पुस्तकालयभाग १७

२० भाद्रों २०२१ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे घर पिण्ड भरोभाल

सचखण्ड दवारे अबिनाशी अचुत, सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान सोभा पाईआ। चरण कँवल सुत दुलार शब्दी सुत, दर ठांडे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी वेखी रुत, ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सच वस्त किसे कोल ना कुछ, लख चुरासी भाण्डे नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पैंडा रिहा मुक्क, पाँधी मंज़ल चढ़ के बैठे डेरा लाईआ। आत्म परमात्म तेरा बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। निरगुण निरवैर निरँकार कवण दवारे बैठों लुक, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप हने्हरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन दिसण ना इक मुठ्ठ, आत्म परमात्म नाता ना कोए जुड़ाईआ। पंच विकार गृह गृह घर घर जीवां जंतां रिहा कुट्ट, साध सन्त देण दुहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दर दर पाई लुट्ट, धीरज धर्म सति संग ना कोए रखाईआ । मन ममता वेखी फुट्ट, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार क्यों बैठों चुप्प, बेज़बान बिन रसना आपणा हुक्म ना कोए सुणाईआ। साध सन्त भगत भगवन्त तैनूं रहे झुक, दोए जोड़ सीस निवाईआ। ठाकर स्वामी हो के गहर गम्भीर तुठ, बेअन्त बेपरवाह आपणी नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान प्रभ धुर दे ठाकर, सो पुरख निरँजण तेरी सति सरनाईआ। कलयुग भँवरी वेख डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर गवर आपणा फेरा पाईआ। साचा अमृत साढे तिन्न हथ्थ दिसे किसे ना सागर, सति सरोवर बैठे मुख भवाईआ। निज नेत्र नज़र ना आए करीम करता कादर, परवरदिगार जलवा दिसे ना नूर इलाहीआ। साध सन्त सूरबीर बणे ना कोए बहादर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन वासना दए मिटाईआ। बिन तेरे निर्मल कर्म करे ना कोए उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाम दे बण सौदागर, वस्त अमोलक

चौदां लोक चौदां तबक गए वरताईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां कोई ना देवे आदर, आदर्श अगम्मा सच इष्ट ना कोए जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरा नाम दान पढ़न उपर काग़ज़, अन्तर आत्म ध्यान ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठा प्रभ अबिनाश, पुरख अबिनाशी तेरी इक सरनाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा निवास, भूमिका नज़र किसे ना आईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, दीवा बाती संग ना कोए रखाईआ। मुकामे हक पाकी पाक, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों तेरे मिलण दा होवे इतफ़ाक, निरगुण सरगुण मेलें चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो कहके गए भविख्त वाक्, वाक्य तेरा जगत सुणाईआ । सो साहिब सुल्तान खोल्ह अगम्मी ताक, पड़दा ओहला दए उठाईआ। भेव खुल्हा लोकमात, भावी भउ ना कोए रखाईआ। वस्त अमोलक दे दात, धुर भण्डारा नाम वरताईआ। लख चुरासी दस आपणी ज़ात, ज़ात पात वरन बरन पन्ध मुकाईआ। कर प्रकाश तन माटी ख़ाक, पंज तत वज्जे इक वधाईआ। ज़ाहर बातन तेरी इक्को बात, बैतल आपणा धाम दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान हो सहा सदा नित, सहायक इक्को नज़री आइंदा। कोई ना जाणे तेरी वार थित, दिवस रैण वंड ना कोए वंडाइंदा। तूं ठाकर स्वामी अबिनाशी पित, पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा। शब्द दुलारे गोबिन्द संग कीता हित, बण हितकारी वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी बिन शाही लिख के चिट, बिन अक्खर आपणी धार प्रगटाइंदा। जिस दा भेव अभेदा भविख, भविख्त वाक्ां विच ना कोए