२४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी गंडा सिँघ दे गृह पिण्ड दराजके
सतिगुर शब्द सदा कृपाल, किरपन निर्धन लए तराईआ। सतिगुर शब्द सदा दयाल, दीनां अनाथां होए सहाईआ । सतिगुर शब्द सदा धन माल, नाम ख़ज़ीना इक भराईआ। सतिगुर शब्द तोड़नहार ज़ंजाल, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादि निभे नाल, एथे ओथे मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शब्द इक उपजाईआ। सतिगुर शब्द सर्ब जग मीता, मित्रां विच्चों मित्र नज़री आईआ। सतिगुर शब्द उधारे ऊँचां नीचां, राउ रंकां गले लगाईआ। सतिगुर शब्द पार कराए जगत दहिलीज़ां, मंज़ल साची दए वखाईआ। सतिगुर शब्द सुरती करे साची रीझा, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द सद विचोला, जुग जुग सेव कमाइंदा। सतिगुर शब्द चुकाए पड़दा ओहला, गृह मन्दिर नज़री आइंदा। सतिगुर शब्द जन भगतां गाया ढोला, ढोलक छैणे परे सुटाइंदा। सतिगुर शब्द शब्द अनमोला, बिन सतिगुर पूरे हथ्थ किसे ना आइंदा। सतिगुर शब्द मन वासना चुकाए कूड़ा रौला, जूठ झूठ डेरा ढाइंदा। सतिगुर शब्द आवण जावण पन्ध करे हौला, लख चुरासी गेड़ कटाइंदा। सतिगुर शब्द देवे वड्याई उपर धौला, पंज तत काया रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा शब्द इक प्रगटाइंदा। सतिगुर शब्द अनडिठा रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। सतिगुर शब्द हरि हिरदे रिहा वस, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द निर्मल जोत करे प्रकाश, दीआ बाती डगमगाईआ। सतिगुर शब्द साचे मन्दिर पावे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। सतिगुर शब्द गुरमुखां पूरी करे आस, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । सतिगुर शब्द वेखे खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां सदा दास, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। सतिगुर शब्द सदा अनडिठ, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। अंदरे अंदर करे हित, बाहर वजूद ना कोए समझाईआ। प्रेम प्यार दी मार अनोखी खिच, आप आपणी तन्द सितार हिलाईआ। गुरमुख विरले सतिगुर किरपा पए दिस, निज नेत्र होए रुशनाईआ। करवट लै बदले पिठ, सनमुख सोभा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक उपजाईआ। सतिगुर शब्द वड वड्डा नीवां, नीकन नीका खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जीअ का, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर डेरा लाइंदा। नित नवित जन भगतां बणे मीता, संगी हो के संग वखाइंदा। घर साचे वसे चीता, चेतन सुरती आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिगुर शब्द सर्ब व्यापी, व्यापक हो के सेव कमाईआ। सतिगुर शब्द वड प्रतापी, पस्चाताप दए चुकाईआ। सतिगुर शब्द अन्तर जापी, जीवण जुगत दए वखाईआ। सतिगुर शब्द पाकन पाकी, दुरमति मैल ना कोए रखाईआ। सतिगुर शब्द बदल देवे हयाती, जीवण जीवण विच्चों प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द खेले खेल अगम्मी बाज़ी, डोरू डंका सच वजाईआ। सतिगुर शब्द किसे दा कोए ना मुहताजी, भिख्या मंगण कदे ना जाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां धुर दा बणे साथी, नित नवित सेव कमाईआ। सतिगुर शब्द लहिणा देणा चुकावे बाकी, पूरब लेखा झोली पाईआ। सतिगुर शब्द जुग जुग मेटे अन्धेरी राती, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द मनुआ रहिण ना देवे आकी, मनसा मनसा विच खपाईआ। सतिगुर शब्द पकड़ चढ़ावे औखी घाटी, पार किनारे आप लगाईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां अन्तर देवे अमृत बूँद स्वांती, सच प्याला आपणा जाम प्याईआ।
२४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बीबी दीपो दे गृह पिण्ड बासरके
