पुस्तकालयभाग १७

२६ भाद्रों २०२१ बिक्रमी बली सिँघ दे गृह पिण्ड कैरों

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ समरथ, शाह पातशाह शहिनशाह पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरी महिमा अकथ, एथे उथे दो जहानां समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब परवरदिगार सांझे यार मार्ग सच्चा दस्स, दर साचे ओट तकाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त कलयुग कूड़ी क्रिया तैथों कीते अड्ड, संगी साथी मुख भवाईआ। नाड़ बहत्तर घर घर गृह गृह माटी ख़ाक उबले रत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोए ना बोले सच, जूठ झूठ बैठा डोरू डंक वजाईआ। आसा तृष्ना मन वासना घर घर रहे नच्च, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे मिलण दी निज नेत्र खोले्ह कोई ना अक्ख, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चौदां लोक चौदां तबक सच वणजारा जणाए कोई ना अगम्मा हट्ट, धुर दी दात झोली कोए ना पाईआ। सच संदेसा शब्द नाद बोध अगाध सुणाए कोई ना गाथ, आत्मक धुन ना कोए उपजाईआ। अंदर वड़ पौड़े चढ़ काया कवरी डूँग्घी भँवरी खोल्हे कोई ना राज़, रहमत सच ना कोए कमाईआ।

पीर पैगम्बर सदी चौधवीं सारे होए उदास, सच दवारे हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। कलमा कायनात जो दस्स के आए निमाज़, निवाज़िश नाल सर्ब समझाईआ। सो उम्मत नबी रसूल कोए ना देवे साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। साचे पत्तन पार किनारे उतरे कोई ना घाट, शौह दरया रुढ़ी जांदी लोकाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक बग़ल मार कुरान किताब, कुतब गौंस बण के मसले रहे सुणाईआ। सच प्याले चाढ़े ना कोई आबेहयात, हयाती विच्चों हयाती दए ना कोए बदलाईआ। साचा नज़र ना आए कोए नवाब, नौबत हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, वाहवा तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर भेव खोल्हण, धुर दी धार आप जणाईआ। सचखण्ड दवारे कूक कूक बोलण, बिन रसना राग अल्हाईआ। सच भण्डारे बिन तेरे कोई ना जाए तोलण, नाम तराज़ू हथ्थ ना कोए उठाईआ। निरगुण सरगुण बणे ना कोए विचोलण, शब्दी सुरती मेल ना कोए मिलाईआ। सच प्रकाश ना होए उपर धौलण, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ पड़दा लाह, मुख निकाब रहिण कोए ना पाईआ। खोल्ह नैण बिन अक्खां अक्ख खुल्हा, लोचन बन्द ना कोए कराईआ। लोकमात सच अदालत इक लगा, आदल हो के अदल कमाईआ। कूड़ी क्रिया दो जहाना बग़ावत दे मुका, अदावत घर घर डेरा लाईआ। नाम सख़ावत झोली पा, रहमत नूर ख़ुदाईआ। बण मलाह बेड़ा कंध टिका, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। गोबिन्द बेटा सुत दुलारा शब्दी रूप इक प्रगटा, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे रहे गा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सिफ्तां नाल सालाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां लोकमात पकड़े बांह, फड़ आपणे गले लगाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक जपाए सच्चा नाँ, इष्ट देव स्वामी इक्को दए समझाईआ। भाग लगाए नगर खेड़े काया सच गराँ, साढे तिन्न हथ्थ बंक दए वड्याईआ। फड़ फड़ कागों हँस रूप दए वटा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। भगत वछल भगत अधारी हरिजन साचे भगत लए उठा, अन्तर आत्म हर घट स्वामी आपे खोज खुजाईआ। दीआ बाती कमलापाती साचे मन्दिर इक जगा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। बन्दा ख़ाकी खोल्ह ताक पड़दा ओहला दए उठा, परवरदिगार बेपरवाहीआ। तेरी इक सरनाई हक मुकामे दरस वखा, सचखण्ड दुआर इक जणा, जिस गृह दूजा नज़र कोए ना आईआ। सन्त सुहेले लए मला, गुरू गुर चेले अंग लगा, गुरमुख गोद बहाईआ। गुरसिख सज्जण चरण कँवल धूढ़ी मस्तक टिक्का ला, दुरमति मैल धवाईआ। लेखा वेख दो जहां, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरी ओट तकाईआ। तूं दाता

