पुस्तकालयभाग १७

११ भाद्रों २०२१ बिक्रमी राजा राम दे गृह दिल्ली

वस्त पवे जिस साचे भाण्डे, जो बण घुम्यार दित्ता बणाईआ। जगत दुआर कर के ठांडे, अमृत रस भराईआ। जिस दी समझ ना पावे आंढ गवांढे, जगत जाणे ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। भाण्डा कहे प्रभ दे वस्त, वस्तूआं विच्चों आपणा नाम झोली पाईआ। सति ख़ुमारी होवां मस्त, अलमस्त रूप वटाईआ। खहिड़ा चुक्क जाए कीट हस्त, हस्ती तेरी वेखां चाँईं चाँईंआ। कूड़ कुड़यारा करना नष्ट, भाण्डा भरम भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सच वस्त जिस भाण्डे पाउँदा, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। सो गीत अगम्मां इक्को गाउँदा, गा गा शुकर मनाईआ। चरण कँवल ध्यान लगाउँदा, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। गल पल्लू वास्ता पाउँदा, हउमे मोह तजाईआ। परम पुरख दा बरदा बन्दा अखवाउँदा, बन्दगी विच समाईआ। परमानंदा विच समाउँदा, निजानंद इक्को रस वखाईआ। दिवस रैण दर्शन पाउँदा, दहि दिशा वेखे थाँईं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाण्डा कहे मैं साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थीं लया ना किसे बणाईआ। मैं चढ़या नहीं किसे चक्क, थथवा सीस ना कोए लगाईआ। जगत अग्नी मूल ना गया तप, ठोकर मात ना कोए वखाईआ । तेरी किरपा मेहर नज़र नाल सर्ब स्वामी गया पक्क, आप आपणा मेट मिटाईआ। सब कुछ तैनूं सौंपया हक, कीमत होर ना कोए चुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, घर आपणे आप टिकाईआ। मैं ख़ुश ना होवां रह के सख, सक्खणा हो के दयां दुहाईआ। उह वस्त मेरे विच घत्त, जो भगतां झोली पाईआ। मेरी उबले ना बहत्तर नाड़ी रत्त, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। तेरी सरन सरनाई जावां ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। बिन दर्शन

दिन कदे ना लँघण अठ्ठ, अठ्ठां तत्तां वेख वखाईआ। एह भाण्डा नहीं तेरा हट्ट, बण वणजारा लैणा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा मेरी झोली पाईआ। सुण काया माटी भाण्डे कच्चे, काची गगरीआ आप जणाईआ। तेरे बचन अमोलक सच्चे, सच रहे जणाईआ। नेत्र लोचण राह तक्कण बिन अक्खे, आख़र आपणा आप मिटाईआ। सच वस्त अमोलक मंगे हके, हकीकत वेखी बेपरवाहीआ। परम पुरख परमात्म साचा मार्ग इक दस्से, समझावणहारा आप समझाईआ। जो सरन सरनई साची ढठ्ठे, आपणा आप भेंट कराईआ। ओन्हां विच वस्त वस्तू आपे रखे, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जो पड़दे अंदर रखी ढके, उस दा ओहला दए चुकाईआ। ओस वेले गुरमुख काया माटी भाण्डे विच्चों विचली वस्त पा के हस्से, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। भाण्डा कहे मेरा बख्श कसूर, कसर आपणी झोली पाईआ। तेरा हुक्म मैनूं मंज़ूर, महबूब सच्चे माहीआ। मैं ख़ाली तूं करनहार भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। तेरे कोलों तेरी वस्त लैणी ज़रूर, ज़रूरत अपणी पूर कराईआ। पिछला कौल इकरार नहीं कूड़, झूठी गंढ्ढ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। काया माटी भाण्डे चम्म, चम्म दृष्टी दयां गंवाईआ। हरख़ सोग ना रहे ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। वस्त अमोलक दे के धन, वड धनाढ दयां बणाईआ। लेखे ला के नाम दमां दम, दामन आपणा दयां फड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरे नाल जावां मन्न, मन का मणका दयां भवाईआ। होवे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। लोकमात चमके गुरमुख हो के चन्न, चन्द चांदनी नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा देवे सच्चा दान, दानी हो के आप वरताईआ।

१२ भाद्रों २०२१ बिक्रमी रेमश सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

