२३ भाद्रों २०२१ बिक्रमी समुंद सिँघ दे गृह पिण्ड माड़ी मेघा
सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल, सति सतिवादी पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। खेले खेल वाली दो जहान, निरगुण निरवैर निराकार आपणी धार चलाईआ। सो पुरख निरँजण ठांडा खोल्ह इक दरबार, हरि पुरख निरँजण ख़ुशी मनाईआ। एकँकार वेखे विगसे वेखणहार, आदि निरँजण जोती जोत करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता शाहो भूप सज्जण सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाईआ। श्री भगवान सति निशाना इक उठाल, सच दवारे आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी खेल कराईआ। मुकामे हक परवरदिगार, जलवा नूर करे रुशनाईआ। लाशरीक बेऐब करे खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक इकल्ला आपणी कार कमाईआ। इक इकल्ला एकँकारा, सो पुरख निरँजण हरि अखवाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, महल अटल इक रुशनाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना वड बलकारा, वाली दो जहानां वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे कार कमाइंदा। सच दुआर पुरख अगम्म, हरि करता आप प्रगटाईआ। मात पित कोई ना लए जम्म, जननी जन गोद ना कोए उठाईआ। पवण स्वास ना कोई दम, चिन्ता ग़म संग ना कोए निभाईआ । निहकर्मी करे आपणा कम्म, करनहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे ख़ुशी वखाईआ। सच दवारा उच्च मनारा, हरि करता आप सुहाईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती वेख वखाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी धार प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण मीत मुरारा, सगला संग आप हो जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे ख़ुशी मनाईआ। सच दवारा सोभावन्त, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आपणी महिमा जाणे आप बेअन्त, लेखा अगणत ना कोए समझाईआ। आपे बण के नार कन्त , सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवे माण वड्याईआ। सति सतिवादी श्री भगवान, हरि करता इक अखवाइंदा। सचखण्ड दवारे हो प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाइंदा। रूप रंग रेख ना कोए निशान, ततव तत ना कोए बुझाइंदा।
आपणी इच्छया भिच्छया देवे दान, आपणी वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आपे खेल करे महान, करता आपणी कार कमाइंदा। आपे जननी जन बण के प्रगटाए बाल निधान, सुत शब्दी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी कर करतार, हरि करता ख़ुशी मनाईआ। सति दवारा कर तैयार, शब्दी नाउँ प्रगटाईआ। चरण कँवल दे सहार, थिर घर सोहणी वंड वंडाईआ। चन्द सूरज ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। पृथ्मी आकाश ना कोई अखाड़, पुरी लोअ ना सोभा पाईआ। इक इकल्ला पुरख अकाल, अकल कल धारी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान ठाकर स्वामी, हरि करता कार कमाइंदा। लेखा जाणे सचखण्ड नौजवानी, नौबत आपणा नाम वजाइंदा। जोत सरूपा जोत नुरानी, नूर नुराना डगमगाइंदा। शाहो भूप सिक्दार वड सुल्तानी, हुक्म इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप कराइंदा। धुर दा खेल करे निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। सति दवारे दे आधार, साची सिख्या इक समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक प्यार, दूजी वंड ना कोए वखाईआ। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, शाह पातशाह इक सुणाईआ। थिर घर तेरा सच्चा दरबार, धुर दरबारी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सुत दुलारे देवे मति, हरि ठाकर स्वामी आप समझाइंदा। तूं मेरा नूर अगम्मी रत्त, रूप रंग रेख विच कदे ना आइंदा। साचा मार्ग देणा दस्स, धुर दी सिख्या इक समझाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, बिन अक्खरां राग अल्हाइंदा। अगम्म अथाह झोली पा के हक, हकीकत तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा नूर कर प्रगट, जोती जाता डगमगाइंदा । थिर घर खोल्ह अनोखा हट्ट, वणजारा तेरा रूप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाइंदा। धुर फ़रमाना देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारे नौजवान, तेरा इक्को रंग वखाईआ। बृद्ध बाल ना कोई निशान, जोबनवन्ता साचा साहिब इक अख्वाईआ। निरगुण निराकार निरवैर बणाए तेरी बणता, अजूनी रहित साची वंड वंडाईआ। बोध अगाधा बण के धुर दा पंडता, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। सुत दुलारे प्रभ देवे दात, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। तेरा वेखां खेल तमाश, आपणा हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पावां रास, धुर दी दात हथ्थ फड़ाईआ। त्रैगुण माया बख्श साथ, रजो तमो सतो जोड़ जुड़ाईआ। पंज तत बणा रहिरास, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। लख चुरासी खेल तमाश, वेखणहारा बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म
