२५ भाद्रों २०२१ बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड मन्हिला
जाणी जाण हर घट जाणे, लख चुरासी वेख वखाइंदा। गुरमुख सज्जण आप पछाणे, चारे खाणी वेख वखाइंदा। सच प्रीती बख्शे इक ध्याने, निज नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म देवे ब्रह्म ज्ञाने, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा । निर्मल जोत करे प्रकाश महाने, प्रकाश प्रकाश विच्चों वखाइंदा। मूर्ख मुग्ध बणाए सुघड़ सुचज्जे सुजाने, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। जानणहार प्रभू प्रभ स्वामी, हरि करता वड वड्याईआ। जीव जंत साध सन्त वेखणहारा अन्तरजामी, अणजाणत आपणा भेव चुकाईआ। साचा मन्दिर सच वखाए सति निशानी, सति सतिवादी पड़दा आप उठाईआ। जो हिरदे गुरमुख गुरसिख मंगे मंग वस्त अमोलक नाम निधानी, साची दौलत धुर दी धार झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जानणहारा पुरख अकाला, घट घट वेख वखाइंदा। भाग लगाए काया साढे तिन्न हथ्थ सच्ची धर्मसाला, नौ दवारे पन्ध मुकाइंदा। दसवें मेला सहज सुखाला, सुखमन टेडी बंक राह विच ना कोए अटकाइंदा। अमृत जाम प्याए प्याला, निझर झिरना इक झिराइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे नाला, सुख सागर रूप समाइंदा। त्रैगुण माया तोड़नहार जंजाला, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, ऊँचां नीचां राउ रंकां इक्को रंग रंगाइंदा। जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत दर घर साचे मंगे सच निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घट घट हरि नर खोज खुजाइंदा। अन्तरजामी हर घट जानत, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म जिस बणाई बणत, साचे मन्दिर दिती टिकाईआ। सो साहिब सुल्ताना हरि मेहरवाना आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना करे ख्यानत, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। नित नवित जन भगतां कर के हित, सतिगुर पूरा दए ज़मानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखे अंदर वड़, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। महल अटल अगम्मे चढ़, पड़दा ओहला दए उठाईआ। सुरत सवाणी शब्दी फड़, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। साचा ढोला तूं मेरा मैं तेरा पढ़, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मध आपणी कार कमाईआ। भेव खुल्हा के घर विच घर, बन्द ताकी खिड़की दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, बंक दवारा खोज खुजाईआ। अन्तरजामी पुरख बिधाता, प्रभ ठाकर वड वड्याईआ। मेटणहार अन्धेरी राता, सति सतिवादी चन्द चमकाईआ। अन्तर आत्म बन्न्हे नाता, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सज्जण
सुहेला बण के साका, सगला संग निभाईआ। आत्म सेज सुहाए खाटा, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। जन्म कर्म दी मेटे वाटा, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के देवे दाता, गहर गम्भीर वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरमुखां गुर आप पछाता, अन्तर अन्तर बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान दाता दानी गहर गम्भीर, गुर शब्दी इक अखवाइंदा । पंज तत लेखा जाणे शरीर, नाड़ी नाड़ी हाडी हाडी फोल फुलाइंदा। जिस दी खिच्च ना सके कोई तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए समझाइंदा। सो मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, घर घर विच डेरा लाइंदा। जन भगतां कट शरअ ज़ंजीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। बिन वेक्खयां बिन सुणयां बिन मंगयां बिन जाणयां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीर, हकीकत विच्चों हक खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा खोल्हणहारा, हरि करता वड वड्याईआ। आवण जावण जाणे पार किनारा, एथे उथे वेख वखाईआ। अन्तरजामी खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, नेत्र रोवे मस शाहीआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत तेरा धाम न्यारा, साहिब सतिगुर आप प्रगटाईआ। जिथ्थे सूरज चन्द ना कोए उज्यारा, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल ना कोए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे ना कोए वधाईआ। साक सज्जण वेख ना कोए प्यारा, नार कन्त नज़र कोए ना आईआ। सो साहिब सतिगुर साची वस्त देवणहारा, अनडिठड़ी दौलत आप वरताईआ। जिस नूं मन मति बुध समझ ना सके विच संसारा, अनुभव आपणी खेल रचाईआ। जे जाके वेख्या उह दवारा, जिस गृह बहि के गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम करे पार किनारा, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तरजामी अन्तर आत्म वेख वखाईआ। अन्तर आत्म लए खोज, बिन अक्खां वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा शब्दी करे चोज, प्रीतम आपणी कार कमाइंदा। जन्म कर्म दा कटे रोग, धुर संजोग मेल मिलाइंदा। देवे दरस घर अमोघ, निज नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। भाग लगाए काया कोट, छप्पर छन्न इक सुहाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अज्ञान मिटाइंदा । जिन्हां मिल्या मोख, तिन्हां मुक्ती मुफ्त चरणां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर घर आपणा वेख वखाइंदा। घर घर वेखे हरि निरँकारा, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ जिस ततव तत दीआ मुनारा, बंक दवारी सोभा पाईआ। बूझे सूझे बूझणहारा, जगत विद्या संग ना कोए वखाईआ। जन भगतां उपर तुठे, सच पदार्थ अन्तिम देवे घुटे, जाम प्याला इक प्याईआ। आवण जावण लेखा छुट्टे, राए धर्म अन्त ना तुठ्ठे, चित्रगुप्त हिसाब
ना कोए वखाईआ। साची गोदी साहिब अन्तिम चुक्के, दो जहानां पैंडा मुके, पाँधी नज़र कोए ना आईआ । उथे गयां एथे आयां गुरसिख कदे ना रहे गुस्से, भाग लगाए काया जुस्से, जुसतजू साची दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, जाणी जाण बेपरवाहीआ। जाणी जाण वेखे मन मति बुध, तत्तां विच्चों तत खोज खुजाइंदा। जगत वासना किसे ना आवे साची सुध, बुध बिबेक ना कोए कराइंदा। मन मनुआ तन रिहा कुद्द, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा राह तकाइंदा। पड़दा ओहला कोई ना देवे चुक्क, घर घर विच मेल ना कोए मिलाइंदा। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, लेखे लाए माणस जन्म मनुक्ख, मानव आपणे रंग रंगाइंदा। जन्म कर्म दा मेट के दुःख, रोग सोग संताप परे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, बंक दवारी खोज खुजाइंदा। अन्तरजामी हरि हरि नरायण, नर हरि दाता सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं आदि जुगादी मालक ख़ालक ख़ालक मालक दो जहानां कहिण, गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। जिस दा नाम अनमोला काया चोला जन भगत सुहेले लैण, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी हरिजन वेखे साक सज्जण सैण, संगी बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एथे ओथे दो जहान धुर दा संग निभाईआ। जे दरस करन गया ओथे, आपणा पन्ध मुकाईआ। सो साहिब दयाला काया माटी अंदरों पोचे, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। सेवक हो के आप सेवा आपणी सोचे, शब्द गुरू वड्डी वड्याईआ। अन्तिम आसा पूरन करे लोचे, निज लोचण दए खुल्हाईआ। भाग लगाए काया कोठे, दीपक जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जे दर्शन पाया जा के अग्गे, अगला हाल समझ ना आईआ। जिसनूं दूर दुराडे टेके मथ्थे, मस्तक सतिगुर सीस निवाईआ। सो सतिगुर शब्द समरथ सिर आपणा हथ्थ रखे, जिस दा तत नज़र किसे ना आईआ। काया चोला रंग अगम्मड़े रत्ते, रती रत नाल प्रगटाईआ। बीज बीजे साचे वत्ते, अन्तर आत्म बण किरसाणा हल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किसे दा लहिणा देणा मूल ना रखे, धुर दी वस्त दर दर आप वरताईआ। दर्शन पा के आया ओथे, ओहो याद कराईआ। अंदर विकार हँकार कीते थोथे, थोड़ा पन्ध मुकाईआ। ततव तत ना उबले हो के कोसे, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच लगाईआ।
