पुस्तकालयभाग १७

२३ भाद्रों २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ, मनी सिँघ दे गृह पिण्ड नारला

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पुरख अकाल, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। सचखण्ड दवारा

जोत उज्यारा सोहणी दिसे धर्मसाल, मुकामे हक सोभा पाईआ। हउँ बालक नन्ने नढ्ढे बच्चे तेरे बाल, अवस्था समझ किसे ना आईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नव नौ चार घालन आए घाल, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। तेरा नाम संदेसा देंदे रहे विच जहान, शब्द नाद धुन कर शनवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करदे रहे ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्ज़ील कुरान खाणी बाणी जगत पढ़ाईआ। महल अटल उच्च अगम्म अथाह तेरा दस्सदे रहे मकान, महबूब तेरी सिफ्त सालाहीआ। कल्मयां विच जणाउँदे रहे ईमान, नाम निधाने विच धर्म धर्म दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार समझाउँदे रहे धुर दा काहन, लख चुरासी गोपी रूप दरसाईआ। तैनूं मनाउँदे रिहे इक इकल्ला राम, हर घट वस्या थाउँ थाँईंआ। परवरदिगार बण के बरदे करदे रहे सलाम, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। सच दवारे मन्नदे रिहे इमाम, उम्मत तेरा रूप जणाईआ। सो पुरख निरँजण ठांडे दर दस्सदे रहे श्री भगवान, भगवन इक्को बेपरवाहीआ। शब्द निराला तीर तेरा लाउँदे रहे बाण, रसना चिल्ला इक चढ़ाईआ। रागां नादां विच दस्सदे आए गाण, गहर गम्भीर तेरी सिफ्त सालाहीआ। बिन रूप रंग रेख तेरी दस्सदे रहे पहचान, जोती जाता पुरख बिधाता, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक दे धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा सहारा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। नूर इलाही शाहो भूप परवरदिगारा, बेनज़ीर तेरी ख़ुदाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, कातब बैठण मुख भवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज कोटन कोटि जीव जंत साध सन्त करन निमस्कारा, विष्न ब्रह्मा शिव दर बैठे अलख जगाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान तेरा इक जैकारा, ढोला सोहला नग़मा नाम तराना इक्को गाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवल तेरी धूढ़ मंगदे ख़ाक छारा, मस्तक टिक्का इक रमाईआ। नित नवित आदि अन्त जुगा जुगन्त बख्शणहारा सच प्यारा, प्रेम प्रीती साची नीती इक समझाईआ। वखाउँदा रिहों महल अटल उच्च मनारा, गृह मन्दिर अंदर पड़दा आप उठाईआ। आत्म परमात्म दिन्दा रिहों अधारा, पारब्रह्म ब्रह्म लाउँदा रिहों अखाड़ा, सुरती शब्दी घर गोपी काहन नाच नचाईआ। काग़ज़ कलम शाही नाल लिख लिख संदेसा दिन्दा रिहों विच संसारा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मड़ा वर, अगम्मड़ी खेल दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पुरख अगम्म, अलख अगोचर वड्डी तेरी वड्याईआ। नित नवित जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, धीरज धीर इक वखाईआ। कर वसेरा बिन छप्परी छन्न, सति दवारे सोभा पाईआ। आपणा मंत्र नाम निधान दे के धन, दौलत घर घर इक वरताईआ। सन्त सुहेले गुरू