कर के वास, पवण स्वासां नाल मिलाईआ। खेल खिलाणा पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुणाया एक, आदि पुरख दया कमाईआ। सुत शब्द तेरी साची टेक, दो जहानां दए समझाईआ। आदि जुगादि रहिणा बिबेक, बिबेकी रूप इक प्रगटाईआ। पिता पुरख अकाल करे हेत, धुर दा संग निभाईआ। निरगुण सरगुण हो के लैणा खेड, पंज तत कर कुड़माईआ। अन्तर आत्म दस्सणा भेत, ब्रह्म मति इक समझाईआ। तेरी समझ ना सके कोई रेख, रूप नज़र किसे ना आईआ। नित नवित धरना अवल्लड़ा भेख, भेखधारी हो के फेरा पाईआ। मेरे नाम दा देणा सति संदेश, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। सुत शब्द तेरी साची कार, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। लख चुरासी खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेवा इक समझाइंदा। नव नौ चार खेल अपार, हरि करता कार कमाइंदा। सतिजुग तेरी झोली देवे डार, वड्डा छोटा निका वंड आप वंडाइंदा। चारे खाणी कर पसार, चारे बाणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म इक वरताइंदा। तेरा हुक्म वरते मात, हरि करता दए वड्याईआ। पंज तत काया देणी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच संदेसा सुणाउणा गाथ, बोध अगाध पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी चलाउणा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सच दुआर जोड़ना नात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी तेरा कम्म, निहकर्मी आप समझाइंदा। पंज तत काया बेड़ा देणा बन्न्ह, नईआ नौका तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। भाग लगाउणा काया माटी चम्म, ततव तत आप समझाइंदा। हरख़ सोग ना रखणा ग़म, चिन्ता रोग ना कोए संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार इक समझाइंदा। साची कार दे करतार, हरि करता आप जणाईआ। शब्दी सुत तेरा रूप अपार, जुग जुग वेस वटाईआ। नाउँ रख गुर अवतार, सरगुण साचे घर सोभा पाईआ। शब्द अनादी बोल इक जैकार, दो जहान देणा सुणाईआ। काग़ज़ कलम बण लिखार, कातब हो के सेव कमाईआ। लेखा जाण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान गोझ दृढ़ाईआ। अञ्ज़ील कुरान झुला निशान, खाणी बाणी पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म इक वरताईआ। तेरा हुक्म वरते लोकमात, चार कुण्ट शनवाईआ। तेरी मेरी इक्को ज़ात, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। तेरी मेरी इक्को खाट, सिँघासण इक्को नज़री आईआ। तेरी मेरी इक्को वाट, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तेरी मेरी इक्को ख्वाहिश, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रखे समराथ, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, हरि करता वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण हो के पाउणी रास, घर घर गोपी काहन नचाईआ। नाम दृढ़ाउणा स्वास स्वास, अन्तर आत्म कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा इक समझाईआ। तेरी सेवा दस्से आदि निरँजण, सो साहिब बेपरवाहीआ। दाता बणना दर्द दु:ख भंजन, भव सागर वेख वखाईआ। लख चुरासी नेत्र नाम निधान पाउणा अंजन, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। अमृत सरोवर कराउणा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म बणना सज्जण, सगला संग निभाईआ। एथे ओथे करना अदल, आदल इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे अंदर देणा बदल, थिर रहिण कोए ना पाईआ। मैं वेखां तेरी आपणे घर उह मंज़ल, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। तेरे हुक्मे अंदर काल महाकाल राए धर्म चित्रगुप्त सीस निवाए अज़ल, लाड़ी मौत भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा दीप जोत प्रकाश हो के दो जहान जगन, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नित नवित बुझाउणी अग्न, अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तोहे देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई आप प्रभ, पतिपरमेश्वर दया कमाइंदा। तुध बिन मेरी कोई ना जाणे हद्द, घर साचे सोभा कोई ना पाइंदा। सचखण्ड विच्चों उपजाई तेरी यद्द, थिर घर तेरा आसण लाइंदा। कर खेल पुरख समरथ, सर्ब स्वामी तेरा वेस वटाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा गावां जस, दो जहानां मिल के ढोला आपणा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। शब्द सुत हरि कर प्यार, पीआ प्रीतम दए वड्याईआ। तेरा लहिणा देणा तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तेरी धार, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। नानक