२७ भाद्रों २०२१ बिक्रमी अमर सिँघ दे गृह पिण्ड वरपाल
सचखण्ड दुआर तेरा वेख पुरख समरथ, सच दवारे वज्जी वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर इक्ट्ठ, दरगाह सीस निवाईआ। निर्धन हो के जोड़न हथ्थ, बिन हथ्थां मेल मिलाईआ। वस्त अनोखी शाह सुल्तान शहिनशाह रहे मंग, सो पुरख निरँजण हो सहाईआ। हरि पुरख निरँजण सूरे सरबंग, एकँकार तेरी सरनाईआ। आदि निरँजण चाढ़ चन्द, जोती जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते दो जहानां पा ठंड, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा कुरलाईआ। श्री भगवान सति सच दे अनन्द, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पारब्रह्म प्रभ चाढ़ अव्वलड़ा रंग, मेहर नज़र इक उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग कूड़ी क्रिया माया कीते नंग, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। साचा वज्जे ना कोई नाम मृदंग, नगारा सति ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट भेख पखण्ड, दहि दिशा बैठा डेरा लाईआ। सुरत सवाणी जगत दुहागण होई रंड, हरि कन्त सेज ना कोए हंढाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, भंडी करे लोकाईआ। तूं साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, सब तेरी ओट रखाईआ। अंगीकार
हो के लाउणा अंग, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठ उठ तक्कण, सचखण्ड दवारे ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ आए पत रखण, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। कलयुग काया होई सक्खण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साचा करे ना कोई भजन, बन्दगी बन्दना ना कोए दृढ़ाईआ। सतिगुर धूढ़ी मिले किसे ना मजन, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साचा हाजी कोई ना करे हज्जन, मक्का काअबा उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। प्रेम प्रीती अंदर आत्म परमात्म होए कोई ना मग्न, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा दर, कलयुग अन्धेरा छाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। साचा कलमा भुल्ली जगत निमाज़ा, रोज़ा हक ना कोए वखाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सति धर्म दा दिसे ना कोई पूजा पाठा, संध्या धूप दीप घृत ना कोए टिकाईआ। अन्तर आत्म सुणे कोई ना रागा, अनहद राग ना कोए वजाईआ। मन वासना जीव जहान नौ दवारे फिरे भागा, कूड़ी क्रिया हिरस हवस वधाईआ। गुर के शब्द ना कोई जागा, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया हँस बणाया कागा, काग हँस ना रूप वटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर लग्गा दाग़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। अबिनाशी करते श्री भगवान, तेरी ओट तकाईआ। भिक्खक भिच्छया दे साचा दान, गुर अवतार मंग मंगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा दस्सदे रहे निशान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। अक्खरां विच देंदे रहे ज्ञान, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख जगत लोकाईआ। कलयुग दुकान वेख आप, प्रभ आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया जगत संताप, संसा रोग सताईआ। हिरदे हरि ना कोई जाप, रसना रस ना कोए वखाईआ। तेरे मिलण दी ख़ुल्ली किसे ना आंख, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जगत वणजारे बण के हाट, कौडी कौडी रहे विकाईआ। साची वस्त किसे ना पास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। भेव अभेद इक खुल्हाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउँदा ए। गुर अवतारां अक्ख खुल्हाउँदा ए। पीर पैगम्बरां पड़दा लाहुंदा ए। चार जुग दा पूरब लेखा, सब नूं नैण वखाउँदा ए। सदी वीहवीं कर लओ चेता, चौधवीं जोड़ जुड़ाउँदा ए। पुरख अबिनाशी खेवट खेटा, लोकमात फेरा पाउँदा ए। शब्द दुलारा गोबिन्द बेटा, धुर दा संग जणाउँदा ए। दो जहानां बण के नेता, साचा अदल कमाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा कूड़ा लेखा, दो जहानां भेव चुकाउँदा