दानी शहिनशाह, शाह पातशाह तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। जिस दा लेखा कोई लिखे ना काग़ज़ कलम शाह, कथनी कथ ना कोए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे दोए जोड़ मंगण दुआ, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वेख साचा घर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणा जुग, साची जुगती नज़र कोए ना आईआ। सतिगुरू निशानयों सारे गए उक, चारों कुण्ट भज्जण वाहो दाहीआ। सच दवारे करे कोई ना रुख़, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया घर घर वड़ी भुक्ख, तृष्ना हउमे हंगता नाल मिलाईआ। जनणी कोई ना होवे सफ़ल कुक्ख, भगत भगवान जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। उजल करे ना कोई मुख, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सदी बीसवीं सब दा पैंडा रिहा मुक्क, पाँधी हो के साची मंज़ल चढ़ ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तोहे आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। कलयुग लेखा चुकणा पुन्न सवाब, कीमत सच ना कोए दृढ़ाईआ। हुजरा सोहे ना कोई महराब, मुहब्बत महबूब ना कोए कमाईआ। निरअक्खर वाचे ना कोई किताब, अल्फ़ ये ना करे कोए पढ़ाईआ। साचे मन्दिर सुणे ना कोई नाद, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। तेरे दवारयों सारे रहे भाज, तोबा तोबा कर सारे रहे कुरलाईआ। उठ सुल्तान शैतान मार आवाज़, दर आपणे लए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख अगम्मा घर, जिस गृह लख चुरासी रिहा टिकाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुणी कहाणी, कलयुग लए अंगड़ाईआ। मेरी खेल अजब निराली, जगत जहानी चाल चलाईआ । सति धर्म कीता ख़ाली, गृह मन्दिर रहिण किसे ना पाईआ। बुध बिबेकी नढ्ढी बाली, दर दवारयों दिती कढाईआ। चारों कुण्ट कर रैण अन्धेरी काली, अन्ध अन्धेर वखाईआ। जीवां जंतां बण के माली, कूड़ा बूटा दित्ता लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणा के हाली, सच सुच्च जड़्ह दिती उखड़ाईआ। फल रहिण ना दित्ता किसे डाल्ही, सिम्बल रुक्ख सर्ब लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी सेव लगाईआ। कलयुग आपणा भेव सर्ब जणाउँदा ए। कर निमस्कार नमो नमो, प्रभ साचे सीस निवाउँदा ए। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया तमो, तमो रजो सतो पड़दा आपे पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी खेल वखाउँदा ए। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा पुत्त चलाक, सोहणी घर घर सेव कमाईआ। रूह बुत्त रहिण दित्ता कोई ना पाक, पवित्र दिसे ना कोई लोकाईआ। तेरी ज़ात दा तेरे नालों तोड़ के नात, घर विच पड़दा दित्ता वखाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण तेरे नाल करे कोई ना बात, सज्जण सच्चा नज़र किसे ना आईआ।

झगड़ा पा के ज़ात पात, दीन मज़्हब रिहा टकराईआ। माया ममता दे ख़िताब, कूड़ कुड़यारयां टिक्का दित्ता लगाईआ। तूं मालक मेरा इक सच्चा जनाब, आहला अदना वेखे थाउं थाँईंआ। सच दस्स प्रभू की देवें मैनूं ख़िताब, ख़ता विच कीती सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अर्ज़ सुणाईआ। कलयुग कहे मैं सेवादार, सोहणी सेव कमाईआ। नव नौ चार कर के ख़बरदार, बेख़बर ख़बर दृढ़ाईआ। जीवो जंतो साधो सन्तो भुल्ल जाओ हरि का नाम करतार, इष्ट देव ना कोए मनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार करो प्यार, माया ममता तुहाडी झोली पाईआ। विभचार दुहागण बण करो शृंगार, साचा कन्त नर नरायण ना कोए हंढाईआ। साची सिख्या कोए ना मंगलाचार, गोपी काहन सुरत शब्द साचे मण्डल नाच ना कोए नचाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखां नैण उठाल, बचया कोए रहिण ना पाईआ। बिन हरिनामे सारे कीते कंगाल, ख़ाली झोली सर्ब रहे जणाईआ। सदी चौधवीं बण दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, मैं तेरी साची सेव कमाईआ। कलयुग कहे प्रभ आ के वेख नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैं घर घर पाए झेड़े, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ। वसदे उजाड़े खेड़े, माटी ख़ाक विच मिलाईआ। भर भर पूर डोबे बेड़े, पार किनारा नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि साध सन्त जो मेरे अंदर ला के बैठे डेरे, कूड़ी क्रिया धूणी रहे तपाईआ। उत्तों रंगे कपड़े गेरे, अंदर रंग ना कोए चढ़ाईआ। माया ममता काम क्रोध पाए झेड़े, सच इन्साफ़ हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। कोई वड़े ना प्रभ जू तेरे वेहड़े, राह विच सारे बैठा अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख मेरा दर, जिस घर बहि के तेरी सेव कमाईआ। कलयुग कहे प्रभ आ के वेख धरत, धरनी धवल ध्यान लगाईआ। निरगुण निरवैर हो के परत, निराकार वेस वटाईआ। जो ला के आया दरगाह साची शर्त, तिस शरअ विच सृष्ट दिती लगाईआ। सूरबीर रहिण ना दित्ता कोई मर्द, नाम खण्डा हथ्थ ना कोए उठाईआ। भाई भाई दा करे कोई ना दर्द, पिता पूत पीड़ ना कोए मनाईआ। गुरू चेला किसे दी सुणे कोई ना अरज़, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। राज राजान शाह सुल्तान पूरा करे कोई ना फ़र्ज़, फ़ैसला सच ना कोए सुणाईआ। परवरदिगार सांझे यार मेरा खेल वेख असचरज, अचरज लील्हा दिती वरताईआ। तेरे नाम दा सिरों कोई ना लाहवे कर्ज़, मकरूज़ दिसी सर्ब लोकाईआ। सदी चौधवीं कर के सब दी पुठ्ठी नरद, सार पाशा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेरी करनी वेख वखाईआ। कलयुग कहे प्रभ आ के तक्क, तेरा तकवा इक रखाईआ। लख चुरासी वेख पाई नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। दूई द्वैती ला के फट्ट, जीव जंत साध सन्त रिहा रुवाईआ। दीन मज़्हब

ज़ात पात कोई ना देवे साथ, संगी साथी सारे मुख भवाईआ। चारों कुण्ट कर अन्धेरी रात, तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। माण दे के मनमति नार कमज़ात, बुध बिबेकी पड़दा पाईआ। बेशक दिवस रैण रसना जिह्वा पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी तेरा पढ़दे पाठ, हिरदे तेरा नाउँ ना कोए टिकाईआ। साची मंज़ल उचे पौड़े महल अटल मुक्की किसे ना वाट, हुजरा सच ना कोए सुहाईआ। आ के वेख खेल तमाश, माया ममता पावे रास, नव नौ चार नटुआ स्वांग वरताईआ। मेरी पूरी कर आस, तेरे चरण इक भरवास, तूं साहिब सर्ब गुणतास, देवणहार सदा अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो तैनूं रहे आख, सो मैनूं गई भाख, तूं सब दा माई बाप, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैं तैथों सिक्खी जाच, पड़दा पाया पंज तत माटी काच, मन वासना जगत हुक्मे अंदर रिहा नाच, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मैं जलवा तेरा तक्कया पृथ्मी आकाश, निरगुण नूर जोत प्रकाश, शब्द अगम्मी इक आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे मोहे वर, दर तेरे ठांडे सेव कमाईआ। पुरख अकाल गहर गम्भीर, गवर हरि जणाइंदा। तेरा लहिणा देणा लेखा दयां अख़ीर, आख़र मंज़ल वेख वखाइंदा। मेहरवान हो बदल देवां तकदीर, तदबीर आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। कूड़ी क्रिया कट शरअ ज़ंजीर, बन्दी बन्दा बन्दीख़ाने विच्चों छुडाइंदा। बिरहों विछोड़ा कर के दूर पीड़, हउमे हंगता रोग चुकाइंदा। अमृत अगम्मा बरस के नीर, बूँद स्वांती इक वखाइंदा। लेखा जाण हस्त कीट, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। जिस वेले वीह सौ इक्की बिक्रमी जाए बीत, अगला लेखा सब दा आप प्रगटाइंदा। कोई रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात डेरा ढाइंदा। साचा कलमा दस्स हदीस, नाम निधाना इक सुणाइंदा। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर वस्त अमोलक मंगण ठीक, सो काया ठीकर आप भराइंदा। हौली हौली पन्ध मुका के नेड़े आउँदी जाए उह तारीख़, जिस दा हाल तवारीख़ विच ना कोए समझाइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सब दी इच्छया पूरी कर के पाए भीख, भिक्खक ख़ाली रहिण कोए ना पाइंदा। जिस दी नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदे रहे उडीक, सो वेला वक्त सुहाइंदा। जिस दा मार्ग अगम्मा सदा बारीक, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाइंदा। सच संदेसा देवे कल, शब्दी धार जणाईआ। पुरख अकाल अछल अछल्ल, भेव अभेदा दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच दवारे वेखो खल, ख़ालक ख़लक रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा अन्तिम जावे चल, सदा रहिण कोए ना पाईआ। कच्चे बिरहों तुटे फल, पत्त डाल्ही वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार

पीर पैगम्बर ख़ुशी मनाउँदे ने। किरपा कर हरि निरँकार, सारे तेरी ओट तकाउँदे ने। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, निरगुण सरगुण सारे तेरा ध्यान लगाउँदे ने। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, उच्ची कूक कूक अलाउँदे ने। दिवस रैण अठ्ठे पहर मंगण मंग मेहरवान, तेरी इक्को ओट तकाउँदे ने। कवण वेले देवें दान, ख़ाली झोली सर्ब वखाउँदे ने। सच दवारे प्रगट होवे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगम्मा वर, जिस दा अंकड़यां विच लेख ना कोए जणाउँदे ने। अंकड़यां विच ना कोई लेखा, गणतीआं विच ना कोए गणाईआ। तूं ठाकर स्वामी नर नरेशा, शहिनशाह अख्वाईआ। जुग चौकड़ी धारें भेसा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण बण के नेता, धुर फ़रमाना हुक्म मनाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर हुन्दे गए खेता, तन माटी ख़ाकी मढ़ी गोर दबाईआ। तेरी सेवा अंदर बालक नींहां हेठां दिते भेंटा, भाणा मन मन ख़ुशी मनाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल पूरब रखें चेता, चेतन भुल्ल कदे ना जाईआ। जिस गोबिन्द बणाया इक्को बेटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात बणाए साचा खेवट खेटा, साचा रहिबर इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दस्स आपणे दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। सचखण्ड निवासी भेव चुकाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना रहे उदासी, हैरानी सब दी मेट मिटाउँदा ए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो वाक् भविख्त बाणी भाखी, तिन्न्हां आसा मनसा पूर कराउँदा ए। जन भगतां जुग चौकड़ी करनहारा राखी, सेवक हो के साची सेव कमाउँदा ए। जगत जहान मेटणहार अन्धेरी राती, रुत्त रुतड़ी आप सुहाउँदा ए। सब दा लहिणा देणा देवे बाकी, हिसाब किताब सर्ब आप समझाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सब दी खोल्ह के ताकी, पड़दा ओहला आप उठाउँदा ए। मंज़ल चढ़ के वेखे घाटी, हरि जू आपणा पन्ध मुकाउँदा ए। सदी चौधवीं नेड़े आई वाटी, कदम कदम आपणा आप उठाउँदा ए। परवरदिगार साचा बणे साकी, सच प्याला जाम हथ्थ उठाउँदा ए। शाह पातशाह शहिनशाह अमृत प्याला देवे अगम्मी बाटी, रस इक्को इक वखाउँदा ए। खेले खेल बैठ के आप इकांती, इक इकल्ला हुक्म वरताउँदा ए। जो बिन अक्खरां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा लिख के पाती, चिठ्ठी पिछली याद कराउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो उह पत्र, जो पत्रका निरअक्खर नाल बणाईआ। जिस दे उत्ते नज़र ना आवे कोई सतर, गिणतीआं विच ना कोए गिणाईआ। जिस दा वरका कोए ना सके बदल, उलटा कर ना कोए समझाईआ। जिस नूं खण्डे खड़ग धार नाल करे कोई ना कत्ल, मक्तूल ना लए बणाईआ। जिस दे विच्चों