निरगुण तेरा डंका अपर अपार, दो जहानां सति वजाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, इक्को दाता सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म आप वरताईआ। तेरा हुक्म वरते जुग चौकड़ी चार, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, चारे मुख वेद सालाहीआ। चारे वेद होण पनिहार, पुराण अठारां ध्यान लगाईआ। गीता निउँ निउँ करे निमस्कार, अठदस सोभा पाईआ। तीस बतीसा मंगे मंग दवार, अञ्जील कुरान झोली डाहीआ। इक्को शब्द सच भण्डार, हरि करता तेरा रूप वखाईआ। कलयुग नानक निरगुण लोकमात करे उज्यार, लख चुरासी दए समझाईआ। शब्द स्वामी सब दा यार, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। गोबिन्द अन्तिम बोल जैकार, फ़तिह डंका दए सुणाईआ। लेखा चुक्के सर्ब संसार, सगल सृष्टी हुक्म मनाईआ। इक्को इष्ट दीन दयाल, पुरख अकाल सब नूं दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी
वेखे चाँईं चाँईंआ। सुत शब्द अग्गों प्या हस्स, प्रभ चरण ख़ुशी मनाईआ। आदि पुरख जो मार्ग दित्ता दस्स, सतिगुर सहज सहज समझाईआ। हउँ बालक नढ्ढा सिर ते रखणा हथ्थ, तेरी ओट तकाईआ। नित नवित तेरा गावां जस, तूं मेरा पिता माईआ । विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रगट, सोहणी बणत बणाईआ। त्रैगुण माया झोली घत, पंज तत करां कुड़माईआ। आत्म परमात्म वस्त दे के सति, लख चुरासी खेल खिलाईआ। मन मति बुध अंदर रख, नौ दवारे रंग चढ़ाईआ। हरि करनी अंदर कर के बन्द, सुरती निरती आप छुपाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द, ढोले रागां विच वड्याईआ। अंदर पाके पड़दा कंध, आपणा आप लवां छुपाईआ। साची सेज इक पलँघ, घर घर विच वेख वखाईआ। उपर बैठ माणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। होवे प्रकाश बिन सूरज चन्द, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा सोहणा छन्द, अनहद नाद वजे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, मेरा सगला संग रखाईआ। शब्द कहे मेरा रखणा संग, सति तेरी ओट तकाईआ। तेरा वज्जे शब्द मृदंग, एथे ओथे ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी जावण लँघ, कोटन कोटि काल बिताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विच वरभण्ड, तेरा सोहला ढोला गाईआ। अन्तिम पंज तत काया चोला जावण छड्ड, छुट्टे खहिड़ा जगत लोकाईआ। तेरे नालों विछड़उँ हो के अड्ड, अन्त मेला लैणा मिलाईआ। साचे गुरमुखां गुरसिखां मार्ग दस्स, अन्तर आए बूझ बुझाईआ। कूड़ी क्रिया पार करा के हद्द, तेरा मन्दिर देणा समझाईआ। तूं देणा सब नूं आपणा पद, घर साचे लैणा बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाणी महबूब, मुहब्बत तेरी नज़री आईआ। तेरा उच्चा इक अरूज़, अर्श कुर्श बैठे सीस निवाईआ। तेरा पार किनारा समझे ना कोए हदूद, बेहद तेरी वड्याईआ। हर घट वसे सदा मौजूद, मज़लस आपणा नाम लगाईआ। तेरा शब्द सुत दुलारा सदा महिफूज़, दूती दुश्मण संग ना कोए बणाईआ। तेरा नगारा वजावां चारे कूट, दहि दिशा करां शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रखणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान आदि दृढ़ाउँदा ए। सचखण्ड दवारे हुक्म सुणाउँदा ए। सुत दुलारे माण दवाउँदा ए। थिर घर चुबारे तेरा डेरा लाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव कर वणजारे, तिन्नां इक्को हुक्म मनाउँदा ए। खेलणा खेल सदा जुग चारे, चौकड़ी तेरी वंड वंडाउँदा ए। चारे खाणी चारे बाणी बोले जैकारे, धुन अनादी नाद सुणाउँदा ए। तेरा रूप गुरू अवतारे, पीर पैगम्बर तेरा रूप दरसाउँदा ए। तेरा शब्द अपर अपारे, बोध अगाधा जगत समझाउँदा ए। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरे चलदे रहे इशारे, इशारा आपणा नाम हथ्थ फड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख धुर संदेसा इक सुणाउँदा ए। आदि
पुरख भगवन्त, हरि करता इक दृढ़ाईआ। तेरा खेल वेखां जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा कन्त, लख चुरासी करां पढ़ाईआ। तेरा खेल जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज तेरा रूप नज़री आईआ। दूजे दर ना होणा मंगत, इक्को वार भण्डारा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जन भगत तेरी साची संगत, सन्त सुहेले नाल रलाईआ। गुरमुख लगाउणे आपणे अंगत, गुरसिख गुर गुर बूझ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। अबिनाशी करता कहे बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। शब्दी गुर तेरा सदा वज्जे ढोल, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। तेरे हथ्थ फड़ाया तोल, कंडा इक्को नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग किसे नाल ना मारना रोल, सति सच देणा समझाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढणा पोल, भेव अभेदा जगत खुल्हाईआ। आप रहिणा सदा अडोल, थिर घर बहि के ख़ुशी मनाईआ। मैं वसां तेरे कोल, धुर दा संग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे जुग वेख वेख फेरा पाईआ। सुत दुलारे रखणा याद, यादाशत हरि जणाइंदा। लख चुरासी जो खेड़ा कीता आबाद, रवि शशि सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर जो दे दे जावण दाद, नाम भण्डारा सर्ब वरताइंदा। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक जो चले रिवाज, हुक्मे अंदर आप फराइंदा। सन्त भगत सूफ़ी जो मंज़ल चढ़ के सुणन आवाज़, सो साहिब स्वामी राग अल्हाइंदा। चार जुग जो दे के जाण भविख्त वाक्, वेला वक्त सोई सोभा पाइंदा। अन्तिम संग निभे ना किसे तत माटी ख़ाक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा ओहला आप उठाइंदा। पड़दा ओहला देवे चुक्क, हरि करता आप समझाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पैंडा जाए मुक्क, वेला वक्त देवे दुहाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सच धर्म दा बूटा जाए सुक्क, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा फिरे दुहाई जूठ झूठ, डंका नाम ना कोए सुणाईआ। नाता तुटे पिता पूत, भैण भईआ नेत्र नैण अक्ख तकाईआ। साचा दिसे ना कोई अरूज, महल अटल ना वजे वधाईआ। भेव चुक्के ना एका दूज, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। धुर दा देवे ना कोई ख़तूत, खतो खताबत करे जगत लोकाईआ। जीव जंत दिसे ना कोए महिफूज़, मुहब्बत सच ना कोए कमाईआ। सतिगुर पूरा मिले ना किसे हो मौजूद, अन्तिम बैठा मुख भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अगला लेखा रिहा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे शब्दी सुत, तेरा नाउँ वड्याईआ। कलयुग मौले तेरी रुत, रुत रुत्तड़ी नाल महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन तेरी धार वखाईआ। निरगुण धारों आवे उठ, योद्धा सूरबीर बण के फेरा पाईआ। पुरख अकाल दा बण के सच्चा
पुत, पतिपरमेश्वर लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पुट, छोटे बाले नीहां हेठ दबाईआ। गुरमुख अमृत जाम पिला के घुट, घुट्ट घुट्ट आपणे सीने लैणे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। सुत दुलारे तेरा रूप गोबिन्द, हरि करता आप जणाइंदा। पुरख अकाल दी अनादी बिन्द, मात पित जगत सेवा सेवक रूप वटाइंदा। तेरा नाता नाल गुणी गहिंद, गहर गम्भीर तेरी धार प्रगटाइंदा। ना कोई हरख़ ना कोई सोग ना कोई चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा खेल वेख वखाइंदा। गोबिन्द शब्द शब्द गोबिन्द, प्रभ देवणहार वड्याईआ। जिस दे दर्शन नूं विष्न ब्रह्मा शिव लोचण सुरप्त इन्द, बैठे ध्यान लगाईआ। जिस दा वासा लख चुरासी जीउ पिण्ड, घर घर जोत करे रुशनाईआ। जिस दी अमृत धार अगम्मी सागर सिन्ध, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा वेखे खेल दो जहानां बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा बच्चा, पुरख अकाल तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी रिहा कच्चा, ईसा मूसा मुहम्मद बैठा नैण शरमाईआ। तेरे प्यार अंदर होया कोई ना सका, आपा आप भेंट ना कोए कराईआ। मैं सेवा ख़ातर जन्म जन्म दा आया नठ्ठा, बण के पाँधी पन्ध चुकाईआ। तेरा भगत प्यारा कीता इक्ट्ठा, गुरमुख गुरसिख रूप वखाईआ। अमृत जाम प्याया मिठ्ठा, रस इक्को इक चखाईआ। सब नूं दस्सया पुरख अकाल तुहाडा पिता, एथे ओथे होए सहाईआ। जिस दा दो जहानां चले सिक्का, मोहर आपणे नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द तेरा रूप इक्को इक वखाईआ। शब्द रूप गोबिन्द मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ । सतिजुग लोकमात बदले रीत, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। मेल मिलावे हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। घट घट अंदर परखे नीत, नीतीवान साहिब सुखदाईआ। परम पुरख तेरी दस्से सच प्रीत, मेल मिलावे सहज सुभाईआ। ख़ाली झोली पा के भीख, नाम भण्डारा दए वरताईआ। गुरमुख सज्जण कर अतीत, त्रैगुण नाता दए तुड़ाईआ। काया काअबा मन्दिर मसीत, गुरदुआरा इक्को समझाईआ। मन वसना लओ जीत, घर मिले बेपरवाहीआ। मेरा साहिब स्वामी सदा अनडीठ, अन्तरजामी आदि जुगादि अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप हो जाईआ। सगला संग बणे प्रितपालक, हरि साचा सज्जण नज़री आइंदा। धुर दरगाही बणके ख़ालक, ख़लक मख़लूक वेख वखाइंदा। ना कोई रखे निंद्रा आलस, जोती जाता डगमगाइंदा। नित नवित बणके सालस, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। गुरमुख गुरसिख कढ्ढे ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा आप प्रगटाइंदा। नाम निधान दा दे के लालच, अग्गे लालन आपणा रंग चढ़ाइंदा। देवे दरस ज़ाहर बातन, सुत
