२१ भाद्रों २०२१ बिक्रमी हरी सिँघ, पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल
पुरख अकाल कर अदल, गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच वखा आपणी मज़ल, महबूब मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग काया बदल, माया ममता मोह मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर कत्ल, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी प्या ग़दर, मनमति करे लड़ाईआ। जन भगतां पूरी करे कोई ना सधर, साचा संग ना कोए निभाईआ। तेरे नाम दा चार कुण्ट कोई ना कदर, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे दृढ़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर इन्साफ़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरी कुदरत होई गुस्ताख़, कादर करीम तेरी समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो नाम पदार्थ दे के गए दात, बण वणजारे मात वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लिख के गए गाथ, खाणी बाणी राग नाद सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत साध सन्त कलयुग सारे होए उदास, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। मन मनुआ घर विच वड़या बदमाश, सांतक सति नज़र कोए ना आईआ। तेरे मिलण दी अन्तर आत्म पूरी होए ना ख़ाहिश, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। साचे मण्डल दिसे कोई ना रास, गोपी काहन घर घर नच्चण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सो पुरख निरँजण किरपा कर, हरि पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। एकँकार लोकमात वेख आपणा घर, आदि निरँजण कर रुशनाईआ । अबिनाशी करते साचे मन्दिर अगम्म अथाह चढ़, श्री भगवान पड़दा लाहीआ। पारब्रह्म वेख आपणा पंज तत काया माटी धड़, ब्रह्म बैठा मुख छुपाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नड़, ततव तत रही जलाईआ। साचा मिले ना किसे सर, अमृत सरोवर नहावण कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कलमा कायनात रही पढ़, सच महबूब दरस दीदार ना कोए कराईआ। सयदे कर कर धरनी धरत धवल ख़ाक उपर डिग्गण दड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सति तेरी सरनाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तान, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। नित नवित तेरा संदेसा नाम सुनेहड़ा दे के गए ज्ञान, काग़ज़ कलम शाही वंड वंडाईआ। सदी चौधवीं प्रगट होए नौजवान, दाता दो जहान फेरा पाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा खेल करे महान, महिमा अकथ कथ बिन कथनी आपे गाईआ। नव नौ चार वेखे मार ध्यान, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। गुर अवतार
पीर पैगम्बर दर दवारे रहे बोल, धुर दा राग अल्हाईआ। लख चुरासी कलयुग अन्त होई अनभोल, सुत्ती सृष्ट ना कोए जगाईआ। शब्द अगम्मी नाद अनादी घर सुणे ना कोई ढोल, ढोला तेरा राग ना कोए शनवाईआ। साचे कंडे तोले कोई ना तोल, तोलणहारा नज़र कोए ना पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे नाम वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दरगाह साची करन अरज़, मुकामे हक सीस झुकाईआ। परवरदिगार तेरा फ़र्ज़, फ़ाज़ल तेरी रहमत नज़री आईआ। कलयुग खेल वेख असचरज, हैरानी हैरत गैरत सब दे अंदर लए अंगड़ाईआ। कूड़ी क्रिया शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोए ना सके वरज़, भय भाओ ना कोए दृढ़ाईआ। भरमे भुल्ला नार मर्द, मर्द मर्दाने तेरी ओट तकाईआ। जीवां जंतां छुरी सीस करद, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। कीता कौल इकरार चार जुग दी वेख फ़रद, भेव अभेदा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण भिख, प्रभ भिच्छया दे वरताईआ। जो लेखा लिख के आए भविख, काग़ज़ कलम दे वड्याईआ। तिस दा लहिणा देणा हर घट चित, जगत ठगोरी डेरा ढाहीआ। करवट लै बदल लए आपणी पिठ, सनमुख लए आपणी अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह वेख