२५ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड वरनाला
सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा जगाईआ। दीआ बाती कमलापाती इक्को इक बाल, दरगाह साची इक्को इक रुशनाईआ। इक्ट्ठे होवो चार जुग दे विछड़े बाल, लालन आपणा हुक्म वरताईआ। चरण कँवल करो ध्यान, सच सरनाई इक दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई वेखो मार ख्याल, दो जहानां राह तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी होई बेहाल, सति सन्तोख धीरज नज़र कोए ना आईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फल दिसे किसे ना डाल्ह, रुत बसन्त ना किसे महकाईआ। दर दर घर घर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ त्रैगुण माया पाया जंजाल, कूड़ी क्रिया परे ना कोए हटाईआ। खाणी बाणी बोध अगाध जो संदेसा दे के आए जहान, रागां नादां विच कर शनवाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात राउ रंक प्या रिवाज, शाह सुल्तान साचा नज़र कोए ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द दस्स के आए गाण, तीस बतीसा करे पढ़ाईआ। दीआ बाती घर जगे ना कोए महान, ज़हूर नूर ना कोए रुशनाईआ। सदी चौधवीं सारे होए बेईमान, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नच्चे घर घर शैतान, शरक्त विच करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म देवे ना कोई ज्ञान, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक होए हैरान, नाअरा हक ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मारो झाकी, लोकमात ध्यान लगाईआ। चार वरनां लहिणा देणा चुकाए कोई ना बाकी, बरन अठारां पन्ध ना कोए मुकाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए ना कोई धुर दा साकी, आबे हयात निझर झिरना ना कोए झिराईआ। मंज़ल पन्ध ना चढ़ाए कोई घाटी, फड़ बाहों गले ना कोए लगाईआ। चारों कुण्ट कलयुग अन्धेरी राती, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर जगे ना कोए दीवा बाती, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। पतिपरमेश्वर किसे मिले ना कमलापाती, नार दोहागण रही कुरलाईआ। मन मनुआ घर घर होया आकी, सतिगुर शब्द भय ना कोए रखाईआ। आत्म सेजा सोए कोई ना खाटी, सच सिँघासण डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, लोकमात रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को लोकमात, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। वस्त अमोलक नाम सति किसे पास ना दिसे दात, घर मन्दिर सोभा कोए ना पाइंदा। मंज़ल पौड़ा चढ़े कोई ना घाट, पाँधी हो के पन्ध ना कोए मुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो लिख के आए अक्खरां नाल किताब, गीता ज्ञान अञ्ज़ील कुरान ना कोए समझाइंदा। हुजरयां विच्चों हुजरा दस्स के आए विच महराब,
काया काअबा दो दोआबा, मेल ना कोए मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया रसना जिह्वा नौ रस छड्डे ना कोए स्वाद, अनरस हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह के ख़ालक, शाह पतशाह दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग अन्तिम दिसे कोई ना मालक, मलकीअत हथ्थ ना किसे रखाईआ। नव नौ चार बणे कोई ना सालस, ज़ामन हो ना कोए छुडाईआ। जलवा देवे ना कोई बातन, नाअरा नाम ना कोए लगाईआ। सदी चौधवीं पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद सारे आखण, अल्फ़ ये अक्खरां नाल पढ़ाईआ। परवरदिगार बेपरवाह अगम्म अथाह होवे साथण, लाशरीक आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार वेखण खेल तमाशण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा दर, दर घर साचा इक प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो कलयुग अन्तिम हाल, हालत सब दी रिहा बदलाईआ। लख चुरासी जीव जंत होया बेहाल, बहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। सदी वीहवीं सिर ते कूके काल, कूड़ नगारा रिहा वजाईआ। सुरती शब्दी करे कोई ना