२२ भाद्रों २०२१ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भोजीआं
सो पुरख निरँजण साहिब समरथ, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर टेकण मथ्थ, सचखण्ड दवारे सीस झुकाईआ। चार जुग दी अकथ कहाणी रहे दस्स, पूरब लेखा रहे सुणाईआ। निरगुण सरगुण लोकमात खेल कर आए नठ्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी मार्ग आए दस्स, शब्द नाद धुन ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। आत्म परमात्म दे के आए साचा हक, हकीकत इक्को इक समझाईआ। तेरे मिलण दी खोल्ह के आए अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। अमृत आत्म झिरना आए झट्ट, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के आए हट, बण वणजारे सेव कमाईआ। भाग लगा के आए काया साढे तिन्न हथ्थ मट, जोती जोत जोत रुशनाईआ । नाम निधान लगा के आए सट्ट, अनहद नादी नाद वजाईआ। मेहरवान हो के पत आए रख, पतिपरमेश्वर तेरा ध्यान जणाईआ । अक्खरां विच सिफ्त सालाही गाया जस, सोहला ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। वाक् भविख्त चार वरन अठारां बरन चारे खाणी आए दस्स, चारे बाणी नाल समझाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर जाए लँघ, कलयुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल होवे प्रगट, जोती जाता पुरख बिधाता शाह पातशाह सच्चा
शहिनशाहीआ। आदि जुगादि नित नवित लख चुरासी वसणहारा घट घट, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड रवि शशि सूरज चन्द करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान लए रख, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो देवणहारा मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा साचा वर, गुर अवतार सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड दवारे, दरगाह साची सीस निवाईआ। किरपा कर परवरदिगारे, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेखे तेरे नज़ारे, बेनज़ीर नज़र इक उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कागत कलम लिख लिख हारे, कातब बैठे मुख भवाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती तेरे नाम विचारे, रिकाबत विच पई लोकाईआ। ऊँची कूक मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ तेरे लाए नाअरे, धुर दा राग जणाईआ। अन्तर आत्म परमात्म प्रीतम माही इक्को पुकारे, धुर दी धार जणाईआ। लेख लिख्त भविख्त रसना जिह्वा कर विचारे, बत्ती दन्द मिली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रसना कहिण, सच दवारे नाम जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख आपणे नैण, नेत्र लोचन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। साचा दिसे ना कोई सैण, सज्जण बैठे मुख भवाईआ। हरि का नाम अन्तर कोई ना लैण बत्ती दन्द जगत वड्याईआ। कोई ना चुकावे लैण देण, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर अग्गे हो हो झुकदे, सजदा सीस झुकाईआ। हउँ ठाकर स्वामी तेरे बरदे, बन्दना तेरी इक्को भाईआ। तूं लेखे जाणे घर घर दे, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। पीर पैगम्बर तेरा नाम ढोला पढ़दे, नग़मा इक्को इक जणाईआ। गुर अवतार गोले तेरे दर दे, विचोले जगत अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दो जहानां वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण सति, सति सतिवादी तेरी ओट तकाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, आख़र वेला दए दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दीप सत्त, लख चुरासी जीव जंत रिहा कुरलाईआ। त्रैगुण माया तपया मठ्ठ, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरी दरोही चौदां तबक चौदां लोक हट्ट, चौदां विद्या होई हल्काईआ। आत्म सेजा सोहे ना कोई साची खाट, सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। मन वासना मुक्के ना कोए वाट, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा चुक्के ना ज़ात पात, गोबिन्द गुर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दात, दाता दानी इक्को नज़री आईआ। सचखण्ड दुआर तेरा निवास, मुकामे हक डेरा लाईआ। महल अटल विच तेरा महराब,