समझाइंदा। जगत कवीशर पए ना किसे दिस, रसना जिह्वा सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच दुलारा मंग मंगाइंदा। सच दुलारा मंगे मंग, मांगत बेपरवाहीआ। अबिनाशी करते सुहावणहारे सच पलँघ, सचखण्ड वज्जे तेरी वधाईआ। तेरा घर तेरा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। जिथ्थे ना कोई सूरज चन्द, रवि शशि ना कोए वड्याईआ। मण्डल मण्डप ना कोई ब्रह्मण्ड, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज रूप ना कोए दरसाईआ। साचे धाम धुर दे राम वसणा संग, मुकामे हक तेरी शरनाईआ। साचे अस्व शाह सवारे कसणा तंग, ज़ीन पाखर आख़र आपणी इक्को पाईआ। नाम निधान दो जहान वजाउणा मृदंग, ताल तलवाड़ा नज़र किसे ना आईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आउणा लँघ, ज़िमींं असमान चरणां हेठ दबाईआ। खेल वेखणा विच वरभण्ड, सृष्ट सबाई होई रंड, नर हरि कन्त ना कोए हंढाईआ । भेव चुकया ना रसना जिह्वा बत्ती दन्द, आत्म अन्तर परमात्म गाए ना कोई छन्द, सोहला ढोला राग नाद नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। मेहर कर सूरे सरबंग, सच दुआर आप लँघ, काया मन्दिर अंदर निरगुण फेरा पाईआ।

पड़दा खोल्ह किवाड़ी बन्द, जोत अगम्मी चाढ़ चन्द, अन्ध अन्धेर इक मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। शब्द सुत धुर दुलारा, इक्को इक जणाईआ। सो पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़ा, हरि पुरख निरँजण पड़दा लाहीआ। तेरा नाउँ एकँकारा, आदि निरँजण तेरा नूर इक रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरा सहारा, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। पारब्रह्म तेरा पसारा, ब्रह्म तेरा रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा भण्डारा, त्रैगुण माया झोली पाईआ । पंज तत तेरा अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वंड वंडाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज, चारे खाणी तेरा सहारा, चारे बाणी तेरी सिफ्त सालाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण लए अवतारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान बण लिखारा, खाणी बाणी बोध अगाध दृढ़ाईआ । तेई अवतारां दए सहारा, नाम निधान बोल जैकारा, जोती नूर कर उज्यारा, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। पीर पैगम्बर बख्श बख्श चमत्कारा, ईसा मूसा मुहम्मद खोल्ह किवाड़ा, जलवा नूर इलाही परवरदिगर इक वखाईआ। नानक गोबिन्द कर प्यारा, शब्दी शब्द शब्द वणजारा, दो जहान ला अखाड़ा, नाम निधाना नाद वजाईआ। कातब हो के सच लिखारा, सृष्ट सबाई लेख विचारा लख चुरासी जाणे किनारा, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग देंदा रिहों लारा, दस्सदा रिहों शब्द इशारा, बिन अक्खां अक्खां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। दर ठांडे सीस ग़रीब निवाज़, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। शाह पातशाह सच्चे महाराज, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवें दात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। अन्तिम सब दी करके वफ़ात, फ़ातया लोकमात पढ़ाईआ। जोत विच मिला के जात, जाती आपणी खेल कराईआ। बिन अक्खरां लेखा दस्स अगम्मी इक लुगात, जिस दी अल्फ़ ये समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अल्फ़ ये ना जाणे नुकता, नज़रीआ नज़र ना कोए उठाईआ। तेरा हुक्म हाकम महबूब मुहब्बत अंदर पुखता, पुश्त पनाह आपणी इक वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि वेला वक्त कदे ना मुकदा, थित वार वंड ना कोए वखाईआ। जिस दे हुक्म अंदर पीर पैगम्बर पंज तत ख़ाकी तन बुत्त उठदा, नित नवित फेरा पाईआ। आज़िज़ मस्कीन निमाणा हो के पुछदा, बरदा हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सुत शब्द कहे अलख एक, एकँकार जणाइंदा। कलयुग अन्तिम तेरी टेक, टिक्का मस्तक अवर