मात, मता तेरे नाल पकाईआ। कूड़ी जगत अन्धेरी दिसे रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ । झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। अल्फ़ ये करे नाच, घर घर डौरू डंक रही वजाईआ। मन वासना होई कमज़ात, मुख घूँगट इक रखाईआ। आत्म परमात्म जुड़े ना किसे नात, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला गाए कोए ना गाथ, गहर गम्भीर ना कोए सरनाईआ। साची करे ना कोए अरदास, आसा पूर नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर ठाकर स्वामी सब दी पूरी कर आस, तृष्ना तेरे नाल मिलाईआ। दो जहान हो मेहरवान झाक, बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहीआ। भरमे भुल्ला पंज तत ख़ाकी ख़ाक, ख़ालस आपणा रूप भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोड़न हथ्थ, बिन हथ्थां सीस निवाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, समरथ तेरी सरनाईआ। सृष्ट सबाई मार्ग दस्स, भरमीआं भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। अमृत झिरना झिरा रस, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। नज़री आ घट घट, गृह गृह सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुका तत अठ्ठ, नौ दर खोज खुजाईआ। दस्म दवारी बहि के हस्स, सोहँ हँसा राग अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, मांगत हो के सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी वड्याईआ।
दो जहान पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, बिन मंज़ल पन्ध मुकाईआ। नाम निधान सच वजा मृदंग, ढोला इक्को इक जणाईआ। अन्तर आत्म परमात्म दे अनन्द, निजा नंद रस चखाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती हउमे ढाह कंध, भाण्डा भरम भनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। सर्ब सुहेला बणके सब दे वस संग, सगल सृष्टी दृष्टी इक्को इक खुल्हाईआ। तूं मालक ख़ालक लख चुरासी तेरी डोरी नाल पतंग, आकाश आकाश सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, कलयुग अन्तिम दर तेरे ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे कुरलाया, सचखण्ड साचे रहे सुणाईआ। किरपा कर सहज सुखदाया, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। कलयुग मेट कूड़ी माया, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। समरथ पुरख सिर रख ठांडी छाया, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तूं आदि जुगादि दाई दाया, दिवस रैण खेल खलाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त तैनूं गाया, रसना जिह्वा तेरी सिफ्त सालाहीआ। रागां नादां ब्रह्म ब्रह्मादा तेरा भेव किसे ना आया, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो वक्त सुहञ्जणा इक्को आया, एकँकार तेरे नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा देणा वखाईआ। एकँकार तेरा नाम डंका, चारों कुण्ट करे शनवाईआ। पकड़ उठाए राउ रंका, राज राजानां शाह सुल्तानां दए हिलाईआ। जन भगतां सुहाए साचा बंका, बंक दवारी इक्को नज़री आईआ। घट घट अंदर तेरी जोती तिनका, किरण किरण करे रुशनाईआ। कलयुग जीवां प्रभ फेर दे मन का मणका, मन ममता मोह मिटाईआ। भेव चुका जीव जग तन का, तन माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। एका वसेरा छप्पर छन्न का, चरण कँवल मिले वड्याईआ। लहिणा मुक्के कूड़े धन का, नाम पदार्थ दए वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मालक तैनूं मन्नदा, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं पिता ओस चन्न दा, जिस नूं गोबिन्द कहि कहि सीस झुकाईआ। लख चुरासी घड़े आपे भन्नदा, घड़न भन्न्हणहार तेरा खेल समझ कोए ना पाईआ। विष्न तेरा हुक्म मन्नदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा आपे डंनदा, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कहिण, कहि कहि शुकर मनाईआ। तेरा दर्शन मंगीए लोचण नैण, अक्ख प्रतख वड्याईआ। तूं साहिब स्वामी साक सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ। जुग चौकड़ी देवे लहिणा देण, देवणहार इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेख वहिण, नव नौ चार धार वहाईआ। नाता तुटा भाई भैण, भईआ संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। आपणा मेला कर मिलाप, दर ठांडा इक समझाईआ।
सृष्ट सबाई इक्को जाप, इक्को मंत्र दए दृढ़ाईआ। तूं दीन दयाल ठाकर स्वामी पुरख अकाल सब दा बाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी गोदी बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। धुर संदेसा नित नवित गए आख, आख़र तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो सख्यात, साहिब सतिगुर फेरा पाईआ। कल मेट अन्धेरी रात, चन्द चांदना कर रुशनाईआ। साची दस्स सच प्रभात, प्रभाती इक्को राग सुणाईआ। तेरा प्रेम तेरा धुर दा नात, साचा साक इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण बौहड़, परवरदिगार वेस वटाईआ। किसे लिखाया आवे ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता वेस वटाईआ । किसे वखाया अवर का और, परवरदिगार नूर अलाहीआ। किसे जणाया सीस झुलाए चौर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा बरदा, दर बैठा सीस झुकाईआ। हुक्मे अंदर तैथों डरदा, भाणे विच रिहा समाईआ। निउँ निउँ सजदा ईसा मूसा मुहम्मद करदा, मुश्किल हल ना कोए कराईआ। कलमा नबी रसूल पढ़दा, आलम इलम ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचा दे समझाईआ। परवरदिगार बेपरवाह, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, हरि पुरख निरँजण दया कमाइंदा। एकँकारा नाउँ धरा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता दस्से राह, श्री भगवान रहिबर इक अखवाइंदा। पारब्रह्म पड़दा लाह, ब्रह्म आपणा संग जणाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार जूनी रहित वेस वटा, जोती जाता डगमगाइंदा। मात पित कोई सके ना गोद उठा, जनणी जन रूप ना कोए वखाइंदा। महल अटल कर इक रुशना, दीवा बाती कमलापाती संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। दीवा बाती ना कोए महल्ल, चार दवारी नज़र कोए ना आईआ । आपणी धारों आपे बल, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल, बैठा बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी अछल अछल्ल, वल छल धारी आपणी खेल खिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर घल, संदेसा धुर दा आप सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक कल आवे चल, कल्की आपणा फेरा पाईआ। दो जहान वेखे जल थल, महीअल पड़दा आप उठाईआ। जोती शब्दी जाए रल, रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। थाउँ थाँ वेखण जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाइंदा। भेव जाणे चौदां लोक, चौदां तबक पड़दा लाहइंदा। वसणहारा साचे कोट, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। प्रगटावणहारा निर्मल जोत, जोती जोत जोत चमकाइंदा । लगावणहारा अगम्मी चोट, नाम नगारा इक सुणाइंदा।
कढ्ढणहारा कूड़ा खोट, कूड़ी क्रिया बाहर कढाइंदा। मंज़ल दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। ओथे कोए ना सोचे सोच, समझ रमज़ ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता वेस वटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा अगम्मड़े देस, जिस देस दा मालक इक्को नज़री आइंदा।
२१ भाद्रों २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गगोबूआ
गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंगां, सति दुआर ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगा, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। गृह मन्दिर वेखीए सचखण्डा, दरगाह साची सोभा पाईआ। आदि जुगादि रहे इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ना कोए सूरज ना कोए चन्दा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना कोए ख़ाकी दिसे बन्दा, बन्दगी रसना जिह्वा ना कोए समझाईआ। ना कोए शस्त्र धार होए खण्डा, खड़ग रूप ना कोए धराईआ। ना कोए रस जणाए गंगा, सरोवर समझ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआर देणी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सो पुरख निरँजण शाह पातशाह सच्ची सरकार, हरि पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। एकँकार वखा सच दरबार, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते सच संदेसा देणा एका वार, श्री भगवान सच दृढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नेत्र नैण अक्ख उग्घाड़, लोयण आपणा इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान तेरा सच दरबारा, सचखण्ड साचा नज़री आइंदा। महल अटल उच्च मनारा, मन्दिर इक्को सोभा पाइंदा। जलवा कर नूर उज्यारा, परवरदिगार खेल खलाइंदा। दीआ बाती कमलापाती जोती जोत जगे अपारा, अपरम्पर आपणी कार कमाइंदा। ना कोए सज्जण मीत मुरारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर सोहणा वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहे प्रभू प्रभ सच्चा, हरि सच तेरी वड्याईआ। तेरा मुकामे हक मुकाम धुर दा पक्का, पुख़ता इक्को नज़री आईआ। जिस दा भेव जुग चौकड़ी किसे ना दस्सा, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। सो तेरी किरपा तेरी मेहर तेरे दवारे दिसा, दर ठांडा वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित देंदा रिहों आपणा हिस्सा, धुर दी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मन्दिर कर रुशनाईआ । सच मन्दिर हरि प्रभ तेरा ठाकर, इक्को नज़री आईआ। जिस दवारे बणे सर्ब सौदागर, दर ठांडे मंग मंगाईआ । देवणहारा करता कादर, करीम बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा सब
दी पूर वखाईआ। आसा पूरी कर भगवन्त, दर तेरे अलख जगाईआ। वेख्या खेल जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाईआ । नाम संदेसा देंदे रहे मणीआ मणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान कर पढ़ाईआ। बोध अगाधे बण बण पंडत, कातब बण के कलम चलाईआ। लेखा दस्सदे रहे तेरा आदि अन्त, बेअन्त सिफ्त सालाहीआ। पड़दा लांहदे रहे जीव जंत, घर घर विच खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। मेहरवान दीन दयाल, दर तेरा नज़री आईआ। शाह पातशाह पुरख अकाल, अकल कल तेरी वड्याईआ। नित नवित तेरा देंदे रहे अहिवाल, हालत सृष्ट सबाई जगत लोकाईआ। जिस दे हथ्थ काल महाकाल, महबूब बेपरवाहीआ। जिस दा नाम शस्त्र सोहणा चिल्ल्हा तीर कमान, दो जहानां डेरा ढाहीआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। लख चुरासी धुर दा काहन, घर घर गोपी काहन नाच नचाईआ। हर घट वसणहारा राम, रम्या इक्को इक अख्वाईआ। देवणहारा धुर पैग़ाम, पीर पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस नूं झुक झुक करन सलाम, सयदे विच लोकाईआ। सो खेल करे भगवान, करनहार इक हो जाईआ। सच दवारे हरि निरँकारे देणा अगम्मी दान, दाता हो के आप वरताईआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, बेपहचान वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा वखाईआ । धुर दा लेखा दस्स भगवन्त, गुर अवतार मंग मंगाईआ। अबिनाशी करते साचे कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अन्त, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, मन वासना होए हल्काईआ। कोए ना जाणे गुर का मंत, अन्तर आत्म लिव ना कोए लगाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह बणया हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। झगड़ा प्या बहिश्त जन्नत, स्वर्गां विच लोकाईआ। अंगीकार हो के कोए ना लावे अंगत, सगला संग ना कोए निभाईआ। दर दरवेश भिखारी मंगत, नौ दवारे अलख जगाईआ। दस्म दवारी तेरे प्रेम दी करे कोई ना संगत, सज्जण सच ना कोए मिलाईआ । दर ठांडे करदे मिन्नत, निउँ निउँ लागण पाईआ। कलयुग कर्मां वेख इलत, ज़िलत विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। मेहरवान प्रभ साचे ख़ालक, दर तेरे अलख जगाईआ। आदि जुगादी धुर दे प्रितपालक, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम बण सालस, दो जहानां वेख वखाईआ। गुरसिख सज्जण कढ्ढ सालस, ख़ालस ख़ालसा आपणा रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया मेट आदत, माया ममता मोह चुकाईआ। आपणे नाम दी दस्स इबादत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। साचे घर कर तुआरफ़, आपणा फेरा पाईआ। निर्धनां नेड़े आ के कर हफ़ाज़त, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख चुकाउणा थाउँ थाँईंआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन कूक, सच दवारे हाल सुणाईआ। फिरी दरोही चारे कूट, दहि दिशा होई हल्काईआ। घर घर वड़या जूठ झूठ, ममता मोह नाल रलाईआ। साचा दिसे ना कोए पूत, सपूत नज़र कोए ना आईआ। तेरा शब्द दो जहानां वेखणहारा दूत, जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। पड़दा लाहे पंज तत काया भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ । जीव जंत साध सन्त सदी वीहवीं सुत्ते घूक, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे आख, आख़र अन्त जणाईआ। आपणा पूरा कर भविख्त वाक्, भाख्या भाषा विच बदलाईआ। कलयुग जीव होए ग़ुसताख़, ग़ुस्से विच लोकाईआ। बन्द किवाड़ी खुल्हे किसे ना ताक, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। नौ दुआर ना मुक्के वाट, दसवें बहि ना ख़ुशी मनाईआ। शब्दी धुन ना सुणे आवाज़, आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। साची पढ़े ना कोए निमाज़, वज़ूह हक ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा बाहरों करदे पाठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो लोकमात दस्सी जाच, सो याचक गए भुलाईआ। गुप्त ज़ाहर बातन करे कोई ना बात, बैतल रूप ना कोए वटाईआ। घर मिले ना हयाते आब, अमृत रस झिरना ना कोए झिराईआ। हुजरा सोहे ना कोए महराब, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। नज़र आए ना हक जनाब, लाशरीक ना दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ अन्तिम वेला, थित वार तेरे हथ्थ वड्याईआ। कूड़ी क्रिया घर घर बणया गुरू चेला, साचा सतिगुर समझ कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बणया बेला, टिल्ले पर्वत कोटन देण दुहाईआ। साहिब मीत ठाकर स्वामी मुरीद मुर्शद ना मिले सज्जण सुहेला, आत्म परमात्म संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त लैणा सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेख वेला वक्त, वास्ता दर तेरे अरज़ोईआ। हाहाकार करे सृष्ट सबाई जगत, जीवण जुगत ना कोए समझाईआ। साची नज़र ना आवे कोई शक्ति, शख्सीअत बैठी मुख भवाईआ। माया ममता पाया फ़र्क, पड़दा दूई देणा उठाईआ। तेरे नाल नानक गोबिन्द ला के गया शर्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध तेरी वड्याईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ उठ वेख तक्क, तकवा तेरा इक्को नज़री आईआ। साडी झोली पा हक, हकीकत इक्को मंग मंगाईआ। कलयुग जीव अन्तर रिहा कोई ना सति, कर्म धर्म ना कोए जणाईआ। तेरे नालों सब दी बदल गई अक्ख, मिलण वाला पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। चार कुण्ट खेल बाज़ीगर नट, कलयुग आपणा स्वांगी स्वांग वखाईआ। साची सिख्या गई नठ्ठ, मिथ्या होई लोकाईआ। फिर फिर वेख
अठसठ, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती सत्थर बैठी घत, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जूठ झूठ वड़या मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। धीआं भैणां कोई ना रखे पत, पतिपरमेश्वर भुल्लया बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं दूई द्वैती लग्गा फट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सिर चरणां उत्ते बैठे सट, अक्ख प्रतख ना कोए उठाईआ । अल्ला राणी रंगले तक्क हथ्थ, नथ्थ सुहाग ना कोए जणाईआ। चौदां तबक ख़ाली हट्ट, वणजारा बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। पीर पैगम्बर हो ख़ामोश, सजदा सीस झुकाईआ। तेरे दर्शन नूं रहे लोच, इक ध्यान लगाईआ। अञ्जील कुरान मसलयां विच्चों करन खोज, लभ्भण वाहो दाहीआ। भुक्खे मरन रोज्यां विच रोज़, राज़क रिज़क रहीम तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। मसलयां विच ना आवे तेरी सोच, बुद्धी समझ ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्तिम चुक्के कोई ना बोझ, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। लख चुरासी काया कपड़ लग्गा रोग, हउमे रही सताईआ। साची देवे ना कोए चोग, तेरा नाम बिन अल्फ़ ये करे ना कोए पढ़ाईआ। अक्खरां नाल पढ़न सलोक, जिह्वा नाल गाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़के सच दवारे परमात्म तेरी माणे कोए ना मौज, मिल मिल ख़ुशी ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ साचे चोजी, प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बाले नढ्ढे बैठे तेरी गोदी, बालक रूप सुहाईआ। कलयुग मात झगड़ा प्या जञ्ञू बोदी, तिलक देण दुहाईआ। साध सन्त होए भोगी, भगवन तेरी ओट ना कोए तकाईआ। मन ममता होई कोझी, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखण आउणा चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आखण इक्ट्ठे, इक्को वार जणाईआ। शरन शरनाई तेरी ढठ्ठे, चरण टिक्का मस्तक धूढ़ रमाईआ। चार जुग दे जो सानूं दिते पटे, हुक्म नाल लिखाईआ। सो अन्तिम तेरे चरणां विच रखे, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। तेरे हथ्थ हकीकत हके, मालक ख़ालक बेपरवाहीआ । असीं तेरे निशाने दस्सदे आए पते, पत्रयां उत्ते लेख लिखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शाह पातशाह शहिनशाह सब दी पत रखे, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुकाईआ। पारब्रह्म तेरी साची सरन, शरनगत इक जणाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, गुरमुख गुरसिख बूझ बुझाईआ। सन्त सुहेला तारन तरन, गुर चेला माण वड्याईआ। भगत भगवान तेरी मंज़ल चढ़न, घर साचे दर्शन पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक्को पढ़न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। चरण कँवल साचे फड़न, दो जहान ना कोए छुडाईआ। लेखा चुकाउणा ज़ात पात वरन
बरन, दीन मज़्हब करे ना कोई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर देणा वखाईआ। साचा घर वखाउणा एक, एकँकार मंग मंगाईआ। जिस दी लख चुरासी रखी टेक, टिक्का मस्तक सीस झुकाईआ। सृष्ट सबाई करनी बुध बिबेक, मन ममता मोह मिटाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत देणा बुझाईआ। सच दवारा वखाउणा घर विच घर साचा देस, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ । हरिजन साचे जगाउणे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सति सतिवादी दस्स के जाप, जीवण जुगत इक वखाईआ। त्रैगुण माया मेटणा ताप, अग्नी तत ना कोए वखाईआ। रूह बुत्त दोवें करने पाक, पतित पुनीत वेखणे थाउँ थाँईंआ। सज्जण सुहेला बणना साक, धुर दा संग निभाईआ। सदी चौधवीं भविख्त वाक्, वाक्य नाल देणा समझाईआ। भगतां तेरे मिलण दा होया इतफ़ाक, मेल मिलाउणा सहज सुभाईआ। अंदर वड़ के खोल्हणा ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। निरगुण जोत जगाउणी ललाट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अमृत जाम पिलाउणा साचे बाट, घर कासा इक रखाईआ। आत्म सेज सुहाउणी खाट, खटीआ इक्को इक वड्याईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, महल अटल देणा सुहाईआ। शब्द अगम्मी करनी बात, रसना जिह्वा ना सिफ्त सालाहीआ। सदा मिलदे रहिणा इकांत, इक इकल्ला मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। तूं ठाकर स्वामी पिता मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरा लेखा लभ्भे ना विच्चों लुगात, फ़िकरयां विच ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त सब दा लेखा करना बेबाक, हिसाब देणा अन्त चुकाईआ। जन भगतां बख्श इक ख़ताब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देणा हर घट थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे दस्स, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, हस्ती हस्ती विच्चों जणाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी आदि अन्त करां खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। दो जहानां चरणां हेठ दब्ब, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ इक्को हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी आपणा लेखा आपणे विच्चों कढ्ढ, अगला दयां समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर धुर दी यद, बंस इक्को इक सुहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के हद्द, हदूद अन्तिम दयां खपाईआ। सतिजुग सच्चा कर प्रगट, सति सतिवादी राह वखाईआ। चार वरनां जणा के इक्को जाप, जीवण जुगत सच समझाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। जो पीर पैगम्बर गए आख, सो अक्खां नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खलाउँदा ए। जुग चौकड़ी वेस वटाउँदा ए। निरगुण सरगुण धार बणाउँदा ए। पंज तत काया जगत हंढाउँदा ए।
नाम निधाना सोहला धुर दा गाउँदा ए। दीआ बाती कमलापती, जोती दीपक इक रुशनाउँदा ए। दो जहानां बण के साथी, धुर दी गाथी शब्द पढ़ाउँदा ए। कलयुग मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताउँदा ए। साचा हुक्म धुर फ़रमान, हरि करता आप जणाईआ। विष्नूं उठ कर ध्यान, हुक्म देवे बेपरवाहीआ। ब्रह्मे ब्रह्म कर पछाण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। शंकर बख्शे इक्को माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करोड़ तेतीसा बाल अंञाण, सुरप्त इन्द बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल मंज़ल वेख वखाईआ। मंज़ल मंज़ल वेखे पन्ध, पाँधी इक्को इक अखवाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे लँघ, पुरी लोअ चरणां हेठ दबाइंदा। लख चुरासी घर घर अंदर आत्म सेजा सुहाए पलँघ, सच सिँघसण सोभा पाइंदा। शब्द अनाद वजाए मृदंग, अनहद राग अल्हाइंदा। अमृत धार निझर झिरना झिराए गंग, बूँद स्वांती आप टपकाइंदा। तोड़नहारा बन्दीख़ाना बन्द, लख चुरासी गेड़ चुकाइंदा। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा रंग सुहाइंदा। भगत भगवान हो बख्शंद, बख्शिश रहमत झोली आप भराइंदा। साचे सन्तां देवे अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों समाइंदा। गुरमुखां दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। गुरमुख नूर उजाले चाढ़ के चन्द, गोबिन्द टिक्का नाम लगाइंदा। खेले खेल सूरा सरबंग, सूरज चन्द नैण शरमाइंदा । कलयुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। अन्तिम देवे सब नूं दंड, जो हरि का नाम भुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। हरि का नाम ना भुल्लो जग, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जणाईआ। बिन मक्के काअब्यों साढे तिन्न हथ्थ अंदर करो हज्ज, हुजरे बैठा बेपरवाहीआ। दर्शन करो उपर शाह रग, जगत दवारे पन्ध मुकाईआ। आत्म सेजा चढ़ो भज्ज, सुखमन टेडी बंक बैठे मुख शरमाईआ। आत्म परमात्म मिल के दर्शन करो रज्ज, जुग जन्म दी तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। आपणा लेखा दयो दस्स, सुणनहार इक हो जाईआ। बातन बात सदा करो अनझक, सुरती शब्द मिलाईआ। जो वसणहारा घट घट, गृह गृह सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण नूर तेरा निरँकार, वेखण विच जगत ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, अठारां ध्याए गीता ज्ञान रिहा दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान दस्सदे रिहे निशान, मंज़ल हक ना कोए मिलाईआ। सिदक सबूरी तोहफ़ा देंदे रहे ईमान, इमानत आपणी झोली पाईआ। पीर पैगम्बर दस्सदे गए पैग़ाम, अक्खरां नाल जणाईआ। सूफ़ी करदे गए सलाम, सजदा सीस झुकाईआ। मुरीद हुन्दे गए ग़ुलाम, चाकर नाउँ धराईआ। तैनूं लभ्भदे गए अमाम, अमलां विच खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम शरअ
वेख होई शैतान, घर घर करे लड़ाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, निंदया विच सर्ब लोकाईआ। झगड़ा प्या पीण खाण, रसना रस होई हल्काईआ। मारे कोई ना अनोखा बाण, अणयाला तीर ना कोए चलाईआ। रसना सारे कैहिंदे सब दा दाता इक भगवान, अंदरों मन ख़ुशी ना कोए बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी वीहवीं सारे होए हैरान, हरि जी अचरज खेल वरताईआ। कूड़ कुड़यारा होया प्रधान, भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग बणया बाग़बान, माली झूठे बूटे वेख ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द स्वामी कवण वेला होए वैरानी, वरासत नज़र कोए ना आईआ। शौह दरयाए चढ़े तुग्यानी, चारों कुण्ट पाए दुहाईआ। सृष्ट सबाई दिसे फ़ानी, फ़ैसला हक कवण सुणाईआ । जगत नेत्र होए बीनानी, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। समझ ना सके कोई ईरानी यूनानी, अफगानी बैठे मुख भवाईआ। तेरा लेखा जाणे इक सुत भानी, जिन्ह धुर दी कलम उठाईआ। गोबिन्द दस्स के गया निशानी, निशाना आपणे नाल मिलाईआ । मेरा पिता पुरख अकाल नौजवानी, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। साचे मन्दिर वसे मुकामी, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। जोती नूर चमके वेखणहार शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक्को इक नज़री आईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी सिफ्त सालाह करे बाणी, ढोले राग सलोकां विच गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा चुक्कणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। अन्तिम वेले पन्ध मुक्कणा, पाँधी बैठा ढेरीआं ढाहीआ। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। परम पुरख परमात्म योद्धा सूरबीर इक्को उठणा, लासानी आसानी आपणी लए कराईआ । शब्दी शेर हो के बुक्कणा, भबक आपणा नाम सुणाईआ। जूठयां झूठयां कोलों पुच्छणा, निन्दकां दए सज़ाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां नीवें हो के झुकणा, हंगता रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए वखाईआ। सच मार्ग प्रभू लगावेगा। बीस इकीसा खेल खलावेगा। जगत जगदीसा हुक्म वरतावेगा। जुग चौकड़ी वक्त जो बीता, बीती कहाणी फिर प्रगटावेगा। सतिजुग साची दस्से रीता, रीती इक्को इक रखावेगा। माण गंवावे हस्त कीटा, ऊँच नीचां डेरा ढावेगा। नाम निधान दए रस मीठा, अनरस दूर करावेगा। प्रभ मिलण दा सच तरीका, तरह तरह समझावेगा। जिस दीआं गुर अवतार पीर पैगम्बर रखदे गए उडीका, सो महाबली आपणी धारों उतर आपणा खेल खिलावेगा । उस दा रूप नीकन नीका, पुत्तर बण के मात गोद ना डेरा लगावेगा। लहिणा जाणे जीव जीअ का, लख चुरासी खोज खुजावेगा । लेखा चुकावे साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा नाल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर इक्को इक हो जावेगा। रहिबर होवे इक ख़ुदा, ख़ुदी कलयुग मेट मिटावेगा। जो विछड़
होए जुदा, तिन्हां जुज़ अंग मिलावेगा । मार्ग दस्स के इक्को सिध्धा, सिधांत साचा सच समझावेगा। परम पुरख दी साची बिधा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। जन्म कर्म दी पूर कराए सिक्का, सगला संग रखावेगा। माण रखवाए वड्डा निक्का, इक्को रंग चढ़ावेगा। सतिजुग साचा चले सिक्का, सृष्ट सबाई इक्को मोहर लगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल अनडिठ्ठा, जुग चौकड़ी लिख्या धुर दा चिठ्ठा, बिन अक्खरां खोल्ह वखावेगा। जन भगतां करके साचा हित्ता, हितकारी रूप नज़री आवेगा। देवे वड्याई गुरमुख साचे गुरसिखां, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावेगा। जागत सोवत दिवस रैण प्रभ मिलण दीआं अंदर पैंदीआं रहिण खिच्चां, तन्द सितार इक हिलावेगा। पुरख अकाल आदि जुगादि जो सब दा सांझा पिता, तिस दी गोद बहावेगा। जिस दा नाम शब्द राग छत्तीसा कदे ना होवे फिक्का, फिकयां रस भरावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त मेल मिलावा धुर दे कन्त, जगत विछोड़ा पन्ध मुकावेगा।