महबूब वसें बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहों ख़िताब, सिर मस्तक हथ्थ टिकाईआ। सजदा कराउँदा रिहों आपणा आदाब, नमो नमो सीस झुकाईआ। शब्द अनाद ब्रह्म ब्रह्माद देंदा रिहों आवाज़, धुर दा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म मिल के खोल्हदा रिहों ताक, पड़दा ओहला परे हटाईआ। कल्मयां विच्चों दस्सदा रिहों निमाज़, हुज़रयां विच्चों हक हक समझाईआ। देखदा रिहों खेल तमाश, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। दीन मज़्हब चलाउँदा रिहों रिवाज, ज़ात पात वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सति सच तेरी शरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, दर ठांडे सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, सो पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। हरि पुरख निरँजण लाउणा अंग, आदि निरँजण नूर कर रुशनाईआ। एकँकार सूरे सरबंग, श्री भगवान तुध बिन दूजा संग ना कोए निभाईआ। अबिनाशी करते दीन मज़्हब ज़ात पात विच्चों ढाउणी कंध, साचा चन्द इक्को नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म देणा परमानंद, निजानंद रस चखाईआ। सच प्रीती आवे सुगंध, दुर्गन्ध रूप ना कोए वटाईआ। निरगुण जोत घर घर चढ़ाउणा चन्द, दिवस रैण होवे रुशनाईआ। अमृत मेघ बरस पाउणी ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। गुरमुखां गुरसिखां जन्म कर्म दी टुट्टी लैणी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। अन्तर आत्म ना होवे रंड, हरि जू कन्त आपणा आपे मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला सुणाउणा छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सज्जण मेला सहज सुभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ खोल्ह ताकी, ताकतवर इक्को नज़री आईआ । कलयुग अन्तिम लहिणा देणा चुक्के बाकी, सदी वीहवीं रही कुरलाईआ। पड़दा चुक्क बन्दा ख़ाकी, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ । मन वासना रहे कोई ना आकी, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। मंज़ल चढ़ा आपणी घाटी, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। शब्द गुरू गुरदेव स्वामी बणना धुर दा साथी, पंज तत चोला कम्म किसे ना आईआ। अमृत जाम प्याउणा काया बाटी, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। जगत अन्धेरा चुक्के रैण राती, सति सच चन्द करे रुशनाईआ। तूं मात पित आदि जुगादि जुग चौकड़ी करें राखी, रक्षक हो के सेव कमाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी मन्न आखी, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं पीर पैगम्बर तेरा वेखण खेल तमाशी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, घर साचे भेव चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ चुक्क पर्दा, दो जहानां नज़री आईआ। टुट्टे माण हँकार झूठे गढ़्ह दा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। वेख लेखा चोटी जड़्ह दा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। भेव मिटा सीस धड़ दा, घर घर कर रुशनाईआ। तेरा रूप नरायण नर दा,
नर हरि तेरी सरनाईआ। तेरा कलमा नबी रसूल पढ़दा, बिन अक्खरां ढोला गाईआ। गुर अवतार तैथों डरदा, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। तूं मालक साचे घर दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेख ठग्ग चोर यार दा, कलयुग आपणा फेरा पाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन ताअना, तरानयां विच सुणाईआ। किरपा कर श्री भगवाना, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ । सति धर्म दा झुला इक निशाना, नौ खण्ड पृथ्मी तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। चार वरनां अठारां बरनां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दे इक ज्ञाना, मंत्र इक्को इक दृढ़ाईआ। अमृत आत्म बख्श पीणा खाणा, जगत कूड़ी तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। अन्तर आत्म मिला साचा कान्हा, सुरती सीता राम लए प्रनाईआ। नानक निरगुण नज़री आवे शाह सुल्ताना, गोबिन्द मेला सहज सुभाईआ। योद्धे सूरबीर मर्द मर्दाना, जगत मर्दानगी इक प्रगटाईआ। लेखा चुका जगत जहाना, जीव जंत रहे कुरलाईआ । चारों कुण्ट होण हैराना, दहि दिशा धीर ना