भाल, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। काया मन्दिर सोहे ना किसे धर्मसाल, शिवदुआले मठ मन्दिर मस्जिद भज्जण वाहो दाहीआ। शब्द अनाद अनहद वजे कोई ना ताल, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। तेई अवतार करो ध्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करो ख्याल, ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। नानक गोबिन्द सुणो फ़रमान, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। सृष्ट सबाई दिसे वैरान, वैरी घर घर रूप वटाईआ। साचा धर्म ना कोए निशान, इस्म आज़म नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या अञ्जील कुरान, शास्त्र सिमरत वेद करन लड़ाईआ। साचे मन्दिर डूँग्घी कंदर किसे ना मिले श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेखा वेखो हिसाब, हरि हज़रत आप दृढ़ाइंदा। चार जुग दी पिछली कढ्ढो किताब, बिन हरफ़ां हथ्थ फड़ाइंदा। हुक्म देवे शहिनशाह शाह नवाब, नौबत इक्को नाम लगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साचा दिसे कोई ना साथ, सगला संग ना कोए रखाइंदा। तन मन मिटे ना किसे विवाद, कूड़ी क्रिया ना कोए कढाइंदा। द्वैती मुक्के ना कोई राज, राज़क रिज़क रहीम मेहर नज़र ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दर घर साचे आप बहाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चरण कँवल जाणा ढठ्ठ, हरि ठाकर रिहा जणाईआ। नाता पिछला तुटया तत अठ्ठ, नौ दर नज़र कोए ना आईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट कोई ना जाए नस्स, दहि दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। नक्क मूँह दिसे कोई ना हथ्थ, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ।
अक्खर काग़ज़ कलम शाही करे कोई ना जस, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला दिसे ना कोई मठ्ठ, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सर सरोवर ना कोई तीर्थ तट, जलधार ना कोए वहाईआ। आसण सिँघासण ना कोई सेजा खाट, खेवण खेटा रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, पिता पूत गोद ना कोए उठाईआ। ना कोई मंत्र ना कोई जाप, ना कोई कलमा नबी पढ़ाईआ। ना कोई रोग ना संताप, चिन्ता दु:ख ना कोए वखाईआ। ना कोई भूप ना कोई राज, रईयत वेस ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग वेला वक्त रिहा जणाईआ। कलयुग वेला वेखो जगत, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। साचा दिसे कोई ना भगत, भगवन रंग ना कोए रंगाइंदा। ज़ात पात प्या फरक, दीन मज़्हब भेव ना कोए चुकाइंदा। आसा तृष्ना किसे ना मिटे हरस, ममता मोह ना कोए गवाइंदा। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे कोई ना तरस, रहमत सच ना कोए कमाइंदा। जगत वासना सृष्टी रही भटक, तृष्ना तृप्त ना कोए जणाइंदा। साध सन्त अन्तर अन्तर मंज़ल चढ़नों गए अटक, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। घर घर पंच विकारा दिसे कटक, कूड़ी क्रिया डेरा कोए ना ढाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दिसे कोई ना रक्षक, समरथ सब दा भेव चुकाइंदा। लहिणा देणा वेखणहारा लख चुरासी मस्तक, घट निवासी पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत इशारे नाल जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बरां दए इशारा, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। कलयुग जीव वेखो होया अंध्यारा, निज नेत्र नैण करे ना कोए रुशनाईआ। सतिगुर चरण कँवल ना कोए प्यारा, कूड़ी क्रिया नाता रिहा जुड़ाईआ। भाग ना लग्गे काया मन्दिर मुनारा, दीपक सच ना कोए रुशनाईआ । शब्द सुणे ना अगम्मी धारा, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लभ्भदा फिरे निरगुण रूप निरँकारा, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ खोज खुजाईआ। पतिपरमेश्वर कदे ना वस्या इट्टां गारा, घर घर बैठा हरि घट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा वखाईआ। सब दा लेखा दए वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार होए हैरान, पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। चार जुग दा जिस रख्या आपणे कोल हिसाब, नित नवित रिहा समझाईआ। जिस नूं गोबिन्द मन्न के गया पुरख अकाल बाप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेले खेल तमाश, ख़ालक ख़लक मख़लूक खोज खुजाईआ। जो गोपी काहन बण के सतिजुग त्रेता द्वापर पांदे गए रास, सीता सुरती राम बण हंढाईआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद बण के दिन्दे गए पैग़ाम, कलमा कायनात जणाईआ । जो नानक निरगुण बण के मंत्र दस्स दस्स गया सतिनाम, सति सति सर्ब
समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा इक दर, लोकमात ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात तक्क, अन्तर अन्तर हैरानी आईआ। तेरा खेल प्रभू समरथ, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। हउँ जुग चौकड़ी मार्ग आए दस्स, नित नवित रहिबर बण के राह वखाईआ। तेरे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सिमरन पूजा दस्स के आए पाठ, जोग अभ्यास जणाईआ। सरोवर बणा के आए तीर्थ ताट, नईआ नौका नाल रलाईआ। नाम पदार्थ झोली पा के आए सच सुगात, वस्त अमोलक इक वरताईआ। तेरे नाम निधान दी पढ़ के आए गाथ, अक्खर आपणा नाल जोड़ जुड़ाईआ। तेरी पूंजी साची रास, लोकमात टिकाईआ। अन्तिम दे संदेसा आए आख, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जुग चौकड़ी बीते कलयुग अन्तिम खेल करे तमाश, अबिनाशी आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार तेरी शरनाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ ठाकर स्वामी, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्तिम सानूं होई हैरानी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लख चुरासी जीव जंत दिसे फ़ानी, फ़ैसला तेरे हथ्थ वड्याईआ। भरमे भुल्ले पढ़ पढ़ तेरी बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। धीरज जत नज़र ना आए चारे खाणी, चारे वेद देण दुहाईआ। चौथे जुग नज़री आए उह निशानी, जो वेद व्यासा गया दृढ़ाईआ। ईसा कहे तेरी अगम्म अथाह कहाणी, बेपरवाह समझ कोए ना पाईआ। मुहम्मद कहे मेरी तोबा तूं शहिनशाह सुल्तानी, इमाम इमामां इक अख्वाईआ। नानक निरगुण कहे तेरी जोत अकाली, अकल कलधारी खेल खिलाईआ। गुर गोबिन्द कहे तेरी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी ओटा, दर ठांडे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ा होया खोटा, सच सुच्च नज़र कोए ना पाईआ। मूर्ख मुग्ध ऐवें रखदे रोज़ा, पढ़ निमाज़ आजिज़ रूप ना कोए वखाईआ। खाणी बाणी पढ़ के तेरे नाल करदे धोखा, दूई द्वैत ना कोए चुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन मनुआ होया होछा, हउमे हंगता आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम कर सफ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी वारी, वारता जुग जुग गए अल्हाईआ। तूं निरगुण निरवैर नर निरँकारी, शाह पातशाह दो जहान अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरी खेल अपारी, अपरम्पर आपणी कार कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश तेरा नूर उज्यारी, मण्डल मण्डप गगन गगनंतर सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर ठांडे करन निमस्कारी, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। गुर अवतार मंगण सच दवारी, दर ठांडे अलख जगाईआ। हउँ सेवक चाकर बरख़ुरदारी, बाले नंने रूप वखाईआ। तूं
पातशाह सच्चा सिक्दारी, दो जहानां हुक्म मनाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेख विच संसारी, वड संसारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर, दर ठांडे अन्त सुणाईआ। सदी चौधवीं देखो प्रभ रच्या इक सुअम्बर, कारज आपणा आप दरसाईआ। करे खेल सर्ब भरतम्बर, भरपूर रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा अन्त खुल्हावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ठांडे घर सच बहावांगा । निरगुण सरगुण खेल रचावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। जोती जाता हो उज्यार, दीपक इक्को इक रुशनावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव करके ख़बरदार, आलस निंद्रा दूर करावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ठांडे दर बहावांगा। पड़दा ओहला भेव चुकावांगा। भगत अठारां साचे लाल, सोहणा धुर दा हुक्म मनावांगा। भाग लगा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वसावांगा। हुक्मे अंदर काल महाकाल, राए धर्म फड़ उठावांगा। चित्रगुप्त रखावां नाल, लाड़ी मौत चरणां विच जुड़ावांगा। सदी बीसवीं हो के आप कृपाल, बीस इकीसा रंग चढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी प्रभ करावेगा। सो पुरख निरँजण खेल खिलावेगा। हरि पुरख निरँजण वेस वटावेगा। एकँकारा रंग रंगावेगा। आदि निरँजण नूर रुशनावेगा। अबिनाशी करता सेज सुहावेगा । श्री भगवान डेरा लावेगा। पारब्रह्म पड़दा आप चुकावेगा। ब्रह्म आपणा वेख वखावेगा। निहकर्मी वेख वखावेगा। जुग चौकड़ी लिख्या लेख, अन्तिम आपणी झोली पावेगा। जोत सरूपी करके भेख, कल कल्की फेरा पावेगा। सम्बल वसे अगम्मड़े देस, दीआ बाती इक रुशनावेगा। शब्द अगम्मड़ा दूत भेज, भगत भगवान आप उठावेगा। कलयुग मेट के झूठी रेख, सच सुच्च सति उपजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर अन्तिम लहिणा देणा झोली सब दी पावेगा। गुर अवतार कहिण प्रभ, की वेला अन्तिम ढुकेगा। सन्त सुहेले लएं लभ्भ, लख चुरासी विच्चों आ के पुच्छेगा। दर दवारे दे के माण झब्ब, कूड़ कुड़यारा फड़ के कुट्टेगा। अमृत झिरना झिरा के कँवल नभ, जोती शब्दी धारा उठेगा। कूड़ी क्रिया पार करके हद्द, सच दवारे इक्को सुट्टेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, घर साचे आउँदा जांदा कदे ना रुक्केगा। पतिपरमेश्वर दया कमाउँदा ए। सचखण्ड निवासी शब्द अलाउँदा ए। जोती जाता डगमगांउंदा ए। गुरू अवतारां आप दृढ़ाउँदा ए। पीर पैगम्बरां हुक्म सुणाउँदा ए। सदी चौधवीं वेख वखाउँदा ए। चौदां तबकां पड़दा लाहुन्दा ए। चौदां विद्या पन्ध मुकाउंदा ए। चौदस चन्द इक जणाउँदा ए। मुरीद मुर्शद बेड़ा बन्न, साचे कंध आप उठाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के
तन, ततव तत आप प्रगटाउँदा ए। साचा राग सुणाए कन्न, चार वरनां भेव खुल्हाउँदा ए। वस्त अमोलक दे के नाम धन, ख़ाली भण्डारे आप भराउँदा ए। पंच विकारा देवे डंन, खण्डा खड़ग हथ्थ चमकाउँदा ए। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, दीपक जोत इक रुशनाउँदा ए। तूं मेरा मैं तेरा, दो जहानां गाउणा छन्द, सोहँ ढोला राग अलाउँदा ए। आत्म परमात्म धुर दा दे अनन्द, निजा नंद रस चखाउँदा ए। जन्म कर्म दी तुट्टी देवे गंढ्ढ, लख चुरासी गेड़ चुकाउँदा ए। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, आत्म अन्तर डेरा लाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग क्रिया कूड़ खपाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्ट्ठे करन सलाह, ख़ुशीआं ताल वजाईआ। प्रभ ठाकर बणे मलाह, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। लख चुरासी वेखे थाउँ थाँ, नव नौ चार खोज खुजाईआ। बचया कोई रहिण ना पा, पड़दा सब दा दए चुकाईआ। जिन्हां भुल्लया हरि का नाँ, तिन्हां फड़ फड़ दए सज़ाईआ। जो अन्तर आत्म रहे गा, तिन्हां विछड़यां लए मिलाईआ। न्थाव्याँ देवे धुर दा थाँ, दरगाह साची सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। एथे ओथे देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। चार वरनां अठारां बरनां इक जपाए नाँ, नाउँ निरँकारा दए दृढ़ाईआ। ना कोई सूर खाए ना गाँ, ना कोई करे जीव वध, बन्धन गल ना कोए पाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्के हद्द, हाज़र हो के वेख वखाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बरो आत्म परमात्म विश्व बणाए यद्द, ब्रह्म पारब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। दर्शन देवे घर घर जन भगतां नर हरि उपर शाहरग, नौ दुआर डेरा ढाहीआ। अग्नी तत ना तपाए कोई अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जन भगतां पड़दा लए कज्ज, नाम ओढण सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंगल इक सुणाईआ। साचा मंगल सुणावे गीत, हरि करता राग अल्हाइंदा। करे खेल धाम अनडीठ, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई हस्त ना कोई कीट, ऊँच नीच नज़र कोए ना आइंदा। सर्ब स्वामी सब दा मीत, घर साचे सोभा पाइंदा। शब्द निशाना दस्से ठीक, काया कूड़ा ठीकर भन्न वखाइंदा। सतिजुग साची लाए रीत, साचा लेखा इक प्रगटाइंदा। सदी बीसवीं जाए बीत, बीस इकीसा खेल खिलाइंदा। जन भगतां पुरख अकाल दे के इक प्रतीत, प्रतीनिध इक्को नज़री आइंदा। मेहरवान हो के करे बख्शीश, बख्शिश रहमत आप वरताइंदा। साचा कलमा सच हदीस, साचा नग़मा नाम सुणाइंदा। कलयुग कूड़ा भन्ने रीठ, सतिजुग अमृत फल गुरमुखां मुख लगाइंदा। करवट लै बदले पीठ, सच स्वामी घर घर गुर शब्द नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मार्ग इक लगाइंदा। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरा केहड़ा जगत,
सति सति सति दे जणाईआ। जिस दे विच इक्को ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जन भगतां पत लएं रख, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सब दी झोली पाएं करनी कीती हक, हकीकत दा मालक आप अख्वाईआ । सो भगत सुहेले लएं तक्क, ताकत आपणी सर्ब गंवाईआ। जुग चौकड़ी जो संदेश्या अंदर आए दस्स, शास्त्रां कल्मयां विच पढ़ाईआ। पुरख अकाल होवे प्रतख, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। महल अटल उच्च मनारे जाण वस, चार दीवार ना कोए बणाईआ। जिस दे पिच्छे गोबिन्द सत्थर लया घत्त, सूलां सेज हंढाईआ। ओसे नाल मिल के आपणा खेल करे समरथ, महिमा अकथ आप जणाईआ। सतिजुग साचा धरनी धरत धवल देवे रख, बाला नढ्ढा गोद बहाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह देवे पट्ट, बूटा फेर ना कोए लगाईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, बण वणजारा नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी राह वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ चंगा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। तेरा नाम शब्द इक मृदंगा, लख चुरासी सुत्ती लएं उठाईआ। चरण कँवल भज्जी आए यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, गंगोत्री आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पैरीं आए नंगा, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठाईआ। करोड़ तेतीसा तेरे नाम दा गाए छन्दा, सोहँ ढोला इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा साचा घर, जिस घर बहि के आपणा नाम प्रगटाईआ। मेरा घर वक्खरा अनोखा, सो साहिब आप जणाईआ। जिथ्थे छप्पर छन्न ना कोए कोठा, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। मकतब पाठशाला ना पुस्तक पोथा, अक्खरां नाल ना कोए पढ़ाईआ। मन मति बुध सोच ना सोचा, समझ रमज़ ना कोए वखाईआ। ना कोई खाणी बाणी राग नाद पढ़े सलोका, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। खण्डा खड़ग तलवार तीर कमान ना कोई सोटा, चिल्ला हथ्थ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जणावणहारा सच घर, सच दवारा इक बुझाईआ। सच दवारा धुर दा सोहणा, हरि सोहणी बणत बणाईआ। पीर पैगम्बरां गुर अवतारां अंदरे अंदर मोहणा, बाहरों नूर ना कोए रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना हस्सणा ना रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए प्रगटाईआ। ना जागणा ना सोणा, सुफ़न सखोपत खेल ना कोए वखाईआ। ना वढ्ढणा ना कुछ बोणा, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। इक्को इक पुरख अकाल दीन दयाल सच दुआर सुहाउणा, सो पुरख निरँजण बैठा डेरा लाईआ। जिस दे चरण कँवल गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब सीस नवाउणा, दर मंगण ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण हो के फेरा पाउणा, नित नवित वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस ने सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाउणा, चौदां तबकां आपणे