गुर चेले जन भगत गुरमुख गुरसिख बणाएं जन, जन जनणी आपणा नाउँ धराईआ। साचा राग हो विस्माद सुणाए कन्न, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। भाग लगाए काया तन, पंज तत दे ब्रह्म मत्त, साची सिख्या इक समझाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र हो प्रतख, दूई द्वैती पड़दा दए उठाईआ। सच दुआर खोल्ह के हट, निरगुण जोत कर प्रकाश, लेखा चुका पृथ्मी आकाश गगन मण्डल इक्को धार वखाईआ। निरगुण सरगुण वसे साथ, शब्द अगम्म पढ़ाए गाथ, मकतब पाठशाला नज़र कोए ना आईआ। घर सज्जण बण के देवे साथ, एथे उथे दो जहानां वसें पास, पतिपरमेश्वर आपणा संग निभाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दास, सेवक सेवक बरदे दर दे तेरे नज़री आईआ। तूं शहिनशाह राजन राज भूप शाहो शाबाश, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। तेरा भेव अभेदा बोध अगाध, अछल छेदा समझ कोए ना पाईआ। नित नवित वेख्या खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं सारे होए उदास, हैरानी घर घर नज़री आईआ। मन वासना होई बदमाश, बुध बिबेक ना कोए दृढ़ाईआ। कोई ना उतरे तेरे घाट, कलयुग कूड़ कुड़यार शौह दरयाए रिहा रुढ़ाईआ। सदी बीसवीं मुक्की वाट, पाँधी अपणा पन्ध मुका के तेरा चरण ध्यान लगाईआ। जो बोल के आए भविख्त वाक्, वाक्य सब नूं दए समझाईआ। तेरा आउण दा होया मात इतफ़ाक, इतफ़ाकिया आपणा फेरा पाईआ । आपणी सृष्टी दृष्टी नाल वेख होई ग़ुसताख़, भय भाउ कोए ना सीस टिकाईआ। सति सतिवाद सब दा टुट्टा नात, जूठ झूठ करी कुड़माईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान करन लड़ाईआ। कोई ना मंगे चरण धूढ़ी साची ख़ाक, मस्तक टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्द ना कोए चमकाईआ। साची नज़र ना आए किसे प्रभात, प्रभाती राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रोवण अथ्थर, हन्झूआं हार वहाईआ । क्यों भुल्लया यारड़ा सत्थर, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। क्यों चोटी चढ़ के बैठों सिख़र, नौ खण्ड दवारे ना डेरा लाईआ। लोकमात जीवां जंतां ग़रीब निमाणयां कर फ़िकर, फाके विच मरी लोकाईआ। तेरा रसना जिह्वा बत्ती दन्द घर घर हुन्दा ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। निरगुण धारों निरवैर पुरख अकाल नितर, तैनूं जन्मे कोए ना माईआ। पतिपरमेश्वर भगत भगवान वेख आपणे पुत्तर, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। उह मिल के तैनूं करन आपणा शुकर, शुक्रिए विच ख़ुशी मनाईआ। गोदी चुकणा साचे कुच्छड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उजल करना मात मुखड़, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी

ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ आ छेती, वेला वक्त विहाईआ। सर्ब जीआं दा तूं अन्तर भेती, घट घट डेरा रिहा लाईआ। कोई ना जाणे तेरे नाम दी सच्ची नेकी, नीअत बदली सर्ब लोकाईआ। घर घर माया ममता हउमे हंगता मारे शेख़ी, शख्सीअत सके ना कोए समझाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे अन्तिम खेड खेडी, नव नौ चार पई दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस गृह लख चुरासी डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणी लख चुरासी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साचे दर बणे ना कोई दासी, सेवक रूप ना कोए वटाईआ। तेरे नाम दी सारे करदे हासी, सोहँ हँसा राग ना कोए अल्हाईआ। अन्तर भुल्लया पुरख अबिनाशी, विनासण रूप सारे बैठे बणाईआ। काया मन्दिर चढ़े ना कोई घाटी, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। गृह मन्दिर जगे किसे ना दीवा बाती, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ । अमृत मिले ना बूँद स्वांती, कँवल नाभ ना कोए उल्टाईआ। सुरत शब्द मिल के बणे ना कोई सच्चा साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी भुल्ले सारे आखी, धर्म शरअ नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम बिन तेरे मुकावे कोई ना वाटी, लेखा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वड दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख लोकमात खेड़ा, खिड़की आपणी बन्द खुल्हाईआ । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आया गेड़ा, तूं गेड़े विच फिरें लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ प्या झेड़ा, झगड़े विच सर्ब ख़ुदाईआ। तेरा नूर ज़हूर किसे ना दिसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़ी क्रिया पाया घेरा, पंज तत ना कोए समझाईआ। बिन तेरे लख चुरासी उत्ते करे कोई ना मेहरा, मुहब्बत विच नाता ना कोए जुड़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरा, अन्ध आत्म उच्ची कूकण मारन धाईआ। कोई ना कहे पुरख अकाल मेरा, तेरा नाता सारे गए तुड़ाईआ। बिन भगतां धरत मात दा होया ख़ाली वेहड़ा, मनमुख बैठे डेरा लाईआ। ना कोई गुरू ना कोई चेरा, चेला गुर दोवें बैठे मुख भवाईआ। सदी चौधवीं डुब्बदा वेख बेड़ा, संग मुहम्मद चार यार सके ना कोए बचाईआ । ईसा मूसा मार के गए फेरा, तेरा जलवा नूर तक्क घर साचे ख़ुशी मनाईआ। नानक गोबिन्द समझा के गए बथेरा, चार वरन कर पढ़ाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म आदि जुगादि करे हक निबेड़ा, हकीकत वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होणा सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ औध मुक्की, वेला अन्तिम गया आईआ। अन्तिम मंगदे सारे छुट्टी, छुटकारा होवे जगत लोकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी देंदे रहे नाम दी चिठ्ठी, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री