परम पुरख पतिपरमेश्वर सिरजणहार, आदि जुगादि दाता वड्ड वड्डी वड्याईआ। महल अटल उच्च मनार वसणहार, दरगाह साची परवरदिगार, मुकामे हक डेरा लाईआ। शब्द अनादी बोध अगाधी अगम्म अथाह करे जैकार, कलमा नाम नग़मा ढोला इक्को गाईआ। निरगुण सरगुण खेल करे शहिनशाह शाह सुल्तान, मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक उठाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित देवणहारा दान, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। योद्धा सूरबीर अछल छल धारी नौजवान, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड वेखणहारा चाँईं चाँईंआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। साहिब सतिगुर दयावान, हरि करता आप अखवाइंदा। नित नवित हो मेहरवान, मुहब्बत आपणे नाल बणाइंदा। लख चुरासी विचों गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले कर परवान, परम पुरख पतिपरमेश्वर आपणे रंग रंगाइंदा। साची सिख्या देवे दान, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आपणे हथ्थ रखाइंदा। करनी करता करने जोग, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण सुणावणहारा धुर सलोक, बिन अक्खरां राग अल्हाईआ। एकँकारा प्रगटावण हारा साची जोत, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी मेलणहारा धुर संजोग, श्री भगवान निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवणहारा दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ । लहिणा देणा चुकावणहारा लोक परलोक, चौदां तबक चरणां हेठ वखाईआ। महल अटल वखाए सच्चा कोट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान सर्ब गुणवन्त, हरि करता वड वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, नित नवित फेरा पाईआ। नाम निरँकारा प्रगटाए मणीआं मणत, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। आत्म परमात्म गुरमुखां देवे नाम अनन्त, अकल कल धारी आपणी दया कमाईआ। दे वड्याई जीव जंत, संगत साची रूप वखाईआ । गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। लेखा मुका बहिश्त स्वर्ग जंनत, दोज़ख़ लेखा ना कोए बणाईआ। चरणां हेठ दबा मण्डल मण्डप, ज़िमीं असमान पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्यार दी चाढ़ के रंगत, काया चोला दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र हरि रखाईआ। मेहर नज़र करे बेनज़ीर, नज़र आपणी विच मिलाइंदा । सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी वखाए अगम्म तस्वीर, जिस नूं मसव्वर तसव्वर ना कोए कराइंदा। मंज़ल चोटी सचखण्ड दवारे हक मुकामे चाढ़े अख़ीर, आख़र आपणी कार कमाइंदा। प्रभ मुर्शद दस्सणहार तदबीर, कलमा नबी रसूल आप समझाइंदा। अन्तर आत्म बण तबीब, तबा सब दी वेख वखाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आए नज़दीक, निरगुण आपणा पन्ध मुकाइंदा। आपणे हथ्थ रखे सच तौफ़ीक, लाशरीक आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सची करनी कार कमाइंदा। साची करनी धुर दी प्रीत, हरि प्रीतम आप जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सी रीत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। नाम निधाना सुणा के अगम्मी गीत, धुर दा ढोला दित्ता जणाईआ। तन माटी काया कर ठांडा सीत, ततव सच दित्ता बुझाईआ। लेख चुकाए हस्त कीट, रूप अनूप इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी हरि करतार, कुदरत कादर आप