सो पुरख निरँजण शाह पातशाह सच नरेश, बेअन्त बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। सचखण्ड दवारे वसे अगम्मड़े देस, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदा करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निरगुण सरगुण जुग जुग खेडे खेड, नित नवित फेरा पाईआ। जोती जलवा दे के तेज़, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त करे रुशनाईआ। अन्तर आत्म घट घट माणे सेज, गृह मन्दिर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचे घर, गृह वज्जदी रहे वधाईआ। वज्जे वधाई सच घर, सचखण्ड सोभा पाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि दाता बेपरवाहीआ। महल अटल अगम्मी चढ़, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। दो जहानां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा वर, वस्त अमोलक धुर दी इक वरताईआ। नित नवित लोकमात खेल कर, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। परवरदिगार सांझे यार आपणा मेल कर, सच तौफ़ीक सच रफ़ीक तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, जिस गृह बहि के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। करते तेरा खेल अपर अपार, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि खड़्हे दवार, दर ठांडे बैठे सीस झुकाईआ। खाली झोली बण भिखार, भिक्खक भिख्या मंगण चाँईं चाँईंआ। तूं देवणहार दातार, दयावान सहज सुखदाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी रचना वेख वखाईआ।
लेखा लिख शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान सिफ्त सालाहीआ। खाणी बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे विच संसार, वड संसारी आपणा वेस वटाईआ। शब्द संदेसा देदां रहे वारो वार, नाम निधान नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। कागज़ां कलमां नाल करदा रहे इज़हार, कातब होए सेव कमाईआ। कल्मयां अंदर करदा रहें ख़बरदार, कायनात करें पढ़ाईआ। दीन मज़्हब तेरी धार, ज़ात पात शरअ नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाल धुर दा घर, जिस गृह बहि के आसण लाईआ। सच गृह प्रभ इक्को दस्स, दहि दिशा भेव चुकाईआ। तूं स्वामी ठाकर पुरख समरथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। नित नवित ढोले सोहले गुर अवतार तेरा गाउँदे जस, पीर पैगम्बर रागां नादां विच करन शनवाईआ। सिफ्त सालाह बाहर गुप्त ज़ाहर तेरी महिमां अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण हो चलावें रथ, सरगुण बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नाअरा बोल अलख, अलख अलखना आपणा नाउँ दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंग, दर ठांडे आस रखाईआ। शाह स्वामी अन्तरजामी पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख लँघ, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त होए नंग, ओढन पड़दा सीस ना कोए टिकाईआ। कलयुग औध रही लँघ, सदी वीहवीं बिन नेत्र नैणां तेरा राह तकाईआ। आत्म सुंञी सेज दिसे पलँघ, हरि कन्त बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। अनहद नाद घर घर वजे ना कोए मृदंग, धुन आत्मक करे ना कोए शनवाईआ। अमृत सरोवर वहे ना कोई गंग, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया डौरू डंक रही वजाईआ। गुरमति किसे ना दिसे संग, मनमति बहि बहि मता पकाईआ। सुरत सवाणी होई रंड, शब्दी कन्त नज़र किसे ना आईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, इक तेरी ओट तकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मंगां रहे मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, नर हरि आपणा फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मंगण मदद, नाअरा हक हक जणाईआ। तेरा लेखा गिणती विच कदे ना आया अदद, एकँकार इक्को इक तेरी सरनाईआ। सदी चौधवीं मेट तशदद्, चौदां तबक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस पुजाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख कलयुग खेल, कल काती चारों कुण्ट नज़री आईआ। आत्म परमात्म होवे किसे ना मेल, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समाईआ। दीवा जगे ना बिन बाती तेल, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। सच्चा मिले ना सज्जण सुहेल, जगत ठगौरी विच लोकाईआ। तूं वसिउं
