड़े विच वखाईआ। उह चिठ्ठी लिखी नहीं कलम दवात, शब्द संदेसा देवे चाँईं चाँईंआ। जिस दा माही महबूब मुहब्बत करन वाला साक, सज्जण इक्को बेपरवाहीआ। साचे तख्त करे निवास, सर्ब भूप वड्डा शहिनशाहीआ। जिस करना आपे काज, करता कादर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाणा धुर दा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे मैं फिर के आया, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। कूड़ी दिसी जगत माया, महल्ल सच ना कोए सुहाईआ। तेरा रूप नज़र ना आया, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। पिछला लेखा चेते आया, ढोला इक सुणाईआ। जिस दा भत्ता आप खवाया, प्रभ दर दित्ता वखाईआ। सो सन्त दुलारा दर मंगण आया, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणी माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या बण के मंगता, घर घर अलख जगाईआ। जगत जीव भुक्खा नंगता, सच वस्त हथ्थ ना कोए रखाईआ। सब दा लेखा नार रंड दा, कन्त सुहागी ना कोए हंढाईआ। टुट्टी मात ना कोए गंढ्ढदा, विछड़े लए ना कोए मिलाईआ। वणजारा वेख्या भेख भखण्ड दा, पखण्डी रंग रलीआं रहे मनाईआ। मनमुखां कोई ना डण्डदा, गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। माण रिहा ना बाणी खाणी छन्द दा, सहिँसा सके ना कोई उठाईआ। डर रिहा ना गुजरी चन्द दा, चन्दन मुखीआ जिस आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जहान वेख्या वहिण कूड़ी कंग दा, ममता नाल सृष्टी भज्जे वाहो दाहीआ। वस्त अमोलक पतिपरमेश्वर इक्को तेरे दर तों मंगदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग देणा समझाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं होया फ़िकर, फ़िकरयां विच सुणाईआ। सज्जण दिसे ना कोई मित्र, मीत मुरारा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार दी धार विच्चों कोई ना आवे निक्कल, निरँकार ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच घर, जिस घर बहि के तेरा ध्यान लगाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखे घर दरवाज़े, गृह गृह फेरा पाईआ। किसे मिल्या ना ग़रीब निवाज़े, निवाज़श विच ना कोए लोकाईआ। सुरां नाल वज्जदे वेखे वाजे, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। कोटन कोटि करन अनन्द काजे, तेरी करे ना कोए कुड़माईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर हौली जेही मारे आवाज़े, आपणी आप जणाईआ । तेरा खेल देस माझे, मजलस आपणे नाल बणाईआ। तेरा मालक राजन राजे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्दी सुत तैनूं निवाज़े, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरू

अवतार पीर पैगम्बर तेरे हुक्मे अंदर बाधे, बन्दगी दिती दृढ़ाईआ। दिवस रैण ढोला सोहला गाउँदे, कलमां नबी नबी अल्हाईआ। कलयुग वेख अन्त शरमाउँदे, नैण सके ना कोए उठाईआ। चार जुग दे थक्के मांदे, चरण कँवल बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए जणाईआ । पारब्रह्म कहे उह गोबिन्द तक्क, तरह तरह जणाईआ। जिस दा लेखा लिख्या नाल हथ्थ, हस्त हस्त नाल मिलाईआ। साहिब पुरख समरथ, वड दाता इक अख्वाईआ। लोकमात निरगुण धार जोत सरूप आया नठ्ठ, शब्दी रूप वटाईआ। साचे मन्दिर उच्च महल अटल मनार गया वस, सम्बल डेरा लाईआ। जिस नूं तक्के ना कोए अक्ख, नेत्र सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। तेरा लहिणा पहली अस्सू, असूल नाल दए समझाईआ । उह वेख मसीह यसू, जुसतजू विच ध्यान लगाईआ। मुहम्मद महिबान खेल वेख हस्सू, हस्ती बेपरवाह नज़री आईआ। नानक निरगुण सब नूं दस्सू, दहि दिशा ढोला गाईआ। पुरख अकाल बण दलाल दो जहान नट्टू, भज्जे