२४ भाद्रों २०२१ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड भगवान पुरा
गुर अवतार पीर पैगम्बर करन बेनन्ती, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल बेअन्ती, अकल कल धारी तेरी समझ कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोध अगाध लिखाए बण के पंडती, काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ । आत्म परमात्म जुग जुग तेरे दर दी मंगती, बण निमाणी झोली डाहीआ। तेरी प्रेम धार बहिंदे रहे विच संगती, धुर दा साथी इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी खेल मुक्की ना नटूए मन दी, मनसा ना सके गंवाईआ। तेरी धार मेल मिलाए पंज तत तन दी, ततव तत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, कलयुग अन्त वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोड़न हथ्थ, दर ठांडे सीस निवाईआ। ठाकर स्वामी साहिब समरथ, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ सके ना कोए राईआ। निरगुण सरगुण खेल करे हो प्रगट, नित नवित फेरा पाईआ। नाम भण्डारा खोल्हदा रिहों हट, बण वणजारा वणज कराईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग रिहों दस्स, दहि दिशा राह वखाईआ। साचे भगतां आपणे मिलण दी खोल्हदा रिहों अक्ख, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। सन्त सुहेले करदा रिहों वक्ख, वक्खरी धार आप बंधाईआ। गुरमुखां नाम डोरी पाउंदा रिहों नथ्थ, वासना अंदरे अंदर बन्द कराईआ। गुरसिखां अमृत आत्म दिन्दा रिहों रस, झिरना इक झिराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल खेलदा रिहों हस्स हस्स, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी रिहों वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। शब्द जैकारा नग़मा नाल बोलदा रिहों अलख, नाद इक्को इक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दस्से खेल सच्चे शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर घर साचे जुड़दे, मेला आपणा आप मिलाईआ। तेरे वेखे खेल अगम्मे धुर दे, दो जहानां वज्जे वधाईआ। तेरे राग अनोखे सुर दे, ताल तलवाड़ा समझ कोए ना पाईआ। तेरे मंत्र वेखे फुरदे, फुरने सारे बन्द कराईआ। तेरे जीउदे वेखे मुरदे, गुरमुख गुरसिख घर साचे लए प्रगटाईआ। तेरे हुक्म ब्रह्मण्ड खण्ड कदे ना मुड़दे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्को देणा साचा वर, सच सच दे समझाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे पुच्छ, धुर दा सोहला राग अल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सानूं दस्स कुछ, ख़ाली बैठे झोलीआं डाहीआ। सदी चौधवीं पैंडा रिहा मुक्क, बीस बीसा वक्त चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पई लुट्ट, दहि दिशा देण दुहाईआ। जूठ झूठ काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर दिसे कोई ना सुख, पड़दा दूई ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, लेखे घर घर पूर कराईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर हो के अग्गे, अगला लेखा मंग मंगाईआ। कलयुग जीव बग बप्पड़े होए बग्गे, बग़लगीर ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाल बद्धे, माया ममता मोह हल्काईआ। जूठ झूठ अंदर नच्चे, हउमे हंगता डंक वजाईआ। चार कुण्ट तेरे प्रेम दे अन्तर कोए ना लभ्भे सच्चे, सच संग ना कोए रखाईआ। काया माटी भाण्डे वेखे कच्चे, साढे तिन्न हथ्थ बाहरों पोच पुचाईआ। नेत्र लोचण तक्कण किसे ना अक्खे, नज़र नाल नज़र कोए ना मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ अक्के, खाणी बाणी भेव ना कोए खुल्हाईआ। फिर फिर थक्के मदीने मक्के, मकबरयां सयदे कर कर मुख भवाईआ। कोटन कोटां बग़ल कुरान रखे, मकतबां विच करी पढ़ाईआ। शरअ शरीअत मार्ग दस्से, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गहर गम्भीर पड़दा लाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साजण, सज्जरा लेखा दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ ब्याज़न, असल नाल सूद दए मिटाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले उठा साधन, भगत भगवान लए जगाईआ। जो बिन रसना जिह्वा तैनूं अराधण, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सुरती शब्द मारन आवाज़ण, सुर ताल समझ कोए ना पाईआ। किरपा कर मोहन माधव मादन, तेरी इक्को ओट तकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रातन, कूड़ अन्धेरा दए गंवाईआ। पीर पैगम्बर झुक झुक सारे आखण, सदी वीहवीं इशारे नाल समझाईआ। जीव जंत होए पागल, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। दहि दिशा अन्धेरा बादल, अन्तिम बदली दे वखाईआ। पिता पुत्त दा बणया कातिल, मक्तूल दिसे लोकाईआ। तेरा कोई ना जाणे फ़ाज़ल, रहमत बैठी अक्ख शरमाईआ। जन भगतां कुछ ना होवे हासल, हैसीअत आपणी बैठे छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दूर दुराडे तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण क्यों बैठा चुप्प, परवरदिगार पड़दा पाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप्प, जगत चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात पई फुट्ट, मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी करन पढ़ाईआ। पंडत पांध्यां पाई लुट्ट, जीवां जंतां रहे खाईआ। साचा नज़र ना आए कोई सुत, जणनी गोद ना कोए सुहाईआ। उजल होइ ना कोए मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। लहिणा चुक्के ना किसे उलटा रुख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी तोबा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम भारा होया बोझा, पीठ सके ना कोए उठाईआ। तेरी दरोही चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। ठग्गां चोरां यारां मिल्या मौका, गुरमुख गुरसिख बैठे मुख भवाईआ। साचा नाम गाए ना कोए सलोका, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। दीन मज़्हब होया थोथा, धीरज जत नज़र कोए ना आईआ। काया
माटी साफ़ दिसे ना कोई कोठा, महल अटल होवे ना कोए रुशनाईआ। मन वासना जगत खोटा, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। तेरी रहमत ज्ञान दवाए कोलों तोता, सुघड़ सुचज्जे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, आपणा लेखा लेखे लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी आसा, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। वेख्या खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल फिर फिर फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए उदासा, सांतक सति ना कोए वरताईआ। करोड़ तेतीसा होया निराशा, सुरप्त बैठा मुख भवाईआ। चौथा जुग वेखे खेल तमाशा, डौरू डंक वजाईआ। राए धर्म खोल्ह के बैठा खाता, जीवां जंतां लेखा रिहा जणाईआ। चित्रगुप्त दस्सणहार खुलासा, भेव अभेदा आप दृढ़ाईआ। काल महाकाल बदल रिहा पासा, घर साचे लए अंगड़ाईआ। लाड़ी मौत करे हासा, नेत्र नैण नैण मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दए साचा वर, लेखा चुकाउणा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी चेरी, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई वेख करे मेरी मेरी, ममता भरी सर्ब लोकाईआ। साधां सन्तां कपड़े रंग के पाए गेरी, अन्तर आत्म रंग ना कोए चढ़ाईआ। सुथरयां वांग घर घर पायण फेरी, भज्जण वाहो दाहीआ। नौका नईआ हथ्थ ना आए बेड़ी, चप्पू नाम ना कोए लगाईआ। भाग लग्गे ना किसे खेड़ी, पड़दा ओहला ना कोए रखाईआ। पंज तत ख़ाकी ख़ाक हुन्दी वेखी ढेरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, रहमत आपणी इक कमाईआ। पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, पड़दा अगला दे उठाईआ। सदी चौधवीं दिसे हार, जित्त तेरे हथ्थ नज़री आईआ। उच्ची कूक करीए पुकार, बौहड़ी बौहड़ी कर दुहाईआ। गफ्लत विच सुत्ता संसार, उल्फ़त विच ना कोए लोकाईआ। सोहबत विच ना कोए प्यार, विछोड़े विच ना कोए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर दुआर तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे हासा, हस्ती आपणी दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह वेखो तमाशा, नव नौ चार दए वखाईआ । जीवां जंतां भुल्लया पूजा पाठा, जोग अभ्यास विच ना कोए समाईआ। नेत्र रोवे तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ होई अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। साचे नाम दी गाए कोई ना गाथा, पुरख अकाल इष्ट ना कोए मनाईआ। झगड़ा प्या ज़ातां पातां, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर पाए घाटा, वाधा हथ्थ किसे ना आईआ। सब दे हथ्थों डिगया गोबिन्द अमृत बाटा, रस जाम रसना ना कोए लगाईआ। सुंञी दिसे आत्म खाटा, सिँघासण सेज ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर
संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो अग्गे हो, उपरों नीचे ध्यान लगाईआ । सृष्ट सबाई दिसे ना मोह, मुहब्बत हक ना कोए कमाईआ। भाई भाईआं नाल करन धरोह, भैण भईआ अक्ख उठाईआ। आत्म परमात्म किसे ना जावे छोह, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। दुरमति मैल सके ना कोई धो, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। आपणी करनी आपा बैठे खोह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दिशा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होवो इक्ट्ठे, हरि करता आप जणाईआ। आपणे वेखो मार्ग दस्से, लोकमात ध्यान लगाईआ। लख चुरासी विच्चों बच के बैठे, जिन्हां मिल के सगला संग बणाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म नाम रट्टे, तिन्हां दा रट्टा दए चुकाईआ। जगत मिसाल प्रभ माण दवाया विच्चों वट्टे, वटांदरा आपणा आप कराईआ। जो बिरहों वैराग अंदर गुरमुख फटे, तीर अणयाला आप लगाईआ। उन्हां प्रभू आपे पत