ना कोए लगाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार धर भेख, कूड़ा भेख तेरा राह तकाइंदा। सच वसा सम्बल देस, जिस दा दरवाज़ा नज़र कोए ना आइंदा। गोबिन्द सुत कर हेत, नेतन नेत रूप वटाइंदा । रुत्त सुहञ्जणी मौले चेत, गुलशन सच बहार लगाइंदा। निज नेत्र लोचन आपणे नैण पेख, पेखणहार तेरा राह सर्ब तकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, आसा मनसा पूर कराइंदा। सुत शब्द कहे प्रभ आ, आमद आपणी दए जणाईआ। कलयुग अन्तिम बण मलाह, चप्पू धुर दा नाम उठाईआ। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां दे इक सलाह, धुर दी सिख्या इक समझाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब सब दा पिता माँ, पुरख अकाल अख्वाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाँ, जिस दी रसना जिह्वा रही सुणाईआ। सो साहिब स्वामी सब दी पकड़े बांह, वरन बरन ज़ात पात ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म सच वखाए निशां, निशाना इक्को इक जणाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे माण जगत वड्याईआ। शब्द सुत कहे प्रभ आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया मुक्कण झेड़े, झगड़ा कोए नज़र ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता पाए घेरे, तुध बिन फंद ना कोए कटाईआ। राह तक्कण तेरा गुरू चेरे, चेले गुर तेरा ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत कहिण कलयुग अन्त श्री भगवन्त करे मेहरे, मेहर नज़र उठाईआ। सन्त सुहेले साचे भगत चढ़ाए आपणे बेड़े, नईआ नौका इक्को नाम जणाईआ। नाते जोड़ तेरे मेरे, मैं ममता दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वेखणा सच्चा दर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा आपणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी वड्याईआ। सति वजा धुर दा ढोल, ढोलक छैणा कम्म किसे ना आईआ। हर घट अंदर जाणा मौल, मौला रूप बेपरवाहीआ। नाम कंडे तोलणा तोल, जगत तराज़ू परे सुटाईआ । कूड़ी क्रिया काया विच्चों लैणा फोल, दुरमति मैल धवाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लैणे विरोल, नाम मधाणा इक रखाईआ । शाह सुल्तानां राज राजानां कढ्ढणे पोल, पड़दा ओहला अन्त चुकाईआ। कर प्रकाश उपर धौल, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। शब्द कहे मेरा गोबिन्द रूप, महिमा सिफ्त सालाहीआ। फिरे दरोही चारे कूट, दहि दिशा इक्को राग अल्हाईआ। सुत दुलरा तेरा पूत, पिता पुरख अकाल तेरा ध्यान लगाईआ। लख चुरासी वेखां ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी तेरा रूप नज़र ना आईआ। तूं शहिनशाह पातशाह धुर दा भूप, राज राजान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण निरवैर खोल्ह अक्ख, आख़र इक ध्यान लगाईआ। सच सरूप हो प्रतख, पारखू बण के वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर

जो भविख्त लेखा गए दस्स, नाता जोड़या कलम शाहीआ। सब दा नेड़े आ के दे हक, हकीकत सब दी झोली पाईआ। सदी चौधवीं तेरे उत्ते प्या शक, शकूक सके ना कोए मिटाईआ। कवण दवारे ग्यों नठ्ठ, आपणा मुख लुकाईआ । नूर नुराने नौजुआने मुख नकाब चक्क, शाह नवाब फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। परवरदिगार बोले जैकारा, इक्को इक जणाईआ। शब्द सुत वेख खेल न्यारा, नर नरायण आप दृढ़ाईआ । साचे दर इक्ट्ठे कर गुर अवतारां, पैगम्बर नाल मिलाईआ। सभना देणा इक इशारा, सैनत नाल समझाईआ। चार जुग दा लेखा सब दा कढ्ढणा बाहरा, गुप्त सके ना कोए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। परवरदिगार कहे मोहे सच तौफ़ीक, महिबान बीदो मबायण वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर नज़दीक, अगला पिछला पन्ध चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो करदे गए उडीक, अन्तर अन्तर राह तकाईआ । जिन्हां मंज़ल मार्ग पन्ध दस्सया बारीक, कदम कदम चल ना कोए मुकाईआ। सो साहिब सुल्तान लाशरीक, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ । सब दा वेखे कलमा सच हदीस, हज़रत हक पढ़ाईआ। भेव खुल्हाए सपारे कुरान मजीद, मौजूदा हो के दए दृढ़ाईआ। किसे समझ ना आई साहिब दी साची ईद, फ़ितरत बणे ना कोए लोकाईआ। मुहम्मद कीती इक ताकीद, ताईद जगत दुनिया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार पिछली रसीद, पड़दा ओहला आप उठाईआ। श्री भगवान कहे सद धुर दे बच्चे, जिन्हां बचपन दिती वड्याईआ। राह छड्ड के आए काया माटी भाण्डे कच्चे, काची गगरीआ नाता ना कोए रखाईआ। शब्दी शब्द संदेसा दे के आए धुर दे पते, पतिपरमेश्वर इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं पत आपे रखे, रक्षक बणके साहिब गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फ़रमाना इक अल्हाईआ। सुत दुलारा देवे सद्दा, धुर दा नाद वजाईआ। वेखो खेल सूरा सरबग्गा, शाह पातशाह शहिनशाह आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दवारे हुक्मे बधा, बन्दगी इक्को सीस निवाईआ। ततव तत ना दिसे बन्दा, ख़ाकी तन ना कोए हंढाईआ । ना कोई वस्त्र चोली रंगा, भूष्ण ओढण तन ना कोए वड्याईआ। बिन कपड़ दिसे कोई ना नंगा, संग रखे ना लेफ तलाईआ । मेहरवान साहिब सुल्तान सच सुहाणा पलँघ रंगीला देवे इक्को मंजा, जिस दी पावा चूल ना कोए बणाईआ। अठ्ठे पहर आदि जुगादि दिवस रैण वजे मृदंगा, वड मर्दाना आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाईआ। शब्द सुत कहे आओ गुर अवतार, पीर पैगम्बर संग बणाईआ। वेखो आपणा धुर दा यार, जुग चौकड़ी सच्चा संग रखाईआ। मंज़ल मन्दिर चढ़ के वेखो सब तों वस्या बाहर, अंदर वड़ के वेखो हर घट

डेरा लाईआ। नित नवित जुगा जुगन्त सब दी पैज रिहा संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तिस साहिब समरथ करो निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जिस दा जगत विच्चों सदी बीसवीं उठया एतबार, बेएतबार नज़री आईआ। सो साहिब स्वामी सब नूं रखणहार, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईआ। पुरख अबिनाशी सच इशारे नाल लए उठाल, आपणा हुक्म वरताईआ। नेत्र खोल्हो लोकमात करो ख्याल, जीव जंत वेख वखाईआ। सच्चा ढोला धुर दा सोहला पढ़े ना कोई ज़बान, ज़बा कर कर जीव ख़ुशी मनाईआ। साबत वेखो नज़र ना आए कोई ईमान, अमल विच ना कोई लोकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो दे के आए तुसीं पैग़ाम, पैगम्बर हो के करे शनवाईआ। राम कृष्न करो ध्यान, बंसुरी धुर दी हथ्थ उठाईआ। सीता सुरती ना कोई पछाण, राजा रंग ना कोए रंगाईआ। नानक निरगुण गोबिन्द वेख बलवान, बलधारी बल जणाईआ। पंजां घर घर शोर मचाया बण शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। तेरा धर्म खण्डा दिसे ना किसे म्यान, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। साचा अमृत करे कोई ना पान, बीर रस ना कोए जगाईआ । अन्तर आत्म होवे ना कोई ज्ञान, गोष्ट कर कर सृष्ट रहे सुणाईआ। सूरबीर नज़र ना आए कोई मैदान, ख़ाली निशान रहे झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दिशा सब नूं रिहा वखाईआ। तेई अवतार वेखो झुक, हरि धुर दा हुक्म सुणाईआ। नाता तुटया पिओ पुत्त, भाई भैण संग ना कोए निभाईआ। हरि का नाम घर घर गया रुठ्ठ, अग्गे हो ना कोए मनाईआ। कूड़ी क्रिया कोई ना सके कुठ्ठ, खण्डा खड़ग ना हथ्थ उठाईआ। सदी बीसवीं सब दी औध गई पुग, बैठी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा दृढ़ाईआ। तेई अवतार कहिण बेपरवाही, तेरा अन्त कोए ना आईआ। असीं लेखा लिख के आए कलम शाही, शाही फ़रमान इक सुणाईआ । नाम शहादत