पुस्तकालयभाग १७

पहली अस्सू २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

सब तों नीवां आप प्रभ, जो हर घट रिहा समाईआ। दो जहानां रिहा भज्ज, चाकर सेवक रूप वटाईआ। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, घर घर खोज खुजाईआ। कोटन कोटि जुग गए लद्द, हरि का भेव कोए ना पाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर जगत सृष्टी पार ना कर सक्या कोई हद्द, मंज़ल मज़ार वेख ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निवण सो अक्खर इक दृढ़ाईआ। सब तों नीवां ठाकर स्वामी, हरि करता इक अखवाइंदा। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, गृह गृह खोज खुजाइंदा। जुग चौकड़ी साध सन्त पढ़दे जिस दी बाणी, धुर दा नादी नाद सुणाइंदा। जो नित नवित दस्सणहारा बोध अगाध कहाणी, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जिस दा सति सरोवर अमृत रस अगम्मा पाणी, नीर सीर जाम प्याइंदा। उह खेले खेल सच्चा सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। पद यात्रा साध सन्त करन विच जहानी, अन्तर आत्म मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाइंदा। नीवयां दी सुणो कहाणी, गुरमुख नीवां सब तों नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाइंदा। सब तों नीवां पारब्रह्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ना मरे ना पए जम्म, जूनी जून ना कोए भवाईआ। नित नवित निहकर्मी हो के जाणे आपणा कम्म, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। लख चुरासी घड़े लए भन्न्ह, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। निरगुण प्रकाश जोत करे अन्धेरे अन्ध, घर दीआ बाती इक जगाईआ। बिन सतिगुर सरनाई मुकया किसे ना पन्ध, लख चुरासी भज्जे वाहो दाहीआ। नार दुहागण फिरे रंड, बिन हरि कन्त ना कोए प्रनाईआ। जिस दी सिफ्त अंदर गाए छन्द, सो शहिनशाह इक अख्वाईआ। तसील होर ना ठाणा होर दोहां दा मालक इक बख्शंद, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। टिकाणा होर ना होर देवे इक अनन्द, साचे

