पुस्तकालयभाग १७

२७ भाद्रों २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह चौल्हा कलां

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ कर मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया लया घेर, जगत जंजाल सके ना कोए तुड़ाईआ। मुर्शद हो के वेख मुरीदां हाल, जहालत दिती बदलाईआ। सृष्ट सबाई पंज तत अग्नी लग्गी माटी खाल, काया तन रही जलाईआ। अन्तर आत्म भुल्लया सर्ब ज्ञान, मन वासना चार कुण्ट हल्काईआ। साचे मन्दिर करे ना कोए ध्यान, निरगुण तेरा दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटि सख़ियां विच नच्चदे वेखे काहन, धुर दी बंसुरी नाम ना कोए सुणाईआ। सति धर्म दा मिटया जगत निशान, कूड़ी क्रिया डंक रही वजाईआ। माया ममता सारे होए ग़ुलाम, ग़ुरबत घर घर डेरा लाईआ। पीर पैगम्बर जो दे के गए पैग़ाम, मसलयां विच सुणाईआ। तिन्हां सके ना कोए पछाण, बेमुख बैठे मुख भवाईआ। नौ दवारे नच्चदा वेख शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गृह गृह दिसे हराम, धीरज जत रहिण कोए ना पाईआ। तेरी मंज़ल मुश्किल चढ़नी होई जहान, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ । किरपा कर श्री भगवान, धुर दे राम तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख आपणा जगत, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। लख चुरासी उबले रक्त, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। सति धर्म रही कोई ना शक्ति, शख्सीअत बैठी मुख भवाईआ। दीन मज़्हब प्या फ़र्क, ज़ात पात झगड़यां विच लड़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही नाल जो कीती लिख्त पढ़त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान लिखाईआ। उस दा जीव जंत कलयुग लैंदे धड़त, बण वणजारे हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। मेहरवान हो के वेख आपणी चौकड़, चौथे जुग ध्यान लगाईआ। लख चुरासी मेटे कोए ना औकड़, ओड़क देवे ना कोए वड्याईआ। मन मति नार कमज़ात घर घर वड़ी सौकण, दिवस रैण कूके दए दुहाईआ। काया माटी कोए ना आवे पोचण, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। शाह सुल्तान राज राजान कूड़ी क्रिया सोचण, सति धर्म ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर दे माण वड्याईआ। दए वड्याई ठाकर आप, कलकाती अग्न तपाईआ। सृष्टी दृष्टी भुल्लया जाप, रसना जिह्वा रही कुरलाईआ। अंदर मन्दिर कोए ना देवे साथ, धुर दा रहिबर

नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी रात, रईयत बैठी मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, घर साचे फेरा पाईआ। साचा घर आ के तक्क, धरनी धरत धवल वेस वटाईआ। पाँधी हो के ठाकर नठ्ठ, आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार जो मार्ग गए दस्स, पीर पैगम्बर कलमा कायनात पढ़ाईआ। हकीकत विच्चों किसे ना लभ्भे हक, शरीअत सच ना कोए समझाईआ। कूड़ी क्रिया डोरी पई नथ्थ, चारों कुण्ट जीव जंत खिचाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, मस्ती रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख जगत लोकाईआ। जगत लोकाई वेख हाकम, तेरा हुक्म धुर फ़रमाना नज़री आईआ। लेखा जाण ज़ाहर बातन, पड़दा इक उठाईआ। भगत सन्त सारे आखण, कूक कूक सुणाईआ। सति सतिवादी दस्स गाथण, अगम्मी कर पढ़ाईआ। संग सुहेला बण के माई बापण, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। श्री भगवान सच स्वामी, सो करता हरि जणाइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाइंदा । गुर अवतार पीर पैगम्बरो सुणो सच कहाणी, नाम कहावत विच दृढ़ाइंदा। हउँ मालक ख़ालक दो जहानी, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अखवाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण दस्से, नाल रलाए खाणी बाणी, अक्खर वक्खर जगत पढ़ाइंदा। अठसठ तीर्थ सर सरोवर नीर विरोलया ठंडा पाणी, पतित पावन भेव अभेदा आप जणाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मार्ग दस्से सच आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाइंदा। जन भगतां दे के नाम निशानी, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा जानी, अनजानत बूझ बुझाइंदा। बिन पढ़यां लिखयां कर के बोध अगाध ज्ञानी, मंत्र आपणा नाम समझाइंदा। अन्तर आत्म निझर झिरना बख्श के ठंडा पाणी, सरोवर इक्को इक वखाइंदा। शब्द अनाद अनहद धुन आत्मक राग सुणाए महानी, रागां नादां विच्चों बाहर कढाइंदा। निर्मल जोत जगाए महानी, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। धुर दा दे के पद निरबानी, घर साचा इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाइंदा। साची करनी कर करतार, कुदरत तेरी झोली पाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए हार, बलहीण दोए दोए जोड़ सीस निवाईआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कागद कलम शाही करे पुकार, अथ्थर नैणां नीर वहाईआ। साडा हिंदस्यां अंकड़यां विच ना कोए शुमार, पदां विच ना कोए वड्याईआ। किरपा कर किरपा धार, किरपन आपणे वेख वखाईआ। सति सरूपी दे दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा

वेला वक्त वड्याईआ। पुरख अकाल दीना बंधप, हरि करता आप जणाइंदा। बोध अगाधा बण के आवां पंडत, भगत भगवन्त आप जगाइंदा। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणावां साची संगत, सगला संग रखाइंदा। अणमंगी दौलत देवां कोई ना होवे मंगत, नाम भण्डार इक वरताइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाइंदा। लेखा चुका के स्वर्ग जन्नत, प्रभ चरण राह वखाइंदा। आवण जावण खेल मुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पार कराइंदा। साची दस्स के इक्को बन्धन, डण्डावत धुर दी इक वखाइंदा। आत्म परमात्म दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाइंदा। मस्तक टिक्का धूढ़ी लाए चन्दन, दुरमति मैल धवाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी आवां गंढ्ढण, जुग जुग दे विछड़े मेल मिलाइंदा। जन भगतां अन्तर पाए ठंडन, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता दया कमाइंदा। गुर अवतार कहिण तेरा खेल निराला, निरगुण निरवैर समझ कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम जीव जंत होया बेहाला, बेहबल हो के दए दुहाईआ। सब दा काया कफ़न होया काला, लाल गुलाला रंग ना कोए चढ़ाईआ। सच नाम दा चार कुण्ट निकलया दवाला, जूठ झूठ बैठी डेरा लाईआ। तेरा मार्ग ना मिले कोए सुखाला, सुख सागर रूप ना कोए वटाईआ । साध सन्त जीव जंत मणकयां वाली फेरदे दिसण माला, मन का मणका ना कोए भवाईआ। चार कुण्ट तैनूं लभ्भदे फिरदे विच धर्मसाला, काया मन्दिर खोजण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला दए सच अहिवाला, जिस विच शाह कंगाल रहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान सच दृढ़ाउँदा ए। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दया कमाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अगला लेखा आप समझाउँदा ए। लहिणा देणा चुक्के मसीतां मन्दिरा, साचा राह इक प्रगटाउँदा ए। लख चुरासी भेव खुल्हाए अंदरे अंदरा, काया बंक इक सुहौंदा ए। बजर कपाटी तोड़े जंदरा, दूई द्वैती पड़दा लाहुन्दा ए। मन मनूआं बन्न्हे बन्दरा, दहि दिशा ना उठ उठ धाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप समझाउँदा ए। अगला खेल सच करावांगा। जुग जन्म दे विछड़े, हरिजन साचे मेल मिलावांगा । जन्म कर्म दे जो विछड़े, फड़ बाहों गोद बिठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रहिबर धुर दा इक अखवावांगा। धुर दा रहिबर इक अखवाएगा। जलवा नूरी नूर प्रगटाएगा। लाशरीक बण के वेख वखाएगा। शिरक्त कूड़ी परे हटाएगा। हर घट जूठ झूठ ना कोए वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, यकतरफ़ आपणा हुक्म वरताएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह मजीद, मजलस तेरी सच्ची पाईआ। तेरे हुक्म दी तेरे चरण कँवल सारे करीए ताईद, तकरीर विच ना कोए लिखाईआ।

