१४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी हज़ूरा सिँघ दे घर गुराया
गुर अवतार पीर पैगम्बर लैण हौका, हैरानी हैरानी विच्चों प्रगटाईआ। जगत जीव लेखा चुक्कया साचे नाउँ का, नर निरँकारा हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत वहिण वहे कूड़े दरयाउ का, नईआ नौका संग ना कोए रखाईआ। लेखा चुक्कया भय भाउ का, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। विकार वध्या हउमे हाउँ का, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। माण चुक्कया पिता माउँ का, भईआ भैण संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्क तक्क थक्के, बिन अक्खां निज नेत्र ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं होए हके बक्के, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। सच प्रीती नाम रंगण आत्म परमात्म कोए ना रत्ते, कूड़ी क्रिया घर घर नज़री आईआ। भगत भगवान निरगुण सरगुण सति सतिवादी मिल कोए ना हस्से, हस्ती हरि विच ना कोए समझाईआ। निज नेत्र लोचण नैण सतिगुर दरस करे ना कोए अक्खे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। निरगुण जोत निराकार गृह मन्दिर कोए ना जगे, अन्ध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जूठ झूठ कोए ना तजे, माण अभिमान ना कोए तजाईआ। मन वासना नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा फिरन भज्जे, भव सागर पार ना कोए कराईआ। लहिणा देणा लोकमात कोए ना रखे अग्गे, अगला पन्ध ना कोए समझाईआ। माया ममता हउमे हंगता त्रैगुण अग्नी सृष्ट सबाई तपे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल शब्द स्वामी तेरा नाम कोए ना जपे, रसना जिह्वा बत्ती दन्द दिवस रैण करन पढ़ाईआ। काया काअबा हज़रत वेख्या ना किसे मक्के, जगत मकबरयां बैठे सीस निवाईआ। साचा राम मंज़ल मुकाम किसे ना दस्से, महबूब सनमुख रूप ना कोए दरसाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन शाह पातशाह सति सरूप सच दवारे इक्को फब्बे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी वेख जगत, नेत्र नैण नैण
शरमाईआ। सदी वीहवीं आया वक्त, वाक्य सब नूं दए दृढ़ाईआ। पति परमेश्वर श्री भगवान आपणी करे निरगुण हरकत, निरवैर आपणी कार कमाईआ। दो जहानां मेटे शरक्त, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लोक परलोक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण मात, मता आपणे नाल पकाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो देंदे रहे दात, सरगुण हो के कर पढ़ाईआ। नाम वस्त भण्डार अमोलक भरदे रहे डूँग्घे खात, ख़ातर माण जगत वड्याईआ। गोपी काहन मण्डल मण्डप पाउँदे रहे रास, मोर मुकट सीस टिकाईआ। राम सीता फिरदे रहे बनवास, जगत विछोड़ा समझ सके कोए ना राईआ। कलयुग अन्तिम वेख होए हरास, हैरानी सब दे उपर छाईआ। सच वस्त ना किसे पास, पाशा हरि जू दित्ता उल्टाईआ। रसना जिह्वा अन्तर आत्म हिरदा जपे ना कोए स्वास, मुर्दा दिसे सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, प्रभू तेरे हथ्थ सच्ची वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण रैण दिन, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बताए गिण गिण, गिणती अक्खरां अंकड़यां विच शुमार ना कोए कराईआ। साहिब स्वामी ठाकर परवरदिगार वेस वटाए भिन्न भिन्न, छिन्न छिन्न आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सति सति सच मिले शरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्कण नैण, लोचन इक खुल्हाईआ। निरगुण धार निरगुण कहिण निरगुण ढोला सोहला रहे गाईआ। निरगुण लेखा निरगुण देण, निरगुण लहिणा इक्को घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करनी धुर दी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण गली गली, चौदां लोक चौदां तबक ध्यान लगाईआ । पतिपरमेश्वर वली छली, अछल छल धारी वेस वटाईआ। जिस नूं सीस झुकाउँदे गए विष्न ब्रह्मा शिव योद्धा सूरबीर वड अली, अलाह कहि कहि नाअरा दे लगाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार जिस बाग़ीचे बाग दी महकदी कली, कोमल रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं करन इशारा, सैनत नाल समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र लोचण नैण तक्कण परवरदिगारा, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तेई अवतार निउँ निउँ करन निमस्कारा, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। दस्स गुर बोल जैकारा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। भगत अठारां धूढ़ी टिक्का मस्तक लावण छारा, मस्ती नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी वेख्या तेरा नज़ारा, बेनज़ीर समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी आपणी खेल रचाईआ।
निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल लए अवतारा, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत रुशनाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, कातब माण देवे ना शाहीआ। सृष्ट सबाई जगत बणे ना कोए वणजारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा खेल रचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र लोचण नैण खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी खेल वेख वखाईआ। वाह वाह स्वामी तोले तोल, तोलणहारे तेरे हथ्थ वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत सुत्ते अनभोल, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख विरले चरण प्रीती रहे घोली घोल, घोल घुमाई तेरी इक्को सेव कमाईआ। दूर दुराडे नेरन नेरे शब्द अगम्मी तेरे वज्जदे ढोल, ढोलक छैणा कम्म किसे ना आईआ। जन भगतां बजर कपाटी पड़दे दिते खोल्ह, दूई द्वैती शरअ शरायती परे हटाईआ। सति सरूपी अन्तर आत्म गया मौल, परमात्म आपणा रंग चढ़ाईआ। उलटा कर के नाभ कौल, निझर झिरना अमृत रस झिराईआ। दे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण कलयुग अन्तिम धार, कलकाती फेरा पाईआ। भरमे भुल्लया सर्ब संसार, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। रसना जिह्वा ढोले रहे उच्चार, गोले बण ना सेव कमाईआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कार, डण्डावत कर ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मी रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झुक झुक करन सजदा, सहज सुभा सीस निवाईआ । हउँ बरख़ुरदार तेरा बरदा, बन्दगी बन्दगी विच्चों नज़री आईआ। ना जिउदा ना कदे मरदा, मुर्दा हो ना गोर समाईआ। एहो खेल पुरख अकाल धुर दे हरि दा, हर घट हिरदे वेखे चाँईं चाँईंआ। नित नवित लोकमात कदे ना डरदा, भय भाउ दोवें आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत सुहेले साचे वरदा, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। डूँग्घी भँवरी काया कवरी विच्चों फड़दा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मंज़ल मनार आपे चढ़दा, बंक दुआर डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला इक्को पढ़दा, बिन पुस्तक करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण धार बारीक, जिस दी सार कोए ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो दस्सदे रहे तारीक, तारीख आपणी आप बदलाइंदा। जिस दी निरगुण निरवैर निराधार करदे रहे उडीक, सो साहिब सुल्तान मेहरवान फेरा पाइंदा। जिस नूं परवरदिगार कहे लाशरीक, मुकामे हक डेरा लाइंदा। जिस दे हथ्थ सर्ब तौफ़ीक, तोहफ़ा घर घर आप पहुंचाइंदा । जिस नूं सजदा करे कुरान मज़ीद, मौजूदा नज़र किसे ना आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दी करके गए ताईद, ताबेदारी विच सेव कमाइंदा।