कोए धराईआ। भरमे भुल्ला राजा राणा, रईयत रंग ना कोए वखाईआ। राह तक्कण गुर अवतार पीर पैगम्बर परम पुरख परमात्म वरता आपणा भाणा, सद भाणे विच सर्ब समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ गहर गम्भीर, गवर तेरी ओट तकाईआ। प्रगट हो बिना तत शरीर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। वेख वेला अन्त अख़ीर, मंज़ल चढ़ के अक्ख खुल्हाईआ। मांगत होए पीर फ़कीर, साध सन्त देण दुहाईआ। कटे कोई ना शरअ ज़ंजीर, शरीअत विच सर्ब लड़ाईआ। कलयुग जीवां बदल दए तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। भाईआं नाल मिलावे वीर, चार वरन कर कुड़माईआ । लेखा चुक्के शाह हकीर, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ। तेरे नाम दी भुल्ल गए साची बीड़, बेड़ा आपणा रिहे रुढ़ाईआ। हउमे हंगता घर घर लग्गी पीड़, सच तबीब नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेखणा चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण ठाकर स्वामी आ, परवरदिगार तेरी ओट तकाईआ। निरगुण हो के बण मलाह, सरगुण बेड़ा कंध उठाईआ। भगत जन ध्यान रहे लगा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कवण कूटे आवे शहिनशाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणा चरण छुहाईआ। कूड़ी क्रिया मुरदे लए जवा, अमृत अन्तर मेघ बरसाईआ। रुढ़दे जांदे लए बच्चा, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। सतिगुर हो के पकड़े बांह, स्वामी हो के गोद उठाईआ। धुर दा मालक बण के पिता माँ, बाल अंञाणे लए बचाईआ। गुर गोबिन्द लेखा लिख के गया सहज सुभा, माण देवे कलम शाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा पिता पुरख अकाल जावे आ, आज़ज़ ग़रीब
निमाणे लए उठाईआ। सच दवारे सम्बल डेरा लए ला, बंक दवारा इक्को इक वखाईआ। जिस नूं जन्मे ना कोई माँ, पिता गोद ना कोए उठाईआ। जिस दा अक्खरां विच्चों लभ्भे ना नाँ, अल्फ़ ये ना सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, गृह मन्दिर कुण्डा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आखण उठ प्रभ, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख किनारा हद्द, हदूद आपणा पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अन्तर आत्म गाए ना कोए तेरे छन्द, वहिणा विच सर्ब लोकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह घर घर वस्या गंद, सुगंध तन ना कोए महकाईआ। तेरी आत्म बिन तेरे होई रंड, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। घर मिले ना कोई अनन्द, चन्द दीप ना कोए रुशनाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड देण दुहाईआ। दस्स के गया भेव अनोखा गुजरी चन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणा दर, दर दरवेश फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू आदेश, आदर्श तेरा नज़री आईआ। चरण झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, करोड़ तेतीसा सुरप्त धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहें हमेश, जन्म मरन आपणी खेल रचाईआ। तेरा ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया नज़र किसे ना आईआ। सद वसें अगम्मड़े देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तख्त निवासी बण नरेश, दो जहानां हुक्म चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भेज, पीरां करे पढ़ाईआ। जोती जलवा दे के तेज, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। अक्खरां वक्खर लिखाए लेख, खाणी बाणी बाहर पढ़ाईआ। मुरीद मुर्शदां बणा के हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। सद वसे नेतन नेत, दूर दुराडा आपणा डेरा लाईआ। निरगुण हो के लख चुरासी रिहा वेख, सरगुण हो के साची कार कमाईआ। जन भगतां दस्सें आपणा भेत, बन्द किवाड़ी कुण्डा परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, वेला वक्त तेरा ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा ध्यान, चाकर बरदे मस्कीन लगाईआ । शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, सति निवासी इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी तेरा पैग़ाम, अक्खरां विच सिफ्त सालाहीआ। दूजा निरगुण तेरा निज़ाम, नौबत नाम वजे बेपरवाहीआ। दर बरदे करीए सलाम, अलैकम तेरी सिफ्त सालाहीआ। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। जूठ झूठ होया प्रधान, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। नौ दुआर फिरे शैतान, मन वासना होए हल्काईआ। साचा नज़र ना आए किसे इमाम, सतिगुर मेल ना कोए मिलाईआ। तेरी सृष्टी बिन तेरी दृष्टी होई बेपहचान, इष्टी इष्ट ना कोए सहाईआ। कर किरपा नौजवान, तुध बिन दूजा होए ना कोए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा घर, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर
कहिण साचे भगवन्त, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं साहिब स्वामी सच्चा कन्त, करनहार इक अख्वाईआ। कलयुग वेख जीव जंत, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कोई ना गावे अन्तर मंत, मंतव हल्ल ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। राह तकदे स्वर्ग बहिश्त जंनत, तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। बोध अगाध कोई नज़र ना आवे पंडत, आत्म बोध ना कोए समझाईआ। जो दिसे सो दर दर मंगत, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा वेस अवल्ला, निरगुण समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि फिरें इकल्ला, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। तेरा खेल जलां थलां, घट घट रिहा समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, नव नौ चार फड़ावें पल्ला, पल्लू आपणे गंढ्ढ पवाईआ। घट घट मन्दिर दीपक तेरी जोत बला, गृह गृह करे रुशनाईआ। नित नवित अछल अछल्ला, वल छलधारी आपणी खेल रचाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण महल अटल उच्च अगम्म अथाह इक्को मल्ला, जिस दा मालक हो के हुक्म रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर आपणी धार जणाईआ। निरवैर पुरख पुरख अकाल, अकल कल तेरी वड्याईआ। सच स्वामी दीन दयाल, दयालता तेरी सब नूं भाईआ। कलयुग अन्तिम आ के वक्त संभाल, सम्बल रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया दे निकाल, लोकमात नज़र ना आईआ। सरगुण बण आप दलाल, निरगुण सेव कमाईआ। जोती जलवा दे जलाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेई अवतार करन प्रणाम, नमो नमो सीस निवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे सलाम, सजदयां विच वड्याईआ। नानक गोबिन्द कहे श्री भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सच सरनाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी कार कमाईआ। सदी वीहवीं कर परवान, परवाना तेरा सारे रहे वखाईआ। शब्द अगम्मी आ मैदान, मर्द मर्दाना वेस वटाईआ। साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां आपणी दए पहचान, मुख नकाब पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी ओट, ओड़क इक ध्यान लगाईआ। तूं दाता मालक निर्मल जोत, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। तेरे लभ्भण दी किसे कोल नहीं सोच, सोच विच कदे ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहे लोच, लोचा अन्तिम पूर कराईआ। तेरा भाणा प्रभू कोई ना सके रोक, रुकावट नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ खोट, सच सुच्च सति समाईआ। शब्द नगारे पंज तत लगा चोट, सोई सुरत दए उठाईआ। पड़दा चुक्के चौदां लोक, परलोक दर दर नज़री आईआ। आत्म परमात्म दस्स सलोक, सोहला सच सुणाईआ । घर स्वामी वेख चोज, चोजी प्रीतम हो के लए मिलाईआ। झगड़ा चुक्के वरन गोत, दीन
मज़्हब साचा धर्म इक्को तूं ही नज़री आईआ। भाग लगाउणा काया कपड़ कोट, कोटन कोटि सहिँसे देणे मिटाईआ। कलयुग जीव आलणयो डिगे बोट, तुध बिन अन्त ना कोए उठाईआ। इक्को तेरे हथ्थ पहुंच, जो पतित पापी पुनीत करके आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण हरि हरि बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। कलयुग मिठ्ठा रस होया कौड़, अमृत रस ना कोए भराईआ। तेरे मिलण दा साचा कोई ना करे ग़ौर, ग़ैरत छड्डी सर्ब लोकाईआ। मन वासना रहे दौड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। उच्ची कूकण पावण शोर, रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। तेरा फुरना समझे कोई ना फोर, पड़दा दूई ना कोए उठाईआ। सदी चौधवीं पीर पैगम्बर कहिण तेरी