शब्द खेल वखाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रातन, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा। पुरख अकाल धुर दी गाथण, इष्ट देव इक मनाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वरन बरन ज़ात पात जिस दे सारे दासण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द धार इक वखाइंदा। गोबिन्द धार जाणे आप, दूजा समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल बण के बाप, पिता पूत दए वड्याईआ। चार वरन बन्हा के नात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। ऊँचां नीचां बण के साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। अंदर वड़ के खोल्ह ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। शब्द अनादी कर के पाठ, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मन वासना मेट नार कमज़ात, गुरमति घर घर दए बहाईआ। साचे सन्तां पुच्छे वात, साचे भगतां गोद उठाईआ। मंज़ल पन्ध मुका के वाट, भज्जा आवे चाँईं चाँईंआ। गुरसिख तेरी आत्म सेजा बहि के साची खाट, खटीआ देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द रूप गोबिन्द प्रगटाईआ। गोबिन्द शब्द सच्चा गुरदेव, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। जिस दी आदि जुगादि सारे करदे सेव, ख़ालक ख्यालां विच समाईआ । जिस दा निहचल धाम सदा निहकेव, महल अटल डेरा लाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी किसे ना आया भेव, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गोबिन्द लए प्रगटाईआ। शब्द गोबिन्द सदा मौजूद, ग़रीब निमाणे मुफ़लस वेख वखाइंदा। जिस दा नज़र ना आए किसे वजूद, सिफ्त इशारयां नाल सर्ब समझाइंदा। जो दिसे साचे घर हो महिफ़ूज, छप्पर छन्न ना कोए सुहाइंदा। जिस दी आर पार मँझधार सर्ब हदूद, किनारा सहारा आप दृढ़ाइंदा। जिस दा लेखा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाइंदा। जो मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया परे हटाइंदा। जो बण के सच्चा दूत, सन्त सुहेले आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मार्ग आप लगाइंदा। शब्द सुत तेरा मार्ग लग्गे जग, जग जीवण दाता आप जणाईआ। मक्के काअबे सब दा भुल्ले हज्ज, पीर पैगम्बर बैठण पन्ध मुकाईआ। तेई अवतार करन बस, बस्ता आपणा लैण बंधाईआ। भगत अठारां जावण चरण ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस निवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण चुक्के ना कोई अक्ख, अञ्ज़ील कुरान दए दुहाईआ। अल्फ़ ये सत्थर जाए लत्थ, माण ताण ना कोए वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेड़ा होवे भठ्ठ, अग्नी लम्बू इक्को लाईआ। तेरा नाउँ सच्चा सति सरूप होवे प्रगट, प्रगट आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, चार वरनां दए जणाईआ। परम पुरख दा करो जस, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा तेरे नाल निभाईआ। शब्द सुत वज्जे जैकारा, जै जैकार दो जहान कराईआ। पुरख अकाल वेखणहारा,
पतिपरमेश्वर अक्ख खुल्हाईआ । भय भओ सर्ब मिटे संसारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी करन निमस्कारा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेई अवतार तेरी ताब्यादारा, नेत्र नैण अक्ख प्रतख ना कोए कराईआ । कातब बण के तेरा करे ना कोई इज़हारा, तेरा नज़ारा नूर ख़ुदाईआ। तेरा खेल परवरदिगारा, लाशरीक वेखे चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। चौदां लोकां तेरा निक्का जेहा अखाड़ा, चौदां विद्या समझ कोए ना पाईआ। चौदस चन्द ना कोए उज्यारा, जगत रोशनी कम्म किसे ना आईआ। तेरा पिता पुरख अकाला, अकल कलधारी वड्डी वड्याईआ। जिस दे चरण चुम्मे जगत जवाला, आदि शक्ति निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो एथे ओथे होए रखवाला, प्रितपालक होए वेस वटाईआ। तूं बणना भगत दलाला, गुरमुख गुरसिख सज्जण लैणा मिलाईआ। अमृत जाम देणा उछाला, निझर झिरना घर घर देणा चवाईआ। नाता तोड़ काल महाकाला, राए धर्म मुख भवाईआ। मार्ग दस्सणा इक सुखाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शाह पातशाह सच्ची तेरी शहिनशाहीआ। श्री भगवान कहे खेल धुर दा साथा, सगला संग निभाईआ। इक्को मंत्र इक्को पाठा, पूजा इक्को इक कराईआ। इक्को सरोवर इक्को ताटा, इक्को ताल वड्याईआ। इक्को प्रेम प्यार प्रीती नाता, इक्को रंग रंगाईआ। इक्को सेजा इक्को खाटा, इक्को बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। इक्को मंज़ल इक्को वाटा, इक्को पाँधी फेरा पाईआ। इक्को नूर इक्को जाता, इक्को जोत करे रुशनाईआ। इक्को सज्जण इक्को साका, इक्को मेला मेले सहज सुभाईआ। इक्को दानी इक्को दाता, देवणहार इक अख्वाईआ। इक्को प्रितपालक इक्को राखा, इक्को जुग जुग सेव कमाईआ। इक्को शब्दी सुत बणया निक्का काका, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। इक्को जोत