जणाइंदा । भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर खेल खिलाइंदा। सृष्ट सबाई सांझा यार, एथे ओथे दो जहानां सगला संग निभाइंदा । काग़ज़ कलम ना लिखणहार, कातब जगत जुग ना कोए वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल जन भगत, हरि भगवन आप जणाईआ। अन्तर आत्म दे के शक्ति, सच शख्सीयत आप समझाईआ। लेखा तोड़ सोग हरख़, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। पड़दा लाह अर्श फर्श, काया कुर्हा करे सफाईआ। आत्म परमात्म निज घर स्वामी देवे दरस, धुर दीदार इक कराईआ। मेहरवान मुहब्बत विच करे तरस, महबूब आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब दाता इक अख्वाईआ। सतिगुर दाता साहिब सच, घर वड्डा वड्ड वड्याईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ वेखे चाँईं चाँईंआ। मन वासना हरिजन ना पए नच्च, कूड़ी क्रिया काया कोट सोभा कोए ना पाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना कँवल कँवली दए रस, अमृत रस मुख इक चवाईआ। आपणे मिलण दी निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख करे रुशनाईआ। धुर दा मार्ग साचा दस्स, साची सिख्या इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचा दरस कर दीदार, गृह गृह आपणा रूप जणाइंदा। मंज़ल चढ़ आप निरँकार, बण के पाँधी पन्ध मुकाइंदा। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत कर उज्यार, अन्ध अज्ञान अन्धेरा दूर कराइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, बिन रसना जिह्वा ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरस आप वखाइंदा। सच दरस देवे गहर गम्भीर, हरि करता वड वड्याईआ। भाग लगा पंज तत शरीर, शरीर विच्चों देवे बाहर कढाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर होए बग़लगीर, दस्तयाब आपणा दस्त लए मिलाईआ। नाता तोड़ शाह फ़कीर, ऊँच नीच राउ रंक इक्को दर वसाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि सन्त सतिगुर मिल ना होए दिलगीर, जगत ज़ंजीर शरअ रहिण कोए ना पाईआ। जिस मंज़ल नूं लभ्भदे पीर फ़कीर, पैगम्बर बैठे अक्ख खुल्हाईआ। पाँधी बण के जगत मुशीर, मुशाइरयां नाल ढोले दए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए सच वर, दरस इक्को घर वखाईआ। गुरमुख दरस करे प्रभ नित, नेत नेत रूप जणाईआ। आत्म परमात्म सच्चा हित, हितकारी वेख वखाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख सति सरूपी नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दीद इक्को इक दे समझाईआ। सच दीद दीदार निरगुण जोत, निरवैर निराकार निरँकार आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे खोट, सच सुच्च सति सतिवादी धार बंधाइंदा । कर प्रकाश निरँजण जोत, जोती जाता पुरख बिधाता नूरो नूर

नूर रुशनाइंदा। भाग लगाए काया कोट, बंक दवारी गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दरस साचे नैण आप कराइंदा। गुरमुख विरला दरस करे कलयुग जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। त्रैगुण अग्नी बुझा अग्ग, अगला लेखा दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया पार हद्द, माया ममता मोह दए हटाईआ। बिन मक्के काअब्यों घर स्वामी कराए हज्ज, मुरीद मुर्शद जोड़ जुड़ाईआ। दया धार दरस दिखा उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा भेव जणाईआ। धुन आत्मक वज्जे नद, अनादी राग अल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, साचा मार्ग इक दरसाईआ। बिन सतिगुर प्रेम काया माटी किसे कम्म ना आए हड्ड, चम्म दृष्टी इष्ट ना कोए मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साढे तिन्न हथ्थ चोला गए छड्ड, बिन हरि प्रीती प्रीतम अन्त ना मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां विश्व बणाई यद, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। दरस दीदार दए प्रभ ठाकर, हरि करता वड वड्याईआ। कलयुग बेड़ा पार कराए भव सागर, डूँग्घे समुंद रहिण कोए ना पाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। दर आया घर