वाहो दाहीआ। गोबिन्द तैनूं चढ़ना पए ना उत्ते टट्टू, वाग हथ्थ ना कोए वखाईआ। शब्द सुत मेरा कदे ना होवे मनखट्टू, खट्टी दो जहानां तेरी झोली पाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल आपणे भाणे पिच्छे कदे ना हटू, हट वणजारे चौदां लोक चौदां तबक वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पाँधी बण के नस्सू, नस्स नस्स लागे पाईआ। गुरमुख विरला सच दुआर चरण कँवल वसू, वास्ता तेरे मेरे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ तूं बड़ा चलाक, अछल छल तेरी समझ किसे ना आईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार पीर पैगम्बर सन्त मिलाए विच ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक रूप समाईआ। थोड़ी थोड़ी झोली पा के दात, जगत दाने वड्डे अख्वाईआ। दीन मज़्हब बणाई जमात, जामन हो के गए समझाईआ। जिन्हां दा वेख्या हुन्दा दिहांत, मकबरयां विच बैठे डेरा लाईआ। उन्हां दा सदा सदा सद की बणया रहे सिधांत, विधान सके ना कोए समझाईआ। मैं हैरान होया तेरी एह निक्की जेही बात, समझ सके कोए ना राईआ। मुरीद मुर्शद दोवें पा के गए वफ़ात, वफ़ादार हो के सेव कमाईआ। सब नूं लेखा देणा प्या हिसाब, हासल सक्या ना कोए बचाईआ। किसे समझ ना आया हकीकी इश्क मिज़ाज, मिज़ाज़ी बण के सारयां नूं दित्ता तड़फ़ाईआ। ना तेरा कोई जलवा ना आवाज़, आदाब दर्शन कर कर सीस निवाईआ। किसे नूं हुजरा दस्स के महराब, मुहब्बत आपणा पड़दा दित्ता चुकाईआ। किसे नूं बाहर लगा के कनात, अंदर शब्दी हुक्म जणाईआ। किसे नूं हिस्सयां विच वंड जमात, जुमलयां अक्खरां विच करी पढ़ाईआ। किसे नूं हथ्थ दे के कलम दवात, कातब हो के लेख लिखाईआ। अन्तिम सारयां नूं दे अज़ाब, अजीब तरह आपणे नाल मिलाईआ।

किसे नूं घोड़े उत्ते चाढ़ हथ्थ फड़ाई वाग, भज्जया वाहो दाहीआ। किसे दे अंदर निक्की जेही जोती जगा के चिराग़, पैगम्बर दित्ता बणाईआ । किसे नूं आत्म परमात्म दस्स के साक, नाता लया जुड़ाईआ। किसे दा खोल्ह के अंदरों ताक, तरीकयां नाल बंधाईआ। किसे नूं हौली जेही आख, शब्दी लया उठाईआ। किसे नूं लभ्भया जा के रात, सुरती पन्ध मुकाईआ। किसे नूं अगला लेखा गया आख, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करां तमाश, तमाशबीन हो के वेख वखाईआ। बण के गोपी काहन पावां रास, मण्डल मण्डप आप सुहाईआ। ठग्गां चोरां यारां डाकूआं विच्चों बण के आप बदमाश, बदमाशी सब दी दयां मिटाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लभ्भां दास, गुरमुख गुरसिख आप बणाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के जाच, जाचक रूप दयां जणाईआ। गोबिन्द जिथ्थे कोई समझ ना सके दिमाग, बुद्धि कम्म कोए ना आईआ। उस तों अग्गे मेरी पहली चले आवाज़, अग्गे होके दे दे रिहा सुणाईआ। एह खेल अव्वलड़ा डूँग्घा राज़, जिस दी रमज़ सब नूं रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण प्रीती बख्शे धुर दी दात, दयावान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे की दस्सया घर, घरानयां विच्चों नज़री आईआ। किस बिध अंदर जावां वड़, दर दरवाज़ा कवण खुल्हाईआ। किस पौड़ी जावां चढ़, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। किस महराबे जावां खड़्ह, महबूब वेखां चाँईं चाँईंआ। कवण कलमा लवां पढ़, कलाम बेपरवाहीआ। कवण सिँघासण चरण कँवल लवां धर, सति सतिवादी होवे सद सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा जणाईआ। गोबिन्द तेरा घर घराना, घर घर बणाईआ। अगम्म अथाह सच मकाना, बेमुकाम रिहा सुणाईआ। जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक तराना, आप आपणा दए समझाईआ। आसण सिँघासण सच महाना, महिमां विच सिफ्त सालाहीआ। आप