चन्द करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सब तों नीवां एकँकार, अकल कला अखवाइंदा । जुग चौकड़ी खेल अपार, अपरम्पर आप जणाइंदा। निरगुण हो के सरगुण करे प्यार, अंदर वड़ वड़ वेख वखाइंदा। मंज़ल पौड़ी चढ़ उच्च मिनार, सच दवारे सोभा पाइंदा। आपणी आत्म परमात्म कर के ख़बरदार, ब्रह्म पारब्रह्म इशारे नाल जगाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सब तों नीवां हरि भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ । जिस दा दो जहानां इक्को मंत, कलमा इक पढ़ाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नमो नमो करदे सन्त, पीर पैगम्बर गुर अवतार रहे ध्याईआ। सो सदा स्वामी धुर दा कन्त, कन्तूहल बेपरवाहीआ। जिस दा भेव कोई ना जाणे पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ मुसायक समझ कोए ना आईआ। तिस दा वरन बरन धर्म इक अखण्डत, खण्डत करे ना कोए लोकाईआ। जो ओस दवारे आवे मंगत, मांगत हो के झोली डाहीआ। उह साहिब स्वामी अंदर चाढ़े रंगत, बाहरों कपड़े रंगे वेखे जगत लोकाईआ। मिहणयां विच सुणे मिन्नत, मेहर नज़र इक उठाईआ। एह तेरी गुरमुख वड्डी हिम्मत, जो चरण प्या सरनाईआ। अग्गे रहिण ना देवे कोई इल्लत, साढे तिन्न हथ्थ अंदर घुंडी दए खुल्हाईआ। जगत दस्सणा चारों कुण्ट साची सिम्मत, कूक कूक सुणाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित सचखण्ड दवारे लैंदे रहे सिखत, धुर दी करे पढ़ाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी दस्सदी रही भविख्त, इशारयां नाल जणाईआ। उह सब दा स्वामी बण के आया इष्ट, आशक माशूक इक्को रंग रंगाईआ। साधां सन्तां कूक सुणावे दर्शन करदयां सब दी खोल्हे दृष्ट, वशिष्ट जो रामा विशेष दए वड्याईआ। तुहाडे चरणां हेठ रोल के बहिश्त, स्वर्ग पैरां हेठ दबाईआ। तुहाडे मस्तक ला के नाम दा सच्चा तिलक, जोत लिलाट दए जगाईआ। जिहड़ा वीह सौ इक्की एस मंज़ल तों गया तिलक, दो जहान सार कोए ना आईआ। जो जन सुण के जाए खिसक, पल्लू लए छुडाईआ। तिस नूं जगत पा दए सिदक, बिन प्रभ साचे देवे ना कोए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नीवयां नीवयां दए जगाईआ। सब तों नीवां हरि जू ठाकर, ठोकर नाम लगाईआ। कलयुग वेख गहरा सागर, समुंद खोज खुजाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, मेहर नज़र टिकाईआ। ओन्हां मिलदा सच्चा आदर, जो पूरब विछड़े अन्त लए मिलाईआ। कोई ना लेखा जाणे मक्तूल, कातिल, एथे ओथे भेव कोए ना राईआ। प्रभ दा भेव अगम्मी बातन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। तेरा चौथे जन्म दा इक साथण, साथी नज़री आईआ। गुरमीत सिँघ जिस नूं आखण, दोआबे बैठा डेरा लाईआ। दोहां दा इक्को माई इक्को बापण, गोदी गोद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। नीवयां दा धुर दा लेखा, हरि करता आप चुकाइंदा। पूरब जन्म दा कढ्ढ भुलेखा, भाण्डा भरम भनाइंदा। रात सुफ़ने विच करा के, पिछले जन्म दा चेता, पड़दा ओहला सर्ब उठाइंदा। चरण प्रीती बख्श के हेता, मित्र प्यारा जोड़ जुड़ाइंदा। पिछला ठठयारां घर ठेका, अगला अग्गे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सब तों निक्का सिरजणहार, सिर सिर रिज़क पुचाईआ। जो सुत्ते पैर पसार, घर घर जा जा रिहा उठाईआ। ग़फ्लत विच करे गुफ़तार, असलीअत आपणी दए दृढ़ाईआ। मुहब्बत विच करे प्यार, महबूब हो के गले लगाईआ। ख़ुशीआं विच करे इज़हार, इबारत आपणी ना किसे समझाईआ। काया मन्दिर सच मिनार, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। दीवा बाती कमलापाती घर ठाकर कर उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। पहली चेत दी साख्यात अख़बार, तुहाडे साहमणे दिती वखाईआ। जो चार कुण्ट करे प्रचार, उच्ची कूक कूक दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा प्रेम हरिसंगत, रिहा बणाईआ। हरिसंगत तेरा साचा प्रैस, बेपरवाह आप जणाईआ। जिस दे उत्ते इक्को लिखे ऐस ऐच, दूजी होर ना कोए लिखाईआ। जिस दे अक्खरां दा खिच्चे ना कोई स्कैच, नक्शा ना कोए बणाईआ। किसे ढांचे सांचे विच करे ना फिट्ट, अग्गे पिच्छे ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। बिना सेवा तों तारन आया जग, पिछली रीती दिती चुकाईआ। चार जुग दे भगत सारे चरण कँवल लवां सद्द, शब्दी हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आवण भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोई ना लावे पंज, सीस निवावण थाउँ थाँईंआ। पिछली इन्हां दी खोल्ह के अक्ख, बिन अक्खां दए समझाईआ। एह राम कृष्न दा मालक प्रतख, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस दा वेदां गाया जस, शास्त्र सिमरत रखी आस, गीता ज्ञान कहि के पई हस्स, हस्ती इक समझाईआ। जिस द्रोपत रखी पत, उह मालक सब दे सिर ते रखे हथ्थ, वस्त अमोलक साचे मन्दिर काया देवे रख, मंगण किसे दर ना जाईआ। ना कोई पूजा करावे पाठ, ना कोई नुहावे तीर्थ ताट, ना कोई दसावे शिवदुआला माठ, गुरूदवारा काया बंक सुहाईआ। ना कोई वणज कराए किसे हाट, ना कोई तीर्थ फिराए ताट, ना जंगलां विच भवाए वाट, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। प्रेम प्यार दा लाए घात, लेख लिखावे नाल कलम दवात, अंदरों खोल्ह के बन्द ताक, ताजां वाला घर घर नज़री आईआ। जा के दर दर दयो आवाज़, आया साहिब ग़रीब निवाज़, जिस दा बेड़ा इक जहाज़, चार वरन अठारां बरन रिहा चढ़ाईआ। जिस नूं साहमणे मिलण दी ख़ाहिश, उस दा बणे दर्दी दास, देवे रस अंदर पवण स्वास, साह साह समाईआ। नाता तोड़ के ज़ात पात, चरण धूढ़ी देवे ख़ाक, अन्तर आत्म करे मुशताक

मुश्किल अगली हल कराईआ। लहिणा देणा होए बेबाक, दरगाह साची मिले खिताब, अन्तर प्याए आबेहयात, हयाती देवे जगत बदलाईआ। जिस दा लैंदे रहे ख्वाब, जिस नूं लभ्भदे रिहे हुज़रयां विच्चों महराब, जिस नूं बांगां विच मारदे रहे आवाज़, होकया विच ध्याईआ। जिस नूं गाउँदे राग नाद, जिस नूं लभ्भदे सन्त साध, जिस नूं सारे कैहिंदे गुरू महाराज, मालक इक अख्वाईआ। उस दवारे जाओ भाग, कूड़ी क्रिया धोवे दाग़, सुरत मिलावे कन्त सुहाग, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। नीवें होण दी सिख के जाणी जाच, भाग लग्गे काया माटी काच, हिरदे उपजे साचो साच, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। अन्तर आत्म इक वैराग, कूड़ी तृष्ना होवे त्याग, उह सुत्ती जाए जाग, जिस नूं मालक टुम्ब टुम्ब उठाईआ। एह रैण नहीं एह रात, एह भगतां दी प्रभात, पहली अस्सू दी सच सुग़ात, सब दी झोली पाईआ। एह गुरमुख बण के आए बरात, सोहणे लाड़े वल मारन झात, नेत्र अक्ख इक खुल्हाईआ। जिस दा इक्को पूजा पाठ, इक्को मंत्र रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। सच संदेसा पहली अस्सू, अस्व अस्वार आप जणाइंदा। दो जहानां गुर अवतार पीर पैगम्बर नठ्ठ नठ्ठ दस्सू, सचखण्ड निवासी हुक्म जणाइंदा। संदेसे अंदर कोई ना बच्चू, पड़दा ओहला ना कोए रखाइंदा। सिर ते ओढण किसे रहे ना पटू, पीत पितम्बर ना कोए सुहाइंदा। खेल अनोखा पुरख अगम्मा घर घर घत्तू, गहर गम्भीर भेस वटाइंदा। कूड़ी क्रिया जड़्ह पुट्टू, नाम संदेवा हथ्थ उठाइंदा। आपणी करनीउँ कदे ना हटू, ओड़क आपणी कार कमाइंदा। जो कलयुग जीव प्रभ सिमरन तों होया मनखटू, कूड़े वहिण आप वहाइंदा। गुरमुख गुरसिख भगत सुहेले संग आपणे रखू, लड़ी लड़ी नाल बंधाइंदा। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण हो के हस्सू, सोहँ हँसा राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे दर मंगाइंदा। गुर अवतार कहिण वाह भगवान, तेरी वडि वड्याईआ। हउँ बालक नढ्ढे बाल अंञाण, सद तेरी ओट तकाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह वाली दो जहान, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। तेरे दर ते करीए प्रणाम, नमो नमो सीस झुकाईआ। सजदा करके करीए सलाम, सिफ्तां नाल सालाहीआ। पहलों मन्नीए उह इमाम, जिसदी आमद नज़र किसे ना आईआ। अक्खरां विच तेरा सुणदे रहे पैग़ाम, निरअक्खर ना कोए समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग साख्यात हो के दिती ना किसे पहचान, शब्द इशारे नाल करदा रिहों जणाईआ। बेशक भगत उधारन नहीं मेरा कोई एहसान, सेवा करनी मैं आपणी झोली पाईआ । जुग चौकड़ी कर पहचान, वड्डे छोटे पार लगाईआ। जिन्हां नूं मेरे उत्ते माण, मैं उहनां दा पिता माईआ। जिन्ना चिर किरपा कर के अंदर देवां ना सच ध्यान, समझ सके ना कोए राईआ। कोटन कोटि जगत विद्या पढ़ के होए शैतान, शरअ विच

करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ दे फ़रमान, सारे फ़ुरने तेरी झोली पाईआ। उह मेहरवान उठ के आ विच मैदान, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जे तूं लख चुरासी दा धुर दा सच्चा काहन, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। चार कुण्ट करा पहचान, नव नौ चार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ खोल्ह दे पड़दा, अन्त इक्को वार जणाईआ। दो जहान तेरा बरदा, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ। कलयुग अन्त जे तेरे बिना साडा हुन्दा सर्दा, क्यों तेरी ओट तकाईआ। तूं लेखा जाणे घर घर दा, गृह गृह बैठा डेरा लाईआ। सच प्रभू तूं ना जन्मे ना कदी मरदा, मुरदयां मर्द लए बणाईआ। तेरा कलमा जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर पढ़दा, धुर दा ढोला गाईआ। तेरा रूप अगम्मा नरायण नर दा, नर हरि कहि के सारे सीस झुकाईआ। निर्भय हो के भउ विच कदे ना डरदा, भय सब नूं इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ पा उह अल्फ़ी, जिस दी अल्फ़ ये कहाणी कोए ना गाईआ। जिस दी अजे तक्क मनाई किसे ना कोई बरसी, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक अर्शी फर्शी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पतिपरमेश्वर तेरा खेल नहीं कोई फ़र्ज़ी, असलीअत आपणी दए समझाईआ। तूं मालक सब दा ग़रज़ी, ग़फ्लत विच तेरी लोकाईआ। आह लै, गोबिन्द दी उह पिछली अर्ज़ी, जो माछूवाड़े दिती लिखाईआ। मुहम्मद दी ख़ाहिश अंदरों दर्दी, अल्ल्हा राणी दए दुहाईआ। महबूब अग्गे अक्ख पुट्ट ना साहमणे खड़्हदी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी लए कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ मेरे, मेहरवान तेरी सरनाईआ। दरोही ख़ुदा दी सारे चुक्के झेड़े, झगड़ा कोई रहिण ना पाईआ। सारे चढ़ गए तेरे बेड़े, नईआ नौका वेख ख़ुशी मनाईआ। कलयुग वेखे उजड़े खेड़े, साढे तिन्न हथ्थ काया बंक गुलशन सच ना कोए महकाईआ। पतिपरमेश्वर तेरे कोई ना आवे नेड़े, दूर दुराडे भज्जण वाहो दाहीआ। उह धन्न गुरमुख धन्न गुरसिख साचे सन्त जो सदी बीसवीं बैठे करके ज़ेरे, उच्ची आस रखाईआ। असां चढ़ना उस दे बेड़े, जिस दी नईआ ना कोए तकाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे किसे ना आया घेरे, बिन भगतां सीस ना किसे झुकाईआ। सो गुरमुखो समझो आ गया तुहाडे वेहड़े, दूर दुराडा उस दा माहीआ। तुसीं मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ ना मारने फेरे, फ़िरके सारे देणे तजाईआ। तुहाडे अंदर वड़ के करे मेहरे, मेहर नज़र इक उठाईआ। रंग चढ़ जाए गुरू गुर चेरे, चेला गुर इक्को रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ।