भगवन्त करे खेल इक अनडीठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वेखे विगसे चार जुग दी पिछली बीती, रीती आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा साचा दर, दर घर साचा रूप दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा सच्चा दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ । जिथ्थे इक्को चोबदार, शब्द सुत सोभा पाईआ। थिर घर जिस दा सदा पसार, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे ताब्यादार, बैठे सीस निवाईआ। सुरप्त इन्द करोड़ तेतीसा करे निमस्कार, गण गंधर्ब सोहले ढोले राग अल्हाईआ। गुर अवतार बण लिखार, पीर पैगम्बर कायनात गए समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार इक अख्वाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ईसा कर कर निमस्कार, सयदे कर कर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मुहम्मद हू हू कर के करे जैकार, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। अमामां विच्चों वड्डा अमाम मेरा सिक्दार, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। नानक निरगुण किहा महाबली उतरे अवतार, कल्की आपणा वेस वटाईआ। गोबिन्द किहा मेरा पुरख अकाल, निहकलंक वाली दो जहान अख्वाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, जिस दा दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा ना किसे समझाईआ। बिन तेल बाती निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादि वज्जे धुनकार, छत्ती राग बैठण सीस झुकाईआ। महल अटल सोहे इक मनार, महबूब आपणा डेरा लाईआ। गुफ़त शनीद करे सच सच्ची गुफ़तर, नाअरा इक्को हक हक सुणाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, रहमत आपणी इक जणाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहार, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। निरअक्खर किरपा कर जन भगतां झोली देवे डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, वाहवा तेरी इक सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारन आह, हौकयां विच जणाईआ। किरपा कर सच्चे शहिनशाह, वेख लोकमात शहिनशाहीआ। ख़लक ख़ुदाई भुल्ली तेरा राह, रहिबर राह ना कोए जणाईआ। हुजरे मंगे ना कोई दुआ, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ राह रहे तका, तकवा ओट जणाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणा वेस वटाईआ। तूं मर्द मर्दाना नौजवान, बृद्ध बाल नज़र कदे ना आईआ। तेरा आदि जुगादि इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा सति प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम पकड़ बांह, गुरमुख गुरसिख लै तराईआ। बालक उठा बणके पिता माँ, गोदी गोद गोद सुहाईआ। हँस बुद्धी होई काँ, जगत काग वांग कुरलाईआ। तेरी दसे ना कोई पहचान, बेपहचान तैथों बैठे मुख भवाईआ। घर घर दर दर वेख्या हुन्दा हराम, हैरानी सके ना कोए गंवाईआ। पंचम पंच मिले शैतान, शरम हया बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर,