देवे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नैण अक्ख नाल खुल्हाईआ। नैण अक्ख दए मिला, निज नेत्र वजे वधाईआ। नाता जुड़े पिता पूत बाप, पुरख अकाल खेल खिलाईआ। दोहां दा मिल के इक्को बणे जाप, जप जप घर साचे ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धुर दा साक, नाता छुट्ट कदे ना जाईआ। वस्त अमोलक सतिगुर पूरा देवे दात, धुर दी झोली आप भराईआ। मन वासना घर रहिण ना पाए नार कमज़ात, कुलखणी बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिलाए साहिब सतिगुर, हरि करता वड वड्याईआ। जिन्हां लेखा लिख्या धुर, धुर मस्तक वेखे थाउँ थाँईंआ। उन्हां सच प्रीती गई जुड़, चरण कँवल कँवल चरण उपर धवल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दात इक्को इक वरताईआ। साची दात कुल कुलवन्ता, हरि करता आप वरताइंदा। जिस नूं जुग चौकड़ी लभ्भदे गुरू अवतार दर दरवेश हो के मंगता, भिखक भिखारी रूप वटाईआ। जिस दा नाम सिफ्ती कोटन कोटि अक्खरां विच अनन्ता, अन्त कहि ना कोए समझाईआ। सो लख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बणाए बणता, चारे खाणी रंग रंगाईआ। चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी बण के धुर दा पंडता, दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख समरथ, जन भगत आप जगाईआ। नाम अमोलक दे के वथ, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा जस, जस वेद पुराण सिफ्त सालाही सच

ना कोए समझाईआ। तेरे मेरे मिलण दी इक्को अक्ख, दोए लोचण वेखण जगत लोकाईआ। जिस परमात्म नालों आत्म होई वक्ख, तिस सतिगुर शब्द शब्दी रूप लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। देवे वड्याई वड्डा वड, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख कढ्ढ, हरि आपणा मेल मिलाइंदा। काया चोली नाम मजीठी चाढ़ रंग, रंग रत्ता सोभा पाइंदा। अमृत धार वहा अगम्मी गंग, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नैण शरमाइंदा। घर स्वामी शब्द निहकामी वजाए मृदंग, मर्द मर्दाना साची तार बिन तन्द आप हिलाइंदा। साची मंज़ल मनार महल अटल वेखे लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। गुरमुख तेरी सेज सुहञ्जणी आत्म सोए पलँघ, पावा चूल वंड ना कोए वंडाइंदा। जन्म कर्म दी पूरब सब दी झोली पाई मंग, गुरसिख मांगत नज़र कोए ना आइंदा। सदी चौधवी चाढ़ के चन्द, दो जहानां आप रुशनाइंदा। भेव चुका के ब्रह्म हँ, हंगता रोग सर्ब मिटाइंदा । आत्म अन्तर दे के अनन्द, निजा नंद इक्को दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती जोड़ जुड़ाइंदा । सच प्रीती वेखो जोड़ जुड़दा, जोती शब्दी मेल मिलाईआ। गुरमुख सच दवारयों ख़ाली कदे ना मुड़दा, श्री भगवान देवणहारा बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त वेला नहीं थुड़ दा, बहुमुला करता कीमत आपे पाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया अंदर बेड़ा सब दा रुढ़दा, गुरसिख गुरमुख हरिजन हरि भगत साची नईआ नौका बैठे चाँईं चाँईंआ। जिस दा मंत्र दो जहान बिन अक्खरां फुरना फुरदा, फुरने विच वेखे सर्ब लोकाईआ। उह सतिगुर बिन सच प्रीती लोकमात सदा मुर्दा, बिन कफ्नों गोर विच बैठा डेरा लाईआ। जिस दा लहिणा देणा धुर दा, धुर धामी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल बख्शे इक सरनाईआ। चरण कँवल हरि जोड़े नाता, नातवां आप अखवाइंदा। परम पुरख बण आप विधाता, बिध्ध धुर दी सच समझाइंदा। कलयुग वेख अन्धेरी राता, नव सत्त खोज खुजाइंदा। अन्धेरा दिसे पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल सोभा कोए ना पाइंदा। रसनां जिह्वा बत्ती दन्द कलयुग जीव करन पूजा पाठा, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। प्रभ मिलण दी पूरी किसे ना होवे आसा, निराशा रूप जीव जगत नज़री आइंदा। जगत विद्याले पढ़ावण आपणी भाषा, भाख्या सच ना कोए समझाइंदा। जो आदि जुगादि पिता माता, पुरख अकाल इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे गोबिन्द, गोबिन्द हरि वड्याईआ। कलयुग तृष्ना मेट के चिन्द, चिखा अग्न दए बुझाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिंद, वड सागर बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, शब्द अनादी बणाए आपणी बिन्द, आत्म परमात्म दए प्रगटाईआ। प्रेम लहर वखाए गम्भीर सागर सिन्ध, कतरा बूँद ना