वखाए शाह पातशाह राज राजाना, शहाना रूप नज़री आईआ। किरपा कर श्री भगवाना, भगवन आप दए वड्याईआ। फड़ बाहों बाल अंञाणा, गोबिन्द अग्गे दए लगाईआ। फेर दए धुर फ़रमाना, सच संदेसा इक सुणाईआ । नेत्र खोल्ह नौजवाना, बाल बृद्ध ना रूप वटाईआ। तेरा लेखा जगत जहानां, लोकमात दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शहिनशाहीआ। गोबिन्द तेरा मन्दिर सुहावणा, सोभावन्त दए वड्याईआ। सच सिँघासण इक विछावणा, लेफ तलाई लोड़ रहे ना राईआ। दीवा बाती इक जगावणा, निर्मल जोत करे रुशनाईआ। अमृत रस इक रखावणा, नाम ख़ुमारी सदा चढ़ाईआ। पड़दा ओहला आप चुकावणा, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। साचा ढोला इक्को गावणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए वखाईआ। साचे मन्दिर मेल मिलावणा, मिल्या विछड़ कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा

अग्गे दए प्रगटाईआ। गोबिन्द तेरा लेखा अग्गे, अगली वारता समझ किसे ना पाईआ। हौली हौली साहिब स्वामी दस्से, दहि दिशा करे जणाईआ। जन भगतां नेत्र वखाए अक्खे, नैण दए वखाईआ। जो महराब बणे रहे सखे, अन्तिम सगला संग बणाईआ। जिन्हां तेरे सच प्रेम प्यार दे ढोले रटे, अन्तिम रटा दे चुकाईआ। जिन्हां चरण धूढ़ी ख़ाक लाई तन रते, रती रत लेखे लाईआ। तिन्हां साहिब स्वामी वेखे आपणी अक्खे, आखर आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समग्री इक्को वार दए समझाईआ। गोबिन्द कहे की दित्ता संदेसा, धुर दा हाल जणाईआ। मैं अक्खीं एन्हां वेखां, जिन्हां वेख्या बेपरवाहीआ। जिन्हां नूं पारब्रह्म देवे संदेसा, धुर दा राग सुणाईआ। मैं एन्हां चुकावां लेखा, पिछली लिख्त दए गवाहीआ। जिन्हां साथ मेरा पंज तत मुच्छ दाढ़ी केसा, खण्डा खड़ग तन कटार वखाईआ। एन्हां पिच्छे धार के भेसा, शब्दी आपणा रूप वखाईआ। शाह पातशाह वेख के नर नरेशा नरायण इक्को लया जणाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, पेशीनगोई सदा रिहा जणाईआ। जिस दी गोदी अंदर हो के खेडां, बच्चयां वांग सोभा पाईआ। उस दा लहिणा देणा मेरे नालों सदा डेउढा, दुगणयां चौगणयां विच सार ना कोए जणाईआ। जे कोए पुच्छे प्रभू केडा, वड्डयां विच्चों वड्डा सके ना कोए वड्याईआ। मैं इक्को जाणा जिस ने आदि जुगादि गुर अवतार भेजा, भजन बन्दगी विच लगाईआ। उह साहिब अगम्मी सुत्ता सेजा, बांका सोहणा छैल छबीला नूर इलाहीआ। मैं ओस दा ओन्हां दयां संदेसा धुर दा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर्तमान तेरे लेखे लाईआ। गोबिन्द कहे की वर्तमान, वारता साची दए जणाईआ। पुरख अकाल वेख मार ध्यान, ध्यानी नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के आए ज्ञान, अक्खरां नाल समझाईआ। पुरख अकाल कहे औह वेख सारे होए बेईमान, बेवा रूप वटाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, सिदक सबूरी ना किसे हंढाईआ। घर घर अंदर वड़या शैतान, दिवस रैण पंच विकार करे लड़ाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैं गुरमुख लए पछाण, जिन्हां दा पिछला लेखा मेरे नाल आईआ। ओन्हां नूं इक्को इक तेरा ज्ञान, दूजी पट्टी ना कोए जणाईआ। ढोला गा के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पल्ला गए छुडाईआ। सयदे करदे पीर पैगम्बर नाल सलाम, गुर अवतार नमो नमो कहि सुणाईआ। उह बैठे बाआराम, आरामगाह तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लैणा लगाईआ। अकाल पुरख कहे गोबिन्द सच्चे, सच तेरी वड्याईआ। मैं जिन्हां लिख के दिते पटे, पाटल हो के हुक्म सुणाईआ। उह कदे ना चढ़े फाँसी फटे, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। विक गए साचे हट्टे, करता कीमत रिहा चुकाईआ। आवण जावण जन्म मरन दे चुक्क