रखे, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पिछला लेखा वेखो किताब, जो बिन अक्खरां दित्ता लिखाईआ। लहिणा देणा बाकी की हिसाब, हैसीअत विच्चों दए समझाईआ। एथे ओथे देवणहारा ख़िताब, ख़ता सब दी वेख वखाईआ। लोकमात मक्का मदीना वेखो महराब, महबूब नज़र किसे ना आईआ। साचे मन्दिर मारे ना कोई सति आवाज़, सोई सुरत ना कोए जगाईआ। वुज़ू कर कर वेखो पढ़दे निमाज़, कल्मयां नाल करन सफ़ाईआ। काया काअबा किसे ना होया आबाद, सुंञ मसाण दिसे लोकाईआ। सदी चौधवीं अन्त होणा बरबाद, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। अल्ल्हा राणी जो ला के बैठी आस, तृष्ना इक वधाईआ। सो हज़रत हज़ूर खेले खेल सच तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा सर्ब खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू अल्ला, इलाही तेरी बेपरवाहीआ। परवरदिगार सदा सद इकल्ला, मुकामे हक सोभा पाईआ। नूर ज़हूर दे फड़ाया अल्ला, आलमीन इलम इक पढ़ाईआ। तेरा प्रकाश नूर बल्ला, दीपक चिराग़ डगमगाईआ। सच दुआर फड़ाया पल्ला, आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। धाम वखाया अटला, निहचल डेरा लाईआ। कलमा कलाम इक्को घल्ला, धुर दा राग अल्हाईआ। तेरी रहमत नाल फलया फुला, उम्मत उम्मती सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, खेल वखाउणा चाँईं चाँईंआ। खेल वेखण दा जिन्हां चाओ, हरि करता आप जणाईआ। पीर पैगम्बर अग्गे आओ, बिन कदमां कदम टिकाईआ। बिन अक्खां अक्ख खुलाओ, नेत्र नैण करे रुशनाईआ । लोकमात ध्यान लगाओ, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया वेखो थाँईं थाउँ, घर घर बैठी डेरा लाईआ। ना कोई पिता ना कोई माउँ, पूत सपूता गोद ना कोए सुहाईआ। मुला शेख़ भुल्ले राहों, रहिबर संग ना कोए निभाईआ। साचा करे ना
कोए न्याउँ, अदल अदालत ना कोए कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो बणा के आए गवाहो, शहादत हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, इशारे नाल रिहा जणाईआ। नाल इशारे दस्से एक, इक इकल्ला खेल खलाइंदा। कलयुग वेखो कूड़ा भेख, भेखी घर घर डेरा लाइंदा। मसला पढ़े ना कोई मुला शेख़, शेख़ी विच्चों बाहर नज़र कोए ना आइंदा। माया ममता भरे ना किसे पेट, जगत तृष्ना दूर ना कोए कराइंदा । मस्जिदां अंदर रहे लेट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ सिक्खो सिख्या, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाणो मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। नाम पदार्थ शब्द अगम्मी दात हरि ठाकर पाए भिच्छया, वस्त अमोलक साची गोलक आप टिकाईआ। नित नवित निरगुण सरगुण करे रच्छया, एथे ओथे होए सहाईआ। बिन साचे नेत्र किसे ना दिस्या, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा चिठया, धुर दा लेखा दए दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा नाम सबूत, बेसबर सबर जणाइंदा। अञ्ज़ील कुरान छोटे छोटे ख़त ख़तूत, जो आयतां शरायतां विच बणाइंदा। दूर दुराडा वसे आप महबूब, मज़लस आपणे घर वखाइंदा। अगम्म अथाह उच्च अरूज़, दरगाह साची सोभा पाइंदा। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। सदी चौधवीं घर घर तुहानूं वखाए जूठ झूठ, सच सुच्च संग ना कोए निभाइंदा। निर्मल दिसे ना कोए पंज भूत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा आप जणाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बर करन हाए, हौका लै के रहे सुणाईआ। कलयुग जीव होए बेवफ़ाए, वफ़ादार नज़र कोए ना आईआ । विष्न ब्रह्मा शिव वेखण नैण उठाए, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। तेई अवतार रहे पछताए, पस्चाताप सब दी झोली पाईआ । ईसा मूसा मुहम्मद दए दुहाए, दरोही ख़ुदाए तेरी नज़री आईआ। नानक गोबिन्द कहिण वाह वाह तेरा खेल बेपरवाहे, बेअन्त तेरी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो पढ़ाए, चौदां विद्या मेल मिलाईआ। मन्दिरां मस्जिदां शिवदुआलयां मठ्ठां विच टिकाए, सोहणे बंक बणाए, रसना जिह्वा बत्ती दन्द अंदर मन्दिर बहि बहि राग अल्हाए, रागणीआं नाल मिल के वजे वधाईआ। कलयुग जीव अन्तिम सारे बैठे भुलाए, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। हँस रूप होए कांए, बुद्धि काग वांग कुरलाईआ। कोई खाए सूर कोई खाए गाए, हक हलाल समझ किसे ना आईआ। तेरी कीती प्रभ सारे रहे उलटाए, कलयुग उलटी रीत चलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे बैठे ढेरीआं ढाए, अग्गे बल ना कोए जणाईआ। सदी वीहवीं तेरी वारी आए, वारता सारे आए लिखाईआ। पतिपरमेश्वर