इक्को जोत में जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। इक्को माई इक्को बापा, पुरख पिता इक अख्वाईआ। इक्को साहिब इक्को आका, शहिनशाह इक हो जाईआ। इक्को खोल्हणहारा ताका, इक्को पड़दा रिहा चुकाईआ। इक्को जुग चौकड़ी देवे वाका, वाक्य नवीस इक अख्वाईआ। इक्को लख चुरासी खिचणहारा ख़ाका, बण मुसव्वर तसव्वर साचा दए जणाईआ। इक्को खेले खेल पृथ्मी आकासा, इक्को गगन मण्डल फेरा पाईआ। इक्को वेखे दिवस रैण राता, घड़ी पल इक्को वंड वंडाईआ। इक्को जणाए आदि जुगादि धुर दी गाथा, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ । इक्को मनसा पूरी करे आसा, इक्को तृष्ना दए बुझाईआ। इक्को गुर अवतार पीर पैगम्बर प्रगटाए आपणी शाख़ा, शनाख़त आपणी दए समझाईआ। इक्को मनावे सब नूं आखा, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को पुच्छे अन्तिम वाता, घर घर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर तेरा नाउँ प्रगटाईआ। शब्द गुरू
तेरा नाउँ गहर गम्भीर, गोबिन्द नज़री आईआ। तेरी मंज़ल इक अख़ीर, सच दवारे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी तेरे हथ्थ तदबीर, तकदीर सब दी देणी उल्टाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तेरे हथ्थ अगम्मी शमशीर, जगत शस्त्र बैठण मुख भवाईआ। तैनूं सजदा करन पीर फ़कीर, फ़िकरयां विच तेरा राग अल्हाईआ। पीर पैगम्बर तेरे बणके बग़लगीर, दस्तगीर तेरी ओट तकाईआ। तेरे हथ्थ शरअ ज़ंजीर, कड़ी कड़ी नाल जुड़ाईआ । तेरे कोल दीन मज़्हब दी पीड़, दर्दां नाल भरी लोकाईआ। तेरे अंदर शब्द बोध अगाध वड्डी बीड़, जिस दा ढोला नानक गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शब्दी शब्द ख़ुशी मनाईआ। शब्द सुत कहे होवे तेरा लाड, बचपन तेरी झोली पाईआ। तूं साहिब स्वामी आदि जुगादि, जुग चौकड़ी ख़ुशी वखाईआ। आपणे घर दा खोल्ह के राज़, रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। तेरे हुक्मे अंदर पीर पैगम्बरां दस्सी निमाज़, सजदा करनां दित्ता समझाईआ। गोपी काहन पाउणी दस्सी रास, सीता राम बणां विच भवाईआ। भगतां लज्जया रखण दी दस्सी याच, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। तूं सुणनहार फरयाद, फाज़ल इक्को इक अख्वाईआ। तेरा लेखा विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी शरनाईआ। सद सुणे अनोखी आवाज़, बिन रसना जिह्वा जो रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक दे के दाद, घर ख़ज़ाना भण्डार दित्ता भराईआ। धन्न दौलत सच ख़ज़ीना, गुर शब्दी तेरी झोली पाईआ। किरपा करे दाना बीना, बीना दाना होए सहाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित सब दा ठांडा करे सीना, सतिगुर अमृत मेघ नाम बरसाईआ। तन माटी मन मनुआ करे भीना, बुध बिबेक आप जणाईआ। नाता तुटे जल मीना, मीन जल बैठे नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल मक्का मदीना, मकबरयां अंदर फेरा पाईआ। शब्द कहे प्रभ केहड़ा मकबरा, माअकूल दए जणाईआ। जिस दा किसे कोलों ना मिले शजरा, खसरा हद हदूद ना कोए जणाईआ। जिस दा किसे कोलों नक्शा ना कदे उतरा, मुसव्वर सक्या ना कोए बणाईआ। जिस दा मन्नदे रहे सारे खतरा, भय विच सीस निवाईआ। जिस दी भेंटा हुन्दा रिहा पुत्रां पिच्छे बक्करा, बग़ली तन उठाईआ। उह वसे केहड़े धाम वक्खरा, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी सारे करदे रिहे यात्रा, यात्रू हो के फेरा पाईआ। जिस आपणी किरपा करके गोबिन्द दित्ता अगम्मी गात्रा, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। समझ सके ना कोए वेद शास्त्रा, प्राणी पुराण ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दी ना कोए लग ना कोए मात्रा, अक्खरां विच ना वंड वंडाईआ। सूरबीर सो बहादरा, जिस तेग़ बहादर सुत दिती वड्याईआ। उह करता करीम धुर दा कादरा, दो जहानां कत्लगाह वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने गुरमुखां वल कीता मुहाशरा, शब्दी
हो के वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे आसरा, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द गुर तेरा लेखा अगम्म अथाहीआ। शब्द गुर तेरा लेखा अथाह, अक्खरां विच ना कोए समझाईआ। चारे खाणी बाणी दए सलाह, सिफ्तां नाल वड्याईआ। तूं मालक दाता बेपरवाह, बेअन्त रूप वटाईआ। नित नवित आवें वेस वटा, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। कलयुग खेल कीता विच जहां, जहालत कूड़ी दिती खपाईआ। बाले नीहां हेठ दबा, कलयुग कूड़ी जड़्ह उखड़ाईआ। जो शहीदी गए पा, शहादत देवण चाँईं चाँईंआ। जो रसीदी लेखा लया लिखा, प्रभ लिख्या बेपरवाहीआ। जिस दा दिसे ना कोई गवाह, वकील वुकला संग ना कोए निभाईआ। सो साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाह, तेरा हुक्म रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। शब्द कहे प्रभ तेरी साची