गए रट्टे, रटया इक्को सच्चा माहीआ। पिछली मसाल सारे कहिण धन्ने पाया विच्चों वट्टे, कलयुग अन्तिम सनमुख हो के दरस वखाईआ। एहो जेहे लाहे किसे ना खट्टे, चार जुग गुर अवतार सारे गए ध्यान लगाईआ। लिख लिख संदेशे पत्रां उत्ते दे के गए पते, कलम शाही नाल बणाई गवाहीआ। पाँधी बण के फिरदे रहे नस्से, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। आसण लाउँदे रहे मदीने मक्के, मक्सूद मंज़ल गए समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान दर घर आ गुरमुखां पत रखे, प्रीतम प्रेम प्रीती आपणे नाल रखाईआ। गोबिन्द कहे एह मेरे गुरमुख गुरसिख बाले बच्चे उह सके, जिन्हां नाता धुर दा लया जुड़ाईआ। गुरमुख कहिण असीं सरनाई ओहदी ढठ्ठे, जो ढट्ठयां गले लगाईआ। पुरख अकाल कहे तुसीं धुर दे ध्रू नालों चंगे बच्चे, जिन्हां राह विच ना कोए अटकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण दुआर आपणे रखे, रक्षया करे हर घट थाँईंआ।।

९ भाद्रों २०२१ बिक्रमी सरूप सिँघ दे गृह दिल्ली

शब्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द, शब्द गोबिन्द रूप वटाईआ। दोहां दा ना कोई दीन ना मज़्हब, ज़ात पात ना कोए रखाईआ । सच दवारे इक्को जेहा अदब, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। शब्द गोबिन्द धार लए बदल, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ । गोबिन्द शब्द हो के करे अदल, अदालत इक्को इक वखाईआ। शब्द गोबिन्द चढ़ाए मज़ल, दर साचा इक सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कदे ना आए अज़ल, आदि अन्त ना कोए मिटाया। शब्द गोबिन्द गाए ग़ज़ल, नाम नग़मा इक समझाईआ। शब्द गोबिन्द कोई ना तोले वज़न, जगत तराज़ू समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग आप समाईआ। गोबिन्द हुक्म शब्द फ़रमान, शब्द गोबिन्द आप जणाईआ। शब्द गोबिन्द करे ध्यान, ध्यान गोबिन्द शब्द लगाईआ। शब्द गोबिन्द करे परवान, परवाना शब्द गोबिन्द आप फड़ाईआ। शब्द गोबिन्द देवे मान, माण गोबिन्द शब्द इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। शब्द गोबिन्द गोबिन्द शब्द बलदेव, बलधारी आप प्रगटाइंदा। गोबिन्द शब्द करे सेव, सेवा गोबिन्द शब्द लगाइंदा। शब्द गोबिन्द देवे मेव, मेवा शब्द गोबिन्द रस चखाइंदा। गोबिन्द वसे धाम निहकेव, गोबिन्द शब्द निहचल धाम वेख वखाइंदा। शब्द गोबिन्द गाए रसना जिहव, जिह्वा रसना गोबिन्द शब्द शब्द वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। शब्द गोबिन्द बण स्वामी, गोबिन्द शब्द माण रखाईआ। शब्द गोबिन्द अन्तरजामी, गोबिन्द शब्द वेखे चाँईं चाँईंआ।

शब्द गोबिन्द अगम्मी बाणी, गोबिन्द शब्द रिहा जणाईआ। शब्द गोबिन्द अमृत रस ठंडा पाणी, गोबिन्द शब्द झिरना रिहा झिराईआ। शब्द गोबिन्द महल अटल वसे सच सुल्तानी, गोबिन्द शब्द सिँघासण साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गृह मन्दिर घर सज्जण इक्को इक बणाईआ। शब्द गोबिन्द आदि जुगादि, जुग चौकड़ी गोबिन्द शब्दी रूप वटाईआ। शब्द गोबिन्द अनाद ब्रह्माद, गोबिन्द शब्द ब्रह्म ब्रह्मांड सुणाईआ। शब्द गोबिन्द इक आवाज़, गोबिन्द शब्द राग अल्हाईआ। शब्द गोबिन्द सीस पहनाए ताज, गोबिन्द शब्द शुकर मनाईआ। शब्द गोबिन्द कराए सच राज, गोबिन्द शब्द सीस निवाईआ। दोहां विचोला आप महाराज, निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द गोबिन्द आपणी धुर दी रखी दात, नित नवित आप आपणी रिहा वरताईआ।

९-१० भाद्रों २०२१ बिक्रमी रतन सिँघ दिल्ली, करतार सिँघ शकूर बस्ती दिल्ली