निहकलंक नरायण कल कल्की वेस वटाए, जिस दा पिता ना कोए माईआ। लख चुरासी खोज खुजाए, चारे खाणी पड़दा लाहीआ। धुर दा डंका इक वजाए, दो जहानां दए सुणाईआ। राउ रंकां आप उठाए, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। साचा बंक इक वखाए, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। बन्दे बन्दगी इक्को इक जणाए, बन्दना डण्डौत आप दृढ़ाईआ। साची मानुष मानव मनुक्ख मनौत इक कराए, इक्को नाम दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग औध दए खपाए, ज़ात पात वरन बरन झगड़ा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख कूड़ी क्रिया तौक ज़ंज़ीर गलों कटाए, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। साची मंज़ल आप चढ़ाए, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। नग़मा ढोला ग़ज़ल इक सुणाए, कूड़ी अज़ल नेड़ ना आईआ। सतिजुग साची धार चलाए, धरत धरनी सोभा पाईआ। साची सरन इक वखाए, सरनगति बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले आप उठाए, गुर चेले मेल मिलाईआ। साचे धन्दे आपे लाए, कूड़े गंदे आप खपाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह वाह सांझे यार, यराना तेरा नज़री आईआ। कलयुग जीव होए बेएतबार, भरोसा संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे आउण दा करदे आए उधार, साचा कंडा तराज़ू तोल तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्तिम किरपा कर पुरख अकाले परवरदिगार, मददगार हो के फेरा पाईआ। दो जहानां ठांडा खोल्ह इक दरबार, दरगाह साची पड़दा लाहीआ। कूड़ी क्रिया कर्म कांड विच्चों देणा निकाल, जहालत बैठे मुख भवाईआ। साचा मंत्र धुर दा देणा सखाल, सिख्या इक समझाईआ। सतिजुग पूत सपूता नंना बच्चा लैणा उठाल, नेत्र नैण अक्ख लए खुल्हाईआ। नाल मिलाउणे गुरमुख सच्चे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते बणाउणी सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे सोभा पाए शाह कंगाल, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। सब दा हल्ल होवे सवाल, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कठ्ठे हो के पुछदे, प्रभ लेखा दे जणाईआ। की लहिणे तेरे गोबिन्द सुत दे, किस बिध लेखा रिहा मुकाईआ। दर निउँ निउँ तेरे झुकदे, सीस जगदीस निवाईआ। तेरे भाणे कदे ना रुकदे, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। असां आपणे पैंडे वेखे मुकदे, थिर रहिण कोए ना पाईआ। की खेल तेरे अगम्मी पुत्त दे, पता धुर दा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गोबिन्द सुत मेरा अनोखा, पुरख अकाल सर्ब जणाईआ। किसे नाल ना करे धोखा, कूड़ा वणज ना कोए वखाईआ। सच दवारे वसे अगम्मी कोठा, थिर घर बैठा डेरा लाईआ। गुरमुख वेखे जो गावे सच सलोका, सोहला राग अल्हाईआ। जिस दे
अंदर रख्या इक्को पोथा, पुस्तक आपणी दए समझाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोता, नूरो नूर करे रुशनाईआ। आदि जुगादि कदे ना होए होछा, गहर गम्भीर बेपरवहीआ। खेले खेल लोक परलोका, ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाईआ। लख चुरासी तन लगाए चोटा, ताल तलवाड़ा इक वजाईआ। कलयुग जीव कोए रहिण ना देवे खोटा, बुध बिबेक दए बणाईआ। सच सुणावे नाम सलोका, धुर दा राग अल्हाईआ। अग्गे किसे नूं रखणा पए रोज़ा, निमाज़ां विच ना सीस निवाईआ। पंडतां कोलों पढ़ना पए ना पोथा, साचा मंत्र दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे लेखे रिहा जणाईआ। गोबिन्द सुत सोहणा चंगा, चंगी तर्हां जणाईआ। जिस दा दो जहान वज्जे मृदंगा, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जो माछूवाड़े सुत्ता पैरी नंगा, सूलां सत्थर सेज हंढाईआ। जिस दा किसे लुहार तरखाण ना घड़या खण्डा, पुरख अकाल आपे बणत बणाईआ। जिस दे चरण चुम्मे, सरस्वती गोदावरी यमुना गंगा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। पिच्छे बण के आया पंज तत खाकी बन्दा, अग्गे शब्दी रूप प्रगटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल उस दी पूरी करे मंगां, जो बाले नीहां हेठ दबाईआ। कलयुग मेटे अन्ध अन्धेरा अन्धा, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां होवे संगा, धुर दा संग बणाईआ। प्रेम प्यार दा पा के फंदा, गुरमुख आपणा जोड़ जुड़ाईआ। आपणे हुक्म दा वखाए डण्डा, मन मनसा दए गंवाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंधा, शरअ शरीअत मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा इक्को वार झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सच दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। जिस दा इक्को नाम नगारा, निरगुण सरगुण रिहा सुणाईआ। जिस दा इक्को सच दवारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा इक्को उच्च मनारा, महल अटल करे इक रुशनाईआ। जिस दा इक्को इक प्यारा, गुरमुखां प्रीती तोड़ निभाईआ। जिस दा इक्को इक अखाड़ा, घर साचे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द सूरा सुत संगी सगला, साहिब समरथ उपजाईआ। जो लेखा सब दा जाणे अगला, पिछला लहिणा दए मुकाईआ। कलयुग कूड़ा चुक्के बदला, सतिजुग जन्म दवाईआ। लेखा रहिण ना देवे कोई गंधला, निर्मल नीर निरवैर दए जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सम्बल सुहावे इक्को बंगला, जिस गृह बहि के सोभा पाईआ। सति धर्म दा गावे चार मंगला, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन दया कमाईआ। गोबिन्द सूरा उठे इक, एकँकार दया कमाईआ। गुरमुख वेखे धुर दे सिख, साख्यात लए प्रगटाईआ। कर वसेरा अन्तर निज, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सति धर्म दी दस्स के बिध, बिधना लेख मिटाईआ। प्रेम प्यार दी पा के खिच्च, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग
सतिजुग दोहां विचोला हो के विच, अदली बदली दए कराईआ। समां सुहाउणा आपे लए नजिठ्ठ, निकट वरती हो के खेल खिलाईआ। जगत नेत्र किसे ना आवे दिस, गुरमुखां निज नेत्र करे रुशनाईआ। सज्जण सुहेला बणाए हित, मित्र प्यारा हो के सेव कमाईआ । नाम भण्डारा देवे अमृत मिठ्ठ, रस इक्को इक चखाईआ। सच दवारा वखाए धाम अनडिठ, सोहणा मन्दिर आप प्रगटाईआ। जो गोबिन्द पुरख अकाल दिती इक्को चिट, चिठ्ठी धुर दी हथ्थ फड़ाईआ। जिस दे उत्ते तेरा मेरा लेख दित्ता लिख, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सो साहिब स्वामी खेल करे नित नवित, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। गोबिन्द सुत गहर गम्भीर, पीर पैगम्बरां प्रभ जणाइंदा। जिस दा तत ना कोए शरीर, मन मति बुध ना कोए वखाइंदा। जिस दा गुरू ना कोए पीर, मन्दिर शिवदुआला मठ्ठ नज़र कोए ना आइंदा। जिस दी मुसव्वर खिच्चे ना कोए तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। जिस दी मंज़ल जाणे ना कोए अख़ीर, पार किनार ना कोए कराइंदा। जिस दी बणावे ना कोए तकदीर, तदबीर अग्गे हो ना कोए समझाइंदा। जिस दी घड़े ना कोए शमशीर, तरकश तीर कमान ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को जलवा, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। मेरा सुत गोबिन्द कदे ना खावे हलवा, पकवान विच आशा ना कोए धराईआ। कदी नहावण जाए ना किनारे गंगा, यमुना जल धार ना कोए कराईआ । मात गर्भ कदे ना मरना जम्मणा, लख चुरासी फेरा कोए ना पाईआ। शरअ शरीअत दीन मज़्हब ना कोई बन्धना, बन्दीख़ाना बन्द ना कोए कराईआ। मांगत हो के दूजे दर ना जाए मंगता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा इक दर, दर दरवेश आप जणाईआ। शब्द गुर सुत साहिब, कलयुग अन्तिम लए अंगड़ाईआ। हुक्मे अंदर बणके नायक, दो जहानां लए उठाईआ। सति सच करे हदायत, हदीसां नाल पढ़ाईआ। मेहर मुहब्बत कर इनायत, झोली दए भराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा घर इक प्रगटाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू रख्या ओहला, सति सच ना कोए दृढ़ाईआ। बेशक तेरा नाम शब्द सद विचोला, जुग जुग जोड़ जुड़ाईआ। सम्मत वीह सौ इक्की तांईं सारयां पाया रौला, अग्गे सिख्या ना कोए समझाईआ। सदी चौधवीं तांईं सब दस्सदे रहे मौला, पड़दा अग्गे ना कोए रखाईआ। सच दस की तेरा सब तों वक्खरा होए ढोला, धुर दा राग प्रगटाईआ। जिंन्हां चिर आपणा राज़ ना खोल्हा, रहमत ना सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए जणाईआ। अगला लेखा दस्स जुगत, जग जीवण दाते तेरी ओट
तकाईआ। आदि जुगादि तेरा नाम भण्डारा मुफ्त, करते कीमत कोए ना लाईआ। सदी चौधवीं हुण क्यों होइउं सुस्त, ग़फ्लत विच अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। की तेरा खेल एथो तक्क दरुस्त, कि दरुस्ती विच दरुस्ती होर बणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा बाला बच्चा चुस्त, चलाकी इतिफाकी आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हणहारा सच दर, दरगाह साची दए खुल्हाईआ। पीर पैगम्बर कहिण दस्स की अग्गे होणा, शास्त्र सिमरत बैठे पन्ध मुकाईआ। चार कुण्ट प्या रोणा, हौकयां विच लोकाईआ। परवरदिगार तैनूं किधरों सुझे सौणा, ख़ुशीआं सिँघासण आसण डेरा लाईआ। लख चुरासी जीव जंतां दुरमति मैल दाग़ किन्न धोणा, पतित पुनीत पवित कराईआ। पवण रूप तेरा सुत धारे सोहणा, सोहणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल कहे उह मेरे वरगा होणा, ना कोई पिता ना कोए माईआ। जिस ने सतिजुग साचा बीज बोणा, गुरमुख बूटे घर घर लए उपजाईआ। धुर दा ढोला इक्को गाउणा, जीव जंत करे पढ़ाईआ। आत्म सेजा सब दी सौणा, सोहणा आसण हंढाईआ। भेव अभेदा आप खुल्हाउँदा, अगला लेखा दए जणाईआ। पिछली इक्की इकीआं विच रलाउणा, अगली सिक्खी सिख्या विच प्रगटाईआ। अन्तिम सदी आपणी प्रगट करे उह चिट्ठी, जिहड़ी पुरख अकाल हथ्थ फड़ाईआ। उह अक्खरां नालों बारीक, धार नालों निक्की, निक्कयां विच्चों निक्की नज़री आईआ। जिस दे उत्ते प्रभ सम्मत दी लिखी लिपी, सतरां नाल कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवे मती, मतलब आपणा हल कराईआ। प्रभ सम्मत सोहणा संन, बिक्रमी ईसवी हिजरी सारे देणे मिटाईआ। जिस विच हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सारे इके नूं कहिण धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म ज़ाहर बातन दोवें लैण