विच समाईआ। जिस ने कल कल्की आपणा नाउँ प्रगटाउणा, कलयुग कूड़ कुड़यारा कलकाती मेट मिटाईआ। सो साहिब समरथ पुरख निरगुण निरवैर निराकार इक अखवाउणा, जिस दा रूप रंग रेख जग नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सुहेले आप मिलाउणा, शब्द विचोला बणके सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए उठाईआ। गुरमुख साचे खोल्हे जाग, जग जीवन दाता दया कमाइंदा। शब्द अगम्मी दे वैराग, वैरागी रूप वटाइंदा। जगत तृष्ना करे त्याग, त्यागी खेल खिलाइंदा। अग्नी तत बुझाए आग, बूँद स्वांती मुख चवाइंदा। आत्म परमात्म रच के काज, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। घर स्वामी बहि मारे आवाज़, धुर दा ढोला राग अल्हाइंदा। जन भगतां रखे लाज, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे वेख वखाइंदा। घर साचे वेखणहारा एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगतां देंंदा आया टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। वखाउँदा आया काया मन्दिर अंदर जोती तेज, महल अटल कर रुशनाईआ। तजाउँदा आया बाशक सेज़, सांगोपांग परां हटाईआ। करदा आया जोती जलवा तेज, अन्ध अन्धेर गंवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगत सुहेले गुरू गुर चेले आपणा मेल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा भगत केहड़ा, कलयुग कवण कोने डेरा लाईआ। लख चुरासी प्या झंजट झेड़ा, झगड़ा अगे ना कोए मिटाईआ। जीव जंत साध सन्त करे ना कोई निबेड़ा, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शब्द इशारे नाल कर के मेहरा, मेहर मुहब्बत विच समझाईआ । जो जन सोहँ ढोला गाए तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सो सज्जण साहिब मीत मुरार घर ठांडे पावे फेरा, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। साढे तिन्न हथ्थ प्रभ सच दा वसे खेड़ा, जिस गृह बैठा अंदर सोभा पाईआ। सो भगत अनोखा सज्जण चेरा, चेला सतिगुर रूप वखाईआ। जिस दा शौह दरयाए कदे ना डुब्बे बेड़ा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे रिहा तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण की भगतां चाढ़ें रंग, तन माटी खाल रंगाईआ। दीन दयाल पुरख अकाल कहे सूरा सरबंग, शाह पातशाह हुक्म जणाईआ। मेहर नज़र नाल अन्तर आत्म देवां इक अनन्द, पूजा पाठ जोग अभ्यास इक जणाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां सुरती शब्द देवां गंढ्ढ, आप आपणी डोरी तन्द बंधाईआ। गुरसिख सवाणी कदे ना होवे रंड, कन्त सुहागी धुर दा इक मिलाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो जन भगतां अंदर वेखो लँघ, पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाईआ। बिन रसना जिह्वा
बत्ती दन्द, ढोला गाए सोहँ छन्द, तेरा मेरा मेरा तेरा भेव रिहा ना राईआ। अंगीकार ला के अंग, करे खेल सूरा सरबंग, सदा सुहेला इक अकेला घर साचे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू वाहवा, वाह तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। भगत मिलण दा तैनूं चाअ, जुग जुग फेरा पाईआ। अंदर वड़ के दएं समझा, बाहरों करें ना कोए पढ़ाईआ। घर दीवा बाती कर रुशना, जोती जोत करे रुशनाईआ। साथी बण के दो जहां, एथे ओथे पन्ध मुकाईआ। एसे कारण तेरी ओट गए तका, बैठे ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे बेपरवाह, अमाम अमामां रूप वटाईआ। जिस दा निर अक्खरां विच्चों मिले थोड़्हा थोड़्हा निशान, सच निशाना ना कोए जणाईआ। इशारयां नाल सारे करन बोध ज्ञान, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। जो मालक ख़ालक हर घट अन्तर वस्या हर घट थाँ, लख चुरासी मन्दिर अंदर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेले सन्त सज्जण अन्तिम लए उठा, गुरमुख गुरसिख गुर गुर नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम चार जुग दी पिछली बीती सारी दए वखा, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ।