२६ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड वरनाला
गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण दाती, सचखण्ड दवारे ठांडे दरबारे सीस झुकाईआ। पतिपरमेश्वर पारब्रह्म कलयुग लेखा चुक्कया विश्व शाती, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरी दिसे राती, निरगुण निरवैर निराकार चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पाती, कूड़ी क्रिया घर घर करे लड़ाईआ। सज्जण मीत संगी दिसे कोई ना साथी, मंज़ल पन्ध जगत ना कोए मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां मन्ने कोए ना आखी, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। महल अटल चढ़ के वेखे कोए ना आपणी घाटी, घाटे विच सर्ब लोकाईआ। हउमे हंगता वधी क्रांती, क्रिया कूड़ी बैठी डेरा लाईआ। साचे मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ अंदर खोल्हे कोए ना ताकी, बजर कपाटी कुण्डा ना कोए खुल्हाईआ । अमृत आत्म पीवे ना कोए बूँद स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। निर्मल जोत सच गृह ना कोए प्रकाशी, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे आखण, दर ठांडे सीस निवाईआ। निरगुण सरगुण खेल वेख पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक होए उदासन, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। पीर पैगम्बर जो दस्स के
गए नमाज़न, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जीव जंत सच प्रेम ना कोए निवाजन, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना दहि दिशां उठ उठ भाजण, नठ्ठण वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द उच्ची बोल सारे आखण, मसलयां नाल करन पढ़ाईआ । दर्शन पाए ना कोई ज़ाहर बातन, ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। सच सुणे ना कोए आवाज़न, धुन राग ना कोए शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वेख आपणा दर, सरगुण बैठा मुख भवाईआ। सरगुण खेल जीव जगत जहान, लख चुरासी घाड़त लया घड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या खेल महान, जोती जाते कर रुशनाईआ। वस्त अमोलक दे दे दान, नाम भण्डारा सद वरताईआ। भगत सुहेले कर पछाण, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। सन्त सज्जण वेखे आण, घर पड़दा ओहला दित्ता चुकाईआ। गुरमुख सज्जण चरण ध्यान, चरणोदक अमृत जाम प्याईआ। गुरसिखां मार निराला बाण, सोई सुरत उठाईआ। संदेसा दे के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान गुण दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान वखा निशान, मसला हक हक समझाईआ। चारे खाणी कर प्रधान, चारे बाणी नाद वजाईआ। चारे कुण्ट खेल महान, चारे जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर घर ठांडे करन अरज़, अरज़ोई आपणी इक जणाईआ। परवरदिगार पूरा कर फ़र्ज़, फ़ाज़िल हो के तरस कमाईआ। कलयुग जीवां जंतां कोई ना वंडे दर्द, दुखी दीन देण दुहाईआ। तुध बिन मकरूज़ कोई ना लाहे कर्ज़, हिसाब बेबाक ना कोए कराईआ। चार जुग दी पिछली वेख फ़रद, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे हथ्थ नज़री आईआ। जो जन तेरे मिलण नूं रहे भटक, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरा ठांडा नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण विश्व शान्ती ना दिसे सति, धर्म सन्तोख नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया घर घर गई वस, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। अन्तर आत्म मिले किसे ना रस, रसना कूड़ रस हल्काईआ। तेरे मिलण दी तक्के कोई ना अक्ख, दोए लोचण बैठे जगत तकाईआ। साची मंज़ल चढ़ के तेरे चरण जावे कोई ना ढठ्ठ, दूर दुराडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। नाता तुट्टे ना तत अठ्ठ, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खेल ना कोए चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशीआं विच पए कोई ना हस्स, हस्ती तेरी समझ किसे ना आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार सृष्टी पाई नथ्थ, दृष्टी सके ना कोए खुल्हाईआ। नाम भण्डारा मिले ना किसे हट्ट, चारों कुण्ट जूठ झूठ वंड वंडाईआ। झगड़ा प्या मन मति, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवान आपे बन्न्ह, मेहरवान मेहरवान मेहरवान सहज नज़र उठाईआ। बौहड़ी दरोही कलयुग अन्त अख़ीरी
होई हद्द, किनारा नज़र कोए ना आईआ। भैण भाई साक सज्जण पिता पूत नार कन्त जाए छड्ड, सुहञ्जणी सेज सोभा कोए ना पाईआ। तेरी आत्म परमात्म तैथों विछड़ होई अड्ड, कूड़ी क्रिया कूड़ी माया पड़दा रही पाईआ। कर किरपा वखा आपणा विश्व उह यद्द, जिस विच्चों बंस सरबंस लए प्रगटाईआ। काया कंदर डूँग्घी वेख खड्ड, साढे तिन्न हथ्थ पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा धुर दा घर, जिस घर तेरा खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख कलयुग खेल, ख़ालक ख़लक तेरे हथ्थ वड्याईआ। सुरत शब्द करे ना कोई मेल, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। घर जोत निरँजण चाढ़े कोई ना तेल, शब्दी सगन ना कोए मनाईआ। अचरज तेरा पारब्रह्म प्रभ वेख्या अगम्मड़ा खेल, अलख अगोचर तेरी समझ किसे ना आईआ। तूं आदि जुगादी एथे ओथे दो जहानां सज्जण सुहेल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। नित नवित कर कर हित अबिनाशी अचुत आपणा शब्द संदेसा देवें भेज, गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा रूप वटाईआ। जोती जलवा दे के तेज, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। घर भगतां माणे साची सेज, अंदर वड़ के पौड़े चढ़ के सच दवारे खड़्ह के सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर जावें लेट, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी लएं अंगड़ाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर बण के खेवट खेट, सच मलाह बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण विश्व रूप, तेरा प्रभ नज़र किसे ना आईआ। सृष्टी भुल्ली सति सरूप, सति सतिवाद संग ना कोए रखाईआ। होया अन्धेरा चारे कूट, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। किसे भाग ना लग्गे काया पंज तत भूत, घर मन्दिर ख़ुशी ना कोए मनाईआ। लेखा चुकया सच सूच, धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। भगत दुलारा दिसे कोई ना पूत, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। तेरे नालों तेरी सृष्टी गई रूठ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्को शब्द जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो बिन कन्नां, हरि करता आप जणाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित मेरा खेल अगम्मा, अलख अगोचर अगम्मड़ी कार कमाईआ। सदा वसेरा बिन छप्पर छन्ना, घर साचे डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी पार करावां हद्द बन्ना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। वस्त अमोलक लख चुरासी अन्तर आत्म दे के नाम धना, दौलत इक्को इक वरताईआ । रहिण ना देवां कोई नेत्र हीण अन्ना, सति सुच्च सति करां रुशनाईआ। मेरा सुत दुलारा शब्दी इक्को चन्ना, दो जहानां वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। मेहरवान हो के ओस नूं मात घल्लां, हुक्मे अंदर हुक्म सुणाईआ। निर्धन सरधन दोहां फड़ फड़ पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। वेखणहारा जलां
थलां, महल अटल पड़दा दए चुकाईआ। जिस नूं राम रहीम करीम सब ने मन्ना, अल्ला हू हू सारे रहे जस गाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण अछल अछल्ला, वल छल धारी हो के खेल वखाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द किहा पुरख अकाला, अकल कल धारी आपणी कल प्रगटाईआ। सो साहिब सुल्तान श्री भगवान जुग चौकड़ी वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड दवारे मुकामे हक लाशरीक परवरदिगार आपणा डेरा लाईआ। खेले खेल इक इकल्ला, एकँकार आपणी खेल आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार कहिण प्रभ वेख कलयुग क्रिया, कूड़ कुड़यारा नज़री आईआ। मन मनुआ सृष्ट सबाई फिरया, फिरत फिरत होई हल्काईआ। साचा