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा भरवासा, भावनी सब दी पूर कराईआ। कूड़ी क्रिया कोलों कर ख़लासा, ख़ालिस आपणा भेव समझाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक तुट्टे नाता, पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन बणे सज्जण साका, सगला संग निभाईआ। सति धर्म दा खोल्ह दे ताका, ताकत आपणी इक प्रगटाईआ। तैनूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नदे गए बापा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला वेख आपणा साका, साख़ी पिछली दए भुलाईआ। सारे कहिण प्रभ दस्स अगली साखी, साख्यात हो के दया कमाईआ। तूं धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरी मंज़ल औखी घाटी, बिन तेरे चढ़न कोए ना पाईआ। जन सन्तां दे साची दाती, दयावान हो के झोली दे भराईआ। जिन्हां मन्नी तेरी आखी, आख़र उहना गोद उठाईआ। मालक हो के करनी राखी, रक्षक हो के होणा सहाईआ । अन्तिम मुक्के पैंडा जगत वाटी, लख चुरासी पन्ध चुकाईआ। बच्चे बचपन विच लाउणे आपणी छाती, अमृत आत्म सीर प्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी इक्की, एकँकार नज़री आईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो डिठ्ठी, अक्खीं वेख ख़ुशी मनाईआ। धन्न भाग तूं साडी याद रखी पिछली चिठ्ठी, जो बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। जिस दी समझ किसे ना आए वार थिती, घड़ी पल ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दी धार बारीक सब तों निक्की, नीकन नीके आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहरवान कहे प्रभ महबूब, परवरदिगार जणाइंदा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो मेरा वेखो इक अरूज, जो आसा सब दी पूर कराइंदा। जिसदी समझ ना आए किसे हदूद, आर पार डेरा कोए ना लाइंदा। सो मेरी किरपा उपर महिदूद, मुहब्बत विच आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। धुर संदेसा सुणो मात, हरि करता आप जणाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। भिन्नड़ी रैण सुहञ्जणी रात, घड़ी पल ख़ुशी वखाईआ। साधां सन्तां दे सुग़ात, सुगंधी आपणा नाम जणाईआ। रूह बुत्त दोवें करके पाक, पवित लए बणाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक ला के ख़ाक, ख़ालक देवणहार वड्याईआ। अंदरों खोल्ह के बन्द ताक, ताड़ी आपणे नाल लगाईआ। बिन छुरीयों नशतरों करके डूँग्घा चाक, नौ चक्कर नौ दवारयों परे हटाईआ। सन्यासी वैरागी त्यागी तपीश्र रखीशर मुनीश्र आपणी ला के अनोखी जाग, जागरत जोत दए जगाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, मेहर नज़र उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सदा सहाईआ। बिन सेवा बिन ख़ाहिश तारे पापी, भगत उधारन इक अखवाइंदा। जन भगतां

बण के धुर दा साथी, सगला संग निभाइंदा। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां अंदर वड़ के मारे झाती, झाका आपणा आप वखाइंदा। जाम प्यावे बणके साकी, मधुर प्याला हथ्थ उठाइंदा। ओ सन्तो मेल होया इतफ़ाकी, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आइंदा। उह गुरमुख सच सरोवर तेरी सुरती सच्ची न्हाती, पतित पुनीत कराइंदा। वेंहदयां वेंहदयां नज़र विच नज़र मिला के बदल देवे हयाती, हया शरम ना कोए रखाइंदा। जो लहिणा देणा लैण आवे बाकी, बिन कीमतों आपणा नाम झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आया उह दिहाड़ा, जिस दा ध्यान लगाईआ। जिस दा सजदयां अंदर कढ्ढ के हाढ़ा, अक्खां मीट नेत्रां बन्द सुरती शब्द मिलाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जंगलां विच पहाड़ां, सो पिछले जन्म दी बाल्मीक तस्दीक चरणां नाल कराईआ। जिस नूं कैहिंदे रहे रविदास चमारा, तिस दे अंदर कीती आप सफ़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे रहे द्रोपत नारा, सो गुरमुख सुरती लई बणाईआ। पड़दा ओढण दे के भारा, कोटन कोटि कपड़ दिते वखाईआ। रूप छड्ड के अंदर इट्टां गारा, सनमुख हो के सब नूं रिहा समझाईआ। जिस दा कल्मयां विच नाअरा, जिस दा नाम नाल प्यारा, जिस दा नादां नाल नगारा, सो नग़मे रिहा सुणाईआ। जिस दा अगम्मी इक इशतहारा, उस दा साध सन्त अख़बारा, पेपर घर घर देण जणाईआ। जिथ्थे साधां दा होवे अखाड़ा, उथे जा के रहिणा दिन दिहाड़ा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। वेखो परवरदिगार सांझा यारा, जिस दा किसे नहीं करया कदी एतबारा, दूर दुराडा उच्चा रह के करदा रिहा शनवाईआ। आओ तक्कीए उहदा नज़ारा, जिस दा खेल अपर अपारा, अपराधी पापी पार कराईआ। जो अंदर वड़ के वेखे बहत्तर नाड़ा, लभ्भदा फिरे विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिले पर्बत समुंद सागर खाई डूँग्घी कंदर घर घर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाहवा महबूब, सच मुहब्बत दे जणाईआ। जिन्हां दा पिच्छे असल, हुण आपणे प्रेम दा दे दे सूद, सुलहकुल हो के मेल मिलाईआ। तेरा कोई ना लाए नजूम, हिन्दसयां विच अक्खरां नाल सके ना कोए समझाईआ। तेरे भगत बेशक बच्चे मासूम, बाले आपणा आप तेरी झोली पाईआ। तैनूं हाल सब दा मालूम, अंदर बाहर दोवें वेख वखाईआ। बेशक नाम देण तों अजे तक बणया रिहा सूम, हुण आपणी दात रिहा वरताईआ। सन्तो नाम जपण वास्ते अग्गे खाणी ना पए माजून, ख़ुमारी आपणी दए चढ़ाईआ। जे अज्ज विष्नूं भगवान दा समझ गए मज़मून, मजलस वेखो शहिनशाहीआ। जिस पिछला सब दा बदल देणा कानून, करतब रहे ना कोए चतुराईआ। उस दा जलवा वेखो जनून, ज़ाहर हो के दए वखाईआ। वेख्यो किते सौं ना जायो खा के अफ़यून, पोसतां भंगां विच

आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सन्त जी एह सन्त स्वामी, सांझा इक अख्वाईआ। जो सब नूं सुणावे सब दी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। हुण अग्गे साधां सन्तां अखाड़यां विच जा के आपणी देवे आप निशानी, निशाना धुर दा तीर चलाईआ। सदी वीह सौ इक्की बण के बानी, बाणा आपणा लए बदलाईआ। जिन्हां नूं लोड़ पवे अमृत ठंडा पीण दा पाणी, घर विचों घर सुराही दए उल्टाईआ। ओथे करे की चार बाणी, जिस घर पारब्रह्म ब्रह्म आपणे नाल मिलाईआ। अज्ज करके जाणी सच पछाणी, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। जे सज्जण लभ्भणा हाणी, एहो जेहा सोहणा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे चरणां हेठां चारे खाणी, गुर अवतार आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जे बणना सचखण्ड दवारे साची राणी, मुख घूँगट देणा उठाईआ। जे खहिड़ा छुडौंणा कोलों बाणी, दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिध्धी तरह सौखा सौखा रिहा जणाईआ। हौली हौली बोले शब्द, शब्दी धार चलाइंदा। पापियां पतितां करे अदब, आदाब इक समझाइंदा। नाता तोड़े दीन मज़्हब, मजलस इक वखाइंदा। जो चल के आए इक कदम, तिन्हां दे कोट जन्म दे लेखे आप मिटाइंदा। जिन्हां नूं मिल गया परमात्मा वरगा सज्जण साजण हो के होए सहाईआ। उह ख़ुशीआं विच गज्जण, ढोले रहे गाईआ। कर के धूढ़ मजन, दुरमति मैल धवाईआ। प्रेम प्रीती होए मग्न, जगत तृष्ना परे सुटाईआ । त्रैगुण माया ना लग्गे अग्न, पंज तत करे जुदाईआ। जिन्हां दे दीवे एस दवारे आ ना अंदरों जगण, ओन्हां दी बुझी जोत फिर ना कोए जगाईआ। रसना जिह्वा नाल सतिगुर कदे ना जावे सद्दण, अंदरे अंदर तार हिलाईआ। बेशक सिर तों नग्न, उपर राम नाम पड़दा पाईआ। पार करा दए बिना भजन, बिना बेर खाध्यां, बिना तन्दल चब्बयां, बिना साड़्ही ओढण लैंदयां लेखा लेखे लाईआ। नेत्र नाम दा पा के कज्जल, आप वखावे आपणी मंज़ल, जन्म विच्चों जन्म देवे बदल, ग़ज़ल इक्को नाम सुणाईआ। सोहणी चाढ़ के आत्म रंगण, खहिड़ा छुडावे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगन, अठ्ठे पहर रखे मग्न, मुग्ध देस मगध सब तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ सोहणा चंगा, मस्ती विच तेरी वड्याईआ। तेरे चरण चुम्मे कोटन कोटि गंगा, दुरमति गुरमुखां मैल रुढ़ाईआ। भावें पापी होवे भावें होवे गंदा, हरिसंगत विच रलके धुर दा बण जाए चन्ना, ध्रू प्रहिलाद मिल मिल जफीआं पाईआ। ना कोई भेख ना पाखण्डा, ना कोई पौड़ी ना कोई डण्डा, इक्को मंज़ल आपणी दए वखाईआ। दीन दयाल साहिब कृपाल होवे बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। नाता तोड़ के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ। बिना बन्दगीउँ बणाए उह बन्दा, बन्धन सारे दए कटाईआ। जे सतिगुर

होवे आप होवे सदा चित अनन्दा, अनन्द चित विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत कहिण चार जुग दे पिछले, पिछला ध्यान जणाईआ। प्रभ धन्न वड्याई जिस मेले विछड़े, करी नाम कुड़माईआ। गुरसिख गुरमुख जो राह पै गए बिखड़े, साचा मार्ग दित्ता समझाईआ। उह सन्त सुहेले वेखो थोड़े नितरे, लख चुरासी विच्चों मुट्ठी नज़री आईआ। जिन्हां दे पंज तत काया कलबूत हरी ना चित्रे, चलितरां विच वेखे सर्ब लोकाईआ। ओस जुग जुग पढ़ा के आपणे फ़िकरे, फ़िकर सब नूं दित्ता जणाईआ। सन्त कहिण असां वेखणा चढ़ के सिख़रे, मंज़ल डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन भगतीउँ रिहा तराईआ। भगत तारना नहीं एहसान, एहसानी सिर ना कोए चढ़ाईआ। लोकमात मैं एन्हां दा एह मेरे महिमान, ख़ातर करनी मेरे हिस्से आईआ। मैं मालक एह अंञाण, बबाण विच बठाउणा एहो मेरी वड्याईआ। राए धर्म चित्रगुप्त सारे सीस निवाण, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा साचे सन्त तेरे ढोले गाण, एह गुरमुख मेरे हीरयां दी खान, जिन्हां दी कीमत दो जहान ना कोए चुकाईआ। बिन मेरी किरपा सके ना कोई पहचान, पस्चाताप करे लोकाईआ। बेशक मैं बाहरों पंज तत इन्सान, अंदर मालक ख़लक ख़ुदाईआ। सन्तो जे मिल जाए एहो जेहा भगवान, जो चलदयां फिरदयां खान्दयां पीन्दयां पार दए कराईआ। बिन कीमतों सौदा देवे विच्चों दुकान, जो व्यपारी दर ते मंगण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। पहली अस्सू दा सन्त अख़बार, पंद्रां कत्तक फेर दए समझाईआ। इक सति धर्म दा लिख इशतयार, राज राजानां शाह सुल्तानां दए पुचाईआ। आपणे मिलण दा दस्स के विहार, पड़दा ओहला दए उठाईआ। वीह सौ इक्की तों केहड़ा सम्मत चल्लणा विच संसार, तिस दी सूझ दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर रातो रात सारे दए समझाईआ। पहली अस्सू दौड़ो, वेला अन्तिम तुहाडा आईआ। लख चुरासी जीव जंत कूड़ी क्रिया कोलों होड़ो, होका दे सुणाईआ। सच प्रीत प्रभ चरणां नाल सब दी जोड़े, छुटकी लिव फेर लगाईआ । क्यों लुक के बैठे वांग चोरो, चोरी ठग्गी कलयुग रही सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक इक अख्वाईआ। साचे सन्त सुणी बेनन्ती, भगत भगवान दया कमाईआ। तुहानूं अजे निक्की जेही बणाया एजंसी, मार्ग पहला जगत लगाईआ। एन्हां विच्चों फेर प्रगटा के आपणी करंसी, उपर मोहर देणी लगाईआ। जिस नूं कैहिंदे विष्नूं वंसी, विश्व लेखा दए दृढ़ाईआ। जिस नूं कैहिंदे रघुपत रघुवंसी, रघुनाथ इक बेपरवाहीआ। जिहनूं कैहिंदे काहन कृष्न मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण वजावे बंसी, मुरली आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दी सिफ्त गावे बाशक मुख सहँसी,

धुर दा राग अल्हाईआ। जिस नूं कोई माला पुष्प ना पाए कोई वजंती, नाद सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सो खेल करे भगवन्ती, भगवन शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। एजंसी विच्चों निकले अक्खर, अक्खरां वालयां दए समझाईआ। वेखो निराला प्रभ जू दस्सया वक्खर, वास्ता सब दे नाल जणाईआ। क्यों पूजदे पत्थर, पत्थरां दा मालक फेरा पाईआ। जिस दा यार विछाया सत्थर, सो अंदर वड़ के सेज हंढाईआ। जिस दा हिसाब ना आया किसे इशारीआ कसर, हिन्दसयां विच ना कोए गिणाईआ। जिस नूं हथ्थां नाल सके कोई ना पकड़, बाहों फड़ ना कोए बहाईआ। जिस दा फ़िकरयां विच ज़िकर, जिकरीआ दित्ता कराईआ। सो साहिब पता नहीं क्यों जोत सरूप हो के आया निकल, निरवैर हो के फेरा पाईआ। जगत साध सन्त मलम्मा रहिण ना देवे कोई पिछल, रोलड गोलड सारे दए खपाईआ। आपणे नाम नाल कर के सिकल, सोहणी चमक दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी मेहर नज़र, दो जहान नज़ाम दए बदलाईआ। तेरी रहमत धुर दा फ़ज़ल, अदल इक्को इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग करके कत्ल, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। जन भगतां झोली पा के सगण, धुर दा संग बणाईआ। अगम्मी चाढ़ अनोखी मंज़ल, मजलस इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पंद्रां कत्तक अलड़्ह पिण्डी, निर्भय हो आप मिलाईआ। इध्धर उधर जो संगत खिण्डी, विछड़े लए मिलाईआ । नाम दी ला के इक्को बिन्दी, गोबिन्द बिन्द दए बणाईआ। उथे मज़मून उह लिखाए जिस नूं कोई समझ ना सके गुरमुखी हिन्दी, फ़ारसी अरबी राज़ ना कोए खुल्हाईआ। फेर सारे समझण जिस नूं कैहिंदे साधां हथ्थ कुंजी, उस कुंजी दा मालक इक होर नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ वड्डी पूंजी, लख चुरासी पुजारन दए बणाईआ। उह वेखे किस गुरमुख सख़ी आपणी मींढी गुंदी, सोहणा सीस सुहाईआ। ना जागदी ना सौंदी, बिरहों रोग सताईआ। सतिगुरू चरण दवारे बिन सद्दयां भाउँदी, लै परदखणा ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदी, क्यों छड्ड के ग्यों धुर दे माहीआ। मेरी सेज तेरे बिना ना कोए सुहाउँदी, सोहणा जोबन कम्म किसे ना आईआ। मैं जगत रीती औंसीआं पाउँदी, भगत रीती विच तेरा ध्यान लगाईआ। मन दे ओसार कदे बणाउँदी कदे ढाउँदी, डिग के उठदी उठ के डिगदी, डिगदी नूं फेर गोदी लए उठाईआ। सन्त जी उस वेले मंज़ल मुकदी एस मानस ते मनुक्ख दी, उल्टे बिरछ रुक्ख दी, जिस वेले एह अंदरों खेल जाणे चुप्प दी, चुप्प चुपीता आ के मिल जावे धुर दरगाहीआ। जिन्हां मिल्या उहनां नूं सहेली कोल रहिण वाली पुछदी, हौली हौली कन्नां विच सुणाईआ। भैणें एह खेल नहीं लुकदी, तेरे घर तेरा हरि कन्त मैं वेख्या