धाम नवेल, सचखण्ड निवासी आपणा मुख छुपाईआ। झगड़ा प्या गुरू गुर चेल, चेला गुर भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, पीर पैगम्बर तैनूं ध्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू आ नेड़े, परवरदिगार तेरी ओट तकाईआ। दीन मज़्हब पए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए मिटाईआ। काया मन्दिर उजड़े खेड़े, साढे तिन्न हथ्थ साचा गुलशन ना कोए महकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग साध सन्त फिरन बथेरे, धुर दा संगी नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत उपर लाए कूड़ी क्रिया डेरे, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। प्रभ वेख आपणा जग, दृष्टी सृष्टी उपर टिकाईआ। नव नौ चार लग्गी अग्ग, तुध बिन सके ना कोए बुझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खहिड़ा गए छड्ड, सदी बीसवीं दए दुहाईआ। सरगुण नालों होए अड्ड, निरगुण तेरी जोत विच समाईआ। वाक् भविख्तां विच दस्स के गए हद्द, हदूद इक्को इक दरसाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे पुरख समरथ, कल कल्की फेरा पाईआ। दो जहानां नौजवानां मर्द मर्दाना पत लए रख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले जन भगतां देवे हक, मुरीद मुर्शद वेखे चाँईं चाँईंआ। दो जहानां मंज़ल पन्ध मुकावे नठ्ठ नठ्ठ, निरगुण आवे जावे आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दहि दिशा वेख वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दए दलासा, हरि करता आप जणाईआ। पीर पैगम्बर रखो भरवासा, प्रभ भरमी गढ़्ह तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया वेखे जगत तमाशा, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जोती जोत करे प्रकाशा, पंज तत नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। पीर पैगम्बर करन सजदा, झुक झुक सीस निवाईआ। हउँ ख़ालक बालक तेरा बरदा, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। तेरे भय भओ अंदर सब कोई डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब ना जीउदा ना मरदा, मुर्दा हो गोर ना कोए दबाईआ। चौदां तबक तोबा तोबा करदा, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। चौदस चन्द कोई ना चढ़दा, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। कलमा हक कोए ना पड़दा, कायनात भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। परवरदिगार कोए ना वरदा, नार ख़ावंद दोवें बैठे मुख भवाईआ। शरअ विच शैतान वेखो लड़दा, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, चरण कँवल तेरे मिले सरनाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मुहम्मद, ईसा मूसा नाल रलाईआ। हरि का खेल अलनेक कमच, मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला दए समझाईआ। गोबिन्द सूरा जो अन्तिम मार के गया रमज़, इशारे नाल दृढ़ाईआ। उस दी अनोखी करां दो जहानां चमक,
चमत्कार बेपरवाहीआ। परवरदिगार उस दी करे मदद, बेपरवाह हो के सेव कमाईआ। देवे वड्याई जग अन्तिम जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दी चरण दासी आदि शक्ति, चतुर्भुज बैठी सीस निवाईआ । सो गोबिन्द सूरा शब्द गुरदेव इक फ़कत, फ़िकरयां विच फ़कीरां रिहा समझाईआ। जिस दा लेखा ना होए उधार सदा नकद, नौ तेरां हिसाब ना कोए जणाईआ। उस दा हुक्म एथे उथे कदी ना जाए अटक, दो जहान ना कोए अटकाईआ। जो सन्त सुहेले जन भगत रहे भटक, प्रभ चरण ध्यान लगाईआ। तिन्हां वेला सुहञ्जणा करे वक्त, थित वार दए वड्याईआ। सो सूरबीर योद्धा मर्दाना मर्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा आप सुणाईआ। धुर संदेसा सुणो ला कर ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। जो गुर गोबिन्द दे के गया ब्यान, लेखा लिख के कलम शाहीआ। उस नूं पूरा करे श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नाम डंका वजाए दो जहान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाईआ। जिस नूं सुण के विष्न ब्रह्मा शिव होए हैरान, करोड़ तेतीसा निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बरो सुणो इक पैग़ाम, पतिपरमेश्वर आप सुणाईआ। कलयुग अन्तिम बदल देणा निज़ाम, नौबत इक्को नाम सुणाईआ। शब्द गुरू गुर स्वामी सारे बरदे करने ग़ुलाम, आकी रहिण कोए ना पाईआ। मार्ग दस्स इक आसान, एहसान सब दे सिर चढ़ाईआ। कलयुग जीव पशु प्रेत जो होए हैवान, मनमति करी कुड़माईआ। तिन्हां अन्तर आत्म साची सिख्या देवे ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बख्शे चरण ध्यान, पुरख अकाल घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहिण परवरदिगार, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं सारे गए हार, हौका लै के रहे सुणाईआ। साडा लेखा लिख्या पूरा होया कौल इकरार, इकरारनामे सारे रहे वखाईआ। तेरी झोली सब कुछ दित्ता डार, मैं ममता नाता लया तुड़ाईआ। हउँ बालक नन्न्हे बच्चे तेरे बरख़ुरदार, तूं मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखाउणा धुर दा घर, जिस घर मेला सहज सुभाईआ। पीर पैगम्बर तक्को एक, एकँकार रिहा जणाईआ। कलयुग अन्तिम आख़र गोबिन्द रखी टेक, पिता पुरख अकाल गया सुणाईआ। वाक् भविख्त लिख के लेख, जीअ जीव जगत जंत जहानां गया समझाईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान कलयुग आपणा बदले भेख, भेखाधारी भेख वटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे रेख, धूंआँधार रहिण कोए ना पाईआ। भाग लगाए सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ ढोला राग सुणाईआ। माण तुट्टे विष्नूं शेष, बाशक निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ब्रह्मा दर ते होवे पेश, गल पल्लू इक रखाईआ। शंकर निउँ निउँ करे आदेस, त्रिसूल हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। करोड़ तेतीसा निज दरस
सके ना कोई पेख, दूर दुराडे वेखण नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बरां इक्को हुक्म सुणाईआ। पीर पैगम्बरां देवे हुक्मनामा, हाकम धुरदरगाही अखवाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी कार कमाइंदा। अमाम अमामा नौजवाना, बृद्ध बाल ना रूप धराइंदा। शब्द अगम्मी गाए तराना, कलमा इक पढ़ाइंदा। गोबिन्द सूरा कर परवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द सरूप मेहरवाना, महबूब हुक्म वरताइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए अटकाइंदा। धर्म वखाए इक निशाना, लोआं पुरीआं आप झुलाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट सतिजुग सति करे प्रधाना, प्रधानगी इक्को हथ्थ रखाईआ। तख्तों लाह के राजा राणा, शाह सुल्तानां दर दर भीख मंगाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, कोझया कमलयां गोद उठाईआ। शाहो भूप बण सुल्ताना, हुक्मरान आपणा नाउँ जणाईआ। प्रेम प्यार दा दे के पैग़ामा, पीरां पैगम्बरां लए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रहिबर इक अख्वाईआ। साचा रहिबर बणे हरि महबूब, मेहरवान फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे हदूद, हज़रत आपणा हुक्म वरताईआ। जूठ झूठ कर जाए कूच, चार कुण्ट मुख छुपाईआ। हरि का नाम प्रगट होवे सच सुच्च, नौबत वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान जाए तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख गुरसिख अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना इक झिराईआ। घर मौले सोहणी रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जुग जुग जन्म दयां विछड़यां लए पुछ, पूरब लेखा झोली पाईआ। दे वड्याई गोबिन्द सुत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दया कमा अबिनाशी अचुत, वेखे खेल खेलणहार सहज सुखदाईआ। कलयुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जाए पैंडा मुक, अग्गे हुक्म ना कोए सुणाईआ । पुरख अकाल दीन दयाल अपणे हथ्थ रखे सब कुछ, मच्छ कच्छ जल मीन बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ मार्ग की, करते दे जणाईआ। किस बिध निर्मल करें जीअ, लख चुरासी जंत सन्त पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकावें साढे तिन्न हथ्थ सीं, रविदास चमारा आसा पूर कराईआ। आत्म परमात्म बीज साचा बी, सच फुलवाड़ी इक महकाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश प्यार करे पुत्तर धी, पिता पूत गोद उठाईआ। किस दवारे हरि निरँकारे सतिजुग सच्ची रखें नींह, बूटा आपणी हथ्थीं लाईआ। कवण नाम कवण निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ भेव खोल्ह, क्यों बैठा पड़दा पाईआ। जुग चौकड़ी मारदा रिहों रोल, तेरी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अंदर वड़ के वजाउँदा रिहों ढोल, नाम नगारा इक रखाईआ।