दो जहानां लभ्भे अदल, साचा हुक्म इक दृढ़ाईआ। आपणी चढ़ के वेखो अगम्मी उह मज़ल, जिस मंज़ल दा मालक इक अख्वाईआ। जिथ्थे ना कोई ढोला ना कोई ग़ज़ल, सदा बांग ना कोए सुणाईआ। ना कोई मौत ना कोई अज़ल, मकबरा गोर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हण बस्ता, आपणी आपणी गंढ्ढ खुल्हाईआ। परम पुरख दा इक्को मिल्या वरका, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। उपर लेख लिख्या परम पुरख परमात्म सब दा भरता, नारी हो हो सेव कमाईआ। जो मंज़ल पौड़े चढ़दा, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जींदा ना मरदा, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जो चाहे सो करनी करदा, कादर करता आप अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उसदा बरदा, बालक नन्हा रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा निरअक्खर, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। धाम निराले रख्या वक्खर, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। गोबिन्द वेला याद कर आपणा माछूवाड़ा सत्थर, सूलां सेज हंढाईआ। जिथ्थे ना कोई सिला ना कोई पत्थर, ना कोई अथ्थर नीर वहाईआ। प्रभ तेरा लेखा किसे ना जाणया विच अशारीआ कसर, ज़ीरो अंक भेव ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दित्ता इक वर, सारे वेख ख़ुशी मनाईआ। पीर पैगम्बर कहिण सानूं मिल्या ना कोए हरूफ़, हरफ़ां विच ना कोए पढ़ाईआ। बेपरवाह किस धाम अव्वलड़े रख्या महिफूज, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। परवरदिगार कहे मेरा उच्च अरूज़, अर्श कुर्श दोवें सीस निवाईआ। जिस दी ईसा मूसा मुहम्मद समझ ना सके हदूद, आर पार भेव कोए ना आईआ। तुसीं छोटे बाले निक्के नन्हे चौदां तबकां विच महिदूद, चौदां विद्या नाल सालाहीआ। परवरदिगार अगम्म अथाह वड वड्डा सच्चा महबूब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ सच दस्स उह निशानी, जो बिन कलम शाही दिती लगाईआ। जिस दा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जिस दी समझ ना पाए कोए विद्वानी, ध्यानी ध्यान ना कोए लगाईआ। जिस दी सिफ्त लिखे कोई ना कानी, कल्मयां विच ना कोए पढ़ाईआ। जिस दी तेरे हथ्थ पेशानी, तिस दा भेव देवे खुल्हाईआ। मेहरवान कर आपणी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल कहे शाह सुल्तानी, शहिनशाह समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जग नेत्र सारे बणो निधानी, नाबीना रूप वटाईआ। चरण कँवल करो ध्यानी, मंगो सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फेर देवे आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा निरअक्खर अख़ीरी, आख़र मंज़ल सोभा पाइंदा। जिस नूं जाणे कोई ना मीरी पीरी,

परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग विच ना कोए समझाइंदा। जिस दी तारीफ़ कोई ना करे मार लकीरी, भेव अभेव ना कोए खुल्हाइंदा। जिस दे विच्चों पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी चल्ले पीड़ी, तेरा सुत दुलारा शब्द नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा दे इक वर, तुध बिन भेव ना कोए खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो हद्द, हरि हालत दए जणाईआ। जिस धारों उपजे मेरी यद, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। थिर घर साचे जाए वस, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल जाए ढठ्ठ, निउँ निउँ लागे पाईआ। ओस वेले साची वस्त झोली देवां घत, सचखण्ड दवारयों आप वरताईआ। आपणा धुर दा दे के हक, मेहर नज़र टिकाईआ। बिन अक्खरां लेख देवां लिख, जो लिखण पढ़न विच ना आईआ। ओसे विच्चों गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुसीं सिख्या लओ सिख, जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण निरवैर निराकार निरँकार पंज तत दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी पुन्नी आस, मनसा मनसा विच समाईआ। जिस गृह प्रभू तेरा नूर जोत प्रकाश, आदि जुगादि रुशनाईआ। महल अटल सुहाए शहिनशाह शाह शाबाश, तख्त निवासी सोभा पाईआ। ना पृथ्मी ना आकाश, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। ना गोपी ना काहन ना कोई पावे रास, नटुआ नट स्वांग ना कोए वरताईआ। तेरा खेल एह सर्ब गुणतास, बेअन्त तेरी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा दित्ता इक वर, भेव अभेदा दित्ता खुल्हाईआ। भेव अभेदा इक खुल्हाउँदा हां। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप समझौंदा हां। जोती धारों शब्द प्रगटाउँदा हां। थिर घर दुआर बहाउँदा हां। निर्मल दीवा जोत जगाउँदा हां। हरख़ सोग चिन्ता ग़म ना कोए मनाउँदा हां। गृह मन्दिर वखाए इक मौज, मजलस आपणे नाल लगाउँदा हां। सच दुआर सुहा के कोट, किला सतिनाम दृढ़ाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वरताउँदा हां। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी खेल कमाल, कामल पुरुष तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे लाल, तूं सब दा पिता माईआ। नित नवित निरगुण सरगुण बणे सदा दलाल, दो जहानां वणज कराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे दर सुणाया हाल, हकीकत दिती दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत नगारा वजाए कलू काल, कालख़ टिक्का सब नूं दित्ता लगाईआ। साध सन्त किसे दी कुछ नहीं मजाल, जो मजलस ला मौजूद हो के डुब्बदे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला वेख वखाईआ। आपणा वेला वेख हरि निरँकार, वक्त सुहञ्जणा आईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधार, गर्द ग़ुबार छाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए एतबार, बीमार सर्ब लोकाईआ। कूड़ा रौला मच्चया जगत जहान संसार, सहिँसा रोग ना कोए मिटाईआ। जिउँ

भावे तिउँ आ के पैज संवार, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। दर तेरे सारे करन पुकार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। कल कल्की तेरा खेल अपरंपार, निहकलंक तूं ही नज़री आईआ। तेरा सम्बल धाम न्यार, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। शब्द डंका वजाउणा अपर अपार, चार कुण्ट करे जणाईआ। पीर पैगम्बर सारे गए हार, हौका लै लै सीस निवाईआ। साडा मुक्कया पन्ध अन्तिम वार, अन्तिम तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख जगत लोकाईआ। जगत लोकाई वेख आखर, अक्खीआं नैण वखाईआ। तेरे उत्ते रिहा कोई ना शाकर, शुक्रिया कर ना ख़ुशी मनाईआ। रूप बणाया हाकण डाकण, नव नौ चार वेख वखाईआ। जलवा मिले किसे ना बातन, ज़ाहर होए ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छड्ड के वेख आपणा आसण, अबिनाशी फेरा पाईआ। अबिनाशी कर आपणा कर्म, निहकर्मी कार कमाईआ। विश्व रिहा कोई ना धर्म, विष्नूं दए दुहाईआ। पड़दा लाहे ना कोई ब्रह्म, पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ । झगड़ा चुक्के ना कोई वरन, बरन ना कोए समझाईआ। तेरा साचा नाम जगत ना पढ़न, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। सृष्ट सबाई आ के दस्स, दहि दिशा कर जणाईआ । हर घट अंदर आ के वस, साचा वसल इक वखाईआ। जिन्ना चिर ना होवे प्रतख, प्रभ आपणा रूप वटाईआ । साचा खुल्हे कोई ना हट्ट, वणजारा सेव ना कोए कमाईआ। दूर दुराडे आ नठ्ठ, नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे संदेशे जुग चौकड़ी गए थक्क, थकावट तेरी झोली पाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरा इष्टी तूं ही दे मत्त, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उठ वेख आपणा दर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। दर्दी हो के वंड दर्द, दु:ख भंजन तेरी ओट तकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, गहर गम्भीर अख्वाईआ । तेरा खेल सदा असचरज, अचरज लील्हा बेपरवाहीआ। कलयुग कसाई मैथों छुडा छुरी करद, ज़बा सके ना कोए कराईआ। प्रभ स्वामी ठाकर प्रमातम तेरा होवे कोई ना हर्ज, हर्जाने विच जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया उखेड़ जड़्ह, आप आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुखां गुरसिखां साचे सन्तां भगतां कर निबेड़ा, निवेकले धाम बहाईआ। आवण जावण लख चुरासी जन्म मरन चुक्के गेड़ा, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। मेहरवान हो के कर दे नज़र मेहरा, नज़रीआ नज़र आपणी आप रखाईआ। तैनूं तारदयां लग्गे कोई ना देरा, जुग चौकड़ी सारे गए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों सज्जण सुहेले आपणे लए निखेड़ा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ।

२७ भाद्रों २०२१ बिक्रमी जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड कैरों

जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया सब दी हर, हिरदे हरि हरि सच वसाईआ। अन्तर आत्म आ के वड़, दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। साचे मन्दिर मुनारे खड़्ह, घर घर विच कर रुशनाईआ । सुरती सुरत आपे फड़, शब्दी अक्ख खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ दे सच्चा वर, सच तेरी सरनाईआ। इक सरनाई जाईए पड़, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। धुर दा अक्खर लईए पढ़, बोध अगाध वखाईआ। जीवदयां जग जाईए मर, मरयां जीवण दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे लए बहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ हो मेहरवान, दीन दयाल दया कमाईआ। शब्द अगम्मा दे दान, झोली सच भराईआ। दर बेनन्ती कर परवान, मेहर नज़र उठाईआ। सच संदेसा सुणा कान, धुर दा राग अल्हाईआ। भाग लगा काया मकान, मन्दिर वज्जे वधाईआ। नाम दे इक फ़रमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण साचे लए मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरी सच सरोत, सुण सुण बैठे ध्यान लगाईआ। जगत लभ्भयां लभ्भे ना कोई खोज, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। भेव अभेदा खोल्ह लोक परलोक, पड़दा दए उठाईआ। अन्तर आत्म दस्स इक सलोक, अन्तष्करन दे बदलाईआ। तेरे नाल मिल के माणीएं मौज, मौजूदा हो के दरस दिखाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे हउमे रोग, ब्रह्म भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ गृह मन्दिर सुहा, सोभावन्त डेरा लाईआ। निरगुण निरवैर महल अटल कर रुशना, दीवा बाती इक्को डगमगाईआ। शब्द अनादी धुर दा राग सुणा, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। जुग जन्म दे विछड़े कर किरपा लए मिला, आवण जावण लख चुरासी पन्ध रहे ना राईआ। फड़ फड़ बाहों साचा मार्ग दए वखा, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। तूं दाता मालक बेपरवाह, मालक हो के हो सहाईआ। ख़ालस ख़ालसा लए बणा, चार वरन दए वड्याईआ। नेत्र रोवे नैण उछाले धरनी धरत धवल जगत माँ, खुल्ही मेंढी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ क्यों बैठा छुप, प्रभ आपणा आप छुपाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरा घुप्प, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। केहड़ी कूटे रिहों लुक, आपणी नज़र लए उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पैंडा रिहा मुक्क, मुकम्मल बैठे खहिड़ा छुडाईआ। मेहरवान हो के ठाकर तुठ, भगवन दया कमाईआ। साजण हो के घर घर पुच्छ, आपणा पन्ध मुकाईआ। ख़ाली भण्डारे नहीं कोल कुछ, सारे देण दुहाईआ। तेरा नज़र ना आए कोई साचा पुत्त, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। सति निशानयों सारे गए उक, चिल्ला तीर कमान कम्म किसे ना

आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के दे साचा वर, आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगत कहिण क्यों दिती पिठ्ठ, करवट लै बदलाईआ। तेरा धाम प्रभू अनडिठ, बिन तेरी किरपा नज़र किसे ना आईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा पित, पतिपरमेश्वर तेरी सरनाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ठाकर हो के वस चित, ठगोरी रहिण कोई ना पाईआ। तेरा दर्शन करीए सदा नित, स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ लए अंगड़ाई, सब तेरा ध्यान लगाईआ। झल्ली ना जाए अन्त जुदाई, जुदा जुज़ ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म कर कुड़माई, साचा सगन मनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर वज्जे वधाई, मिल सख़ियां राग अल्हाईआ। सेज सुहाणी चाँईं चाँईं, आसण सिँघासण डेरा लाईआ। निर्मल नूर जोत करीं रुशनाई, नूरो नूर डगमगाईआ। मैं सच स्वामी वेखां चाँईं चाँईं, चाओ घनेरा देणा प्रगटाईआ। आसा मनसा हिरस हवस पूर कराई, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल इक्को रंग रंगाईं, धुर दा रंग इक चढ़ाईआ। तूं ही मालक ख़ालक पिता माई, पिता पूत लैणे गोद उठाईआ। गोबिन्द बूटा पुटया इक्को काई, जिस दी कागत कलम शाही देवे ना कोए गवाहीआ। जिस दे पिच्छे निरगुण निरँकार बण राही, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तेरे जन बैठे तेरा ध्यान लगाई, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं मन का मणका फेर मन, मनसा मोह मिटाईआ। नाम पदार्थ दे धन, दौलत इक वरताईआ। भाग लगा छप्पर छन्न, महल अटल परे सुटाईआ। पंच विकारा दे डंन, घर घर विच रहिण ना पाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा भन्न, भरम दए चुकाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, साचा नूर दए चमकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा मात बन्न्ह, अन्तिम बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ छेती, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बन्दे बन्दगी विच्चों भुल्ले तेरी नेकी, निहकर्मी साचा कर्म ना कोए कमाईआ। अंदर वड़ के धुर दा बणे कोए ना भेती, नौ दवारे भज्जण वाहो दाहीआ। माया ममता कलयुग खेल कूड़ी खेडी, चारों कुण्ट खेह उडाईआ। तेरी खाणी बाणी वस्त जो मात अमोलक भेजी, सो भजन बन्दगी सारे रहे भुलाईआ। आपणे घर विच्चों निकल के सारे होए परदेसी, मालक मकान नज़र कोए ना आईआ। जिउँ नानक निरँकार भेजया धर के मोढे भूरी खेसी, ख़ालस आपणा रूप प्रगटाईआ। जिउँ गुरू गोबिन्द दे के गया संदेशी, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। सृष्ट सबाई नेत्र लोचण नैण आपणे पेखी, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जन भगतां बण के सच्चा हेती, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ के वेख साडी झुग्गी,

हड्ड मास नाड़ी पिंजर सोहणी बणत बणाईआ। जिस दी औध जांदी पुग्गी, पैंडा आपणा पन्ध चुकाईआ। गफ्लत विच अंदर सुरती सुत्ती, सवाणी सके ना कोए जगाईआ। तूं कन्त सुहाग हो के पुछीं, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जुग जुग जगत जे कर्म कर के रुस्सी, रुस्सयां लए मनाईआ। जे मार्ग पै गई पुट्ठी, रहिबर हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ वड़ अंदर, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। आपणी हथ्थीं तोड़ जंदर, जो दित्ता सच लगाईआ। भाग लगा अन्धेरी कंदर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। सोहणा लग्गे कूड़ा खण्डर, सच सुच्च वरताईआ। रुत्त मौले काया कलर बंजर, नाम फुलवाड़ी पत्त डाल्ही महकाईआ। मनुआ मन भवे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ असीं होए वैरागी, बिरहों रोग सताईआ। जगत सृष्टी रहे त्यागी, तेरा ध्यान लगाईआ। नाम पदार्थ देवे दाती, वस्त सच वरताईआ। दिने जागदयां दरस दे सुत्यां राती, रूप अनूप आपणा इक प्रगटाईआ। अमृत आत्म बख्शीं बूँद स्वांती, अग्नी तत तत बुझाईआ। नज़री आवीं इक इकांती, सचखण्ड आपणा डेरा लाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आउण तों पहलों जो लिख के दिती पाती, धुर दा लेख दृढ़ाईआ। ओस दे अंदर सानूं मरवा इक झाकी, झाकी नाल रलाईआ। थोड़ी खिड़की खोल्ह ताकी, इशारे नाल समझाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखीए वाटी, आपणा पन्ध मुकाईआ। दर्शन करके कमलापाती, कँवल नैण बिगसाईआ। फिर जाणीए प्रभ तेरी सच्ची साख़ी, जो जुग जुग जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच पड़दा दे चुकाईआ। सच साख़ी दस्स साख्यात, सख़ी सुल्तान तूं ही नज़री आइंदा। जो लेखा लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ शाही वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दे हरफ़ लभ्भण ना विच्चों किसे लुगात, शब्दां विच ना कोए समझाइंदा। जिस दा कन्ना सिहारी बिहारी कोए ना लग मात, मात्रा विच वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दी हरफ़ां विच ना कोए किताब, कुतबख़ाने ना कोए टिकाइंदा। उस दा पड़दा चुक्क नकाब, जनभगत मंग मंगाइंदा। असीं वेखीए पिछला लहिणा देणा आपणा हिसाब, जो हिस्सा तेरे घर नज़री आइंदा। अगों कहे पुरख अकाल गुरू महाराज, महिमा साची विच समझाइंदा। खेलणहार खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जन भगतो सम्मत वीह सौ इक्की अन्त अख़ीरी दस्सो उस दा राज़, जिस दे विच्चों रोज़ा निमाज़ अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत वेद पुराण बाहर कढाइंदा। जिस दे विच्चों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दा होवे आग़ाज़, निराकार साकार रूप वखाइंदा। जिस दे विच्चों अगम्मी बिन पिता मात जम्मी निकले धार, सति सतिवादी सोभा पाइंदा । एहो खेल रख्या हथ्थ आपणे करतार,

जिस दा अन्त ना कोए सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल कर के प्यार, प्रेम रीती प्यार विच्चों प्रगटाइंदा।।