जिस दी नानक गोबिन्द लिख के गए रसीद, जगत अक्खरां नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जिस नूं भगतां मन्नया ठीक, काया ठीकर भन्न वखाइंदा। जिस नूं सूफ़ी कहिण लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आइंदा। जिस नूं सन्तां मन्नया सब तों नज़दीक, दूरन दूर पन्ध मुकाइंदा। जिस नूं गुरमुख कहिण सदा सुरजीत, जन्म मरन ना कोए रखाइंदा। जिस नूं गुरमुखां गुरसिखां मिल के लाई प्रीत, प्रीतम इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर परम पुरख तेरी वेखण झाकी, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। नव नौ चार दी दे बाकी, लहिणा देणा सर्ब दा हिसाब मुकाईआ। सचखण्ड दुआरयो खोल्ह अगम्मी ताकी, धुर दा झरोखा पड़दा दित्ता उठाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, निरगुण जोत बाती चन्द रुशनाईआ। शब्द कहाणी दस्से धुर दी साखी, साख्यात दए समझाईआ। बण के परम पुरख प्रभ कमलापाती, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। नाम जाम पिलाए धुर दा साकी, साका आपणा दए दृढ़ाईआ। कोई समझ ना सके बन्दा ख़ाकी, ख़ालस तेरी धार ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी करे आसी, आसा तृष्ना आपणे विच समाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जावण बलिहारी, बलि बलि कहि रहे जस गाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी वारी, सब तेरी ओट तकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सिक्दारी, दो जहानां हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारी, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारी, वारता आपणी नाल दृढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे नाम ख़ुमारी, ख़ुमार आपणा इक चढ़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर तैयारी, धुर दा ढोला सिफ्ती रही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नूं दस्सण, दृष्टी दृष्टी नाल मिलाईआ। वेखो कूड़ कुड़यारे कलयुग नस्सण, भज्जण दिवस रैण वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी लख चुरासी वरोले आप मक्खण, सति मधाणा हथ्थ उठाईआ। सन्त सुहेले आया रखण, रक्षया करे चाँईं चाँईंआ। धुर दा मार्ग आया, दस्सण, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया आया मथन, चरणां हेठ दबाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां पड़दे आया ढकण, ओडण नाम हथ्थ उठाईआ। कूड़ी क्रिया आया कढ्ढण, ममता मोह मिटाईआ। अमृत देवण आया रसण, झिरना रिसक रिसक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल्या जोड़ा, धुर दी जोड़ी हरि बणाईआ। सारे कहिण वेखो लग्गा होड़ा, सस्सा सतिगुर सिफ्त सालाहीआ। लख चुरासी दस्से जीव जंत मिठ्ठा कौड़ा, हँ ब्रह्म खोज खुजाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार फिरे दौड़ा, दो जहान ज़िमीं आसमान
पूरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जिस ने आपणा कागत रख्या कोरा, गुर अवतार पीर पैगम्बर हथ्थ ना कोए लगाईआ। ओस दे उपर लगा के आपणी मोहरा, मेहर नज़र नाल तकाईआ। तिस दी कलयुग अन्तिम लोड़ा, पारब्रह्म आप दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई होए अन्ध घोरा, सच्चा चन्द मुख छुपाईआ। ओस वेले शब्दी सुत धुर दा बांका आवे छोहरा, जोबनवन्ता फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखण काग़ज़ चिट्टा, हरफ़ हरूफ़ लकीर नज़र कोए ना आईआ। सारे कहिण वेखो इस दा की निकले सिट्टा, सिट्टा ला ला जुग जुग आए फेरीआं पाईआ। गुर अवतार कहिण एह खेल अगम्मी पिता, पतिपरमेश्वर रचन रचाईआ। गोबिन्द कहे मैं बेशक सब तों छोटा निक्का, बच्चयां विच्चों बच्चा नज़री आईआ। पुरख अकाल मेरे नाल करे हिता, हितकारी हो के दया कमाईआ। माछूवाड़े बिन अक्खरां मैनूं एहो जेहा दित्ता चिठ्ठा, जिस दी चिठ्ठी मज़मूनां विच ना किसे छपवाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण साडा पैंडा मुक्का, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। मूसा कहे मैनूं याद पिछला रुक्का, जो कोहतूर डिगदयां नज़री आईआ। ईसा कहे मैं वेख्या एह काग़ज़ सुच्चा, जिस दी चमक बेपरवाह आप चमकाईआ। मुहम्मद कहे मैं इस दी पुछदा रिहा पुच्छां, परवरदिगार अगली धार ना कोए जणाईआ। नानक कहे मैं इसनूं वेख्या बिना जुस्सा, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे लाड करे वांग पुत्तां, पिता पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। चिट्टा कागज कहे मैं अष्टाम, इष्ट सब दा वेख वखाईआ। मेरे हथ्थ जगत नज़ाम, बेनज़ीर दया कमाईआ। जिस दे उत्ते मेरा महबूब मुहब्बत विच लिखे कलाम, कल्मयां