सति सति साची मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ बख्श सतिवाद, कूड़ी वादी दे मिटाईआ। तेरे नाम दा वज्जे इक्को नाद, साची धुन करे शनवाईआ। एथे ओथे दो जहानां तेरा नज़री आवे राज, रईयत रूप सर्ब लोकाईआ। अंदर वड़ के करना काज, बाहरों सिख्या ना कोए समझाईआ। तूं पतिपरमेश्वर सच्चा महाराज, राज राजान तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे धुर दी दात, साची दौलत दे वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ नार कमज़ात, कुलखणी लोकमात रहिण ना पाईआ। झगड़ा मुक्के ज़ात पात, चार वरन अठारां बरन इक्को घर वसाईआ। चरण प्रीती बख्श साचा नात, तूं मेरा मैं तेरा तेरी कदे ना होवे जुदाईआ। जन भगतां नज़र आ साख्यात, साखी आपणी दे पढ़ाईआ। तेरे नाम दा इक्को उपजे पाठ, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तूं जोती जाता, जागरत विच तेरी रुशनाईआ। नित नवित एथे ओथे दो जहान पिता माता, पतिपरमेश्वर नाउँ धराईआ। कोटन कोटि सिफ्त सालाही तेरे नाम गाथा, गा गा रसना जिह्वा बत्ती दन्द करी पढ़ाईआ। तेरा नूर ज़हूर गुप्त किसे ना जाता, पड़दा अंदर ना कोए चुकाईआ । साचे मन्दिर वखा अगम्मी आपणी रासा, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सृष्ट सबाई लै उठाईआ। सृष्ट सबाई खोल्ह जाग, प्रभ जगावणहार इक अखवाइंदा। घर घर उपजे तेरा वैराग, वैरागी तूं इक अखवाइंदा। कलयुग क्रिया कर त्याग, जूठ झूठ मोह तुड़ाइंदा। माया ममता कूड़ी डस्से ना डस्सणी नाग, हउमे हंगता ना कोए जणाइंदा। आत्म परमात्म दे इक स्वाद, नौ दवारे नौ रस कम्म किसे ना आइंदा। आपणी किरपा दे हिस्सा छोटा भाग, दर ठांडे मंग मंगाइंदा। गुफ़ा अन्धेरी जगे चिराग़, जोती नूर नूर रुशनाईआ । मिले मेल माधव माध, मोहणी दर्शन इक्को पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सतिजुग तेरा राह तकाइंदा। सतिजुग तक्के राह तेरा, बाला नढ्ढा निक्का ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ करें मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डुब्बे बेड़ा, मेरी नईआ नौका लोकमात टिकाईआ। सति धर्म दा वसे खेड़ा, गुरमुख बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। दीन मज़्हब दा चुक्के झेड़ा, ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म कहे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे साची सिख्या बणया रहे घेरा, सोहणा मंगल राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति मार्ग दे वखाईआ। सति मार्ग प्रभ देणा दस्स, तेरी इक सरनाईआ। भगत भगवान मिलाउणा हस्स हस्स, आपणी हस्ती इक समझाईआ। अंदर वड़ के गाउणा जस, ढोला बेपरवाहीआ। दिवस रैण खुल्ही रहे तेरे मिलण दी अक्ख,

पड़दा सके कोए ना पाईआ। बाहरों तैनूं सके कोई ना लभ्भ, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर वेखण थाँईंआ। जीव जंत साध सन्त तेरी मंज़ल चढ़ के वेखे कोए ना हद्द, कलयुग बैठा अग्गे डेरा लाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, पंज तत ब्रह्म मति सोभा कोए ना पाईआ। तेरे तैथों विछड़ होए अड्ड, घर वक्खरा बैठे बणाईआ। प्रभ भुलयां रुल्लयां चरण दवारे सद्द, सद्दा शब्द नाम जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा करन हज्ज, बिन मक्यों काअब्यों ख़ुशी मनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले छड्डे मठ्ठ, गुरूदवारा तूं ना ही नज़री आईआ। जिथ्थे दीपक जोत रही जग, दीआ बाती हथ्थ ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया ना अग्नी अग्ग, ततव तत ना कोए तपाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन शाह सुल्तान इक्को रिहों सज, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। तेरा उच्चा लंमां चौड़ा कोई ना जाणे कद्द, पैमाइशां विच नाप ना कोए समझाईआ। तूं गहर गम्भीर अगम्म अथाह पुरख समरथ, महिमा अकथ तेरी वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलावें रथ, बण रथवाही फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सति सतिवादी धार बंधाईआ। सति सतिवादी धार बंध, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। ढोला सुणाउणा धुर दा छन्द, मुशंदगी कोए रहिण ना पाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, नूरो नूर होवे रुशनाईआ। जन्म कर्म दी जन भगतां टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी इक सरनाईआ। तैनूं मिल के तेरे सन्तां पवे ठंढ, अग्नी पोह ना सके राईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। बन्दीख़ाना तोड़ के बन्द, बदली लख चुरासी विच्चों दे कराईआ। रसना जिह्वा झूठा कोई ना गावे छन्द, तेरा इक्को नाम ध्याईआ। गुरमुख आत्म कदी ना होवे रंड, हरि सतिगुर कन्त सच हंढाईआ। गुरसिख जूठ झूठ छड्डे भेख पखण्ड, फरेबां कोलों मुख भवाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी मंगे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं काया चोला देणा रंग, नाम अगम्मड़ा इक रंगाईआ। अमृत धार वहौणी गंग, यमुना गोदावरी सरस्वती बैठे नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति लेखा देणा बुझाईआ। सति लेखा बझाउणा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई दस्सणा इक्को जाप, पुरख अकाल इक्को इष्ट मनाईआ। रूह बुत्त दोवें करने पाक, ख़ाकी ख़ाक कर सफ़ाईआ। दीन मज़्हब बख्श इतिफाक, आदत पिछली दे छुडाईआ। लहिणा देणा हिसाब कर बेबाक, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बाकी कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा खोल्ह ताक, दर दरवाज़ा दे वखाईआ। नज़री आवे तेरी जात, नूर नूर नूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची बणत बणाईआ। सतिजुग बणौणी साची बणत, प्रभू दर तेरे अरज़ोईआ। जन भगत प्रगटौणे धुर दे सन्त, जिन्हां दरगाह मिले ढोईआ। आप प्रनौणे बण के