मन्न, ज़ाहर करन रुशनाईआ। सच संदेसा सुणन आपणे कन्न, धुर दा नाद करे शनवाईआ। सति धर्म दा उपजे चन्न, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां बेड़ा देवे बन्न्ह, पत्तण बहि के वेख वखाईआ। हरि का सम्मत दो जहान लैण मन्न, दर ठांडे बैठण सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी लए प्रगटाईआ। हरि का सम्मत हरि ही जाणे, जानणहार अखवाइंदा। अक्खरां विच ना कोए परवाने, सृष्टी विच ना कोए समझाइंदा। सतिजुग साची खेल महाने, हरि करता कार कमाइंदा। जिस वेले साचयां भगतां गुरमुखां गुरसिखां धर्म सिक्खी दे आपणे हथ्थीं बन्न्हे गाने, मौली तन्द नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म दा झुल्ले निशाने, नव सत्त सोभा पाईआ। ओस सम्मत नूं सारे करन प्रणामे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जिस दा लेख लिखे सब तों पहले विष्नूं भगवाने, विश्व शांत कराईआ। किसे माण ना देवे काई काने, अपणीआं उंगलां नाल बणत लए बणाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हथ्थ फड़ा के उह परवाने, जिन्हां परवानयां दा मालक आप अख्वाईआ। प्रभ दा सम्मत जिस वेले आया, लोकमात वज्जे वधाईआ। मुख छुपाए त्रैगुण माया, पंज तत ना करे लड़ाईआ। वरनां बरनां डेरा ढाया, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। सारे कहिण पुरख अकाल पिता माया, लख चुरासी ओसे दा नूर नज़री आईआ। जिस ने गोबिन्द सुत दुलार शब्द जाया, आपणी गोद उठाईआ। जो आदि जुगादि बण के दाई दाया, सो आपणा खेल खिलाईआ। जिस सति धर्म दा सम्मत चलाया, ओसे दी वज्जी वधाईआ। उह ठाकर उह पीर उह सतिगुर अख्वाया, ख़ालक बेपरवाहीआ। बेनज़ीर नज़र किसे ना आया, तस्वीरां विच्चों तस्वीर ना कोए घड़ाईआ। जागीरां विच्चों जागीर आपणे नाम ना कोए बणाया, सब दे हिरदयां विच बहि बहि ख़ुशी वखाईआ। जिस दा अदल अदालत विच्चों सब नूं भाया, भरम भुलेखा सब दा दूर कराईआ । जिस तरह परम पुरख बिना तत्तां आपणा चोला बदल के आया, एसे तर्हां आपणा सम्मत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा मार्ग लाईआ। सम्मत कहे की मेरा समां, प्रभ सच नेड़े आईआ। मैं वेखी रोंदी हवा अम्मा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आदम नूं की कुझ कहवां, कहि की सुणाईआ। किस दे दवारे ढवां, किस दे लागां पाईआ। किस दीआं पकड़ां बाहवां, किस दे कंधे आपणा भार सुटाईआ। किस दी चरण धूढ़ नहावां, किस दा अमृत रस पी पी ख़ुशी मनाईआ। किस दे वेहड़े चल के आवां, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओस वेले वक्त दा राह तकावां, जिस वेले प्रभ आपणा सम्मत दए लगाईआ। मैं जा के समझावां सर्ब मावां, नारी हो के नारी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ।
२५ भाद्रों २०२१ बिक्रमी प्रताप सिँघ दे गृह पिण्ड सुगा
पुरख अकाल अकल कला भरपूर, पीर पैगम्बरां गुर अवतारां रिहा जणाईआ। शब्द दुलारा सदा हाज़र हज़ूर, सचखण्ड दवारे बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जिस दा रूप अनूप अगम्मी नूर, रेख भेख समझ कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल नेड़े दूर, दो जहानां वेख वखाईआ। नित नवित जगत वासना मेटे क्रिया कूड़, हउमे हंगता ममता दए मिटाईआ । दाता योद्धा बण के धुर दा सूर, खड़ग खण्डा इक चमकाईआ। जलवा दे उपर कोहतूर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा सुत दुलारा, शब्दी इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी लए अवतारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। पंज तत करे प्यारा,
अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। मेरा नाउँ जणाए सति निरँकारा, निरवैर निराकार दए समझाईआ। बोध अगाध बोल जैकारा, खाणी बाणी दए पढ़ाईआ। निरअक्खर विच्चों अक्खरां कर वणजारा, लोकमात घाड़त लए घड़ाईआ। सच संदेसा दे अगम्म अपारा, अलख अगोचर बूझ बुझाईआ। करे खेल अपर अपारा, पड़दा ओहला दए मिटाईआ। वेखे विगसे सर्ब संसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खोजाईआ। चारे बाणी दए अधारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आप समझाईआ। कागज़ कलम शाही बण लिखारा, कातब हो के सेव कमाईआ। भगत वछल जन भगतां कर प्यारा, सन्त सुहेले लए उठाईआ। गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़ा, पड़दा दूई दए चुकाईआ। गुरसिखां दए इक सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर विच घर करे खेल न्यारा, काया बंक वेखे चाँईं चाँईंआ। नाद धुन सति जैकारा, आत्मक राग अल्हाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना दए झिराईआ। दीआ बाती कर उज्यारा, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। सुरती सुरत मिलावणहारा, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। मेटणहारा कूड़ कुड़यारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा देवे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा सच दर, धुर दा लेखा रिहा समझाईआ। पुरख अकाल कहे समरथ, पीर पैगम्बरां आप जणाईआ। जुग चौकड़ी महिमा सिफ्त अकथ, चार जुग रहे जस गाईआ। निरगुण सरगुण नित नवित हो प्रगट, लोकमात वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खोल्हणहारा हट्ट, बण वणजारा सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग दस्स, रहिबर हो के दए समझाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, सच करे रुशनाईआ। हर घट हिरदे अंदर वस, वसल हकीकी दए वखाईआ । असल रूप हो प्रगट, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया जगत त्रैगुण मेटे अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सन्त सुहेले सज्जण रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन मक्के काअब्यों कराए हज्ज, काया हुजरा इक सुहाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। सच सुणाए धुर दा नाद, अनादी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द माण वधाईआ। सतिगुर शब्द सदा जुग चार, दो जहानां खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर गुरू अवतार, पीर पैगम्बर गए फेरीआं पाईआ। अक्खरां विच कर इज़हार, सिफ्त सलाहवां नाल ढोला गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, निउँ निउँ लागण पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, गीता ज्ञान कूक कूक सुणाईआ। अञ्जील कुरान वाजां रहे मार, हू हू तूं तूं कहि के राग अल्हाईआ। धुर दी बाणी धुर दा दए अधार, सच संदेसा नाम जणाईआ। शब्द गुर आदि जुगादि लख चुरासी सांझा यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वस्या बाहर, हर घट बैठा सोभा पाईआ। गुरमुख
गुरसिख सन्त सुहेले लए उठाल, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच पड़दा लाहीआ। जोत निरँजण दीपक देवे बाल, नूरो नूर करे रुशनाईआ। साचा मार्ग दए सिखाल, सिख्या इक्को नाम पढ़ाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक वखाईआ। जुग जन्म दे विछड़े कर किरपा मेले आण, मेहर नज़र महबूब इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ दस्स भेव, अभेद दे खुल्हाईआ। किस बिध निरगुण हो के करे सेव, सरगुण वेख वखाईआ। आपणा नाम जपाए बिन रसना जिहव, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ । धाम प्रगटाए निहचल निहकेव, केवल आपणा पड़दा लाहीआ। नाम पदार्थ देवे मेव, अनरस आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच दर, गृह मन्दिर पड़दा लाहीआ। पुरख अकाल सर्ब गुण ठाकर, हरि करता सच जणाइंदा। शब्द गुरू गम्भीर गहर गुण सागर, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस दा मालक करता करीम कादर, कुदरत आपणी वेख वखाइंदा। एथे ओथे दो जहानां बण के आदल, अदल इक्को इक प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी करनहार तबादल, अदली बदली विच ख़ुशी मनाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे अन्धेरे बादल, धूंआँधार नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान दया कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा दस्सया अन्त, कलयुग वेला सच दृढ़ाईआ। सदी वीहवीं प्रगट होए श्री भगवन्त, निरगुण दाता बेपरवाहीआ । जिस दा इक्को नाम अनोखा मंत, मंत्रां करनहार पढ़ाईआ। जो आदि जुगादी लख चुरासी साचा कन्त, महल अटल बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जिस दा लेखा निरगुण सरगुण जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। जिस दा भेव पाए ना कोई पांधा पंडत, पंज तत सार कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं कहि के गए बेअन्त, काया हुजरे अंदर वड़ वड़ सीस निवाईआ। तेरी महिमा सिफ्त अगणत, काग़ज़ लिखे ना कोए कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, अगला लेखा दे दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सदी चौधवीं सब दा पैंडा रिहा मुक, बग़ल कुरान ना कोए उठाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक मोड़न वाले मुख, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा प्रगट हो के बैठी उठ, जूठ झूठ लए मात अंगड़ाईआ। किसे घर गृह मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दिसे ना सुख, धीरज जत बैठा मुख छुपाईआ। हउमे हंगता किसे गृह ना गई मुक, साची संगत मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा प्या पिओ पुत्त, मात पित गोद ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दस्स