लख चुरासी साचे कन्ढ्ढे तोलदा रिहों तोल, तोलणहारा आप हो जाईआ। हर घट अंदर निरगुण हो के मौलदा रिहों मौल, मौला आपणी कार कमाईआ । शब्द सरूपी हो के बणदा रिहों विचोल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। योद्धा सूरबीर बण के करदा रिहों घोल, दीन मज़्हबां विच लड़ाईआ। नाम मधाणे नाल जन भगत रिहों वरोल, लख चुरासी छाछ नज़री आईआ। साचे सन्तां वसदा रिहों कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां गुरसिखां नाम देंदा रिहों अनमोल, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करते कीमत कोए ना लाईआ । प्रगट हुन्दा रिहों उपर धौल, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। आपणयां जीवां कोलों कराउँदा रिहों मखौल, कूड़ी क्रिया निदकां संग रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा पड़दा दस्स खोल्ह, की तेरे हथ्थ चतुराईआ। तेरी समझ किसे ना आई पंडत पांधे रौल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साचा लेखा देणा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ दस्स की करें अग्गे, अगली समझ किसे ना आईआ। वीह सौ इक्की बिक्रमी तक सब दी हद्दे, सदी चौधवीं पार ना कोए जणाईआ। हुक्मे अंदर सारे बद्धे, पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। उच्ची कूकण अल्हावण छन्दे, ढोले सोहले रहे गाईआ। तोबा तोबा करन सूरे सरबंगे, शाह पातशाह तेरे चरण मंगण सरनाईआ। तेरा खेल तेरे हथ्थे, तूं दाता मालक बेपरवाहीआ। किरपा कर पुरख समरथे, दर ठांडे मंग मंगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कलयुग जीव जंत साध सन्त पढ़ पढ़ थक्के, मंज़ल पन्ध पार ना कोए कराईआ। फिर फिर आए मदीने मक्के, कबरां मकबरयां उत्ते सीस निवाईआ। भज्जे फिरदे शिवदुआले मठ्ठे, घंटीआं नाल टल खड़काईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात क्यों प्रभ पाए रट्टे, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। गोबिन्द नानक कहि के गया पुरख अकाल अन्तिम सारे करे कठ्ठे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बचया कोए रहिण ना पाईआ। चार जुग दे जो लिखे हुक्मनामे पटे, सदी बीसवीं दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साचा लेखा दे दृढ़ाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ की तेरा वरतंत, वातावरन दे जणाईआ। पिछला खेल वेख्या जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। तेरा नाम निधाना दस्सदे रहे मंत, रसना जिह्वा ढोला गाईआ। तैनूं मनाउँदे रहे सच्चा कन्त, लख चुरासी नारी रूप जणाईआ। तेरे हथ्थ दसदे रहे आदि अन्त, मध तेरी खेल नज़री आईआ। कोई ना जाणे तेरी अगम्मी बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी बेपरवाहीआ। दर दरवेश ठांडे मंगत, भगत झोली रहे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, भेव आपणा दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरवाना, महबूब बेपरवाहीआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए फ़रमाना, धुर दा शब्द संदेस सुणाईआ। शाह
पातशाह भूपत भूप नौजवाना, नर निरँकार इक अख्वाईआ। सचखण्ड दवारे वसे उच्च मकाना, निहचल बैठा डेरा लाईआ। जोती दीप जगे महाना, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण मर्द मर्दाना, हरि पुरख निरँजण आपणी कल धराईआ। एकँकार दए पैग़ामा, आदि निरँजण करे सच रुशनाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल महाना, श्री भगवान दए समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, लख चुरासी ब्रह्म विद्या दए पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए हैराना, हरि की समझ कोए ना पाईआ। तेई अवतार ईसा मूसा मुहम्मद मिल के करन सलामा, सजदा सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द कहे वाह पुरख अकाला, अकल कल धारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी सचखण्ड सोहे सच्ची धर्मसाला, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। तेरे हुक्मे अंदर नीहां हेठ दबाए बालां, छोटे बाले भेंट चढ़ाईआ। वस करके काल महाकाला, राए धर्म दित्ता मुख भवाईआ। उस वेले जो लिख्या इक निशाना, तिस नूं सके ना कोए समझाईआ। कल कल्की पहर के बाणा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, दो जहानां आप अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशाना, चारों कुण्ट हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सति धर्म दा दे ज्ञाना, निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो वेखो खेल श्री भगवाना, जो आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा पड़दा आप उठाईआ। साचा पड़दा चुक्के आप, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे संताप, सति धर्म दए वड्याईआ। चार वरनां दस्स के धुर दा जाप, पुरख अकाल इष्ट वखाईआ। रूह बुत्त दोवें करके पाक, ख़ाकी ख़ाक रंग रंगाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, दूई द्वैती दए चुकाईआ। पवण स्वासी वेखे सांस, साह साह समाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, जोत निरँजण डगमगाईआ। शब्द वज्जे धुर दा नाद, अनहद राग अल्हाईआ। आत्म सेजा बहि बहि देखे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे समझाईआ। अगला लेखा दस्से जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख उपजाए साचे भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। अन्तर आत्म बख्शे शक्ति, सख़शीअत सच दए दृढ़ाईआ। लेख मिटाए सोग हरख़, चिन्ता ग़म दए गंवाईआ। निरगुण निरवैर दे के दरस, भेव अभेदा आप समझाईआ। अमृत मेघ धुर दा बरस, अग्नी तत बुझाईआ। आत्म परमात्म करके लिख्त पढ़त, धुर दा जोड़ा लए जुड़ाईआ। पंज तत पंच विकारा मेट के कटक, पंच पंचायण साचा हुक्म सुणाईआ। काम क्रोध देवे झटक, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। गुरमुख गुरसिख आपणे नाल मेले निधड़क, ख़तरा भउ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे फर्श अर्श, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। दो जहानां वेखणहारा, वाली दो जहान हरि अखवाइंदा। सतिजुग त्रेता
द्वापर जिस दा खेल न्यारा, जुग चौकड़ी आपणी वंड वडाइंदा। प्रगट कर गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर हुक्म सुणाइंदा। शब्द अनादी दे सहारा, नाम जैकारा इक अल्हाइंदा। अक्खरां विच कर विवहारा, निरअक्खर आपणा आप छुपाइंदा। सब नूं देंदा गया लारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग लग्गे जग, हरि करता आप जणाईआ। जन भगतां दरस देवे उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक दरस कराए बिन मक्के काअब्यों आपणा हज्ज, काया हुजरा इक सुहाईआ। साचा नूर ज़हूर जोती जोत जाए जग, अन्ध अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ दए दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई लख चुरासी जीव जंत नाम डोरी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मन वासना कोई ना सके भज्ज, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। घर घर हरि हरि मन्दिर बहे सज, काया बंक ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे इक वर, वर दाता आप हो जाईआ। वर दाता बणया आप, समरथ देवणहार अख्वाईआ। अगला लेखा अग्गे देवां दस्स, जिस दी समझ किसे ना आईआ। इक्को गोबिन्द झोली पा के हक, हकीकत नाल दयां प्रनाईआ। बीस इकीसा हरि जगदीसा अन्तिम सम्मत नाम सरूपी करके दसखत, मोहर धुर दी दए लगाईआ । जिस दा हरफ़ हरूफ़ कोई ना सके कट, दो जहान ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अगाध चार कुण्ट दहि दिशा गृह गृह तेरा नाम करे शनवाईआ।
२४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बीबी जीतो दे गृह पिण्ड बासरके
नाम पदार्थ लओ लुट्ट, सतिगुर शब्द आप वरताइंदा। अमृत आत्म जाम पीओ घुट्ट, तृष्ना भुक्ख रोग गवाइंदा। पड़दा ओहला लओ चुक्क, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। घर सतिगुर जन्म लै के बणो साचे सुत, अपराध रहिण कोए ना पाइंदा । भाग लग्गे पंज तत काया माटी बुत्त, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर आप सुहाइंदा। सति सच सुहञ्जणी मौले रुत्त, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर अज्ञान मिटाइंदा। हउमे हंगता मिटे रोग, साची चोग मुख वखाइंदा । जन्म कर्म दयां विछड़यां करे मेल संजोग, धुर संजोगी वेख वखाइंदा। धाम वखाए अवल्लड़ा सचखण्ड दवारा कोट, महल अटल इक रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लगाइंदा। नाम लुटो सतिगुर दवारे, जगत हट्ट हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुख बणो गुरसिख वणजारे, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। देवणहारा दाता
दानी सिरजणहारे, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। काया माटी ख़ाली भरे भण्डारे, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। शब्द अगम्मी सुणो जैकारे, धुनी धुन होए शनवाईआ। राग नाद जिस दे सदा पनहारे, छत्ती राग बैठे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाम लुट्टो घर सच स्वामी, देवणहार इक अखवाइंदा। सर्ब जीआं घट जाणे अन्तरजामी, बाहरों नज़र कोए ना पाइंदा। प्रेम प्रीती बख्शे सच निशानी, निशाना इक्को इक झुलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए चारे खाणी, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम पदार्थ आप वरताइंदा। नाम भण्डारा देवे पदार्थ, घर साचे झोली पाईआ। गुरमुखो रखो इक स्वारथ, दूजी तृष्ना जगत मिटाईआ। साचा मार्ग गुर का परमारथ, शब्दी सुरत करो कुड़माईआ। सतिगुर मिलण नूं कदे ना करो आलस, कूड़ा धन्दा दयो तजाईआ। तुहाडे अंदरों तुहाडा रूप वखावे ख़ालस, पड़दा ओहला परे हटाईआ । सचखण्ड दवारयों आ के लोकमात बणे सालस, सोहणी आपणी वंड वंडाईआ। बिन सतिगुर पूरे सच्ची दिसे ना कोई अदालत, जो लख चुरासी विच्चों बरी दए कराईआ। सच पुच्छो तुहाडे अंदर वड़ के भरे ज़मानत, वुकला वकील संग ना कोए रखाईआ । तुहाडी आत्मा उसे दी अमानत, जिस तुहाडी बणत बणाईआ। तुहाडा पिता पुरख अकाल सदा सही सलामत, ना मरे ना जाईआ। गुरसिखां कूड़ी क्रिया परे हटाए अलामत, दुरमति मैल दए धवाईआ। तुहाडे अंदर तुहाडा मन कदे ना करे बग़ावत, आपणे नाल लए चलाईआ। सतिगुर पूरे हथ्थ एहो सख़ावत, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख सज्जण वेख वखाईआ। लुट्टो भण्डारा इक सति, सति सतिवादी आप वरताइंदा। जिस नूं मिलयां उपजे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक समझाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, हाडी हाडी खोज खुजाइंदा। तुहाडा गुस्सा बदल देवे आपणी खोल्ह के अंदरों अक्ख, प्रतख आपणा रूप वखाइंदा। बिन सतिगुर पूरे झोली कदे कोए ना पाए हक, बाकी लेखा ना कोए वखाइंदा। जे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणी मंज़ल लओ तक्क, जगत जहान कम्म किसे ना आइंदा। झूठी कूड़ी दुनिया एथे हो जाए रैण फ़क, हिसाब किताब पिछला सर्ब मुकाइंदा। अगला मेल करे पुरख समरथ, गोदी सच दी आप उठाइंदा। सचखण्ड दवारे जो रिहा वस, गुरमुख आपणे नाल मिलाइंदा। उह सर्ब स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाह दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लगाइंदा। गुरमुख लुट्टो इक्को नाम, दूजी वस्त कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर कोलों पीओ उह जाम, जिस दा प्याला हथ्थ सके ना कोए फड़ाईआ। आपणे मन्दिर अंदर आपणी सुरती मिलाओ ओस राम, जो
राम मालक सर्ब अख्वाईआ। तुहाडी राधा करे ओस प्रणाम, जो नाम बंसुरी रिहा वजाईआ। तुहाडी सुरती पढ़े शब्द उह सतिनाम, जो नानक ढोला गया गाईआ। तुहाडा ब्रह्म करे उह पहचान, जिस नूं गोबिन्द पुरख अकाल कहि गया समझाईआ। बिन सतिगुर पूरे लख चुरासी जीव जंत दिसे वैरान, घर घर दीआ बाती सके ना कोए जगाईआ। जिन्हां मिल्या सतिगुर पूरा लोकमात विच आण, सो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत दिवस रैण अठ्ठे पहर दरस करन चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। नाम लुट्टण दा साचा वेला, गुर सतिगुर सच सरनाईआ। जिथ्थे लेखा चुक्के गुरू चेला, चेला गुरू इक्को रूप सुहाईआ। घर सज्जण साहिब मिले सुहेला, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी विच मानस जन्म मेला, बाकी हथ्थ किसे ना आईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, ख़ालक ख़लक वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम निधान इक वरताईआ। नाम निधान दी लुट्टो मौज, मुफ़लस रहिण कोए ना पाईआ। बिन सतिगुर पूरे अंदर वड़न दी दस्से कोई ना खोज, सुखमन टेडी बंक पार ना कोए कराईआ। सति सरूप हो के अंदरे अंदर करे चोज, चोजी प्रीतम हो के होए सहाईआ। जगत द्वैती मेट के रोग, अमृत जाम इक प्याईआ । जे पिछला पिच्छे रिहा विजोग, अग्गे