दिसे ना किसे धीरज धिरया, धर्म ईमान ना कोए वड्याईआ। उलटा गेड़ अगम्मी गिड़या, गेड़े विच लोकाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा छिड़या, ज़ात पात रो रो दए दुहाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला करे बिरया, नेत्र रोवे मारे धाहींआ। कलयुग ग़ुंचा अन्त अनोखा फल खिड़या, कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट हल्काईआ। राजा राणा सारा भिड़या, खहि खहि मरे होई जुदाईआ। पतिपरमेश्वर कल अन्त लाए क्यों देरया, दूर दुराडा बहि के वेख वखाईआ। तेरा सन्त श्री भगवन्त त्रैगुण माया घिरया, तुध बिन सके ना कोए बचाईआ। तेरा रूप निराकार निरया, निरवैर सदा अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, हरिजन साचे लै तराईआ। हरिजन वेख प्रभ ठाकर रोंदे, बिन अक्खां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं बिरहों विछोड़े विच कदे ना सौंदे, आलस निंद्रा ग़फ्लत संग ना कोए रखाईआ। काया मन्दिर अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाउँदे, भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे प्रेम दे ढोले गाउँदे, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों पल्लू छुडाउँदे, ओहले हो के मुख भवाईआ। तेरे दरस दा राह तकाउँदे, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा चरण सहारा इक रखाउँदे, दूजी ओट ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणा दर, धुर दे मालक तेरी ओट तकाईआ। धुर दे मालक खोल्ह अक्ख, गुर अवतार रहे जणाईआ। जो मार्ग असीं आए दस्स, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अन्तिम चले कोई ना वस, वास्ता तेरे अगे पाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जगत जुग जन्म दे विछड़े गुरमुख गुरसिख कर इक्ट्ठ, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। दूई द्वैती मेट फट, उत्ते पटी नाम बंधाईआ। सति धर्म दा खोल्ह हट्ट, कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। चरण कँवल सरनाई ढहि के वास्ता रहे घत, निउँ निउँ टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि सतिगुर स्वामी तेरी आस रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरी आसा, आदि जुगादि तूं ही नज़री
आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा भरवासा, करोड़ तेतीसा तेरा ध्यान लगाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा मन्नदे आए आखा, नित नवित सेव कमाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाण गाथा, अक्खरां नाल ढोले राग अल्हाइंदा। तेरा नूर ज़हूर वेख्या पृथ्मी आकाशा, रवि शशि सूर्या चन्द दिवस रैण पन्ध मुकाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तेरा प्रकाशा, घट घट अंदर दीवा बाती कमलापाती जोत जगाइंदा। नित नवित चार युग चार कुण्ट मेटणहारा वाटा, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाइंदा। साहिब सुल्तान श्री भगवान पारब्रह्म कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरी राता, तेई अवतार तेरे दर अलख जगाइंदा। भगत भगवान मन्न आखा, कबीर जुलाहा ऊँची कूक कूक अल्हाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद पढ़े निमाज़ा, तोबा तोबा वड ख़ालक तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। नानक गोबिन्द कहे जात में तूं तेरी जाता, अज़ाती वेस ना कोए वटाइंदा। कलयुग अन्तिम पूरा करदे घाटा, घाट पत्तण दवारा तेरा इक्को सोभा पाइंदा। मेहरवान हो पुरख समराथा, समरथ तेरी ओट सर्ब रखाइंदा। तूं सब दा पिता माता, लख चुरासी तेरा जीव जंत तेरा बाल सखाई नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, कल तेरा राह सर्ब तकाइंदा। कलयुग अन्तिम तेरा तक्कण राह, बैठे अन्तर ध्यान लगाईआ। तूं ठाकर स्वामी जलवा नूर ख़ुदा, ज़हूर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। तूं मालक ख़ालक बेपरवाह, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। दो जहानां बण मलाह, ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। तेरा कलमा इक