साचा दर, जिस गृह तेरा दर्शन पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख आपणा जग, निरगुण निरवैर ध्यान लगाईआ। तेरी सृष्टी बिन दृष्टी लग्गी अग्ग, चारों कुण्ट सके ना कोए बुझाईआ। मन वासना साध सन्त रहे भज्ज, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साचे हुजरे हकीकत विच्चों करे ना कोए हज्ज, हाजत पूर ना कोए कराईआ। आबे हयात पी के गया कोए ना रज्ज, अमृत रस मुख ना कोए चवाईआ। सिर ओढण नाम दे के पड़दा सके ना कोए कज्ज, खुल्ल्ही मेंढी लख चुरासी नज़री आईआ। तेरा नाम प्यार गए तज, विकारां विच भरी लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाल लिखाईआ। जीव जंत कलयुग अन्त सारे हो गए उस तों वक्ख, मन मति घर घर बैठी डेरा लाईआ। दर ठांडे तेरे सदी चौधवीं रहे दस्स, नेत्र वेख्या हाल सुणाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदाए दी या मबीन साडी होई बस, महिबान बीदो तेरी इक सरनाईआ। चौदां तबक साची खुल्ल्ही ना किसे अक्ख, परवरदिगार मेल ना कोए मिलाईआ। शरअ मज़्हब दा खुल्ल्हया हट्ट, दीन दीन विच करे लड़ाईआ। शरीअत चारों कुण्ट रही नठ्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। दूई द्वैती कर इक्ट्ठ, हउमे हंगता नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ के वेख आपणा घर, जिस गृह लख चुरासी दिती टिकाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख झगड़ा, झगड़े विच लोकाईआ। कोई ना जाणे तेरा मार्ग अगला, पिछला भुल्ल के बैठे गंवाईआ। तूं मालक सृष्ट सबाई सगला, दो जहानां संग निभाईआ । बिन तेरी किरपा मन वासना जग होया कमला, कमलापाती मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दए धुर दा वर, वाह वाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल प्या हस्स, समरथ स्वामी ख़ुशीआं नाल जणाइंदा। एह खेल पुरख समरथ, जिहड़ा समझ किसे ना आइंदा। पीर पैगम्बरो जो लोकमात आए दस्स, सो साहिब सुल्तान अन्तिम पूर कराइंदा। कूड़ी क्रिया करे भठ्ठ, जोती लम्बू इक्को लाइंदा। दो जहान श्री भगवान पन्ध मुकावे नठ्ठ नठ्ठ, एथे ओथे खेल खलाइंदा। दुरमति मैल अन्तर वड़ के देवे कट, पतित पुनीत आप अखवाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट, मेहर नज़र इक उठाइंदा। शब्द गुरू गुरदेव स्वामी कर प्रगट, साची सेवा इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा आप खुल्हाउँदा ए। श्री भगवान सति दृढ़ाउँदा ए। सचखण्ड दवारे ख़ुशी मनाउँदा ए। निरगुण धार गुर अवतार पीर पैगम्बर आप जणाउँदा ए। किरपा कर सच निरँकार, खेल अगम्मड़ा आप खल्हाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो कर के आए उधार, अन्तिम लहिणा सब दी झोली पाउँदा ए। बिन लोचण नैणां अक्खां दए वखाल, जोती जाता जोत जोत रुशनाउँदा ए। परम
पुरख प्रभ दीन दयाल, दयानिध आपणी कार कमाउँदा ए। शब्द दुलारा हरि निरँकारा लोकमात बणाए दलाल, सच दलाली इक वखाउँदा ए। कूड़ी क्रिया कोलों करे बहाल, गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण आप उठाउँदा ए। गोबिन्द मेला मेले साचे लाल, लाल अनमुलड़ा इक्को नज़री आउँदा ए। जिस नूं आदि जुगादि सद करन निमस्कार, नमो नमो चरण सीस टिकाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, सोहणी आपणी बणत बणाउँदा ए। सोहणी हरि जू बणत बणाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप समझाउँदा ए। कलयुग वेला वक्त वेख वखाउँदा ए। वार थित आपणे हथ्थ दृढ़ाउँदा ए। करे खेल पुरख समरथ, जिस दा भेव कोए ना पाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर जो चलाउँदा आया रथ, कलयुग अन्तिम आपणी कार कमाउँदा ए। निरगुण धार हो प्रगट, जोती जाता डगमगाउँदा ए। चारों कुण्ट वेखे आपणी अक्ख, दहि दिशा फोल फुलाउँदा ए। गुरमुख सज्जण कर के वक्ख, मनमुख राए धर्म हथ्थ फड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा आप जणाउँदा ए। धुर दा लेखा सच जणावांगा। निरगुण हो के खेल खिलावांगा। लख चुरासी वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलावांगा। करोड़ तेतीसा चरणां हेठ दबावांगा। तेई अवतार इशारयां नाल नचावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद कलमां इक्को इक पढ़ावांगा। भगत अठारां मार के रमज़, रहमत आपणी सच कमावांगा। नानक गोबिन्द जिस नूं दस्स के गया सच्चा ख़सम, सो पुरख अकाल हो के वेस वटावांगा। जिस दी मरयां किसे हथ्थ ना आवे भस्म, मात गर्भ डेरा कदे ना लावांगा। जिस दी माछूवाड़े खाधी कसम, किस्मत सब दी फेर बदलावांगा। गुरमुखां करके दरस दवारे दस्म, दसवें पातशाह नाल जोड़ जुड़ावांगा। जिस दा पहलों पटने होया जन्म, हुण पुरख अकाल दी गोद वखावांगा। जिस दा तत ना कोए बदन, जोती शब्दी रंग रंगावांगा। सो आ के करे साचा अदल, इन्साफ़ उस दे हथ्थ फड़ावांगा। सो प्रभ दी किरपा कलयुग क्रिया देवे बदल, बदला सब दा अन्त चुकावांगा। जन भगतां चढ़ा के आपणी मज़ल, मंज़ल इक वखावांगा। आसा मनसा पूरी करके सधर, साचे सन्तां संग निभावांगा। कूड़ी क्रिया मेट के ग़दर, ग़जल इक्को नाम जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा नाम रस प्या के धुन उपजावां मधुर, राग धुर दा इक अलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माया ममता हउमे हंगता शब्द खण्डे करके कत्ल, कलयुग कूड़ी कत्लगाह अन्तिम अन्त मेट मिटावांगा।