कोए टपकाईआ। भाग लगाए जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड दए समझाईआ। जिस प्रीती नूं तरसण करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो प्रीती इक समझाईआ। सच प्रीती सतिगुर सरनाई, सरनगति समझाइंदा। कूड़ी क्रिया होए जुदाई, जुदा जुज़ ना कोए वखाइंदा। अन्तर आत्म वज्जे वधाई, शब्द शनवाई आप समझाइंदा। निरगुण नूर होए रुशनाई, जोती जाता डगमगाइंदा। सच प्रीती इक लगाई, एथे ओथे ना कोए तुड़ाइंदा। सिफ्त की लिखे काग़ज़ कलम शाही, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। दरस दीदार करना चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा इक वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा पूर आप हो जाइंदा। आसा मनसा पूर प्रभ एक, एकँकार नज़री आईआ। जन भगतां बख्श के धुर दी टेक, कलयुग काया कपड़ दित्ता बदलाईआ । अन्तर आत्म बुद्धि कर बिबेक, मन मति डेरा ढाहीआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के महल अटल रिहा वेख, जिस घर दीआ बाती कमलापाती आप जगाईआ। शब्द अनादी हो के खोल्हे भेत, भेव आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीती प्रीतीवान तोड़ निभाईआ। प्रीती करनहारा प्रभ स्वामी, जन भगतां रिहा समझाईआ। आदि जुगादि जिस दी बाणी, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए सुणाईआ। ओस साहिब दी सचखण्ड दवारे अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन कोटि खड़्हे कर चरण ध्यानी, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत विद्या फिरे ना कोए मशराणी, घर घर फेरा पाईआ। नज़र ना आए अठसठ तीर्थ पाणी, सरोवर लहर ना कोए जणाईआ। राग अल्हाया ना कोए खाणी, चारे बाणी ना कोए पढ़ाईआ। पवण दिसे ना मसाणी, सति सरूप ना कोए वटाईआ। सो शहिनशाह शाह पातशाह साहिब सुल्तानी, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। उह आपणा आप प्रेम प्रीती अंदर कर के भेंट दए कुरबानी, काया लेखा अन्त मुकाईआ। भगतां जुग चौकड़ी रह जाए सच निशानी, निशाना परम पुरख लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम आया बणके धुर दा बानी, बाण अणयाला एका लाईआ। जन भगतो सिक्खो प्रीत, हरि सतिगुर आप समझाइंदा। काया काअबा मन्दिर मसीत, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा लाहइंदा। अठ्ठे पहर शब्द स्वामी वसे विच अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाइंदा। नित नवित जुग चौकड़ी जिस दी समझे कोए ना रीत, रीतीवान सच स्वामी घर बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। जो मालक नीचां नीच, अदालत आपणी हक जणाइंदा। पीर पैगम्बरां जिहड़ा दस्सदा रिहा हदीस, हज़रत हो के कायनात समझाइंदा। ओस दी प्रीत सदा जग ठीक, कूड़ी क्रिया रूप ना कोए वटाइंदा। दीदार देण नूं चल के आवे नज़दीक, अर्श फर्श पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम जिस दा हुक्म दूजा करे ना कोए तस्दीक,

हक हकूक हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां प्रीती आप कमाइंदा। जन भगतां प्रीती आप कमाउँदा ए। सो पुरख निरँजण मेहर नज़र टिकाउँदा ए। हरि पुरख निरँजण आपणी कल वखाउँदा ए। एकँकारा अछल छल आपणी धार चलाउँदा ए। आदि निरँजण दीपक जोती बल, गृह मन्दिर सच रुशनाउँदा ए। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम अटल, सच दुआर इक्को इक रखाउँदा ए। श्री भगवान सच संदेसा जुग चौकड़ी रिहा घल्ल, गुर अवतारां आप पढ़ाउँदा ए। पारब्रह्म सच सिँघासण जो आत्म सेजा बैठा मल्ल, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाउँदा ए। लख चुरासी नाल करके वल छल, गुरमुख गुरसिख गूढ़्ही नींद सुत्ते आप उठाउँदा ए। दूर दुराडा निहकामी अन्तरजामी घर स्वामी आए चल, चलित्तर आपणा इक वरताउँदा ए। दूई द्वैती शरअ शरायती कूड़ी क्रिया मेट के सल, सलल आपणा नाम दृढ़ाउँदा ए। कट विछोड़ा घड़ी पल, छिन्न भंगर आपणी धार दरसाउँदा ए। जिउं जल दी बूँद जल विच जाए मिल, अन्त जल ही जल वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां प्रीत लगाउंदा ए। जन भगत कहे प्रभ दस दे राज़, रहमत आप कमाईआ। किस बिध तेरे विच होवां बिसमाद, बिस्मिल रूप वटाईआ। तेरा नाम ढोला गावां इक्को नाद, अनादी तेरी करां वड्याईआ। तूं मेरा मैनूं तेरी आवे याद, यादाशत देणी समझाईआ। तेरा लेखा सदा आदि जुगादि तेरी शरनाईआ। तैनूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परम पुरख गुरू महाराज, महिमा तेरी जस शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती बख्श दात, इक्को धुर दी मंग मंगाईआ। साची दात बख्श दे जुग कल, कल काती नेड़ कोए ना आईआ। अमृत रस अनोखा देणा फल, बनस्पति वंड ना कोए वंडाईआ। पूत सपूता सतिगुर शब्द बाला नंन्हा बच्चा गुरमुखां अंदर देणा घल, घोली घाली घाल लेखे पाईआ। तेरा सति सरूप अगम्मी बल, बलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा वेख अगम्मी धाम निहचल अटल, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दरस दीदार दे निहु आपणे नाल लगाईआ। जन भगतां दरस दीदार देणा मात, एह प्रभ दी वड्डी वड्याईआ। एहो धुर दी लै के आया सौगात, नाम अनमुलड़ा झोली पाईआ। भरम मिटाए ज़ात पात, ऊँच नीच करे कुड़माईआ। अंदर वड़ के जाए आख, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। गुरसिख तूं साहिब सतिगुर दी साची शाख़, बिन सतिगुर शनाख़त सके ना कोए कराईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी रात, अन्धली कूके दए दुहाईआ। बिन भगतां भिन्नड़ी किसे ना वखाए सच प्रभात, प्रभाती रोवे मारे धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती इक्को इक लगाईआ। सच प्रीती गुरमुख तेरी, तेरे विच्चों नज़री आईआ। तेरी आत्म परमात्म बणी चेरी,

घर साचे बहि बहि सोहणा मंगल गाईआ। किसे कम्म ना आउणी काया ढेरी, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक समाईआ। सतिगुर वस्त नाम पदार्थ देवे जिहड़ी, एहो प्रीत रूप वटाईआ। तन मौले काया खेड़ी, बन्द कुआड़ी खिड़की दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत अंदर दरस दीदार इक कराईआ। प्रीत अंदर करना दरस, हरि दरसी आप कराइंदा। जन्म जन्म दी मिटे हरस, अग्गे हवस ना कोए वधाइंदा। मेहरवान हो के करे तरस, तर्हां तर्हां नाल समझाइंदा। जन भगतां पिछला मकरूज़ लावे कर्ज़ अग्गे लहिणा नज़र कोए ना आइंदा। एहो खेल सदा असचरज, अचरज लील्हा आप वरताइंदा। योद्धा सूरबीर बण के मर्द, मदद भगतां आप कराइंदा। पुठी सिध्धी करके नरद, नरक स्वर्ग दोहां विच्चों पार कराइंदा। जन्म मरन दी रहिण ना देवे मर्ज़, लख चुरासी पन्ध चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती गुरमुखां आप वखाइंदा। गुरमुख प्रीती काया मन्दिर, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लग्गे भाग अन्धेरी कंदर, सति सच करे रुशनाईआ । माया ममता तोड़े जंदर, नाम कुंजी इक्को लाईआ। मन वासना बन्न्हे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। कर प्रकाश डूँग्घे खण्डर, साचा नूर दए चमकाईआ। माण तुटे सूर्या चन्दर, रवि शशि नैण