ए। दो जहानां भेव चुकावांगा। सचखण्ड दवारयों वेख वखावांगा। मुकामे हक पड़दा लाहवांगा। लाशरीक वेस वटांवागा। सच तौफ़ीक इक रखावांगा। कलमा हदीस इक पढ़ावांगा। थिर घर जिस दी रखदे रहे उडीक, सो ओड़क आपणा रूप जणावांगा। निरगुण हो के रखां घर बारीक, सरगुण अक्ख नज़र ना आवांगा। लेखा जाणां हस्त कीट, लख चुरासी फोल फुलावांगा। सतिजुग साचा दस्स के गीत, ढोला इक्को राग प्रगटावांगा। आत्म परमात्म बण के मीत, सज्जण सुहेला रूप प्रगटावांगा। लेखे ला के ऊँच नीच, ज़ात पात पन्ध मुकावांगा। पुरख अकाल दी इक प्रीत, चार वरनां आप जणावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लेखा झोली पावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ पिछली दे दे दात, पूरब लहिणा झोली पाईआ। हउँ बालक नन्न्हे तेरी ज़ात, जोत शब्द करी कुड़माईआ। पत्तण मल्ल के बैठे तेरा घाट, सचखण्ड दवारे तेरे चरण ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम मुक्कदी वेख वाट, पाँधी बण के भज्जे वाहो दाहीआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी महल अटल उच्च मनारे आपे जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दुरमति मैल धो दाग़, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हर हिरदे अंदर उपजा इक वैराग, वैरागी आपणी खेल खिलाईआ। तूं वाहिद लाशरीक अगम्मी गाॅड, वाहिगुरू तेरा नाम राम राम कहि के समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तूं सब दी रखें लाज, सिर ओढण इक टिकाईआ। तेरे बरदे दर दे सर्ब मुहताज, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दे मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो अगली हद्द, किनारा नज़र किसे ना आईआ। जो सिख्या साख्यात लोकमात आए छड्ड, जीवां जंतां जगत जणाईआ। सो सारे तुहाथों हो गए अड्ड, माया पड़दा विच टिकाईआ। जगत वासना रहे भज्ज, भरमां विच भरमाईआ। सदी वीहवीं अग्गे किसे दा लेखा नहीं कोई वध्ध, हुक्म सके ना कोए चलाईआ। करे खेल पुरख समरथ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। लोकमात हुक्म लै के आपणे हथ्थ, सुरती सब दी दए बदलाईआ। जो जुग जुग चलावणहारा रथ, रथ रथवाही हो के फेरा पाईआ। एको धार चलाए सति धर्म दी सच, सच साचा दए वड्याईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, ततव तत बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। प्रभ चाँईं चाँईं वेख, लोकमात ध्यान लगाईआ। साचा दिसे ना कोई किला कोट, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। सन्यासी वैरागी त्यागी बैरागी तेरा जाणे ना कोई जोग, जोगीशर तपीश्र मुनीश्र रखीशर बैठे मुख भवाईआ। घर प्रकाश ना होवे किसे निर्मल जोत, नूर नुराना नूर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव जंत साध सन्त आल्हणयो डिगे बोट, सदी चौधवीं फेर विच ना कोए टिकाईआ।
घर घर अन्तर वासना होई खोट, शब्द चोट ना कोए लगाईआ। तेरे मिलण दी किसे कोल रही ना पहुंच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, कल कालख टिक्का लाहीआ। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। गुर अवतार करो ध्याना, पीर पैगम्बर अक्ख खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखो सति निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। जो रागां नादां नाल गाया जगत तराना, अक्खरां वक्खरां नाल जोड़ जुड़ाइंदा। उस दे उत्ते कलयुग अन्तिम वरते अगम्मी भाणा, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तान ख़ाक मिलाइंदा। माण दवाए ग़रीब निमाणा, कोझे कमलयां गोद उठाइंदा। जोत सरूपी पहरे बाणा, कल कल्की वेस वटाइंदा। जिस दा सम्बल इक मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार कहिण प्रभू जगदीस, जगदीशर तेरी इक सरनाईआ । एका छत्र झुल्ले तेरे सीस, दो जहान वज्जे वधाईआ। कलयुग औध रही बीत, बीती कहाणी सके ना कोए समझाईआ। सतिजुग साची लग्गे रीत, मन्दिर मसीत मुख छुपाईआ। लहिणा चुक्के ऊँच नीच, जात पात वंड ना कोए वंडाईआ। घर स्वामी करवट लै के बदल पीठ, सनमुख हो के दरस वखाईआ। साचा ढोला जणावे गीत, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। बण विचोला सज्जण मीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी धार चलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वड वड भाग, प्रभ ठाकर तेरी शरनाईआ। जिस वेले जगाए अगम्मी चिराग़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सति धर्म दा साजण देवें साज, घड़ भाण्डे वेखें थाउँ थाँईंआ। तेरे नाम दा वज्जे नाद, दो जहानां तेरा जस गाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हँस बणे काग, बुध बिबेक रूप वटाईआ। नईआ नौका नाम चलाए जहाज़, चप्पू आपणा नाम लगाईआ। लख चुरासी आपणे हथ्थ विच फड़ के वाग, डोरी सब दी दएं भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे पए शरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सजदा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। परवरदिगार हउँ तेरा बरदा, बन्दीखाने विच्चों बाहर कढाईआ। नित नवित तेरा कलमा पढ़दा, बिन रसना जिह्वा गाईआ । सदी चौधवीं तैथों हर जीअ डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। रूप वेख नरायण नर दा, थर हर कम्पे सर्ब लोकाईआ। पुरख अगम्मा खेल करदा, अगम्मड़ी कार कमाईआ। जोती जाता हो के लोकमात वड़दा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ । गुरू गुर चेला बचाए सड़दा, त्रैगुण माया अग्नी तत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। लहिणा देणा वेखण आया, कल कल्की लै अवतार। त्रैगुण माया डेरा ढाहया, पंजां तत्तां देवे पैज स्वार।
सन्त सुहेले लए जगाया, शब्द अनादी दए धुनकार। जोत निरँजण डगमगाया, बिन तेल बाती दीवा देवे बाल। अमृत रस जाम प्याया, सच सरोवर दए वखाल। बन्द कवाड़ी कुण्डा लाहया, पड़दा ओहला दए उठाल। साकी बण के जाम प्याया, नाम ख़ुमारी चाढ़े इक कमाल। सुरती शब्दी मेल मिलाया, आप बैठाए सच सच्ची धर्मसाल । आत्म सेजा सोभा पाया, घर मन्दिर दीन दयाल। उपर चढ़ के वेख वखाया, जोती जगे बेमिसाल। सुन्न समाध चरणां हेठ रखाया, थिर घर खेले खेल आप अकाल। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बेपरवाहया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त होवे मेहरवान। मेहरवान होए प्रभ अबिनाशी, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां मेटे जगत उदासी, संसा रोग रहिण ना पाईआ। अन्तर आत्म तीर निशाना लावे काती, अणयाला आप चलाईआ। मन्दिर चढ़ के मारे झाती, घर घर विच खोज खुजाईआ। गुरमुख गुरसिख लहिणा देणा पूरब जन्म दा लै लओ बाकी, लख चुरासी विच्चों हिस्सा बाहर कढाईआ। पतिपरमेश्वर साहिब सुल्तान कमलापाती, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण सरगुण बण के साथी, देवे नाम अगम्मी दाती, सच भण्डारा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक समझाईआ। धुर संदेसा सुणो सज्जण, हरि करता आप जणाइंदा। कूड़ी क्रिया भाण्डे सारे भज्जण, कलयुग अन्तिम बचया रहिण कोए ना पाइंदा। गुरमुख विरले सन्त सुहेले प्रभ चरण सरन लग्गी लग्गण, अन्तर आत्म वेख वखाइंदा। समरथ स्वामी तिन्हां पड़दे आए कज्जण, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त सूफी फ़कीर, उच्चे टिले पर्बत चोटी चढ़ चढ़ लभ्भण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाहवा, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरे उत्ते सब दा दाअवा, निराशा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दा