सदा, नाम नग़मा इक जणाईआ। तेरा झुल्ले सच निशां, मुकामे हक सोभा पाईआ। तेरे हथ्थ तौफ़ीक ख़ुदा, रफ़ीक सारे लै बणाईआ । फ़रीक बण जो होए जुदा, जुज़ अंग बैठे कटाईआ। तिन्हां मार्ग दस्स सिध्दा, रूह बुत्त दोवें लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार कठ्ठे हो के बोलण, बिन रसना जिह्वा रहे सुणाईआ। पुरख अबिनाशी तेरे दर्शन नूं सारे लोचण, नैण नैण नैण उठाईआ। तेरा खेल किसे विच ना आवे सोचण, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वाहवा तेरी सरन तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां सुण के गाथ, कलयुग आपणी लए अंगड़ाईआ। करे बेनन्ती पुरख अकाल अग्गे धुर दे बाप, दोए जोड़ सरनाईआ। मैं छोटा बच्चा तेरा पाकी पाक, इक्को नज़री आईआ। लोकमात वेख मेरा खेल तमाश, जो सेवा दिती समझाईआ। मैं बरदा हो के करां सेवा दिवस रात, घड़ी पल चैन कोए ना आईआ। सब दी बुद्धी कीती नार कमज़ात, दुहागण बैठी रूप वटाईआ। हँस जीव कीते काग, काग वांग रहे कुरलाईआ। घर घर लाया कूड़ा दाग़, दुरमति मैल सके ना कोए धवाईआ। साढे तिन्न हथ्थ जगण दित्ता ना कोए चिराग़, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। अन्तर उपजण दित्ता ना कोए वैराग, वैरी
वैरी घर घर दिते बणाईआ। तेरे नालों प्रभ सब दा कर के त्याग, सुरती माया प्रकृती विच रखाईआ। काम क्रोध दा चला जहाज़, सृष्ट सबाई लई बहाईआ। सदी चौधवीं पतिपरमेश्वर परवरदिगार मैनूं दे शाबास, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं नाम दी पूंजी रहिण नहीं दिती किसे पास, ख़ाली हट दिते कराईआ। पिता कोलों पुत दा करावां घात, भैण भाई इक दूजे दी सेज तकाईआ। तैनूं आपणी सुणाई सच्ची बात, पड़दा रख्या कोई ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो तैनूं रहे आख, एह सारे मिल के तेरी मेरी करन जुदाईआ। तूं मेरा इक्को वड्डा सच्चा बाप, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी कीती वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरे बेपरवाहया, तेरी बेपरवाही विच समाइंदा। त्रैगुण माया जाल विछाया, साध सन्त परे ना कोए हटाइंदा। कूड़ी क्रिया विच फसाया, फाँसी गल ना कोए कटाइंदा। चारों कुण्ट घेरा पाया, दहि दिशा राह नज़र किसे ना आइंदा। हरि स्वामी तेरा सोहणा हुक्म कमाया, हुक्म अदूली विच ना कोए रखाइंदा। एहो जेहा तेरा पुत्त अग्गे कोई लोकमात ना आया, जो तेरे नालों विछोड़ आपणे राहे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, मैं तेरी सेव कमाइंदा। पुरख अकाल कहे वाह कलयुग बच्चा, शाबास तेरी वड्याईआ। तूं इन्हां बचनां उत्ते सच्चा, करनी सच्ची कर वखाईआ। दिवस रैण फिरओं नठ्ठा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भज्जया वाहो दाहीआ। लेखा मुका के मदीना मक्का, हुजरया विच खुसरे दिते नचाईआ। भाग रहिण ना दित्ता किसे शिवदुआले मन्दिर मठ्ठा, गुरदवारे करी लड़ाईआ। सति गंवाया तीर्थ तटां, अठसठ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दए दुहाईआ। घर घर अंदर पाया रट्टा, लेखा सके ना कोए मुकाईआ । सब दा अन्तर होया तत्ता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सब ने वणजी मन मता, गुरमति बैठे सर्ब भुलाईआ। सच निशाना किसे ना दस्सया पता, कूड़ा मार्ग दित्ता जणाईआ। परम पुरख कहे प्रभू कलयुग मैं तेरा खेल वेख्या अक्खां, सचखण्ड बैठा ध्यान लगाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इशारे नाल दस्सां, रमज़ां नाल समझाईआ। सारे कहिण वाह वाह कलयुग सोहणा कीता अच्छा, हरि जी तेरी सच्ची सेव कमाईआ। किसे दे मूँह विच दित्ता ढग्गी वच्छा, किसे नूं सूरां नाल रजाईआ। किसे दे कोलों ज़बा कराया कटा, किसे तों मुरगीआं खल्ल लुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जो असीं लिख के आए नाम दा पटा, सो सारे बैठे मुख भवाईआ। चारों कुण्ट वेखी उडदी शार कूड़ी घटा, धूंआँधार दिसे लोकाईआ। कलयुग वाहवा तेरा छोटा निक्का बच्चा, जिस थोड़े समें अंदर बहुती सेव कमाईआ। धर्म भुलाया बूरा कक्का, गोरा चिट्टा बचया कोए रहिण ना पाईआ। प्रभ दी माया, दुद्ध वेखो फिट्टा, मक्खण सच विरोल बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणा घर, नव सत्त आपणा फेरा पाईआ। कलयुग कहे प्रभ मैं किड्डा चंगा, चंगयां विच्चों नज़री आईआ। मैं धीआं बेटीआं सीस कीता नंगा, ओढण सिर ना कोए टिकाईआ। पंडतां नूं नंगा नुहाया गंगा, लज्जया हया बैठी मुख छुपाईआ। मैं गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ कराया दंगा, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी दिते लड़ाईआ। मैं सब दा माण तोड़या ग़रूर हंगा, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। जूठ झूठ दा फड़ के खण्डा, सति धर्म सब दे अंदरों दित्ता बाहर कढाईआ। कोई ना कहे मैं प्रभू दा बन्दा, बन्दगी विच बन्धन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख मेरा घर, मैं घर घर लाया जंदा, बजर कपाटी कुण्डा खोल्ह दरस तेरा कोए ना पाईआ । कलयुग कहे प्रभू मैनूं दे प्यार, तेरे अगे अरज़ोईआ। मैं सृष्ट फिराई विच नौ दवार, जगत वासना नाल मिलाईआ। गुर का शब्द सक्या कर ना कोए विचार, बुद्धि बिबेक ना कोए समझाईआ। सुखमन टेडी बंक करे कोई ना पार, ईड़ा पिंगल पन्ध ना कोए चुकाईआ। अनहद शब्द सुणे ना कोए धुनकार, अनरागी राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत आत्म जाम ना सक्या कोए प्याल, नाभी कँवल ना कोए उल्टाईआ। मानसरोवर साचे तीर्थ सक्या ना कोए नुहाल, काग हँस ना रूप वटाईआ। सुरती शब्द ना कोए करन दित्ता प्यार, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। आत्म सेजा किसे ना लई शृंगार, घर कन्त ना कोए हंढाईआ। कलयुग जीव वेख नार मुटयार, मन वासना नाल प्रनाईआ। अठ्ठे पहर करन विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। तेरे नालों विछोड़ा करके धुर दे यार, याराना गैरां नाल लगाईआ। प्रभ सच पुछें तैथों सब दा चुक्कया एतबार, भय रहिण कोए ना पाईआ। क्यों मैं सब नूं अंदर वड़ के कीता ख़बरदार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। जो विषयाँ विच प्यार, सो परमात्मा कोलों हथ्थ ना आईआ। एसे कारण कलयुग जीव मेरे रल गए नाल, मेरा सोहणा बंस सुहाईआ। सदी वीहवीं वेख मेरा जमाल, चारों कुण्ट वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कहे प्रभ वेख मेरा समाज, सोहणी बणत बणाईआ। किसे दे सीस उत्ते रहिण नहीं दित्ता ताज, तख्त निवासी ख़ाक रुलाईआ। सच अदल इन्साफ़ दा डोब जहाज़, नईआ कूड़ दिती प्रगटाईआ। जे कोई तैनूं कहे गुरू महाराज, उहनूं लोकाई दए सज़ाईआ। एहो जेहा बच्चा तैनूं कदे ना लभ्भणा फेर आदि, आदि तेरा सतिजुग पुत्त आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ। एसे कारण मैं तैनूं रिहा अराध, चरण कँवल कँवल चरण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख खेल बेपरवाहीआ। प्रभ मेरा खेल वेख अनोखा, अवल्लड़ी कार कराईआ। सब दे नाल करके धोखा, उलटी नईआ दिती वहाईआ। जो तेरे नाम दा पड़दे पुस्तक पोथा,
तिन्हां थोथी मति कराईआ। तेरी मंज़ल चढ़ना दिसदा औखा, पौड़ी डण्डे हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभ मेरे सच स्वामी, सवाल तेरे अग्गे इक रखाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेखें बेपरवाहीआ। मेरी लोकमात वेख जगत निशानी, जो निशाना तेरा रही जणाईआ। भरम भुलाए वड विद्वानी, ज्ञानी ध्यानी सार किसे ना पाईआ। जिन्हां पिच्छे गोबिन्द करके गया कुरबानी, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्हां लहिणा देणा जणाईआ। पुरख अकाल कहे वाह सच्चे सुत, सति तेरी वड्याईआ। सति धर्म दा बूटा दित्ता पुट्ट, तूं आपणी जड़्ह लगाईआ। अबिनाशी करता आदि जुगादि दस्सणहारा सच, सच दए समझाईआ। अन्तिम तेरा लेखा मुके जग, थिर रहिण कोए ना पाईआ। वाक् भविख्त पूरा करे पुरख समरथ, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लिखाईआ। उसे वेले तेरी झोली पा के तेरा हक, हाकम धुर दा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर दो जहानां खेल रिहा कर, नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह अजूनी रहित मद सूधण परवरदिगार सांझा यार महबूब सच अरूज मुहब्बत विच सुहबत विच सच दए जणाईआ।