सतिगुर पूरा सद करे मेहर, मेहरवान दया कमाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिसन्त सति दवारे ल्याए घेर, कूड़ी क्रिया विच्चों कढाइंदा। मन का मणका देवे फेर, मनसा ममता मोह चुकाइंदा। दूई द्वैती जड़्ह देवे उखेड़, हउमे हंगता रोग गवाइंदा। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेर, घर पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेहर आपणी आप कमाइंदा। मेहर करे हरि भगवन्त, भगवन वड वड्याईआ। मेहर अंदर खेल अनन्त, अकल कलधारी रूप वटाईआ। मेहर अंदर महिमा अगणत, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मेहर अंदर बणाए बणत, बिन नार कन्त शब्दी सुत उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक अख्वाईआ। मेहरवान श्री भगवान, हरि मुहब्बत आप जणाईआ। मेहर अंदर दे के दान, निरगुण झोली सच भराईआ। मेहर अंदर दीआ बाती कमलापाती जगाए महान, नूरो नूर करे रुशनाईआ। मेहर अंदर सचखण्ड निवासी थिर घर करे परवान, आप आपणी खेल खिलाईआ। मेहर अंदर शब्दी धारा विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, दाता दानी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर इक्को इक रखाईआ। मेहर अंदर गहर गम्भीर, हरि करता खेल कराइंदा । मेहर अंदर बेनज़ीर, परवरदिगार आपणा हुक्म वरताइंदा। मेहर अंदर खेल करे अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। मेहर अंदर त्रैगुण माया, पंज तत दए वड्याईआ । मेहर अंदर निरगुण सरगुण खेल रचाया, ततव तत नाल जुड़ाईआ। मेहर अंदर अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचन रचाया, चारे

खाणी बणत बणाईआ। मेहर अंदर शब्द अनादी ढोला गाया, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाईआ। मेहर अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड माण जणाया, पुरी लोअ आकाश पाताल रवि शशि सूरज चन्द सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मेहर अंदर आत्म ब्रह्म घर घर टिकाया, मन्दिर साचे आप बहाईआ। मेहर अंदर जुग चौकड़ी वेस वटाया, अछल छल धारी आपणी कार कमाईआ। मेहर अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर संदेसा नाम सुणाया, धुर दा ढोला सोहला वाक इक सुणाईआ। मेहर अंदर भगत भगवान लए जगाया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेहर अंदर सन्त सुहेले संग रलाया, सगला संग निभाईआ। मेहर अंदर गुरमुख गुर गुर गोद बिठाया, अंगन इक्को इक जणाईआ। मेहर अंदर गुरसिख ठांडा दर एक जणाया, पड़दा ओहला आप उठाईआ। मेहर अंदर मिहबान बीदो मुहब्बत आपणे नाल प्रगटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सच्चा शहिनशाहीआ। मेहर अंदर जुग चौकड़ी चार, नित नवित वेख वखाईआ। मेहर अंदर खेल सर्ब संसार, वड संसारी आप कराईआ। मेहर अंदर खाणी बाणी बोल जैकार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। मेहर अंदर करे खेल आप निरँकार, निरगुण निरवैर निराकार साची कार कमाईआ। रचना रच वेखे विगसे वेखणहार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मेहर अंदर करे बिन नज़रां नज़र निहाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सर्ब थाँईंआ। मेहर बिना काहदी कोए नदर, नदरी नज़र निहालया। बिना मेहर किसे दी कीमत ना कोए कदर, कुदरत तार ना अंदर धरा लया। बिना मेहर पूरी होवे ना सधर, अख नाल प्रतख रूप दरस किसे ना पा लया। बिना मेहर नाता तुटे ना जगत ग़दर, कूड़ी क्रिया हउमे हंगता रोग गंवा लया। जिन्हां उत्ते सतिगुर पूरे कीती मेहर, इन्हां दे अग्गे पिच्छे नदर, सेवक दासी रूप वटा लया। एह उच्ची सच्ची सुच्ची मंज़ल, पुरख अबिनाशी खेल रचा लया। जिन्हां अक्खरां नाल ढोला गाए ग़ज़ल, कलमा नबी रसूल अल्फ़ ये समझा लया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाह बेपरवाही विच समा लया। मेहर कहे मेरी