नाता लओ जुड़ाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां दरस देवे काया किले कोट, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जे भुलों ते करे प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर रुशनाईआ। तुहाडे अंदरों सारा कढ्ढ देवे बाहर खोट, खोटी मति रहिण ना पाईआ। फेर ओस स्वामी मिलो रोज़, जो सब दा मालक बेपरवाहीआ। गुरसिखां नूं सब तों चंगी सतिगुर गोद, जो माई पित आप हो जाईआ। झूठी दृष्टी झूठा लोक, विच परलोक इक्को नज़री आईआ। जिस दी किसे ना सोची सोच, बेअन्त कहि कहि सारे सीस निवाईआ। ओस दा नाम भण्डारा सदा अतोट, जुग जुग जन भगतां आप वरताईआ। गुरसिखो मुक्ती मुफ्त आपणे चरणां हेठ देणी राउद ते अन्तिम मिलणा जोत, जोत जोती विच समाईआ। साचा समां कदे नहीं मिलदा रोज़, रोज़े रख रख फ़ाके मरी लोकाईआ। सतिगुर उपर कदे ना दयो दोष, जुग जुग सुत्यां रिहा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। नाम पदार्थ लुट्टे गुरमुख, झोली आपणी अग्गे डाहीआ। दो जहानां लै के सुख, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। उजल करके मात मुख, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। फेर कहे मैं सतिगुर घर जन्मया पुत्त, पिछला नाता दित्ता तुड़ाईआ। मात गर्भ फेर नहीं होणा उलटा रुक्ख़, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। सफ़ल करके अगम्मी कुक्ख, मिले मेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा अन्तिम आपणी गोदी आपे लए
चुक्क, छोटे बाले उंगलां नाल लगाईआ। कोई जा के कबीर जुलाहे कोलों लए पुछ, जिस नूं महल अटल उत्ते दित्ता बहाईआ । जुग जुग प्रभ दा पैंडा कदे ना जाए मुक्क, हौली हौली आपणी चाल चलाईआ। गुरसिखो मानस जन्म विच कदे ना जायो रुस्स, सतिगुर पूरा दयावान सदा रुस्सया रिहा मनाईआ। पार उतारना उहदी खेल तुछ, तुहाडा विछोड़ा तुहानूं समझ कदे ना आईआ। जिस दा सीस जगदीस इक वार चरणी गया झुक, तिस नूं विष्नूं ब्रह्मा शिव सीस रहे निवाईआ। सो गुरसिख कहे मेरा पैंडा गया मुक्क, आवण जावण डेरा दित्ता ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भण्डारे साचे घर वरताईआ। नाम भण्डारा सुणो चंगा, चंगी तर्हां वरताईआ। जिस नूं तरसे गोदावरी सरस्वती यमुना गंगा, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। जो प्रकाश करे अन्ध अज्ञान नेत्र अन्धा, सति सति जोत रुशनाईआ। जिस दा खेल विच ब्रह्मण्डा, वरभण्ड खेल खलाईआ। ओस दा खेल सुख सागर अनन्दा, परमानंद दए जणाईआ। सो दीन दयाल देवणहार सदा बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। सतिगुरू दी किरपा कोई ना जाणे ख़ाकी बन्दा, बन्दा बन्दगी विच समझाईआ। जन्म कर्म दा पापी दुराचार होए गंदा, फड़ बाहों निर्मल रूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां निभावे आपणा संगा, साथी हो के वेख वखाईआ। लुट्टो नाम शब्द ख़ुमारी, लोकमात मिले वड्याईआ। परम पुरख नाल लग्गे यारी, पतिपरमेश्वर मेला सहज सुखदाईआ। नाता छुट्टे सृष्टी कुड़यारी, कूड़ा डेरा देणा ढाहीआ। भरमदयां भरमदयां लख चुरासी विच्चों माणस जन्म आई वारी, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जो गुरसिख सुरती अजे रही कुआरी, अग्गे फेर ना कोए प्रनाईआ। बिन सतिगुर पूरे करे ना कोए शृंगारी, नेत्र नैण कज्जल कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारे कोई ना बिठाए साची बारी, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ। नित नित दर्शन जोत जोत निरँकारी, नूर नूर नूर रुशनाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत तेरी आत्म परमात्म सदा प्यारी, प्रीती विच्चों प्रेम लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम ख़ज़ाना दीना दाना जुग जुग आप वरताईआ। नाम लुट्टण आवे केहड़ा, सतिगुरू दवारे फेरा पाईआ । काया अंदर पंजां लाया झेड़ा, झगड़ा करके सब कुछ रहे भुलाईआ। जिन्हां दा सतिगुर आप बन्ने्ह बेड़ा, नईआ नौका किशती आपणी इक वखाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। भेव चुकाए तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा इक्को घर इक्को मन्दिर इक्को गृह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा हक निबेड़ा, हक हक वेख वखाईआ।