लाया नावां, शहादत देवे कलम शाहीआ। तेरे चरण कँवल धुर दे बलि बलि जावां, जिस दा तत सरूप नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा देणा इक वर, घर साचे मेल मिलाईआ। घर साचे मेल करा भगवन्त, कूड़ी क्रिया दे तजाईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, सिफ्तां विच सालाहीआ। तेरा नाम अनोखा मंत, लिखण पढ़न विच ना आईआ। नार विछोड़ा कट के कन्त, सुरती शब्द कर कुड़माईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची विद्या दे समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। श्री भगवान कहे मैं आउँदा हां। निरगुण निरवैर निराकार रूप दरसाउँदा हां। जोती नूर कर उज्यार, नूरो नूर डगमगाउँदा हां। शब्द अगम्मी
नाद तूर, तुरीआ विच्चों बाहर कढाउँदा हां। सर्ब कला बण भरपूर, समरथ स्वामी नाउँ रखाउँदा हां। आसा मनसा करां पूर, तृष्ना तृखा रोग मिटाउँदा हां। कलयुग अन्तिम आवां ज़रूर, धुर दा लेखा आप दृढ़ाउँदा हां। शब्द सरूपी बण मज़दूर, चार कुण्ट चार वरनां सेव कमाउँदा हां। जगत नेत्र रहां मफ़रूर, निज नेत्र दरस कराउँदा हां। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच सुच्च वडयाउँदा हां। जन भगतां बख्श के धुर दी धूढ़, टिक्का मस्तक नाम लगाउँदा हां। पहलों काग़ज़ां विच कलमां नाल होया मशहूर, हुण निरगुण रूप दरसाउँदा हां। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर घर आपणा डेरा लाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाउँदा हां। साची करनी कार कमावांगा। कल कल्की वेस वटावांगा। सति धर्म दी साची वनगी, लोकमात प्रगटावांगा। खेल वेखां जन जन की, जन जननी भेव चुकावांगा। पूजा मुका के पंज तत तन दी, शब्द गुरू इक मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार इक प्रगटावांगा। साची धार प्रभू प्रगटाएगा। गुर शब्द इक उठाएगा। सतिगुर सच्चा नाम धराएगा। कलयुग माटी भाण्डा कच्चा वेख वखाएगा। जो मनमुख हो के नौ दवारे नच्चा, तिस नूं दर तों आप दुरकाएगा। जो प्रेम प्रीती अंदर सच्चा, तिस फड़ बाहों गोद बहाएगा। लेखा जाणे तत्तां अठ्ठां, नौ दवारे खोज खुजाएगा। बिन भगतन किसे दा बणे ना मूल सका, जगत नाता तोड़ तुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेल वखाए अक्खां, आख़र चोटी आप बहाएगा। जन भगत चाढ़े आख़र चोटी, चोट तन नगारे लाईआ। मन वासना कढ्ढे खोटी, कूड़ी क्रिया दए तजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। सुरत सवाणी उठे सोती, शब्द हलूणा इक लगाईआ। करे खेल प्रभ अपरम्पर चोजी, निरगुण चोला लए बदलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले देवे सोझी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ना कोई वंड वंडाए टिक्का जञ्ञू बोदी, सीस जगदीस संग ना कोए रखाईआ। जन्म जन्म दे कर्म कर्म दे वेखे रोगी, अंदरे अंदर पड़दा लाहीआ। ठाकर स्वामी धुर दा मौजी, मौजूदा हो के खेल खिलाईआ। भगत वछल बण संजोगी, हरि सन्तां लए जुड़ाईआ। आत्म रसीआ बण के भोगी, सोहणी सेज हंढाईआ। लेखा जाण लोक परलोकी, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां देवे धुर दी सोझी, अन्तर आत्म अक्ख खुल्हाईआ। पढ़नी पए किसे ना पोथी, जिस जन आपणा दरस कराईआ। पैंडा मुक्के चौदां लोकी, चौदां तबकां चरणा हेठ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे माण वड्याईआ। माण देवे इक्को एका करता, करता पुरख अखवाइंदा। ना जीउदा ना कदे मरदा, जुग जुग वेस वटाइंदा। सन्त दवारे आपे खड़दा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। धुर दा अक्खर आपे
पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाइंदा। काया मन्दिर सच दवारे चढ़दा, सुखमन टेडी बंक पार कराइंदा। महल अटल अगम्मे वड़ दा, बहि सिँघासण ख़ुशी मनाइंदा। लेखा जाणे सीस धड़ दा, काया कपड़ खोज खुजाइंदा। आपणी करनी आपे करदा, कुदरत कादर खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बणा के बरदा, भजन बन्दगी लोकमात समझाइंदा। अन्तिम पंज तत काया चोले विच्चों खड़दा, थिर रहिण कोए ना पाइंदा। पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड दवारे नर नरेश आपे बणदा, विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि नीचे बैठे ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लए तराईआ। हरिजन तारनहार स्वामी, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। हर घट जाणे अन्तरजामी, गृह गृह खोज खुजाईआ। शब्द अनाद अनादी देवणहारा बाणी, अणयाला तीर इक चलाईआ। लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। शाहो भूप बण वड सुल्तानी, लख चुरासी सोई सुरती लए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला होए सहाईआ। सदा सुहेला होए आप, धुर संगी नज़री आइंदा । जिस दा तेई अवतार करदे गए जाप, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नया बाप, पाकी पाक खेल खिलाइंदा। जिसनूं नानक गोबिन्द पुरख अकाल कहि के गए बाप, लख चुरासी जीव जंत जणाइंदा। सो सचखण्ड दवारे निरगुण जोत करे प्रकाश, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। जुग चौकड़ी नित नवित लोकमात मारे झाक, झाती आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सदा सुहेला लहिणा देणा करे बेबाक, अगला पिछला मूल चुकाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सुणे आवाज़, दूर दुराडा नेरन नेरे हो के वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक फेरा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण इक्को गल्ल, गल पल्लू सारे पाईआ। पुरख अबिनाशी अछल अछल्ल, तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम साचा दिसे कोई ना फल, लख चुरासी सिम्बल रूप लहराईआ। अठसठ तीर्थ माण ना कोई जल, सरोवर सोभा कोए ना पाईआ। जूठ झूठ कूड़ कुड़यारा जगत दवारे बैठा मल्ल, सूरबीर हो के डेरा लाईआ । जिस दी कीती कोई ना सके उथल्ल, साध सन्त बैठे मुख भवाईआ। कलयुग आपणी वरत रिहा कल, कालख टिक्का सब नूं लावे छाहीआ। शरअ ज़ंजीरी नाल कोई ना सके हल, मज़्हब दीन बन्धन दित्ता पाईआ। राज राजान होए निरबल, बलहीण रहे कुरलाईआ। सदी वीहवीं सारे तक्कण तेरे वल, भविख्त वाक्ां पढ़ पढ़ ध्यान लगाईआ। कवण कूटों कल कल्की आवे चल, निहकर्मी फेरा पाईआ। सम्बल नगर सच सिँघासण लए मल, मालक हो के दए जणाईआ। नाम खण्डा अगम्मी ढल, दो जहानां दए वखाईआ। जोती शब्दी जाए रल, रूप रंग रेख ना किसे वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लहिणा दए मुकाईआ। पीर पैगम्बर सिर तों कुला लौहण टोपी, चोला नज़र कोए ना आईआ। साडी अल्फ़ी होई खोटी, अल्फ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। सदी चौधवीं मुल्लां शेख़ मुसायक मुन्न बैठे चोटी, रती दाढ़ी दए दुहाईआ। उम्मत वेखी सारी रोंदी, नैणां नीर वहाईआ। तेरी गोद परवरदिगार कोई ना सौंदी, दिलगीर हो के देण दुहाईआ। अल्ला राणी आपणी मींंढी खोंहदी, सुहाग रुत्त ना कोए वखाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर फिरदी गाउँदी, तूं ही तूं रही जणाईआ। मुहम्मद आस आसरा सारा ढौंहदी, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। ईसा मूसा आस एह तकाउँदी, तकवा तेरा बेपरवाहीआ। नेत्र नैण अक्ख सर्ब शरमाउँदी, उपर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परवरदिगार हो सहाईआ । परवरदिगार सांझे यार, याअमीन तेरी ओट तकाईआ। हउँ ग़रीब निमाणे बाल बरख़ुरदार, धुर दी तलकीन इक जणाईआ । सदी सदीवी होए ख्वार, तेरा सच्चा टुट्टा जगत प्यार, मुहब्बत विच महबूब ना कोए मनाईआ। मक्का मदीना हाहाकार, तोबा तोबा सारे रहे पुकार, हू हू नाअरा हक ना कोए लगाईआ। चन्द सूरज ना कोए उज्यार, साचे तारे ना कोए प्यार, तबीअत सब दी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग अन्तिम वेख दर, दर्दी हो के फेरा पाईआ । दर्दी हो के आ दवारे, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सति धर्म दे खोल्ह किवाड़े, पड़दा आप उठाईआ। शरअ शरीअत किसे ना साड़े, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुर्शद मुरीद कर प्यारे, मित्र प्यारा हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सति दवारे दे दान, दाता दानी हो के आप वरताईआ।