शरमाईआ। पुरख अकाल भगत भगवान दोवें इक दूजे नूं करन बन्दन, बन्दना बन्दगी डण्डौत रूप वटाईआ। इक दूजे नूं लावण अंगन, अंगीकार अख्वाईआ। सच प्रीती चढ़े रंगण, रंगणहारा बेपरवाहीआ। अंदर बाहर आवे सुंगधन, नाम नधान फुल फुलवाड़ी महक महकाईआ। मस्तक टिक्का जोत ललाट लगाए चन्दन, सोहणा सगन मनाईआ। आत्म परमात्म सदा इक दूजे दे नाल हंढण, जगत यार कम्म कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच प्रीती इक्को निहों वखाईआ। सच प्रीती लग्गे निहों, निहकर्मी आप लगाईआ। अमृत अगम्म अथाह बरसे मिहों, झिरना धुर दा आप झिराईआ। गुरमुख गुरसिख अडोल रखे जिउँ के तिउँ, कलयुग वाह ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा लेखे पाईआ। गुरसिख कहे प्रीत हमेश, चित चरण रहे ध्यान लगाईआ। जिस दर्शन नूं तरसन विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपति गणेश ध्यान लगाईआ। जिस नूं करोड़ तेतीसा सुरप्त करे आदेस, निउँ निउँ नैण शरमाईआ । जिस दी खेल अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे खेड, ख़ालक ख़लक विच प्रगटाईआ। जिस दा जोती जलवा नूर अगम्मी तेज, पृथ्मी आकाश करे रुशनाईआ। जिस नूं दो जहान सजदा करन आदेस, बरदे बण बण लागण पाईआ। सो सतिगुर स्वामी अन्तरजामी जन भगतां करे साचा हेत, बण हितकारी फेरा पाईआ। हरिजन गुरसिख सोहणे बणा के नेक, नेकी आपणे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, प्रीती धुर दी दए समझाईआ। धुर प्रीती पूरब पतवन्त, हरख़ सोग ना कोए रखाईआ। प्रेम विच्चों बणी बणत, मुहब्बत विच कुड़माईआ। सो स्वामी वेखणहारा जुगां जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण सरगुण बणावणहारा बणत, घाड़त घड़ घड़ वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। प्रेम प्रीती पिछला लहिणा, लेक्खयां विच्चों लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। दरस दीदार सतिगुर लोचण नैणां, अक्ख प्रतख दए वड्याईआ। गुर सरनाई साची बहणा, चरण कँवल उपर धवल दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया कदे ना वहिणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हक सके ना कोए जमाईआ। हुक्मे अंदर सदा रहिणा, भय भाउ दोवें सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती आप समझाईआ। प्रीत कहे मैं भगतां जोगी, जुगीशर मनीशर तपीश्र गए समझाईआ। बिन मेरे गुरसिख सदा रोगी, कूड़ा रोग ना कोए गंवाईआ। मैं खेल करां विच काया चोगी, चुगली निंदया मोहे कदे ना भाईआ। मैं मेल मिलावां नाल प्रीतम चोजी, जो चोले अंदर बहि के वेख वखाईआ। प्रेम प्यार करके गुरसिखां बणाणां साचे खोजी, धुर दा मार्ग इक वखाईआ। जन भगतां प्रेम मेरी रोज़ी, राज़क रिज़क रहीम एहो दिती वड्याईआ। मैं ओस साहिब दी सवावां अगम्मी गोदी, जिथ्थे पंज तत वाला नज़र कोए ना आईआ । मेहर करके कमलयां कोझयां देवां सोझी, सुत्ती सुरत सुरती आप जगाईआ। मैं नाता छुडावां जञ्ञू बोदी, सुन्नत तिलक दाड़ी मुच्छ वंड ना कोए वंडाईआ। मैं भेव खुलावां ज्ञानी बोधी, आत्म बोध दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा दिती लगाईआ। प्रीती कहे मैं सेवा करनी, चाकर रूप मात वड्याईआ। जन भगतां दी कन्नी फड़नी, पल्लू प्रभ दे नाल बंधाईआ। मैं लेख चुकाउणे बरनी वरनी, साची सरन इक समझाईआ। मैं नैण खुल्हाउणे हरनी फरनी, हिरदे हरि इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लए लगाईआ। प्रेम कहे उठो गुरमुखो, मुख उजल लओ कराईआ। परम पुरख दे साचे सुतो, सुरती शब्द लओ जगाईआ। कलयुग अन्त निशानिओ मूल ना उको, वेला वक्त ना जाए विहाईआ। हुण सतिगुर कोलों पुच्छो, निरगुण दाता धुर दरगाहीआ। ओस साहिब नाल कदे ना रुस्सो, जो रुसयां रिहा मनाईआ। मन विकार कूड़ी क्रिया कुट्ठो, जूठा झूठा डेरा ढाहीआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार धुर दे राम झुको, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। नेत्र नैण मूंद जगत जग मूल ना छुपो, पड़दा सके ना कोए पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया अंदर धूंआँधार हो ना धुखो, सोहणी सच करो रुशनाईआ। सतिगुर प्रीती धुर दा शब्द बोलणा मुखो, जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत इक्को घर वखाईआ। प्रीत