नदर दासी, दासीआं विच्चों नज़री आईआ । नदर कहे मेरा शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी मैनूं बख्शे दाती, आपणी मेहर मेरे नाल मिलाईआ। बिन मेहर मैं किसे दी बणी ना कदे साथी, संगी हो के संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहानां दाता बेपरवाहीआ। नदर कहे मेहर तूं मेरी, मेरीआं विच्चों नज़री आईआ। मैं ओस साहिब दी चेरी, जिस तेरी बणत बणाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी गेड़ी, गेड़ा आपणा हथ्थ रखाईआ। नित नवित पावणहारा फेरी, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड आवे जावे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नदर इक दूजे नाल नाता दए जुड़ाईआ। मेहर कहे सुण नदर भैण, हौली जेही समझाईआ। तैनूं संदेसा दस्सां साचे साहिब सैण, जो धुर दा रिहा जणाईआ। बिन ओस दी किरपा तेरा कोई ना बणे देणा देण, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नदर नदर मेहर अग्गे पिच्छे पिच्छे अग्गे दोहां आपणे नाल रलाईआ। पहलों समझो साचा मर्द, मर्द मर्दाना दए जणाईआ । जिस दा खेल सदा असचरज, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। नित नवित खेले खेल अर्श फर्श, दो जहानां फेरा पाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे कोल रखे फ़रद, फरमांबरदार आपणे हुक्म चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग किसे दा होण ना देवे हर्ज, हर्जाने सब दे लेखे लाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां जिस ने लौहणा कर्ज़, मकरूज़ इक्को इक अख्वाईआ। जिस बेदर्दी नूं सब दा दर्द, दर दीवाना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अथाहीआ। साचा मर्द पुरख अकाल, अकल कल धारी इक अखवाइंदा। जिस दा सोहणा सुहञ्जणा लाल, गोबिन्द रूप नज़री आइंदा। जिस दा दो जहानां एथे ओथे वज्जे ताल, छत्ती राग समझ ना पाइंदा। जिस दे हुक्म अंदर काल महाकाल, ब्रह्मण्ड खण्ड निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जिस दा बोध अगाध शब्द अगम्मी गान, आत्म परमात्म भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जिस दा लहिणा देणा हुक्म ज़िमी असमान, रवि शशि सूरज चन्द निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जिस दा विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, करोड़ तेतीसा संग मिलाइंदा। जिस दा ईसा मूसा मुहम्मद मन्नण सच मुकाम, मुकामे हक लाशरीक सोभा पाइंदा। जिस दा खेल चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या करे हैरान, चौदस चन्द मुख शरमाइंदा। सो योद्धा सूरबीर बलवान, बलधारी आप प्रगटाइंदा। जिस दा चिला तरकश अनोखा तीर कमान, शमशीर आपणी आप प्रगटाइंदा। जिस दा खण्डा नज़र ना आए विच जहान, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाइंदा। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना करन ब्यान, अञ्जील कुरान सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। सो गहर गम्भीर नौजवान, सति सरूप सोभा पाइंदा। जिस वल जीव जंत सारे करन ध्यान, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जो सदा सदा सद सुणनहार फ़रमान, अन्तर इक्को इक ध्यान रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मर्द आपणा भेव खुल्हाइंदा। साचा मर्द सच सुल्तान, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा लेखा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस निवाईआ। जो एथे ओथे हुक्मरान, जगत जगदीश जगदीशर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस नूं झुकदे कोटन कोटि गोपी काहन, राम रमईआ बैठे अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा नानक निरगुण लिख्या ब्यान, सरगुण नानक जणाईआ। सो मर्द मर्दां विच्चों उह दा किसे ना मिले