बैठा सेज सुहाईआ। ओस वेले उह कपड़े नहीं रंगे रुत्त बसन्त दी, एह खेल उस महंत दी, जिन्हां आसा मुक्की जीव जंत दी, जन हो के सेव कमाईआ। उथे विद्या करे ना कुछ पंडत दी, एह वड्याई प्रभ दी संगत दी, जिस दा सगला संग इक्को नज़री आईआ। एह फुलवाड़ी एह बूटे एह गुलशन एह बुलबुल एह मालक उस जन्नत दी, जिस जन्नत थले कोटन कोटि बहिश्त स्वर्ग बैठे आपणी सेज विछाईआ। एह खेल प्रभू दस्से अन्त दी, अन्तष्करन सब दा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सन्त जी की अंदर सोच, तेरी कथा दयां जणाईआ। एहो मेरी वड्डी खोज, दूर दुराडा वेख वखाईआ। अग्गे सिर तों सारा लौहणा बोझ, गधा हो ना कोए उठाईआ। पतित पापी कर निर्दोश, दोषीआं पार लँघाईआ। घर बैठयां राती सुत्तयां दिने जागदयां आपणे दर्शन दी दे के मौज, मौजूदा हो के साहमणे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साहिब सुल्तान शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार कहिण प्रभू महाराज, वाह वाह तेरी वड वड्याईआ। तेरा अजब निराला वेख्या रिवाज, रयायत कीती बेपरवाहीआ। जिन्हां नूं सुपने विच ना आया याद, ओहनां दी सुण के आप फ़रयाद, पिछले लेखे वेख वखाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणे नाम दा वजाए नाद नादी सुत लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आ गए अग्गे, अगला लेखा वेख वखाईआ। प्रभू की एह ध्रू प्रहिलाद नालों चंगे, चंगी तर्हां दे जणाईआ। श्री भगवान कहे मैं बिना बन्दगीउँ उह बणाए बन्दे, पिछला बदला दित्ता चुकाईआ। कोई नहावण ना जाए तट गंगे, तीर्थ अमृत वगाईआ। दयां भण्डारे बिना मूँहों मंगे, मांगत सारे दयां तराईआ। जो पैदल चल के आए नंगे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सच सुनेहड़ा सुणना इक, इक्को वार जणाईआ। हिरदे अंदर लैणा लिख, भुल्ल रहे ना राईआ। जिस दी सारे करदे सिक, हिन्दू मुस्लिम सिख इसाई ध्यान दृढ़ाईआ। सो सति स्वामी हर घट अंदर पए दिस, देस दसन्तर पन्ध मुकाईआ। करवट लए बदले पिठ, सनमुख रूप वटाईआ। जे अंदरो करो हित, मेला मेले सहज सुभाईआ। जे वसावो आपणे चित, मन ठगौरी रहिण ना पाईआ। जे समझ लओ धुर दा पित, पतिपरमेश्वर हो के दरस दिखाईआ। जे विच रह जावे विथ, पिछली कीती दए गंवाईआ। प्रभ दे हथ्थ एथे ओथे दो जहानां लए नजिठ, नेरन नेरा दूर दुराडा इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए जणाईआ। साची करनी दा सच्चा कारण, हरि करता आप जणाईआ। भगत वछल जगत उधारन, भगती भाव दोवें दए प्रगटाईआ। दुष्ट हँकारी आया

मारन, मन वासना दए खपाईआ। सन्तां आया पैज स्वारन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां गुरसिखां धुर दा ढोला नाम आया उचारन, सच करे पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे आया वाड़न, जन भगतां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बेअन्त इक अख्वाईआ। जिस नूं कैहिंदे सदा बेअन्त, अन्त कोए ना पाइंदा। सो खेल करे अगणत, मातलोक वेस वटाइंदा। सो भेव खुल्हाए जीव जंत, साध सन्त समझाइंदा। सब दा नाम इक्को मंत, चार वरनां सच पढ़ाइंदा। बोध अगाध बण के पंडत, धुर दी सिख्या इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। एह घड़ी नहीं अंदर घड़याल, जो घड़ी घड़ी दए जगाईआ। जिस ने लई सुरत संभाल, तिस दा टाईम खुंज कदे ना जाईआ। इक दो तिन्न विच जहान, चार चौथा पद दए वखाईआ। पंजवें घर कर प्यार, छेवें दर ख़ुशी मनाईआ। सतवें कर सति प्यार, अठवें अठ्ठां तत्तां लेखा दए चुकाईआ। नावें नौ दर खोल्ह किवाड़, दसवें आपणा नूर करे रुशनाईआ। इक दस दा सच विहार, एका एके नाल जुड़ाईआ। इक इकल्ला एकँकारा दूजा सति बरख़ुरदार, इक दो बारां वज्ज के इक्को टाईम दए समझाईआ। इस दे अंदर डूँग्घी विचार, जिस नूं रसना विच सके ना कोए सुणाईआ। एह जेब दा नहीं शृंगार, बृद्ध बाल जुआन तिन्ने पार दए कराईआ। जिस दा मालक इक अकाल, जिस दी घड़ी पल समझ कोए ना आईआ। इसदे अंदर उह चाल, जिहड़ी चाल एहनां अंदर रखी संभाल, थोड़यां हौली हौली फड़ाईआ। बेशक एह बाहरों दिसण लाल, अंदरो लाल अनमुलड़े रिहा वखाईआ। एहनां नूं भय ना रहे काल, लख चुरासी चरणां हेठ दबाईआ। फड़ के गोदी लवां उठाल, गलवकड़ी इक्को पाईआ। लै जां उस सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दवारे दयां बहाईआ। उस वेले घड़ी कढ्ढ के जे कोई वेखे इक्को वक्त आवे चार, दूजा अंक ना कोए दरसाईआ। एह भगतां दा विहार, सन्तां दा व्यपार, दोहां इक्को रंग वखाईआ। तुहाडा रूप नज़र आवे अख़बार, जिस दे विच इक इशतयार, आहिस्ता आहिस्ता दए जणाईआ। तुहाडा पिछले जन्म दा इक यार, गुरमीत सिँघ उठ के दरस देणा वखाईआ। दोहां दा इक्को घर प्यार, इक्को पिता माईआ। अगले लेखे विच सब कुछ आवे विच ख्याल, दलील सके ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा तन खाधा काल, मन जगत विच लुभाईआ। अन्तिम छिन मातर हिरदे वस्या उह दयाल, जिस दी दयालता सब दे उत्ते छाईआ। जिस वेले चाली सिँघां दे गोबिन्द मुख पूंझदा सी नाल रुमाल, बरदा हो के सेव कमाईआ। उस वेले हौली जेही जांदा जांदा तुहाडी लाश दे लग गया नाल, धूढ़ चरणां इक छुहाईआ। फिर आया एह ख्याल, मैं मुरदयां तों मुर्शद दयां बणाईआ। उह सुरत जिहड़ी भरी विच ख्याल, उह आत्म जिहड़ी परमात्म ध्यान लगाईआ। मैं तेरी सिफ्त की करां