दे के आए गवाही, अंकड़यां विच करी कुड़माईआ। तेरे हुक्मे अंदर होए सर्ब गुनाही, हमराही नज़र कोए ना आईआ। एसे कारण तेरा लेखा आए समझाई, समझ समझ नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे बेपरवाही, कल कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला लैणा सुलझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कैहिंदे महबूब, मजलस तेरी सच जणाईआ। तूं वसें उच्च अरूज, अर्श कुर्श तेरी सरनाईआ। तेरी मंज़ल सच मक्सूद मकबरयां वाले देण गवाहीआ। तेरी असल विच्चों वसल लभ्भी ना किसे हदूद, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कलमे विच इलाही तैनूं जाणया मौजूद, हरफ़ हरूफ़ दिती वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा लेखे दए लगाईआ। नानक निरगुण कहे मेरे भगवन्त, वाहवा तेरी वड्याईआ।

तूं आदि जुगादी धुर दा कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ । तेरा नाम निधाना मंत, मंत्र बेपरवाहीआ। जगत सहारा जीव जंत, जगत होए आप सहाईआ। हउँ भिखारी दर दरवेश मंगत, भिखक रूप नज़री आईआ। नाता तोड़ स्वर्ग बहिश्त जंनत, चरण कँवल इक्को ओट तकाईआ। लख चुरासी अग्गे कर के आया मिन्नत, ख़िमां ग़रीबी चाकरी नाल समझाईआ। पुरख अकाल विच इक्को हिम्मत, जो हम रूप लए बणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे इल्लत, इलम आलम दोवें वेख वखाईआ। जिस वेले सतिगुर नाम होण लग्गे बेइज़त, ओस वेले फेरा पाईआ। जिस वेले गुर धामां दी होवे ज़िलत, ख्वारी घर घर नज़री आईआ। ओस वेले निरगुण जामा प्रगटावे पहने आपणी ख़िलत, ख़ालक आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ । गोबिन्द कहे मैं शब्दी धार, सुत दुलारा इक अख्वाईआ। मेरा पिता पुरख अकाल, जन्मे कोए ना माईआ। मैं वसां सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती सके ना कोई बाल, इक्को निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मेरा साहिब सतिगुर ठाकर दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। उह लेखा जाणे शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया कोलों करे बहाल, जूठा झूठा नाता दए तुड़ाईआ। सम्बल वसे सच मकान, बेमुकाम डेरा लाईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया इक अमाम, अमन मालक नूर ख़ुदाईआ। जिस दा दो जहानां सदा इंतज़ाम, नज़ाम आपणे हथ्थ रखाईआ । उह मालक ख़ालक सदा बेपछाण, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त प्रगट होवे नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। नाम खण्डा रखे बिना म्यान, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। साहिब सूरबीर खेले खेल दो जहान, दोए दोए आपणी कार कमाईआ। हउँ बालक नढ्ढा सुत दुलारा अंञाण, दर ठांडे इक्को मंग मंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा अवर ना कोए ध्यान, इष्ट इक्को इक रखाईआ। किरपा करीं श्री भगवान, मोहे देणा धुर दा दान, दाते तेरी ओट तकाईआ । भगत सन्त मिलौणे आण, गुरमुख गुरसिख जगौंणे विच जहान, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। अमृत आत्म कराउणा पान, जोती दीप जगाउणा महान, अनहद शब्द वज्जे सच्ची धुन्कान, आत्मक राग अल्हाईआ। आत्म सेजा करना परवान, नज़री आउणा साख्यात श्री भगवान, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच्चे लैणा मिलाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। साहिब सुल्तान हुक्म सुणाउँदा ए। नव नौजवान आप फ़रमाउँदा ए। मेहरवान मिहबान मेहर नज़र उठाउँदा ए। सचखण्ड दवारे कर परवान, परवाना थिर घर आप फड़ाउँदा ए। सुत दुलारे दे पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरी सेवा लोकमात जणाउँदा ए। सृष्ट सबाई एका राम एका नाम एका जाम, एका रस प्याउँदा ए। एका मन्दिर इक मकान इक निशान, मेहरवान इक झलाउँदा

ए। एका चरण इक ध्यान, एका शब्द इक ज्ञान, अन्तर इक्को इक पढ़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खलाउँदा ए। धुर दा भेव अन्त खुल्हावांगा। पड़दा ओहला सर्ब चुकावांगा। साचा ढोला राग अलावांगा। मौला हो के नज़री आवांगा। गुर अवतारां कीते कौलां, इकरार अन्तिम पूर करावांगा। लख चुरासी कूड़ी क्रिया जो कलयुग पावे रौला, रौणक सब दी मेट मिटावागां। धरनी धरत धवल कर के भार हौला, दूती दुष्ट सर्ब खपावांगा। जन भगतां बण विचोला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मस्तक वेख वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुण सुण ख़ुशी मनाउँदे ने। बिन नैणां अक्खां तक्क, जोती दर्शन इक्को पाउँदे ने। अन्तिम सब नूं मिले हक, हाकम इक्को इक मनाउँदे ने। जिस नूं कोई ना सके ठग्ग, सो ठाकर इक वडयाउँदे ने। जिस त्रैगुण माया अग्न बुझौंणी अग्ग, ततव तत ना कोई तड़फाउँदे ने। जिस ने बिना मक्के काअब्यों काया मन्दिर करौणे हज्ज, हुजरा इक्को इक समझौंदे ने। जिस ने साढे तिन्न हथ्थ अंदर वखौणे मन्दिर मसीत शिवदुआला मठ्ठ, गुरुदुआर रंग रंगौणे ने। जिस लेख चुकाणे तत अठ्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणी झोली पौंणे ने। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, नाम वणजारे गुरमुख लोकमात उपजौणे ने। दूई द्वैती मेट के फट, कूड़े झगड़े पर्हां हटौणे ने। चार वरनां अठारां बरनां ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां इक्को मार्ग दस्स, मंज़ल मक्सूद आप पुचौणे ने। हिरदे अंदर जिस निरगुण हो के जाणा वस, वास्ते आपणे नाल रखौणे ने। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां झोली पा के हक, हको हक वंड वंडौणे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जणाए साचे जस, जस वेद पुराण ना सिफ्त सलौहणे ने। जन भगत ख़ुशी मनाउँदे ने। अन्तर आत्म ढोला गाउँदे ने। तेरी इक्को ओट तकाउँदे ने। दूजा इष्ट ना कोई मनाउँदे ने। नेत्र नैणां नीर वहाउँदे ने। बेनज़ीर तेरा दर्शन पाउँदे ने। कट शरअ ज़ंजीर, झगड़े दीन मज़्हब मिटाउँदे ने। तेरी मन के इक तदबीर, रुतबा तेरे घर पाउँदे ने। तेरी सिफ्त करदे गए शाह हकीर, तेरा फिकरा इक्को इक अलाउँदे ने। बण के नन्न्हे बच्चे बाल हकीर, हकीकी इश्क आप कमाउँदे ने। तेरा नूर जलवा लासानी लातस्वीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, दर घर तेरे सोभा पाउँदे ने। मुरीद मुर्शद मारन हाक, होका दे सुणाईआ। ग़ुरबत विच खोल्ह ताक, तकवा तेरी ओट तकाईआ। पड़दा लाह ज़ाहर बातन आपणी कर बात, भेव अभेद जणाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। साडा लेखा मुक्के हिसाब, किताब सके ना कोए खुल्हाईआ। जाम पिआउणा हयाते आब, हयाती विच्चों हयाती दे बदलाईआ। हउँ तेरे दर बैठे मुहताज,

मुहब्बत तेरी मंग मंगाईआ। तेरे सीस अगम्मी ताज, तख्त निवासी वड वड्याईआ। अन्तिम पूरा करदे काज, करता करनहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गोदी लैणा उठाईआ। साचे सन्त कहिण सतिगुर, साहिब तेरी सरनाईआ। सति दवारे आउणा मुड़, आपणा फेरा पाईआ। सुरती शब्दी जाए जुड़, जोड़ी तेरे नाल जणाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ाउणा घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम वेले जाणा बौहड़, कूक कूक दुहाईआ। किसे ने लिख्या पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा कलम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख कहिण साहिब स्वामी, साख्यात नज़री आईआ । चार जुग तेरी सुणदे रहे कहाणी, कहावत नाल वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी लिखदे गए बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सर सरोवर अमृत आत्म परमात्म मंगदे गए ठंडा पाणी, जलधारा देण दुहाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती की करे निमाणी, सीस सके ना कोए उठाईआ। रोंदी वेखी तेरी चारे खाणी, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। किसे ना मिल्या पद निरबानी, निरबाण पद ना कोए समाईआ। सुघड़ सुचज्जी बणी ना कोई सवाणी, सच्चे घर बहि ना ख़ुशी मनाईआ । सुरती शब्द ना मिल्या हाणी, मन्दिर होई ना अन्त कुड़माईआ। हउँ बाली नढ्ढी कोझी कमली जगत अंञाणी, सोच समझ ना कोए रखाईआ। इक्को चरण सरन तेरे ध्यानी, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। पतिपरमेश्वर मेहरवान करनी मेहरबानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग होणा अन्त सहाईआ। गुरसिख कहे मेरे गुरदेव, गुरू गुरू गुर तेरी वड्याईआ। अन्तर आत्म साची करां सेव, सेवक आपणा आप बणाईआ। तूं दाता दानी अलख अभेव, बेअन्त तेरी वड्याईआ। करां सिफ्त की रसना जिहव, बत्ती दन्द संग निभाईआ। तूं वसणहारा धाम सदा निहकेव, निहचल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त फड़ बाहों लैणा तराईआ। श्री भगवान दूर दुराडा, धुरदरगाही दया कमाईआ। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख एथे ओथे आंढ गवांढा, नेड़ा दूर ना कोए जणाईआ। मुकाम धाम राम भगवान परवरदिगार देवे ठांडा, सीतल धार इक चवाईआ। लहिणा देणा मुकावे कर्म कांडा, प्रकृती फुरती सुरती निरती सब दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि इक्को इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पए हस्स, हस्ती इक्को नज़री आईआ। जिस ने सारे कीते वस, बेवस दिसे लोकाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी गाया जस, सिफ्त सालाह मिली वड्याईआ। सो साहिब पुरख समरथ, महिमा अकथ रिहा जणाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण जोत कर प्रगट, हर घट वेखे थाँईं थाँईंआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, ब्रह्म मति इक जणाईआ। सच

बीज बीज काया वत्त, बण किरसाणा नाम हल इक फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणे मिलण दी दे के अक्ख, बिन अक्खरां दए पढ़ाईआ। जन भगत कहिण प्रभ उह अक्ख की, सच सच दे समझाईआ। जिस नाल लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीं, धरनी धरत धवल वंड वंडाईआ। तेरा दरस नित नवित कर कर लईए जी, जीवण जुगत तेरे कोलों पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच देणा समझाईआ। श्री भगवान कहे मेरी अक्ख अवल्ली, जन भगत दयां दृढ़ाईआ। जो सब तों वक्खरी इक इकल्ली, धाम अगम्मे आप टिकाईआ। जिस दे अंदर जोत निरँजण इक्को बली, नूरो नूर नूर करे रुशनाईआ। उस नूं जाणे हरि करता वली छली, अछल अछल्ल जिस ने खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रिहा टिकाईआ । जन भगत कहे प्रभ दस्स टिकाणा, कवण धाम मिले वड्याईआ। किस बिध होवे सच पहचाना, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। नज़री आवे उह निशाना, जो निशाना सतिगुर दित्ता जणाईआ। दर्शन करीए ओस कान्हा, जो लख चुरासी गोपी रिहा प्रनाईआ। धाम वेखीए उह मकाना, जिस दी छप्पर छन्न ना किसे छुहाईआ। दर्शन पाईए नौजवाना, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पड़दा देणा खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे मेरी अक्ख बेनज़ीर, नाज़क सब नूं आप बणाईआ। जिस दी कोई ना जाणे अकसीर, अकसरीअत विच वंड ना कोए वंडाईआ। नकशे विच ना कोई तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर सके ना कोए कराईआ। जिस दे उत्ते मेहर कर बदल देवां तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। जो अंदर बाहर चोटी वेखे इक अख़ीर, आख़र इक्को घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो अक्ख प्रतख जन भगतां दए खुल्हाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां किहा सच, सच तेरी वड्याईआ। भाग लगावें काया माटी कच्च, कच्च कंचन रूप वटाईआ। मनुआ मन ना जाए नच्च, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। पंच विकारा करे भठ्ठ, ममता मोह मिटाईआ। दुरमति मैल कट, निर्मल रूप प्रगटाईआ। साचा मार्ग दस्स, पाँधी पन्ध चलाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, अक्खीआं विच्चों सिख्या दएं समझाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। तेरी चरण सरनाई कँवल धवल उपर जाईए ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। लेखे लौणे तत अठ्ठ, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। दसवें मिल के जाणा हस्स, सोहँ हँसा राग सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरे वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साची धार करनी उत्पत, उपमा आपणा नाम समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल धुर दी नींह देणी रख, सीं जगत मिले वड्याईआ । जिस नूं अग्नी दाह ना लाए कक्ख, धूंआँधार ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति

सतिवादी रंग चढ़ाईआ। सति सतिवादी रंग चढ़ाउणा, कूड़ रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा पलँघ सुहाउणा, स्वामी बहि बहि डेरा लाईआ। नाम मृदंग इक वजाउणा, अनादी नाद शनवाईआ। साची गंग आपणे चरण नहाउणा, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जगत विछोड़ा रंड चुकाउणा, नार कन्त मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल अंग लगाउणा, दीन दयाल गोद सुहाईआ। सद बख्शंद मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मेल कराउणा, मिलाप विच मेला इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी देणा वर, ब्रह्म ब्रह्मादी आप जणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म, पत पतवन्ते सच देणा समझाईआ। निहकर्मी जणाउणा इक्को कर्म, कर्म कांड डेरा ढाहीआ। मन वासना मिटे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। लेखा चुक्के चम्म दृष्टी चम, चन्द नूर इक रुशनाईआ। पुरख अकाल तेरी साची सरन, सरनगति मिले वड्याईआ । अग्गे लेखा चुक्के मरन डरन, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जम का दूत ना आवे फड़न, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। राए धर्म चुक्के डरन, भय भउ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अन्तिम वर, अन्तष्करन आपणे लेखे लाईआ। श्री भगवान कहे शब्द सुत जग मीता, मित्र शत्रु वेख वखाईआ। नित नवित जिस दी सुहञ्जणी रीता, आदि निरँजण खेल खिलाईआ। जो सदा सहायक ऊँचां नीचां, राउ रंकां वेख वखाईआ। ओस दे नाल करो सच प्रीतां, पीआ प्रीतम इक अख्वाईआ। जिस दीआं सारे करदे रहे उडीकां, तारीखां तवारीखां देण गवाहीआ। ओस दवारे मंगो भीखा, जो भिच्छया दे ख़ुशी जणाईआ। ओस दी सच सुणो हदीसा, जो हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। जो लेखा जाणे जीव जीअ का, जगत जुगत रिहा समझाईआ। जिस लहिणा चुकाउणा अन्तिम साढे तिन्न हथ्थ सीं का, मढ़ी गोर दोवें खोज खुजाईआ। सो साहिब स्वामी नीकन नीका, ऊँचो ऊँच बेपरवाहीआ। जिस ने सतिजुग साचा सांझा दस्सणा इक तरीका, यक तरफ़ा हुक्म सुणाईआ। करवट लै बदले आपणी पीठा, सनमुख हो के दरस वखाईआ। जिस नूं गोबिन्द पुरख अकाल मन्नया पिता, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। सो सब संग करे इक्को हिता, जो दूर नेड़े हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, जोती जाता पुरख बिधाता, कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सच सुणावे धुर दी गाथा, वेस वटाए पुरख समराथा, होए सहाई अनाथ अनाथां, नाम पदार्थ देवे दाता, दौलत इक्को इक वरताईआ। हरिभगत हरिसन्त गुरमुख गुरसिख तेरे नेड़े ना आए मन मति नार कमज़ाता, कुलखणी बैठे आपणा मुख भवाईआ।