कहे मैं जगत निमाणी, निमाणयां विच्चों नज़री आईआ। देवां संदेसा दो जहानी, भज्जां वाहो दाहीआ। अंदरों बाहरों वेखां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मेल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुखां कर पछाणी, पहिचाण ओस दे नाल कराईआ। जिस दी गुर अवतारां सिफ्त विच गाई बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। उह समरथ स्वामी सब दा जाण जाणी, जानणहार इक हो जाईआ। जिस दा अमृत रस अनोखा ठंडा पाणी, समुंद सागर कोटन कोटि समझ कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रीत आपणे घर वखाईआ। वेखो प्रीत प्रभू घर करदा, धुर दी किरत कमाईआ । ग़रीब निमाणयां दुखियां वंडे दरदा, दर्दी हो के होए सहाईआ। जुग जन्म पिछलीआं जिन्हां कीतीआं अरज़ां, आरज़ूआं विच रूप जणाईआ। इन्हां दीआं कढ्ढ के वेखे फ़रदां, पड़दा ओहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे घर घर दा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। प्रीत कहे मैं बड़ी सुचज्जी, सोहणयां विच्चों सोहणी नज़री आईआ । वस्त अमोलक इक्को मंगी, नाता जुड़े गुरमुख गुरसिख सन्त सज्जण सच्चे माहीआ। मेरी मेंढी सीस चोटी ना होवे नंगी, साचा ओढण देणा सिर टिकाईआ। मेरी वासना जगत विच होवे ना गंदी, कूड़ी करे ना कोए कुड़माईआ। मैं मनमुखां करां ना कदे मशंदगी, सनमुख हो ना दरस दिखाईआ। मैं तेरयां भगतां तेरे प्रेम अंदर सुणावां बन्दगी, बन्दे ख़ाकी इक जणाईआ। तूं दस्सणा भेव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच सच गुसाँईंआ। प्रीत कहे लओ उठ तक्क, तकवा इक जणाईआ। लेखा जाणे पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। प्रेम प्यार अंदर हो के वस, वास्ता गुरमुखां नाल जणाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख जगत संख्या विच पए हस्स, हस्ती आपणी इक दृढ़ाईआ। जगत विछोड़े विच्चों आए नठ्ठ, गुरमुखां संग जाए वस, असल वसल बिना वजूद आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां आत्म प्रीती दित्ता रस, सो रस्ते पै पै ख़ुशी मनाईआ। प्रीत कहे मैं दस्सया रस्ता, बरास्ता विचो विच जणाईआ। चुक्कणा पए ना कोए पोथी बस्ता, अक्खरां नाल ना कोए वड्याईआ। रहिबर मिलाया धुर दा सस्ता, जिस दी कीमत ना कोए मुकाईआ । जो एथे उथे दो जहानां पत रखदा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। जो सचखण्ड दवारे सति सरूपी वसदा, थिर घर शब्दी सुत बहाईआ। उह कौल इकरार कर कदे ना नस्सदा, पल्लू छुड्डा ना मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक बणे धुर दे हट दा, वणजारा इक्को नज़री आईआ। प्रीत कहे मैं मिलावां मेल, मिलणी जगदीस कराईआ। नाता जुड़े धुर दे सज्जण सुहेल, साजण इक्को बेपरवाहीआ। धाम मिलावां सच नवेल, अगम्म अथाह बेपरवाह सोभा पाईआ। दीपक जगे बिन बाती

तेल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अचरज वखावां उस दा खेल, जो ख़ालक ख़लक अख्वाईआ । जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां बिन करनीउं कलयुग अन्तिम देवे मेल, मिलाप इक्को घर वखाईआ। दरस दीदार देवे निहकेव, सच सिँघासण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीदार प्रीती धुर दी रीती हस्त कीटी ऊँच नीची सदी बीसी खेल इकीसी एकँकार हरि निरँकार शब्द धार सुरत प्यार प्रेमी प्रेमिका प्रेम दए बणाईआ।