नाल ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं अन्तिम लेखा वेखां आण, धुर दा मालक बण के फेरा पाईआ। फेर बख्शां शब्द ज्ञान, नाम निधान झोली पाईआ। एह प्रभ दे हथ्थ आवण जाण, सद्दणहारा सद्दा दे के आपे लए बुलाईआ। अग्गे वेखणा सभना दस्सणा की खेल करे भगवान, भावी भाणा आपणा की वरताईआ। शाह सुल्तानां दे के इक ज्ञान, पंद्रां कत्तक धुर दा लेखा दए समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे सन्तां सच दी करे कुड़माईआ। गुर गोबिन्द इक निशानी ए। चरण धूढ़ गल सोहणी गानी ए। हथ्थकड़ी लाह कटी जम की फाँसी ए। मरन तों पहलों एस छोटे वीर नूं आई इक उदासी ए। गोबिन्द चलदे फिरदे नूं अनोखी बाणी इक भासी ए। मैं सब दा मालक सब दा साथी ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा भाई भाई कोलों चुकाया बाकी ए। लहिणे दा मालक आप निरँकार, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। मुक्ती दा दवार, जुगती दए समझाईआ। फुरती विच चालाक, सारयां दए भुलाईआ। वेखो मिलण मिलौण दा कीता आप इतफ़ाक, लेखा बेबाक सब दा रिहा कराईआ। उस वेले गुरमीत दा एह वाक, मेरी घड़ी मेरे फड़ा दे हाथ, तेरे साथ रहिण क्यों पाईआ। एसे सुरती नूं सतिगुर जाच, गोबिन्द हौली जेही तसमा दित्ता खुल्हाईआ। फड़ के आपणी जेब विच लई राख, लेखा दूजी वार करां बेबाक, रक्षक हो के आप सहाईआ। एह कोई खेल नहीं तमाश, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। एह घड़ी एह वाच, वाचक ज्ञान ना कोए पढ़ाईआ। एह अंदरों प्रभ नूं मारे आवाज़, हौली हौली रही सुणाईआ। तेरी वड्याई तेरे हथ्थ गुरू महाराज, असीं बेज़बान समझ कोए ना आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा रखे आपणे हाथ, सोहणा लेखा रिहा वखाईआ।

२ अस्सू २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

पुरख अकाल खेल अजीब, धुर दी रीती सच चलाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा शाह ग़रीब, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेला बणा अज़ीज़, आज़ज़ आपणी इक दृढ़ाईआ। दूर दुराडा चल के आए करीब, नेरन नेरा रूप प्रगटाईआ। पीर पैगम्बरां दे के नाम संदेसा कलमा हक मज़ीद, मज़लस इक वखाईआ। गुर अवतारां शास्त्र सिमरत वेद पुराण दिती इक रसीद, धुर दा नाता गंढ्ढ पवाईआ। सचखण्ड दवारे वसे आप ठीक, ठाकर हो के डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी मेटे अन्धेरा तारीक, तरीका आपणा दए समझाईआ। धार अगम्मी रख बारीक, नेत्र ओझल दए वखाईआ। साचे सन्तां बख्श प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। आपणा दस्स के सच्चा गीत, सोहँ करी पढ़ाईआ। काया काअबा सच

मसीत, हुजरा हक हक वड्याईआ। प्रेम प्यार दे वेखे आप मरीज़, बिन नाड़ी खोज खुजाईआ। अंदर बाहर दा बण तबीब, जन भगतां तब्हा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ । धुर दा लेख चुकाए इक, इक इकल्ला हरि अखवाइंदा। जगत जीव ना आए दिस, दृष्टी भगतां आप खुल्हाइंदा। कीमत नाल ना जाए विक, प्रेम प्यार अंदर तोल तुलाइंदा। मार्ग अगम्मी दस्स सिध, सन्त साबक खोज खुजाइंदा। सति धर्म दी अगली बिध, बिधना लेख मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। करनी करे गहर गम्भीर, करता बेपरवाहीआ। अमृत बख्श ठांडा सीर, अग्नी तत बुझाईआ। इक मंज़ल चोटी रहिबर मिले अख़ीर, पिछला पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होवे आप सहाईआ।