धूढ़, टिक्का मस्तक इक्को लाईआ। कलयुग वेख आपणा भरया पूर, बेड़ा इक्को चारों कुण्ट नज़री आईआ। अग्नी तत तपे तन्दूर, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पीर पैगम्बर होए मफ़रूर, सदी चौधवीं पल्लू रहे छुडाईआ । तेई अवतार नाल हाज़र हज़ूर, दर ठांडे सीस निवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी प्या फ़तूर, सति दीप गृह गृह होइ लड़ाईआ । तेरा नाम ना किसे मंज़ूर, मनमति कूक रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरी वज्जे नाम वधाईआ। पारब्रह्म वेख कलयुग कल, कलकाती डेरा लाईआ। साध सन्त करदे छल, वलीए छलीए रूप वटाईआ। राजे राणे ग़रीब निमाणयां रहे दल, सिर सके ना कोए उठाईआ। सन्तां भगतां चुकया बल, डंका शब्द ना कोए वजाईआ । फिरी दरोही जल थल, महीअल रिहा कुरलाईआ। सति सतिवाद ख़ाक विच गया रुल, सच सुच्च नज़र किसे ना आईआ। जूठ झूठ लग्गा फल, जीव जंत ख़ुशीआं नाल बहि बहि खाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल गया रल, आसा तृष्ना बैठी नाच नचाईआ। सति रिहा ना अठसठ जल, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाईआ। साचा दीपक काया मन्दिर अंदर कोए ना रिहा बल, सुंञ मसाण दिसे जगत लोकाईआ। बिन तेरी किरपा कोए ना होवे तेरे वल, कलयुग वलगण आपणी रिहा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी जो दिते घल्ल, सो तेरा अन्त संदेसा गए सुणाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण निरवैर निराकार आवे चल, अचल चल आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। गृह मन्दिर कलयुग आ के वेख, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार धर के बैठे भेख, आपणा आप रहे वड्याईआ। तेरे मिलण दा कोई ना दस्से हेत, आपणी सोभा कर कर ख़ुशी मनाईआ। वाह वाह सोहणी रची अनोखी खेड, तेरी समझ समझ
कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आ के खोल्ह भेत, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। पड़दा ओहला चुक्क आत्म, हरि शब्दी ध्यान लगाईआ। मीत मुरारा बण परमात्म, क्यों बैठा पड़दा पाईआ। हउं निरगुण तेरी ज़ातन, निरवैर तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे इक्को आखण, पुरख अकाल सब दा माहीआ। सच संदेसा देवे आपणा जापन, जीवन जीवन विच्चों दए बदलाईआ। इक्को वार कट जन्म कर्म दे पिछले पापन, दुरमति मैल धुआईआ। पतित पुनीत करदे पाकी पाकन, मेहर नज़र इक उठाईआ। हउँ बलधारी साहिब सतिगुर शाहो शाबाशन, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा इक्को घर, जिस घर बहि के आपणा रंग रंगाईआ। साचा घर वखाउणा उह, जिस गृह तेरा नूर रुशनाईआ। जगत प्यार कट के मोह, निर्मोह देणा बणाईआ। तेरा ब्रह्म तेरे नाल जाए छोह, पारब्रह्म दया कमाईआ। अन्तिम तेरे जोगा जाए हो, दूजा सके ना कोए प्रनाईआ। सच दवारे देणा ढोआ ढो, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा मिलाईआ। शब्द सुत धुर दे दूल्हे, सोभावन्त समझाइंदा। आदि तेरा उपजाया मूले, अन्त तेरी खेल खलाइंदा। हरि का नाम जो गए भूले, भुल्लयां मार्ग इक वखाइंदा । जन भगतां दे के साची झूले, सच हुलारे आप झुलाइंदा। विष्नूं नेत्र तक्के ब्रह्मा कहे वाह कन्त कन्तूहले, बिन रसना सिफ्त सालाहइंदा। शंकर हथ्थों सुट्ट त्रिसूले, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा सच असूले, असलीअत आपणी इक समझाइंदा। तेरयां भगतां कोलों अग्गे क्रिया कराया ना कोए वसूले, राए धर्म ना अक्ख उठाइंदा। सो गुरमुख गुरसिख लोकमात फले फूले, जिन्हां गुर गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। एथे उथे दो जहान होए अनमुल्ले, कीमत जगत ना कोए रखाइंदा। मेल मिलाए सुलहकुले, कुल मालक आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द गुरू गुरदेव सतिगुर आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ले, अभुल्ल आपणी खेल आप खलाइंदा।
२४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी मिलखा सिँघ दे गृह पिण्ड माड़ी
गुर शब्द कहे जन भगतां भाग, जगत जुगत जुगत जगत वंड वंडाईआ। श्री भगवान बणा आपणा सच समाज, समग्री धुर दी झोली पाईआ। प्रभ मिलण दा दस्स के काज, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। प्रेम प्यार दी मार के आवाज़, जग सुत्यां लए उठाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, साक सज्जण इक अख्वाईआ। धुर दरगाही दस्स के गाथ, मंत्र नाम
करे पढ़ाईआ। घर विच घर वसे पास, सगला संग निभाईआ। लेखा जाण पवण स्वास, साह साह दया कमाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करे आस, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। निज घर साचे कर के वास, वसल इक्को हक वखाईआ। कर प्रकाश अगम्मी महराब, महबूब नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। वड्याई को प्रभ एका ठाकर, हरि करता नर हरि अखवाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे डुल्हदा सागर, वड संसारी आपणा फेरा पाइंदा। किरपा कर करीम करता कादर, कुदरत आपणा खेल जणाइंदा। सूरबीर बण बहादर, धुर फ़रमाना हुक्म मनाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर शब्द कहे जन भगतां जोग, हरि सतिगुर आप दृढ़ाईआ। मेल मिलाके धुर संजोग, विछोड़ा जगत कटाईआ। नाम पदार्थ साची चोग, सोहँ हँसा मुख लगाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे कोट, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। नाद धुन वजा लगाए चोट, कूड़ी क्रिया खोट कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बूझ बुझाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ भगतन मीता, भावी भय भाओ नज़र कोए ना आईआ। एथे ओथे दो जहानां ठांडा सीता, सति पुरख निरँजण अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लख चुरासी घट घट वासी वसणहारा चीता, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वेला बीता, पूरब लहिणा खोज खुजाईआ । सति सरूप शाहो भूप वड्डा वड नीकन नीका, जग नेत्र दरस कोए ना पाईआ। देणा जाणे जीव जी का, देवणहार साहिब सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण वेख वखाईआ। शब्द गुर कहे भगतन दातार, देवणहार अखवाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए उठाल, माणस मनुक्ख मानव आपणे लेखे लाइंदा। सच दवारे लए बहाल, चरण कँवल इक्को धाम सुहाइंदा। मेल मिला के अगम्मी राम, रमता चक्कर सर्ब कटाइंदा। खेड़ा वसा के धुर दा ग्राम, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट निज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाइंदा। रस अमिउँ प्या के जाम, सच ख़ुमारी इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत गोद उठाइंदा। गुर शब्द कहे प्रभ भगतन संगी, वडभागी नज़री आईआ। नाता तोड़ के ख़ानाबन्दी, बन्दना इक्को दए समझाईआ। अन्तर कढ्ढ वासना गंदी, सुगंधी सच भराईआ । कर प्रकाश नूराना चन्दी, अन्ध अज्ञान दए खपाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदी, बख्शिश रहमत आप कराईआ। पिठ होण ना देवीं नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता बेपरवाहीआ । शब्द गुर कहे प्रभ भगत प्यारा, लख चुरासी दए तजाईआ। मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच सोभा पाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जोती दीप डगमगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर ला अखाड़ा, सुरती
शब्दी गोपी काहन नाच नचाईआ । अमृत जाम प्या के ताड़ा, ख़ुमारी धुर दी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत वछल इक अख्वाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ सच स्वामी, स्वंम्बर जुग जुग आप रचाइंदा। सर्ब घटां बण अन्तरजामी, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। बोध अगाध अगम्मी बाणी, धुर दा नाम नाद समझाइंदा। अमृत बख्श ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिराइंदा। शब्द मिलावा सुरती हाणी, सोहणा जोड़ वखाइंदा। लेख चुका के चारे खाणी, घर इक्को इक वडियाइंदा। देवणहारा पद निरबानी, निरबाण पद इक समझाइंदा। शाहो भूप शहिनशाह सुल्तानी, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले गले लगाइंदा। सतिगुर शब्द कहे प्रभ धुर दा सज्जण, साजणहारा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी भाण्डे भज्जण, बिन सतिगुर पूरे आपणे घर ना कोए रखाईआ। कोटन कोटि जीव जंत साध सन्त जावण नग्न, पड़दा ओहला ओडण सीस ना कोए टिकाईआ। कोटन कोटि मास नाड़ी हड्ड वहावण गंगन, गंगोत्री सार कोए ना पाईआ। कोटन कोटि सीखां उपर टंगण, जगत कबाब कीमत सके ना कोए चुकाईआ। कोटन कोटि कर कर बन्दगी भजन, भज्जण वाहो दाहीआ। कोटन कोटि नेत्र पा के अंजण, नैण अक्ख रहे मटकाईआ। कोटन कोटि हरि का नाम दर दर मंगण, गेरू कपड़े तन छुहाईआ। कोटन कोटि मक्का काअबा करन हजन, सच महबूब नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ करन बन्दन, बन्दीखाना ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख गुर गुर आपणे संग रखाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ तेरा खेल अवल्ला, आदि जुगादि समझ कोए ना पाईआ। बिन भगतां सुहाए ना कोए महल्ला, महिफ़ल सच ना कोए लगाईआ। तूं निरगुण धार इक इकल्ला, निरवैर पुरख तेरी वड्याईआ। तेरा वसेरा जलां थलां, घट घट बैठा डेरा लाईआ। धन्न वड्याई जिस जन फड़ाए आपणा पल्ला, शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत लोकमात फलया फुला, पत टहणी रही महकाईआ। मिले वड्याई साची कुलां, जिस कुल विच गुरमुख गुर गुर गए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कीमत करते पाए आपे मुल्ला, कौडी कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ।