२१ भाद्रों २०२१ बिक्रमी गुरबख्श दे घर गग्गोबूआ
सतिगुर दाता सज्जण सुहेला, दीन दयाल दया कमाईआ। बाहरों मिलण दा रखे थोड़ा वेला, अंदरे अंदर जोड़ जुड़ाईआ। सुरत शब्द बणाए गुरू गुर चेला, चेला गुरू रूप समाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर बिन प्रीती कदे ना बहे वेहला, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जन भगतां मार्ग दस्स के नवेला, हरि करता घर साचा दए वखाईआ। जिथ्थे राह विच लभ्भदे रोंदे आशक माशूक मजनूं लैला, लै लै इक्को हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दए वड्याईआ। बाहर मिलण दा चुक्के वक्त, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जन भगतां देवे साची शक्ति, शक्ती नाल कुड़माईआ। निज नेत्र होवे धुर दा दरस, नैण अक्ख मिलाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस दए गंवाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, रहमत आप कमाईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई फ़र्क, फ़िरकया विच्चों बाहर कढाईआ। जुग चौकड़ी खेल कीता फिरत फिरत, फेरा अन्तिम इक्को इक समझाईआ। जिस नूं समझे ना कोई सुरत निरत, बुद्धि मिले ना कोए वड्याईआ । सो सतिगुर स्वामी खोल्हणहारा खिड़क, पड़दा दए उठाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी दर दवारयों सारे छड्डे झिड़क, सो गुरमुख अन्तिम मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणी मंज़लों कदे ना जाए थिड़क, पासा सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा उलटा बिरख, बिरछ बूटा आप प्रगटाईआ। बाहर मिलण दा
चुक्के उधार, वणज साचा इक कराईआ। मंज़ल मंज़ल चढ़ के दिलदार, दीद ईद चन्द करे रुशनाईआ। मुहब्बत विच करे प्यार, महबूब महराब सुहाईआ। जगत विछोड़ा कट अज़ाब, असल आपणा हुक्म वरताईआ। सच दवारे दे ख़िताब, ख़ता पिछली मुआफ़ वखाईआ। मेहरवान हो के करे अनोखा नाज़, नईआ नौका इक चढ़ाईआ। भेव चुका पृथ्मी आकाश, प्रकाश दए प्रगटाईआ। सच दुआर करके वास, आवाज़ इक्को इक सुणाईआ। आत्म परमात्म वस पास, पासा आपणा लए पलटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। बाहर मिलण दा थोड़ा वेला, घड़ी पल दए गवाहीआ । अन्तर आत्म चाढ़े तेला, साचा सगन मनाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म वरताईआ। बाहर मिलण दा वक्त थोड़ा, रुतड़ी रुत्त गई विहाईआ । परम पुरख प्रभ चढ़या घोड़ा, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। निरगुण हो के फिरे दौड़ा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा मार्ग कदे ना होए सौड़ा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जो वेखणहारा बेनज़ीर नज़र करके ग़ौरा, गवर रूप वटाईआ। जो नौजवान छैल छबील बांका छोरा, शाह पातशाह आपणा खेल वखाईआ। जिस दा सस्से उपर इक्को होड़ा, होका दे के करे जणाईआ। हँ ब्रह्म घर घर बौहड़ा, बौहड़ी वेखे सर्ब लोकाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी आपणे नाम दा काग़ज़ रख्या कोरा, उपर हरफ़ ना कोए रखाईआ। तिस दे उत्ते करे तस्दीक भगत भगवान बणाए जोड़ा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोरा, जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अवल्ला रूप धराईआ। बाहरों चुक्के वेला जगत, · दए दृढ़ाईआ। प्रेम प्यारे साचे भगत, भगवन
लए उठाईआ। अंदर वड़ वड़ देवे दरस, हरस सर्ब चुकाईआ। घर घर विच वखाए फर्श अर्श, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। नाम सुणाए बिन राग तरज़, तुरीआ धार जणाईआ। कूड़ी क्रिया कोई ना लाए वरग, वलगण मज़्हब कोए ना पाईआ। दु:ख भंजन हो के वंडे दर्द, दुखियां दु:ख वेखे थाउँ थाँईंआ। सच दवारे मन्न के अरज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बाहर मिलण दा चुक्के शोर, हौका जगत ना कोए लोकाईआ। आपणे संग लए तोर, तुरत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। लेखा लिखे जिस चम्म लाहया उपर ढोर, दृष्टी इक्को इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया रिहा होड़, हौली हौली भेव खुल्हाईआ। आपणे नाम दी लावे मोहर, निशाना इक्को इक झुलाईआ। जिस दे अग्गे नहीं कोई ज़ोर, जोरू ज़र सीस झुकाईआ। जिस दा मंत्र इक्को फोर, फ़ुरने सारे बन्द कराईआ। सो साहिब स्वामी वागां आया मोड़, दूर दुराडा बण के पाँधी राहीआ। शब्द अगम्मी चढ़ के घोड़, भज्जा फिरे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बाहरों मिलण दा चुक्के भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। घर घर विच करे प्रकाशा, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। भगत भगवान खेल करे दासी दासा, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। कलयुग अन्तिम बदले पासा, पाशा जगत दए उल्टाईआ। वेखणहारा खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक रिहा दृढ़ाईआ। अन्तिम सब नूं आवे घाटा, घाटे विच लोकाईआ। गुरमुख विरले लाहा खाटा, जिस मिल्या बेपरवहीआ। नाम पदार्थ मिली दाता, अनतुलड़ी अनमुलड़ी आप वरताईआ। राए धर्म दा मुक्का खाता, लेखा सके ना कोए जणाईआ। धन्न वड्याई जिन्हां परम पुरख दा मन्नया आखा, आख़र मंज़ल चढ़ चढ़ दर्शन पाईआ। गोबिन्द प्रेम प्यार दा प्याए बाटा, अमृत आपणी धार वहाईआ। गृह मन्दिर वड़ के खोल्हे सच ख़लासा, ख़ुशीआ नाल समझाईआ । किसे तों पढ़ना ना पए का खा, ख़ाह मुख़ाह विद्या ना कोए लड़ाईआ। सिध्धा आत्म परमात्म जोड़े नाता, पुरख बिधाता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए जगाईआ। बाहर मिलण दा मुके रौला, रौणक अंदर दए वखाईआ। कर्म कांड दा भार करके हौला, सहजे सहजे लए चलाईआ। धुन आत्मक राग सुणाए साचा ढोला, ढोल आपणा दए मिलाईआ। शब्द अगम्मी इक्को बोला, अनबोलत राग अल्हाईआ। पूरा कर इकरार कौला, करता कीमत देवे पाईआ। लेखा जाण धरनी धौला, धवल दए वड्याईआ। अन्तिम करके भार हौला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चौथे जुग पन्ध मुका के मौला, मार्ग अगले देवे पाईआ। जिवें रविदास ने गंढया पौला, पानही ढोर बंधाईआ। सो साहिब स्वामी दा लिखणहारा सोहला, सोहणी बण्त बणाईआ। जन भगतां भगती विच्चों बण विचोला, विचला लेखा दए उठाईआ। होवे प्रकाश साढे तिन्न हथ्थ काया खोला, डूँग्घी भँवर करे रुशनाईआ। दोहां लहिणा चुक्के पड़दा ओहला, सनमुख इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। बाहर मिलण दा चुक्के शंका, शरअ विच्चों विच समझाईआ । भेव खुल्हाए राउ रंका, रईयत इक्को इक बणाईआ। माण गंवाए हउमे हंगता, हरि हिरदे दए वसाईआ। ओढण दे के भुक्खा नंगता, ग़रीबां होए सहाईआ। लहिणा जाणे पंज तत तन का, मन मति बुध खोज खुजाईआ। मार्ग दसावे साचे जन का, जागरत जोत कर रुशनाईआ। वेला चुक्के अज्ञान अन्धेर अन्न्ह का, अन्न प्रकार करे रुशनाईआ। बेड़ा बन्न्हे वासना मन का, दहि दिशा ना कोए हल्काईआ। लेखा चुके राए धर्म डंन का, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। वक्त सुहेला धन्न धन्न धन्न का, धन्न धन्न करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बाहर मिलण दा चुक्के झगड़ा, लेखा आप मिटाईआ। मार्ग दस्से प्रभ जी अगला, आज्ञा विच समझाईआ। जीव जंत कोई
रहे ना पगला, पिंगल पर्बत दए चढ़ाईआ। प्रभू लभ्भण ना जाए कोई वन जंगला, घर घर बैठा सोभा पाईआ। दिवस रैण करे चार मंगला, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ। शरअ शरीअत पंज तत तन्दला, डोरी हथ्थ ना कोए उठाईआ। धाम मुकाम वखावे अगम्मी बंगला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्त लए उठाईआ । बाहर मिलण दी मुक्के आस, अन्तर इक ध्यान जणाईआ। भगतां पूरी करे ख़ाहिश, ख़ालस रूप समझाईआ। चिन्ता विच ना होणा उदास, ग़मी विच ना कोए घबराईआ। नेत्र नीर ना वहाउणा विच वफ़ात, मौत विच ना कोए जुदाईआ। एह प्रभ दा खेल तमाश, जुग जुग वेख वखाईआ। इक्को साहिब मिलण दी सिखणी जाच, अंदर वड़ के ध्यान लगाईआ। हँस रूप बणाउणा काग, कूड़ी क्रिया मैल धवाईआ। घर दीपक जोत जगाउणा चिराग़, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आत्म बणाउणा परमात्म दास, दासी रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बाहर मिलण दा वेला चुके पिच्छा, पिछली कहाणी दए बदलाईआ। अग्गे करे भगतां रिच्छा, रिच्छयावान सहज सुखदाईआ। आपणे मिलण दी दे के सिक्खा, सिक्दारी साची दए समझाईआ। लेखे लाए वड्डा निक्का, बृद्ध बाल जवान इक्को घर बहाईआ। जन भगतां बण के धुर दा पिता, पत रखणहार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ । बाहर मिलण दा गया मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ। हरिजन बणा के आपणी ज़ात, नूर नूर विच्चों रुशनाईआ। गोपी काहन बण के पावे रास, सुरती शब्दी नाच नचाईआ। रमईआ हो के वसे पास, सईआ सीता संग निभाईआ। पैगम्बर हो के दए निजात, रहमत इक कमाईआ। सतिगुर हो के बख्शे दात, दौलत नाम झोली पाईआ। गुर गुर हो के रिहा आख, अक्खरां नाल समझाईआ। शाही कलम नाल करे बात, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दे विच्चों पड़दा दए चुकाईआ। बाहर मिलण दा चुक्कया पड़दा, परदे विच्चों नज़री आईआ। जन भगत उधारे कलयुग सड़दा, अग्नी तत बुझाईआ। भेव खुल्हाए आपणे घर दा, घर घर विच मेल मिलाईआ। दरस करावे इक्को नर दा, नरायण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। बाहर मिलण दी मिटे रुची, रचना धुर दी दए वखाईआ। जन भगतां आत्म कर के सुच्ची, सच दवारे लए टिकाईआ। उजल कर के मात मुखी, मुखीए लए बणाईआ। भाग लगा के माता कुखी, सफ़ल दए वड्याईआ। पिछली मंज़ल सब दी चुक्की, चुकन्ने करके लए उठाईआ। सुरती रहे ना कोई सुत्ती, गुरमुख सुत्ते लए जगाईआ। मति देवे ना कोई पुठ्ठी, सिध्धा मार्ग इक लगाईआ । भाग लगावे उल्टे रुख़ी, रुख़ आपणे वल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
हरि हरि आपणी खेल कराईआ। बाहर मिलण दा चुक्के शौक, शौकीन इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि कदे ना गया औंत, निपुन्नसक रूप ना कोए वटाईआ। जो सदा स्वामी सब दा खौंत, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सो साचे सन्तां वखाए आपणी मौज, मौजूदा हो के मजलस विच बहाईआ। कलयुग अन्त मुका के औध, सतिजुग साची धार प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई चुका के कूड़ा रोग, साचा नाम रंग रंगाईआ। चिन्ता ग़म मिटाए सोग, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। नाम ख़ुमारी कर मदहोश, मधुर धुन सुणाईआ। बाहरों काया माटी कोई ना पूजे पोश, अन्तर सतिगुर शब्द इक्को इक दए दृढ़ाईआ। जिस दा खेल लोक परलोक, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। जिस दा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां गाया सलोक सोहलयां विच समझाईआ। उस दे कोल नाम भण्डारा थोक, जुग चौकड़ी रिहा वरताईआ। जन भगतां दे के आपणी ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर , निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सोचे आपणी सोच, दूजी समझ ना किसे समझाईआ।