२९ भाद्रों २०२१ बिक्रमी मुनेश्वरा नंद नाल हरि भगत दुआर जेठूवाल
पहले दिन दा पहला धनवाद, पहले घर पहली वार समझाईआ। जिस दा प्रेम अनडिठ अन स्वाद, रसना रस समझ कोए ना आईआ। जिस दा नाद धुन शब्द बोध अगाध, अगम्म अथाह बेपरवाह बेख़बर ख़बर सुणाईआ। सो सच दवारे अन्तर आत्म वेखे आप, जोती जाता पुरख बिधाता नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सन्तां सन्त सज्जण साक, रूह बुत्त दोवें पाक, सच पुच्छो मेला पिता पुत बाप, आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ। रसना ढोले सोहले जो गीत दिते आख, कहि कहि आपणी ख़ुशी मनाईआ। तिस दा लेखा जाणे प्रभू पुरख अबिनाश, करता अबिनाशी वेख वखाईआ। पहले दिन नालों
पहली होए सोहणी सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी रैण राह तकाईआ। जिस विच सुंञ मसाण सौण पृथ्मी आकाश, मण्डल मण्डप अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सन्त सुहेले अंदरे अंदर मिल के गौण सच्ची गाथ, धुर दा राग अगम्मी इक अल्हाईआ। जिस दी जगत कन्नां नाल सुणी ना जाए आवाज़, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया घर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। सच वस्त जो लयांदे फूल, प्रेम प्यार भेंट दिते चढ़ाईआ। तिस दा लहिणा देणा चुकाए सतिगुर सच्चा मूल, मेहर नज़र इक टिकाईआ। सच स्वामी अन्तर आत्म दस्स असूल, असलीअत साची वेख वखाईआ। मेहरवान हो कन्त कन्तूहल, लेखा देवे चाँईं चाँईंआ। मुहब्बत विच भरया आप महबूब, जाम हकीकी रस इक्को इक प्याईआ। जिस दा अग्गे आपे मिले सबूत, साख्यात हो के रातीं सुत्यां दरस दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा काया मन्दिर साचा घर, घर घर विच फोल फुलाईआ। पहला दिन सच दिहाड़ा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। होए प्रकाश बहत्तर नाड़ा, वज्जे सच वधाईआ। सज्जणां मिले मित्र प्यारा, सन्तां संग रखाईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा रंग वखाईआ। सन्त जी एह होया चंगा, अज्ज दा दिन ख़ुशी मनाईआ। एह तीर्थ गंगा नालों चंगा, जिथ्थे मृदंगा बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म उपजे इक अनन्दा, निजानंद ख़ुशी वखाईआ। घर बख्श के परमानंदा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। अमृत मेघ बरस करे ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। मन मनुआ रहे ना गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। नेड़ ना आए भेख भखण्डा, कूड़ी क्रिया परे सुटाईआ । तूं बन्दयां नालों चंगा बन्दा, जिस दे अंदर बन्दगी बैठी डेरा लाईआ। तूं मंज़ल चढ़ें उह डण्डा, पौड़े आपणा चरण रखाईआ । सच दवारे गा लै साचा छन्दा, तूं मेरा मैं तेरा दोहां विच फ़र्क रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। अज्ज दा दिन कहे मेरी वज्जी वधाई, घड़ी पल ख़ुशी रहे मनाईआ। सन्त मिल्या बेपरवाही, बेपरवाह आपणे रंग समाईआ। दोहां विच्चों लभ्भण वाली वस्त समझ किसे ना आई, बिन गुरमुख गुर बूझ ना किसे बुझाईआ। एसे कारण गुर अवतार पीर पैगम्बर जगत कर के गए शनवाई, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान जगत लिखाईआ। बिन सन्त सतिगुर दरगाह साची मिले ना कोई चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा ना कोए रखाईआ। आओ सन्त जी चलीए उस थाँईं, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। इक्को निरगुण जोत करे रुशनाई, दीआ बाती होर ना कोए टिकाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशी बैठा डेरा लाई, सोभावन्त नर नरायण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा इक दृढ़ाईआ। अज्ज दा दिहाड़ा रिहा नठ्ठ, भज्जे वाहे