कन्त, सोई सुरत जगाईआ। लेख मुका के बहिश्त जन्नत, चरण कँवल इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेलणा सहज सुभाईआ। हरिजन मिलाउणा मातलोक, मातर भूमी वेख वखाईआ। नाम दृढ़ाउणा इक सलोक, हरख़ सोग चिन्ता जगत मिटाईआ। चरण कँवल दस्सणी धुर दी ओट, ओड़क हो सहाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के खोट, खोटे खरे लैणे बणाईआ। प्रभ तेरे हथ्थ सच्ची पहुंच, दूजा अवर ना कोए सहाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बैठा रिहों ख़ामोश, आपणा आप रिहा छुपाईआ। कलयुग अन्तिम कर के प्रगट निर्मल जोत, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लैणे उठाईआ। जन भगत लैणे उठाल, सुत्यां अक्ख खुल्हाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, इक्को दर देणी वड्याईआ। निरगुण विचोला बण के लैणी सुरत संभाल, सरगुण वेख वखाईआ। गुरमुख गोद उठा के बाल, अगला पिछला बचपन देणा समझाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, सच अहिवाल इक जणाईआ। अंदर बाहर हो के नाल, डूँग्घी भँवरी पार तराईआ। सच दवारे सच्ची धर्मसाल, सतिगुर चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन तेरे तेरा मंतव, मंत्र इक्को इक ध्याईआ। हरि जू आपणा दस्स इक्को मंत्र, एकँकार तेरी वडि वड्याईआ। जिस दा लेखा उपर गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान थर थराईआ। जिस दी तत्तां विच ना बणे कोई बणतर, विष्न ब्रह्मा शिव घाड़त ना कोए वखाईआ। जिस दा लेखा तेरे अन्तर, तूं ही देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, हरिजन बैठे आस लगाईआ। हरिजन रखी आस इक, इक्को ओट तकाईआ। लेख अलेखा मेरा लिख, पिछली लिख्त बुझाईआ। साचे मन्दिर आवें दिस, घर घर विच होए रुशनाईआ। क्यों करवट लै के दिती पिठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। तूं मेरा साहिब सुल्तान पित, हउँ बालक रूप सखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण सारे रहे डिग, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपणे मिलण दी जन भगतां दस्स बिध, बिध नाता लै जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा घर निज, गृह आपे सोभा पाईआ। निज घर वसेरा तेरा परमात्म, घर घर विच डेरा लाईआ। मैं बाला नढ्ढा निक्का तेरा आत्म, रूप सरूप तुध बिन सके ना कोए समझाईआ। तेरा खेल वेखां बातन, बैतल मुकदस्स तेरा धाम नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एहो आखण, आखर गए समझाईआ। शास्त्रां सिमरतां वेदां विच दे के भाषण, आपणा लेखा भाषा विच उल्टाईआ। तूं साहिब सुल्तान धुर दा साकण, संगी बेपरवाहीआ। कलयुग मेट अन्धेरी रातण, सतिजुग साचा राह चलाईआ। तेरे नाम दी दो जहान गावे गाथण, इक्को इष्ट मनाईआ। भगत भगवान तेरे चरण कँवल

बलि बलि जासण, जस सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक प्रगटा सच्चा दर, जिस घर तूं ही नज़री आईआ।