जो आदि पुरख अबिनाशी करते सचखण्ड दवारे मुकामे हक सानूं दिती रसीद, बिन अक्खरां लेख लिखाईआ। उस दा खेल वेख्या अजब अजीब, निराली तेरी बेपरवाहीआ । तेरा हुक्म हाकम सदा ठीक, ठोकर सानूं रिहा लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे आउण दी दस्स के आए तारीख़, तरीका तेरे हथ्थ आए समझाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा मेटे तारीक, बेपरवाह वेख वखाईआ। दूर दुराडा चल के आए प्रभू नज़दीक, नेरन नेरा हो के नज़री नज़र लए मिलाईआ। जन भगतां दसें सच प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ी चुक्के रीत, सच सुच्च मार्ग दएं समझाईआ। इक्को नाम झोली पा के भीख, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। नाम चाढ़ रंग मजीठ, चौली काया तन दए रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण गीत, सोहँ ढोला इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, वाहवा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। वधाई अंदर होवे वाधा, वाहवा गुरू गुरू गुर आप समझाइंदा। जिन्हां दा पिता गुर पुरख अकाल दादा, सो पीड़ी लोकमात सच जणाइंदा। जिस दा भेव खोेल्लया ना किसे राज़ा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि सीस सर्ब निवाइंदा। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जोत वेखणहारा तमाशा, रूप रंग रेख ना किसे वखाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आत्म सेजा करे भोग बिलासा, भस्मड़ आपणी कार कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सदी चौधवीं पूरी करे आसा, निराशा रहिण कोए ना पाइंदा। सेवक चाकर नज़री आए दासन दासा, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत करे प्रकाशा, कलयुग अन्ध अन्धेरा अज्ञान मिटाइंदा। सज्जण सुहेला बण के माई बापा, सतिजुग साचा खोल्ह सुणाए साका, पिछली साख़ी बन्द कराइंदा। जिस बेपरवाह दा मुसव्वरां तस्सवरां कोलों खिचया ना गया ख़ाका, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। सो मालक बण के आका, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा भेव आप प्रगटाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह वाह अगम्मी राम, रमईआ तेरी इक सरनाईआ। तूं सर्ब व्यापी हर घट थान, थान थनंतर गगन गगनंतर बैठा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी वेखे मार ध्यान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सुण सुण थक्के ज्ञान, बोध अगाधे तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलम शाही नाल लिखदे गए ब्यान, आप आपणी सेव कमाईआ। तेरे रमज़ इशारे समझे ना कोए जहान, हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दए धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ठांडा दर तेरा इक, एकँकार मिली वड्याईआ। जगत नेत्र आए ना दिस, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जन भगतां दे के धुर दा हिस, वस्त अमोलक दए वरताईआ। करवट