दाहीआ। सन्तां नाल सतिगुर होया इक्ट्ठ, सन्त साजण मिल्या बेपरवाहीआ। अन्तर आत्म प्यार रस, प्रेम प्रीती बन्धन पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, वड दाता इक अख्वाईआ। साचे मन्दिर उच्च महल अटल रिहा वस, वसल हकीकत हक विच्चों सच दए कराईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, नज़री आए सति प्रतख, स्वच्छ सरूपी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, बंक दवारा खोज खुजाईआ। अज्ज दा दिन कहे मेरी चंगी घड़ी, घड़याल आपणा आप रही वजाईआ। जो सतरां नाल कहाणी सन्तां पढ़ी, सो सतिगुर वाचे चाँईं चाँईंआ। इस दे नालों अग्गे इक होर वक्खरी लड़ी, जो रसना जिह्वा सके ना कोए समझाईआ। जिस दी डोर पुरख अकाल आपणे हथ्थ फड़ी, तन्दी तन्द नाल जुड़ाईआ। त्रैगुण माया पंज तत नालों कर के बरी, महिज़ आपणा रंग रंगाईआ। उथे कोई जा ना सके शरीअत शरअई, लाशरीक आपणी खेल खिलाईआ। तक्क नज़ारा ओम हरी, हरीअँ लरीअँ श्रीअँ आपणा रंग वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दरी, दरवेश रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सच घर, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। अज्ज दा दिन कहे मैं तक्कया सच नज़ारा, नौ सत्त वज्जी सति वधाईआ। जिस दा लभ्भया ना कोई किनारा, नईआ नौका हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। वंञ मुहाणा पार किनारा, आर पार दोवें राह छुडाईआ। तिस दा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ । पहली वेर प्यार दा प्रेम अधारा, वणज अग्गे अनमुलड़ा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर दा दे इशारा, दर दरवाज़ा आपे दए खुल्हाईआ। एह हथ्थ बड़ा अनोखा, पंज दस करे कुड़माईआ। प्रभ नूं मिलणा बड़ा सौखा, जे सतिगुर होए सहाईआ। उथे पढ़ना पए ना कोई पोथा, वरकयां फेर ना कोए उल्टाईआ। रखणा पए ना कोई रोज़ा, निमाज़ां विच ना सीस झुकाईआ। निंद्रा विच लाउणा कोए ना झोका, जल धारा सीस ना कोए टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिले इक्को मौका, जो मुकम्मल बरीख़ाना दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच सति दए दृढ़ाईआ। हथ्थ नाल होया मिलाप, उंगलीआं उंगलीआं देण गवाहीआ। लोड़ रही ना किसे करन दी जाप, जग जीवण दाता सारे लेखे दए मुकाईआ। जो पिता बण गया धुर दा बाप, बेटे आपणी गोद बिठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साक, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जो कुछ कहिणा हुण दयो आख, अग्गे लेखा दए चुकाईआ। जे घर खुल्ल्हया नहीं बजर कपाट, सिर हथ्थ रख पड़दा दए उठाईआ। लहिणा एथे ओथे होवे ना कदे बिबाक, सदा सुहेला आपणा संग निभाईआ। पहले दिन दा पहला वाक, भविख्तां विच कुड़माईआ। चलदयां फिरदयां सुत्यां जागदयां सुणे उह आवाज़, जिस दी समझ कोए ना पाईआ।
एहो जेहा कोई नहीं मिल्या अगे साध, जिस साधना दिती समझाईआ। जे पुच्छे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दिवस रैण घड़ी पल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आत्म परमात्म सदा साथ, सुहेला इक्को इक अख्वाईआ। उंगलीआं कहिण नी सुण हथेली, मैं तैनूं दयां वधाईआ। मैं पहलों रही अकेली, हुण मिल्या बेपरवाहीआ। मैं छड्ड आई कूड़ी सहेली, जगत नाता दित्ता तुड़ाईआ। असीं मिल गए बेली बेली, बेलयां विच लुकण कोए ना जाईआ। जिस ने नाम पदार्थ दी भर के वड्डी थैली, इक्को वार अंदर दिती उल्टाईआ। मैं सारयां नालों हो के विहली, इक्को कन्त रही मनाईआ। मेरा जोबन मस्त जवानी अलबेली, अवल्लड़ा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हथ्थ नाल हथ्थ दित्ता मिलाईआ।