लोड़, ईसा मूसा मुहम्मद ध्यान लगाईआ। मकबरयां विच्चों होका देवे गोर, गोर विच्चों होर तूही तूही राग अल्हाईआ। किसे कम्म ना आउणे कूड़े जगत मजौर, मजलस मिले ना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनां नाथ दया कमाईआ। दीनां नाथ आ दीनण, दयाल तेरी सरनाईआ। जन भगत कुरलावण दर मस्कीनण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दर बरदे होए अधीनण, छुट्टी माण वड्याईआ। अन्तर आत्म तेरा नाम चीनण, चिन्ता रोग गंवाईआ। तेरा मार्ग सदा महीनण, बारीक धार दए समझाईआ। लेखा छुट्टे लोक तीनण, त्रलोकी नाथ कोटन बैठे सीस निवाईआ। तूं साहिब सुल्तान शहिनशाह वड शौकीनण, वाली दो जहान अख्वाईआ। कोई मिसाल ना देवे जल मीनन, तेरा बिरहों रोग नज़र किसे ना आईआ। तेरा लेखा नर मदीनण, मर्द मर्दाने तेरी वड वड्याईआ। तेरा रंग अगम्मड़ा भीनन, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए खपा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। नेत्र लोचण खोल्ह वेख अक्खां, आख़र मंज़ल पन्ध मुकाईआ। सज्जण सैण कोई ना रिहा सख़ा, पिता पूत झगड़ा करे लड़ाईआ। गुरमति रही कोई ना मत्ता, मनमति बैठी डेरा लाईआ। धीरज मुक्कया सब दा जता, साध सन्त कलयुग धीआं भैणां रहे तकाईआ। कूड़ी क्रिया वेख बाजीगर नटा, शाह सुल्तानां घर नाच नचाईआ। भेव चुक्के ना ततां अठ्ठां, मन मति बुध अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, समझ ना सके कोए समझाईआ। जगत शैतान नौ दवारे फिरे नठ्ठा, भज्जे बण के पाँधी राहीआ। तेरे दवारे सत्थर किसे ना घत्ता, बिन गोबिन्द संदेश ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखणा चारों कुण्ट, लोकमात ध्यान लगाईआ। किरपा कर नाथ बैकुण्ठ, सचखण्ड निवासी तेरी बेपरवाहीआ। ममता मोह चार कुण्ट, दहि दिशा होई हल्काईआ। झगड़ा प्या जंजू बोधी सुनत, साख्यात सति सरूप गुरमुख नज़र कोए
ना आईआ। सतिजुग साची कर उनत, बणत आपणी दए समझाईआ। सीस मुंडाए ना कोई सुनत, चोटी सके ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर बण के आपणा फेरा पाया। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ सतिगुर, सोई सुरती दे जगाईआ। तेरा लहिणा देणा कलयुग अन्तिम धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। क्यों सचखण्ड दवारे बैठा लुक, पड़दा ओहला इक रखाईआ। सदी चौधवीं पीर पैगम्बरां पैंडा रिहा मुक, अग्गे मंज़ल राह ना कोए तकाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे पुत्त, अन्तिम तेरी गोदी बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। लोकमात मार झात, निरगुण धारों आपे उठ, सूरबीर हो के खेल कराईआ। किरपा निधान हो के जाणा तुट्ठ, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। आपणयां भगतां लैणा पुच्छ, साचे सन्तां लैणा जगाईआ। जो अंदरे अंदर तैनूं रहे झुक, बिन सीसो सीस निवाईआ। उह गोबिन्द दे लाडले पुत्त, तेरे पोतरे रूप वटाईआ। लेखा चुकाउणा जनणी कुक्ख, मात गर्भ होणा सहाईआ। लख चुरासी उन्हां जावे छुट्ट, जो तेरा नाम ध्याईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देणी पुट्ट, बूटा सच सति देणा लगाईआ। सतिजुग मौले तेरी रुत्त, बसन्त इक्को इक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग देणा समझाईआ । सोहणी मौले सुहञ्जणी रुत्त, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द नीहां हेठां दिते पुत्त, सो गुरसिख पोतरे तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान बणा के सुत आपणी गोदी लए चुक्क, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। उहनां दा एथे उथे दो जहानां पैंडा जाए मुक्क, पाँधी बण ना फेरा पाईआ। राए धर्म ना टंगे पुठ्ठ, चित्रगुप्त ना लए पुच्छ, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। उन्हां दे हिरदे दे दे सच सुच्च, जगत माया कोलों खाली, कोल नहीं कुछ, कुशता आपणा नाम देणा झोली पाईआ। जे मूर्ख हो के तैथों गए रुठ, फड़ बाहों लैणा गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हस्सदे, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। प्रभ चरण कँवल सरनाई वसदे, मन्दिर सोहणे मिली वड्याईआ। कलयुग अन्तिम आस इक्को तक्कदे, तेरी ओट जणाईआ। खोल्ह भण्डारे नाम सच दे, सति दए वरताईआ। जो त्रैगुण माया अग्नी विच तपदे, गुरमुख विरले रहे मनाईआ। जो तेरा नाम अन्तर अन्तर रटदे, रट्टे देणे जगत मुकाईआ। जो ओट तेरी तक्कदे, आसरा इक सरनाईआ। उह तेरे नाम निराले तीर नाल फटदे, पटी देणी नाम बन्हाईआ। तेरा रस अंमिउँ इक्को चटदे, नौ रस नौ दवारे बैठे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा चुकाईआ। धुर दा लेखा चुकाणा बण के मालक, मतलब सब दा हल कराईआ। कलयुग अन्तिम बण के सालस, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। चार वरनां विच्चों गुरमुख लभ्भ के ख़ालस, ख़ालसा आपणा लैणा प्रगटाईआ।