नाल ना कोए पढ़ाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेल तमाम, तामील सब दी आप कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। अष्टाम कहे मैं काग़ज़ कोरा, मेरी बणत ना किसे बणाईआ। मेरे उत्ते परम पुरख आपणे नाम दी लावे मोहरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रहे कोए ना ज़ोरा, ज़ाबर रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सोहणे अष्टाम, की तेरी वड्याईआ। की तेरे उपर रूप लिख्या जाए बनाम, बाली बाले वंड वंडाईआ। की तेरे उत्ते अंगूठयां नाल लगाया जाए निशान, की अक्खरां नाल लेख बणाईआ। भेव खोल्ह आप तमाम, ताकत आपणी दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो मेरा काम, बिन काग़ज़ां काग़ज़ रिहा
जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे श्री भगवान, हरि करता कार कमाईआ। तिस दे उत्ते बिन रसना जिह्वा बोले तुहाडे लिखे ब्यान, तस्दीक लाशरीक आप कराईआ। अगला खेल करे महान, ख़ालक ख़लक आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया बदल देवे नज़ाम, नौबत इक्को नाम वजाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत कर परवान, परवानगी आपणी इक समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र प्रभू उठावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। मेहरवान वेस वटावेगा। देस परदेस सर्ब तजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष सीस निवावेगा। गुर अवतार कर आदेस, पीर पैगम्बर सजदा सहज झुकावेगा। आप वसे अगम्मड़े देस, सम्बल चरण टिकावेगा। जोती जामा धर के भेस, भेखाधारी भेव अभेद आप दृढ़ावेगा। दो जहानां खेडे खेड, खण्डा खड़ग नाम चमकावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस ने दिते भेज, भजन बन्दगी सो आपणा नाम समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे हेत, हितकारी बण के मेल मिलावेगा। काग़ज़ कहे बेशक मेरी नहीं कोई कीमत, जगत ना कोए वड्याईआ। मेरा मौका जिन्हां भगतां मिल्या उह समझण ग़नीमत, गहर गम्भीर गवर दए वड्याईआ। प्रेम प्यार की जाणे सागर जल जल मीनत, हरिजन हरि हरि दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। काग़ज़ कहे मैं दस्सां कवाइद, काइदा इक समझाइंदा। मेरा गोबिन्द नाल ऐहद, ऐहदनामा लया लिखाईआ। पता किसे नूं अजे नहीं लग्गा शायद, शाह सुल्तान समझ किसे ना आईआ। रसना जिह्वा कर के समझावे ना कोए वाहिज़, नग़म्यां विच कोए ना गाईआ। मेरा जाणे ना कोए फ़राइज़, फ़रार हो के सब तों मुख छुपाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां करां अज़माइश, धुर दे नावें विचों नावें जगत प्रगटाईआ। मेरा तूल अर्ज़ करे ना कोए पैमाइश, पैमानयां विच नाप ना कोए जणाईआ। प्रभ चरण दुआर मेरी रहाइश, आरामगाह इक समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को माणा सच्चा ऐश, आशक माशूक समझ किसे ना पाईआ। मेरे उत्ते लेख लिखण वाला कदी ना आवे विच तैश, गुस्सा ग़म ना कोए जणाईआ। जद वेखां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करे हदायत, हज़रत सर्ब नूं सच समझाईआ। मेहरवान हो के आपणा नाम करे अनायत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जन भगतां ख़ातर मैनूं रख्या कर कफायत, आपणे चरणां हेठ दबाईआ। मैं अन्तिम करनी उन्हां हमायत, जो हउमे रोग गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। कागज़ कहे, मैं आपणा लेख दृढ़ावांगा। जिस नूं दो जहान करन आदेस, तिस दा आदल इक समझावांगा। जिस नूं मन्नदे सति नरेश, तिस दा नाम इक प्रगटावांगा। जिस नूं कैहिंदे रहे हमेश, उस दा भेव अभेद
खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। काग़ज़ कहे, मैं सेव कमाउणी ए। खेल दस्सां अलख अभेव, जिस लीला अचरज आप वखाउणी ए। जिस नूं लभ्भदे देवी देव, तिस निरगुण जोत रुशनाउणी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी सति दृढ़ाउंणी ए। कागज़ कहे मैं कार कमावांगा। पिछला लेखा सर्ब दृढ़ावांगा। गुर अवतारां नाल रलावांगा। पीर पैगम्बरां फड़ उठावांगा। जन भगतां अक्ख खुल्हावांगा। कीता कौल इकरार, इकरारनामे उत्तों दरसावांगा। जिस नूं छाप सके ना कोए इशतयार, शकल अक्ख़रां विच ना कोए बणावांगा। जिस दा खेल चले जुग चार, हुक्म चौकड़ी इक वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, घर पड़दा इक खुल्हावांगा। घर पड़दा इक्को खुल्हेगा। जन भगत साचे तोल तुलेगा। धुर दा काग़ज़ लोकमात कदे ना रुलेगा। सतिजुग दस्से साची धार, सच फुलवाड़ी विच फुलेगा। जिस दा लेखा सके ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब स्वामी तुठेगा। कागज़ कहे मैं दस्सां चंगा, चंगी तर्हां समझाईआ। मेरा लिख्या कदे ना होवे मंदा, माहबदौलत मेरी सेवा लाईआ। मेरा लेखा मन मति बुध समझ सके ना बन्दा, बन्दश विच फैसला ना कोए सुणाईआ। वेख सके ना नेत्रहीण जीव अन्धा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा धुर दा संग निभाईआ। कागज़ कहे मैं भगतन मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आपणे उत्ते रखी अठारां ध्याए गीता, अञ्ज़ील कुरान सीने विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी रचना आप जणाईआ। धुर दी रचना आप बणाउंणी ए। साची सनद बिन अक्खरां लिख के, धुर दरगाह आप टकाउंणी ए। जो भगत प्रेम प्यारे हित दे, तिन्हां हथ्थकड़ी दो जहान आप तुड़ाउंणी ए। पहली अस्सू शब्द सुत हुक्म सुणाउणे अगम्मी पित दे, पात्र पाती वंड ना कोए वंडाउंणी ए। जो गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले जुग जुग साची सिख्या रहे सिखदे, तिन्हां सिक्खां चोटी चढ़ के आपणी जोत जगाउंणी ए। जिहड़े महल अटल मन्दिर अंदर नहीं दिसदे, तिन्हां नज़र कर फ़ज़ल अक्ख नाल अक्ख मलाउंणी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नाल ज़ोर हिक दे, हिकमत आपणी ना किसे समझाउंणी ए। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गए लिखदे, लिख लिख लेख रेख वंड ना किसे वंडाउंणी ए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आप अनडिठ दे, अनडिठड़ी कार जन भगत विहार आप कराउणा ए।
२० भाद्रों २०२१ बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह पिण्ड महावा
गुर अवतार करन प्रणाम, सचखण्ड दवारे सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर करन सलाम, परवरदिगार तेरी शरनाईआ। जुग चौकड़ी वेख्या जगत जहान, लोकमात ध्यान लगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा झुल्लदा दिस्या निशान, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। सदी वीहवीं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मन वासना होया हराम, हिरदे हरि का नाम ना कोए समाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया फिरे शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब किसे घर ना आए सच पैग़ाम, नौबत नाम ना कोए वजाईआ। माया ममता तृष्ना होए ग़ुलाम, ग़ुरबत सके ना कोए मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सदी सदीवी जो देंदे रहे पैग़ाम, धुर संदेसा नाम सुणाईआ। अन्तर आत्म सके ना कोए पहचान, बेपहचान हो के आपणी कल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे रिहा सुणाईआ। गुर अवतार करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। पीर पैगम्बर उच्ची कूकण रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं होए ख्वार, ख़ालक ख़लक मख़लूक तेरी सार किसे ना पाईआ। साचा दिसे ना कोई यार, प्रीती हक ना कोए निभाईआ। चौदां लोक दिसे ख्वार, चौदां तबक धीरज धीर ना कोए धराईआ। चौदां विद्या समझ सके ना कोए संसार, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। तोबा तोबा इसत्गफ़ार, गाफ़ल वेखी मात लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, पतिपरमेश्वर परवरदिगार शाह पातशाह तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार करन आस, आसा तेरे विच्चों प्रगटाईआ। पीर पैगम्बर रखण ख्वाहिश, जीव जंत तेरे तेरे विच समाईआ। कलयुग अन्तिम होए सारे उदास, घर घर हैरानी इक्को छाईआ। मिल्या मेल तेरा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। सच जोत निर्मल दिसे ना कोए प्रकाश, अन्ध अज्ञान ना कोए रुशनाईआ। रसना जिह्वा शब्द ना