लै बदल लए पिठ, सनमुख स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। अन्तर आत्म मार खिच, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ । हरिजन जगा जग प्रभ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। नव नौ चार लग्गी अग्ग, तृष्ना रही कुरलाईआ। हँस बुद्धि होई कग, साचा राग ना कोए सुणाईआ। मन वासना रहे भज्ज, हंगता विच हल्काईआ। नाद सुणे ना कोई अनहद, धुन राग ना कोए अल्हाईआ। अमृत जाम पीवे कोई ना मदि, नाम ख़ुमारी अन्तर ना कोए चढ़ाईआ। दूई द्वैती कूड़ी क्रिया कोई ना सके कढ्ढ, काया माटी साफ़ ना कोए वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी वीहवीं सारे गए छड्ड, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलयुग काया कूड़े बिन हरिनामे दिसे हड्ड, नाड़ी नाड़ी करे ना कोए रुशनाईआ। तेरी नज़र ना आवे विश्व यद्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। विश्व टुट्टया जगत नाता, दीन मज़्हब लड़ाईआ। तेरा अन्त ना किसे पछाता, भरमे भुल्ली लोकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के पुस्तक गाथा, ढोले रहे सुणाईआ। आत्म परमात्म जुड़या ना किसे नाता, पारब्रह्म ब्रह्म ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दे इक्को वर, ख़ाली झोली दए भराईआ। ख़ाली झोली भर जा ठाकर, जन भगत ध्यान लगाईआ। कलयुग डूँग्घा वेख सागर, चारों कुण्ट भँवरी गहरी नज़री आईआ। वणज करे ना कोई बण सौदागर, सच्चा सौदा हट ना कोए विकाईआ। निर्मल कर्म ना करे कोई उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। सूरबीर ना कोए बहादर, अन्तिम जम की फास तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग वेख मात लोकाईआ। जग लोकाई वेख वखाउँदा हां। बेपरवाह विच समाउँदा हां। जुग चौकड़ी खेल खिलाउँदा हां। निरगुण सरगुण वेस वटाउँदा हां। शब्द नाद धुन उपजाउँदा हां। ब्रह्म ब्रह्माद खोज खुजाउँदा हां। स्वांगी हो के स्वांग वरताउँदा हां। तांघी हो के ध्यान लगाउँदा हां। रागी हो के नाद वजाउँदा हां। मोहण माधव माधी हो के फेरा पाउँदा हां। बोध अगाधी हो के शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखाउँदा हां। आंढी गुआंढी हो के गुरमुख सज्जण सुहेले मेल मिलाउँदा हां। धुर दा ढाडी हो के अंदर वड़के सच सुरंगा इक खुल्हाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाउँदा हां। साची सिख्या इक समझाउँदा हां। धुर दी भिच्छया झोली पाउँदा हां। जन भगतां इच्छया पूर कराउँदा हां। जो लिख्या बिधना लेख, कर किरपा मेट मिटाउँदा हां। जोती जलवा दे के तेज, निरगुण नूर नूर चमकाउँदा हां। आत्म परमात्म हो के माणा सेज, सोहणा रंग रंगाउँदा हां। बिन अक्खां लवां वेख, दो जहानां राह तकाउँदा हां। कलयुग अन्तिम कूड़ा बदलां भेख, कूड़ी क्रिया मेट मिटाउँदा हां। लहिणा चुकावां मुल्ला शेख़,

मुसायक हुक्म इक मनाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा हां। सच करनी कार कमावांगा। निरवैर पुरख वेस वटावांगा। हरख़ सोग मिटावांगा। जगत विजोग चुकावांगा। जन भगतां धुर संजोग मिलावांगा। भाग लगा के काया कोट, बंक इक सुहावांगा। शब्द नगारे लगे चोट, अनहद राग अलावांगा। जोत निरँजण प्रगटे अगम्मी जोत, जोती जोत डगमगावांगा। मेरी करनी कोए ना करे सोच, सब दी सोच आपणे विच छुपावांगा । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी करदे गए खोज, तिस दा खेल आप समझावांगा। साचे सन्तां दे के अगम्मी मौज, चरण कँवल इक दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो मौजूद, महिफ़ल धुर दी इक प्रगटावांगा । महिफ़ल सच दी धुर प्रगटाएगा। ग़फ्लत विच कदे ना आएगा। उल्फ़त सच दी इक जणाएगा। मुर्शद आपणा फेरा पाएगा। मुरीद फड़ फड़ गले लगाएगा। दीद ईद चन्द रुशनाएगा। साचे कलमे कर ताईद, आख़र इक्को नाम पढ़ाएगा। लेख चुकाए हस्त कीट, ऊँच नीच मेल मिलाएगा। धाम वखा इक अनडीठ, सचखण्ड साचे सोभा पाएगा। प्रभ मिलण दी सच प्रीत, आत्म परमात्म आप समझाएगा। सतिजुग चले साची रीत, सोहणा मार्ग इक वखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाएगा। मेहर नज़र उठावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल, सतिजुग साची धार चलावांगा। सति दवारे कर के अदल, इन्साफ़ सब दे हथ्थ फड़ावांगा। गुर अवतारां पूरी करके जगत मंज़ल, मंज़ल आपणी इक चढ़ावांगा। जिथ्थे रल के नाम नग़मा गावण इक्को ग़ज़ल, ग़रज़ सब दी वेख वखावांगा। जिस दी दो जहान सुणन तर्ज, ताल इक्को इक समझावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव होण असचरज, अचरज लील्हा इक रचावांगा। योद्धा सुरबीर बण मर्द, मर्द मर्दाना हो के डंक सुणावांगा। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी गर्द, साचा चन्द नूर रुशनावांगा। ग़रीब निमाणयां नाल वंड के दर्द, दुख्यिां दु:ख मिटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह सुल्तानां राज राजाना अन्तिम ख़ाक मिलावांगा। राज राजाना ख़ाक मिलाएगा। शाह सुल्तानां भीख मंगाएगा। ग़रीब निमाणे जो करदे रहे उडीक, तिन्हां फड़ के आप उठाएगा। चरण प्रीती बख्श धुर दी रीत, रहिबर आपणे राहे पाएगा। सो वेला वक्त आया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध चुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए फड़, गुर चेले वेख वखाएगा। गुर चेले वेख वखावांगा। घर साचे मेल मिलावांगा। राए धर्म दी कट के जेल्ह, लख चुरासी फंद कटावांगा। नाल जोड़ के सज्जण सुहेल, पुरख अकाल डोरी तद बंधावांगा। धाम वसा के इक नवेल, निहचल आसण लावांगा। अगम्म अथाह अलख अगोचर दस्स अगम्मड़ा खेल, खिलाड़ी बण के खेल खिलावांगा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे गोद उठावांगा। हरिजन साचे गोद चुकेगा। पुरख अबिनाशी हरिजन पुच्छेगा। निरगुण रूप हो कदे ना लुकेगा। सति सरूप हो शब्दी बुकेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, प्रगटावणहारा सच दर, दो जहान श्री भगवान लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज गृह गृह अंदर स्वामी बण के पुच्छेगा।

२७ भाद्रों २०२१ बिक्रमी चौल्हा ख़ुर्द

ठाकर स्वामी सदा दयाल, जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। निर्धन सरधन वेखे दोवें बाल, दो जहानां वाली फेरा पाइंदा । ग़रीब निमाणे कोझे कमले लए उठाल, दीनण आपणे रंग रंगाइंदा। लख चुरासी विच्चों सुरत लए संभाल, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। नाम पदार्थ दे के सच्चा धन माल, तन खज़ीना इक भराइंदा। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, त्रैगुण पड़दा पर्हे हटाइंदा। दीपक दीआ इक्को बाल, जोत निरँजण घर रुशनाइंदा। आत्म परमात्म दरस वखाल, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करके घाल, कर्म कर्म दा रोग मिटाइंदा। सचखण्ड दुआर दस्स सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाइंदा। लेखा जाणनहारा जीव जहान, जोग जुगत आप समझाइंदा। पतिपरमेश्वर श्री भगवान, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घर घर गृह गृह खोज खुजाइंदा। दीन दयाल सर्ब पित माता, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। ग़रीब निमणयां बख्शिश करे धुर दी दाता, भण्डारा सच सुच्च वरताईआ। नाम निधान जणा के अगम्मी गाथा, अन्तर आत्म इक पढ़ाईआ। पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, वेख वखाए चाँईं चाँईंआ । होए सहाई अनाथ अनाथां, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठाए निरँकार, निरगुण निरवैर वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल करे संसार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। हरिजन हरि भगत फड़ बाहों लए निकाल, लख चुरासी बन्धन दए कटाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। मेहर नज़र उठाए दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। चरण धूढ़ी साचा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। प्रेम प्रीती करके मग्न, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। त्रैगुण अग्नी तत बुझा के अग्न, बूँद स्वांती मुख चवाईआ। आत्म परमात्म सोहँ ढोला दे के भजन, बन्दगी डण्डौत इक्को इक वखाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले सज्जण, हरि शब्दी फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया काया

कपड़ देवे बदल, मनसा ममता हउमे हंगता दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ टिकाए पुरख समरथ, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। सन्त सुहेले लए रख, गुर चेले मेल मिलाइंदा। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र इक रुशनाइंदा। शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरत उठाइंदा। वस्त अमोलक झोली घत, हिरस हवस गवाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रत्ती रत रत विच महकाइंदा । जानणहारा मित गत, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे भेव चुकाइंदा । हरिजन सच्चा गुरमुख मीता, गुर गुर दए वड्याईआ। अग्नी तत ना तपे अंगीठा, सांतक सति वरताईआ। शब्द स्वामी वस के चीता, कूड़ी ठगोरी दए गंवाईआ। मार्ग दस्से नीकण नीका, गढ़्ह हँकार तुड़ाईआ। लेखा जाणे जीव जी का, जीवण जुगत सर्ब समझाईआ। आपणे मिलण दा दस्स तरीका, आसा तृष्ना तृप्त कराईआ। पिछला वेला पिच्छे बीता, धुर दा मार्ग अग्गे इक जणाईआ। काया कौड़ा मिठ्ठा करे रीठा, अमृत रस भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। वेखणहारा थान थनंतर, हरि करता इक अखवाइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाइंदा। सुणावणहारा धुर दा मंत्र, नाम निधाना इक पढ़ाइंदा। जानणहारा सर्ब बिध सर्ब जीअ अन्तर, घट घट अंदर वेख वखाइंदा। कर प्रकाश ब्रह्म निरंतर, माया ब्रह्म डेरा ढाइंदा। तन माटी ख़ाकी बणा बणतर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वेख वखाइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश जुड़ाया नाता, मन मति बुध करे कुड़माईआ। लेखा जाणे पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाईआ । परमात्म आत्म आत्म परमात्म खेल तमाशा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी मिल के इक्को गाथा, सोहँ करे सच पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जिस पछाता, घर पड़दा दित्ता टिकाईआ। तिस लेखा चुक्कया ज़ात पाता, अजाती रूप रहिण कोए ना पाईआ। परम पुरख परमात्म पतिपरमेश्वर स्वामी सगला साथा, परवरदिगार होए सहाईआ। सतिगुर शब्द सद होए सहाई नाथ अनाथां, दीनां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। दयावान नर हरि ठाकर, बेअन्त बेपरवाह अखवाइंदा। हरिजन कढ्ढे बाहर जगत सागर, डूँग्घी भँवर ना कोए भवाइंदा। सच दवारे देवे आदर, अदल अदालत इक वखाइंदा। लेखा जाणे मक्तूल कातिल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। मक्तूल कातिल दोवें लए खोज, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगतां अन्तर आत्म दर्शन देवे रोज़, मन ममता मोह मिटाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे ख़ामोश, अनहद धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जो

जन हरि सतिगुर दरस नेत्र रहे लोच, तिन्हां लोचण आसा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। दरगाह साची दे वड्याई, वड वड्डा नज़री आइंदा। जन भगतां विछोड़ा कट जगत जुदाई, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। सुरत शब्द कर कुड़माई, घर साचे मेल मिलाइंदा। परमात्म मिल के आत्म वज्जे वधाई, तुरीआ नैण शरमाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां विचोला दिसे नाहीं, ढोला इक्को राग अल्हाइंदा। पुरख अकाल धुर दा मालक बणके माही, गुरमुख आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाइंदा। सगला संग सुरत शब्द, धुर दी जोड़ी आप जुड़ाईआ। जिस दा दीन ना कोई मज़्हब, ज़ात पात ना कोए वखाईआ। जिस दी काया सके ना कोई बदल, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सो सच दवारे करे अदल, अदालत इक्को इक प्रगटाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले मेल मिला के बण के सज्जण, सतिगुर दाता इक अख्वाईआ । प्रेम प्यार शब्द धार जोत उज्यार विच रखे मग्न, दिवस रैण घड़ी पल अठ्ठे पहर इक्को रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अंदर सैर कराए ब्रह्मण्ड खण्ड साचे शहर, शहिनशाह आपणी अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां उपर करे आपणी मेहर, तिन्हां मुहब्बत नाल प्यार जोड़ जुड़ाईआ।