निशान, नाम मर्दानगी विच कदे ना आईआ। अगम्म अथाह महल अटल बैठा ओस मकान, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। शब्द सरूपी संदेश धुर फ़रमान, धुर दी धार जणाईआ। नानक निरगुण निरवैर निरँकार सच संदेसा दित्ता जहान, लख चुरासी जीव जंत समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धुर दा मर्द कहे प्रभ सज्जण सुहेला, सति सतिवादी आप जणाईआ। सद वसणहारा धाम नवेला, महल अटल करे रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना बहे वेहला, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी आपणी कार कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दरगाह साची सच भूमिका लग्गा रहे मेला, धुर दी धार विच्चों रहे जणाईआ। एन्हां विच्चों शब्दी गुर गुर गोबिन्द साचा चेला, जिस दा चिल्ला तीर कमान जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सदा सृष्ट सबाई वेखे बिन अक्खां इकेला, दृष्टी सब दे उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा दृढ़ाईआ। नानक किहा मर्द का चेला एक, एकँकार एका बणत बणाईआ । त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंज तत ना कोए वड्याईआ। गुर गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां करे हेत, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। रणभूमी कदी ना सुत्ता खेत, अंग अंग ना कोए कटाईआ। सीस कट करे ना कोई भेंट, खण्डा खड़ग ना कोए चलाईआ। ओस चेले दी अगम्मी खेड, जेहड़ा कलयुग चलित्तर दए गंवाईआ। उह पुरख अकाल देवे भेज, दुलारा धुर दा आप बणाईआ। साची माणे इक्को सेज, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। जोती जलवा हुक्मे तेज, शब्दी नाद करे शनवाईआ। जिस दी महिमा सिफ्तां विच्चों अलेख, कातब कलम शाही ना कोए वड्याईआ। तिस चेले नूं सारे करन आदेस, निउँ निउँ लागण पाईआ। एह परम पुरख दा वेस, कलयुग अन्तिम खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कीता कौल पूरब इकरार, नानक शब्दी नूर उठाईआ। मर्द का चेला आउणा जग, निरगुण नानक गया समझाईआ। उह उत्ते वसे शाह रग, नौ दवारे समझ कोए ना पाईआ। घर विच घर पार कराए हद, मन्दिर अंदर निर्मल निरगुण जोत करे रुशनाईआ। शब्दी अगम्मी नाद जाए वज्ज, धुन आत्मक राग सुणाईआ। डूँग्घी भँवरी वेखे काया खड्ड, सुखमन टेडी बंक पड़दा दए चुकाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले गुरमुख आप बणाए आपणी यद्द, यद इक्को इक वड्याईआ। मेहर नज़र नाल लख चुरासी विच्चों लए कढ्ढ, दो जहानां आपणा दरस वखाईआ। लेखे लाए काया माटी हड्ड, आत्म परमात्म नाल जुड़ाईआ। उह मर्द मर्दाना श्री भगवाना वेखे हस्स हस्स, की की चेला मेरा खेल वखाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा जाए भज्ज, काची मटकी रहिण कोए ना पाईआ। जिस साहिब सतिगुर कोलों होए अड्ड, तिस दे नाल नालश करन वाले लए मिलाईआ। इक्को सति जैकारा बोले गज्ज, दो जहान दए सुणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मर्द का चेला आपणी खेल कराईआ। चेला कहे मर्द अगम्मड़ा बाप, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साचा जाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान करे पाठ, अक्खर अक्खर रहे जस गाईआ। सन्तां भगतां जीवां जंतां दए ख़ताब, मुख़ातब हो के दए समझाईआ । महल अटल वसे उच्च महराब, महबूब बेपरवाहीआ। उह मर्द का चेला सब दा वेखे हिसाब किताब, हस्त कीट ऊँच नीच राज राजान शाह सुल्तान लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि शब्दी धार चलाईआ।