कोई स्वास स्वास, पौण पवणां राग ना कोए अल्हाईआ। साची धुन ना कोई नाद, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार करन झोली, दर ठांडे सीस निवाईआ। पीर पैगम्बर बोलण हौली हौली, आहिस्ता आहिस्ता रहे जणाईआ। परवरदिगार नूर ख़ुदा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साचा तोल इक्को तोली, तोलणहारा बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत काया चढ़या रंग किसे ना चोली, रंगत रंग सके ना कोए रंगाईआ। मन वासना सृष्ट सबाई होई गोली, घर घर सेव कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म समझे कोए ना बोली, अनबोलत तेरा राग राग रागनी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल जो कीता इकरार कौल उपर धवली, लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी प्रीत, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण अनलेक कमचखेल, ख़ालक ख़लक वड वड्डे तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण हो के सरगुण मेल, मेल मिलावा थाउँ थाँईंआ। एथे ओथे दो जहानां बण सज्जण सुहेल, सगला साथी धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकाउणा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नैण पेखा, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देंदे गए संदेसा, खाणी बाणी धुर दा हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण वटावणहारा वेसा, वेस अवल्ला रूप वटाईआ। शाह पातशाह राज राजान नर नरेशा, निरवैर निराकार इक अख्वाईआ। भगत वछल सन्त उधारन जिस दा पेशा, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव महेषा, करोड़ तेतीसा धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जगावण अलख, उच्ची कूक कूक नाअरा जगत अल्हाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल हो प्रतख, पारब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी पूरा कर हक, हकीकत धुर दी दए समझाईआ। मुरीद मुर्शद खोल्ह आपणी अक्ख, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता कर भठ्ठ, जोती अग्नी लम्बू लाईआ। चार वेदां अठारां पुराणां धुर दा मार्ग दस्स, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश कर पढ़ाईआ। परवरदिगार पुरख समरथ, दीन दयाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। बोध अगाध शब्द नाद महिमा तेरी अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे जस गाईआ। जन भगतां रख दे कर हथ्थ, सिर ओढन इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दुआर सति सरनाई रहे ढठ्ठ, सीस जगदीस इक झुकाईआ। नाता तुट्टा तत अठ्ठ, सरगुण रूप ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शहिनशाह तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्ट सबाई कीता नंग, सतिगुर शब्द पड़दा नज़र किसे ना आईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया नच्चे वांग मलंग, फिर फिर डोरू डंका रही वजाईआ। सुत शब्द मिल के किसे ना आया अनन्द, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। निझर झिरना अमृत जाए ना कोई सिंज, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे ना कोई गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी इक सरनाईआ। धुर दा ढोला सोहला सुणिउ इक्को छन्द, शरअ शरीअत बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर तेरा सच्चा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर
पैगम्बर करन अरदास, नमो नमो सीस झुकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाश, श्री भगवान तेरी ओट तकाईआ। सो पुरख निरँजण दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी शब्दी वेखी रास, बिन गोपी काहन रास रचाईआ। जन भगतां साचे सन्तां निर्मल जोत कर प्रकाश, दीवा बाती कमलापाती इक्को इक टिकाईआ। कलयुग मुक्के अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द करे रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरे नाम दी गावण गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, परमात्म आत्म आत्म परमात्म ।