जिस नूं इक्को तेरे मिलण दी लालस, दूजा लालच ना कोए रखाईआ। उन्हां दी गुरू गोबिन्द दे के गया ज़मानत, शब्द विचोला हो के लैणा छुडाईआ। प्रभ ठाकर तेरी अमानत, घर ठांडे दिती टिकाईआ। सो आदि जुगादि रखणे सही सलामत, सहिम चिन्ता रोग नेड़ कोए ना आईआ। जिस घर दवारे तेरी होवे आमद, सो मन्दिर महल अटल सोभा पाईआ। पिछली आदत छड्ड प्रभू कराउणी ख़ुशामद, कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां लैणा गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक इक्को इक अख्वाईआ। मार्ग इक वखाणा जग, जग जीवण दाते तेरी सरनाईआ। बिन मक्के काअब्यों कराणा हज्ज, घर हुजरा इक वड्याईआ। बिन मन्दिर मस्जिद शिवदवालिउँ सुहाणा साचा मठ्ठ, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। निरगुण जोत कर प्रगट, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। अनहद नाम अगम्मी वज्जे सट्ट, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। अमृत आत्म आपणा झट, सरोवर इक्को इक प्रगटाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, नाम भण्डारा झोली पाईआ। सृष्ट सबाई दे के मति, गुरमति इक्को इक जणाईआ। तीजा नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़िर आपणा घर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन मिलाउणा कर के किरपा, किरपा निध तेरी वड्याईआ । कलयुग दूर कराउणी बिप्पता, बिप्पर सके ना कोए सताईआ। धन्न वड्याई सतिगुर नानक जनणी सोभा पाए तृप्ता, जिस तृप्त कीती लोकाईआ। जिस दी आदि जुगादी इक्को सिखता, सिख्या सच गया समझाईआ। जिस दा वाक अनोखा भविख्ता, निहकलंक वड वड्याईआ। जिस दा पुरख अकाल इष्टा, दृष्ट सब दी रिहा खुल्हाईआ। लेखा चुका के स्वर्ग बहिश्ता, सचखण्ड सच्चा गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुर अवतार मंगण चाँईं चाँईंआ। चाँईं चाँईं मंगण मांगत, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। चार वरन बणाउणे प्रभू संगत, हरिसंगत रूप वटाईआ । निरगुण हो के लाउणा अंगत, अंगीकार आप हो जाईआ। नाम दृढ़ाउणा बण के पंडत, बोध अगाध समझाईआ। रूप वखाउणा इक अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मालक इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्ट्ठे करन अरदासा, अदल अदालत वेख वखाईआ। तेरे उत्ते सच भरवासा, भरम भउ ना कोए जणाईआ। तूं मालक रसन स्वासा, पवणां विच समाईआ। तेरे दर ते कोई ना रहे निराशा, निर इच्छक झोली लए भराईआ। गुर अवतार तेरी शाख़ा, पीर पैगम्बर टहणी पत्त रहे महकाईआ। तेरा वेखणा खेल पृथ्मी आकासा, गगन मण्डल तू ही सोभा पाईआ। तेरा नूरी जोत सच प्रकाशा, दो जहान करे रुशनाईआ। तेरा गोपी काहन मिल के पाउण रासा, सख़ियां मिल के मंगल गाईआ। तेरा नाम निधान अगम्मी वाजा, वजाहत नाल
सर्ब समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दस्सणा इक समाजा, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण सच समाज, समग्री तेरी नज़री आईआ। जिस बिध रचना रची आदि, मध आपणी खेल खलाईआ। सचखण्ड दवारे करें राज, थिर घर शब्दी सुत उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लएं साज, पुरी लोअ आकाश पाताल बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवें दात, त्रैगुण माया खेल खिलाईआ। पंज तत संवारे काज, लख चुरासी घाड़त लईं घड़ाईआ। आत्म परमात्म दे सुगात, घट घट आपणा रूप समाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार प्रगटा आपणी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी इच्छया मार आवाज़, शब्द नादी नाद सुणाईआ। तक्क खेल आप तमाश, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे अंदर निवाज़, निवाज़िश विच दिती वड्याईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज परा पसन्ती मद्धम बैखरी सुणा के राग, रागनीआं नाल दित्ता परचाईआ। दिवस रैण घड़ी पल वंड वडा चलाया जहाज़, बरख मास सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, वारस बण के होणा सहाईआ। कलयुग अन्तिम बण वारस, गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे सुणाईआ। साडी पिछली लिखी वेख इबारत, जो काग़ज़ देण गवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे रहे सिफ़ारिश, गुरमुख गुरसिख तेरे नाल मिलाईआ। प्रेम प्रीती अंदर कराउँदे रहे तुआरफ़, तारीफ़ विच शनवाईआ । कलयुग अन्तिम सारे कर गए बग़ावत, घर घर पए लड़ाईआ। दीन मज़्हब करन अदावत, झगड़े विच लोकाईआ । बिन परवरदिगार सांझे यार कोई ना करे सख़ावत, रहमत नाम ना कोए वरताईआ। साची भुल्ली सर्ब इबादत, अमल विच ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख मुकाउणा थाउँ थाँईंआ। लेख मुका प्रभ थान थनंतर, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी लग्गी बसन्तर, तुध बिन सके ना कोए बुझाईआ। जीवां जंतां भुल्लया धुर दा मंत्र, सतिगुर चरण ध्यान ना कोए रखाईआ। सुरती शब्द ना जुड़े अन्तर, बाहरों पढ़ पढ़ गए सुणाईआ। वेखे कोई ना तेरी मंज़ल, थक्के मांदे पाँधी राहीआ। सब दे सिर ते कूके अज़ल, कलयुग डौरू डंक रिहा वजाईआ। सति धर्म दा होया कत्ल, जूठ झूठ मज़लस इक वखाईआ। कर किरपा जगत रीती नीती दे बदल, बदला आपणे हथ्थ रखाईआ। एथे ओथे दो जहानां तेरा अदल, अदालत इक्को नज़री आईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां कूड़ा पाया ग़दर, सधर सच पूर ना कोए कराईआ। तेरे सन्तां मिले ना कोई आदर, अदम तशदद्द विच दिवस रैण लड़ाईआ। परम पुरख परमात्म सदी चौधवीं पहलां चुक्क आपणा कदम, मेहरवान दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए मुकाईआ। सब दा दस्स प्रभ जू लेखा, बिन लिखयां दए
समझाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भनाईआ। नज़री आए इक नरेशा, जो निरगुण नानक गया दृढ़ाईआ। जिस नूं गुर गोबिन्द दित्ता संदेसा, माछूवाड़े सेज सुहाईआ। सो सब दा करनहारा एका, एकँकार इक्को धार चलाईआ। सृष्ट सबाई देवे टेका, टिक्का मस्तक देवे नाम लगाईआ। गुरमुखां करे बुध बिबेका, दुरमति मैल धवाईआ। प्रभ मिलण दा सच्चा पेशा, पिछली पेशीनगोई दए दृढ़ाईआ । जो आदि जुगादि स्वामी रहे हमेशा, हउमे दए मिटाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा गनेश महेषा, शिव शंकर जटा जूट धार बैठे सीस निवाईआ। सो कलयुग अन्तिम कल कल्की हो के खेडे खेडां, निहकलंकी नाउँ धराईआ। जिस दा सम्बल अगम्मी देसा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस दा जोत सरूप अगम्मी भेखा, पंज तत बन्द ना कोए कराईआ। जिस वड्याई दिती दस दस्मेसा, दहि दिशा पुरख अकाल नाल मिलाईआ। सो हर घट अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दस्म दवारी दए नाम संदेसा, सच ख़ुमारी इक वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए मुसायक मुल्ला शेख़ा, शेख़ी सब दी दए गंवाईआ। दो जहान नज़री आए इक्को नेता, नर निरँकार बेपरवाहीआ। पिछला सब दा चुक्के ठेका, लहिणा देणा दए अन्त मुकाईआ। पीर पैगम्बर प्रभ चरण कुरबान होवण भेंटा, बेटा गोबिन्द इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति देणा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ बख्श सति, सति सति सतिवादी मालक इक अख्वाईआ। सृष्ट सबाई दे प्रभ मत्त, विद्या प्रभ पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। दरस देणा उपर शाहरग, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। साची मंज़ल चढ़ना भज्ज, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जो तेरे नालों विछड़ गुरमुख होए अड्ड, तिन्हां मिलाउणा फड़ के बाहीआं। बिन तेरे कम्म ना आउँदे तिन्न सौ सठ्ठ ख़ाली हड्ड, माटी चम्म सोभा कोए ना पाईआ। तूं सब दी जानणहारा मित गत, गति मित तेरे हथ्थ नज़री आईआ। साहिब सुल्तान पुरख समरथ, मेहरवान तेरी शरनाईआ। सतिजुग मार्ग लाउणा हस्स हस्स, हस्ती आपणी देणी जणाईआ। सच सुच्च लोकमात धरनी धरत दी गोदी देणा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरे नाम दा गावण जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ।