पुस्तकालयभाग १७

२ अस्सू २०२१ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड मूधल

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लोकमात वेख आपणा घर, निरगुण सरगुण लख चुरासी फोल फुलाईआ। अबिनाशी करते निरभउ हो के चुका डर, कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता डेरा ढाहीआ। निरवैर हो के हर घट अंदर वड़, महल अटल चढ़ सोभा पाईआ । सुरत सवाणी सुत्ती फड़, शब्द अगम्मी घाड़न घड़, अनहद नादी नाद सुणाईआ। कृपाल ठाकर हो के दे वर, पीर पैगम्बर चरणी डिग्गे दड़, सजदा सीस झुकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात उखेड़ जड़्ह, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले ला लड़, पल्लू आपणा नाम फड़ाईआ। सति भण्डारे नाम भर, अन्तर आत्म सच दवारे खड़, बजर कपाटी पड़दा दए उठाईआ। अमृत झिरना झिरा निझर सर, निज नेत्र दरस करा हरी हरि, नर नरायण तेरी आस तकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप त्रैगुण अग्नी माया रही सड़, पंचम पंच मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ उठ उठ वेख, जगत मात लोकाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग भेख, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ । साचा दिसे ना कोए नरेश, अदालत हक ना कोए कमाईआ। फ़कर फ़कीर सन्त भगत बणे ना कोए दरवेश, धुर दी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। फिरी दरोही मुला शेख़, पंडत पांधे रहे कुरलाईआ। कोई ना अंदर वड़ के

मन्दिर चढ़ के वेखे आपणा देस, घर घर विच फेरा पाईआ। जिस धाम अव्वलड़े परम पुरख परमात्म रहे हमेश, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी देवे संदेश, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। जन भगतां करे अन्तर अन्तर हेत, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी वेख कुड़यारी खेड, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते भेज, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी मुक्की हद्द, हदूद नज़र कोए ना आईआ। चार युग चार कुण्ट दहि दिशा आए भज्ज, दिवस रैण बण के पाँधी राहीआ। नाम ढोला तेरा गा के आए छन्द, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गंढ्ढ पवाईआ। होका दे के आए विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड करी शनवाईआ। सद्दा दित्ता जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज दर दर राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं सुत्ते सारे दे कर कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। घर घर दर दर दिसे भेख पाखण्ड, सति सरूप ना कोए समाईआ। नार दुहागण होई सुरती रंड, शब्दी कन्त ना कोए हंढाईआ। दर ठांडे पुरख अकाल तेरे रहे मंग, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं सभनां स्वामी सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा दो जहान वज्जे मृदंग, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा बैठा सीस निवाईआ। तूं नित नवित निरगुण सरगुण सदा सुहेला वसें संग, धुर दा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण पूरा करदे वादा, वाहिद तेरी ओट तकाईआ। तेरी उम्मत तेरी सृष्टी तेरे नालों होई अलाइदा, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जुग चौकड़ी तेरा सच्चा काइदा, कानून बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों हरिजन थोड़े लैंदे फ़ायदा, फ़ज़ूल फिरदी दिसी लोकाईआ। गोबिन्द नाल तेरा मुआइदा, धुर दा लेखा दित्ता जणाईआ। प्रगट हो के दरस दिखा प्रभू बाकायदा, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ आ, निरगुण फेरा पाईआ। सदी वीहवीं बण मलाह, खेवट खेटा बण मलाह आपे फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत सारे होए गुआह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। गुर अवतार बैठे पन्ध मुका, पीर पैगम्बर सदी चौधवीं राह तकाईआ। नईआ नौका निरगुण आपणा नाम चला, चार कुण्ट दहि दिशा करे शनवाईआ। तूं रबी नूर नुराना इक ख़ुदा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तेरा मार्ग एथे ओथे दो जहां सिध्धा, रहिबर हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख लोकमात, मातर भूमी रही कुरलाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, सच्चा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, वरन बरन

करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म बणाए कोई ना साक, सज्जण मेल ना कोए मिलाईआ। घर विच घर खोल्हे कोई ना ताक, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। अनादी धुन मारे ना कोई आवाज़, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणा कलयुग, कलकाती नज़री आईआ। पंच विकारा घर घर युद्ध, दिवस रैण करे लड़ाईआ। सारे भुल्ले गुर की मति साची बुध, मनमति आपणा हुक्म वरताईआ। त्रैगुण माया अग्नी तत रहे भुज्ज, सांतक सति ना कोए कराईआ। तेरा भेव निराला दस्से कोई ना गुझ, साध सन्त बैठे मुख भवाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्टी पई फुट्ट, दहि दिशा मेल ना कोए मिलाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले चारों कुण्ट दिसे लुट, धीरज जत बैठा मुख छुपाईआ। श्री भगवान बेपरवाह परवरदिगार सांझे यार मुकामे हक उठ, बेनकाब पड़दा दए चुकाईआ। तेरा नाउँ अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सब दी दए बणाईआ। निरवैर हो के बदल आपणा रुख़, निराकार हो के निरगुण जोत कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया बूटा अन्तिम पुट्ट, जड़्ह फेर सके ना कोए लगाईआ। सतिजुग सच्चा उठा आपणा पुत्त, पिता हो के दया कमाईआ। साधां सन्तां जीवां जंतां ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां आ के पुच्छ, जो अंदर अंदर तेरा ध्यान लगाईआ। साडा पैंडा सब दा गया मुक्क, सचखण्ड दवारे गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू कृपाल, कृपानिध तेरी वड्याईआ। गुरमुख वेख आपणे लाल, हरिजन गोद उठाईआ। भाग लगा काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत दए समझाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दीवा बाती कमलापाती इक्को बाल, घर जोत निरँजण करे रुशनाईआ। शब्द अनादी वज्जे ताल, तुरीआ मुख शरमाईआ। जिधर वेखण तक्कण गुरमुख तूं वसें भगतां नाल, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा संग निभाईआ। आ के पुच्छ मुरीदां हाल, क्यों मुर्शद बैठा मुख भवाईआ। सदी चौधवीं सब दे सिर ते कूके काल, जगत नगारा रिहा वजाईआ। राज राजान शाह सुल्तान होए बेहाल, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेख थाउँ थाँईंआ। हरिजन वेख प्रभ थान थनंतर, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाईआ। शब्द दृढ़ा अगम्मा मंत्र, आत्म परमात्म दे समझाईआ। भेव चुका गगन गगनंतर, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। नित बणा आपणी बणतर, घड़न भन्न्हणहार सहज सुखदाईआ। तेरा रूप ब्रह्म वेखीए निरंतर, माया ब्रह्म नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम आ पुरख समरथ, दीनण आपणी

दया कमाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारे आपणा रथ, वड रथवाही तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दे साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दी दस्स गाथ, सोहँ सच पढ़ाईआ। एथे ओथे बण पिता मात, गुरमुख बाले गोद उठाईआ। अंदर मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। आत्म सेजा सुहा खाट, सुहञ्जणी खटीआ डेरा लाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे होए उदास, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। राह तक्के पृथ्मी आकाश, पुरी लो अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। दे वड्याई पारब्रह्म, हरिजन ध्यान लगाइंदा। सच प्रीती धुर दी शरन, चरण कँवल इक वखाइंदा। झगड़ा चुका वरन बरन, ज़ात अज़ाती तेरा रूप नज़री आइंदा। तूं मालक ख़ालक तरनी तरन, पुरख समरथ महिमा अकथ इक प्रगटाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्ह हरन फरन, लोचन आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ रखी आसा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर वेख्या जगत तमाशा, कल कल्की वेस वटाईआ। दो जहानां बण के कान्हा पावे साची रासा, लख चुरासी गोपी आप नचाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार बण के दासी दासा, हरिजन साची सेव कमाईआ। अगम्म अथाह बोध अगाध आत्म परमात्म खोल्हे सच खुलासा, ख़ालस आपणी धार जणाईआ। हरि का नाम कदी ना तोले रत्ती तोला मासा, अंकां विच ना दए जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण जन भगतां बण के राखा, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। अंदर वड़ के बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द करे बाता, बातन आपणा भेव खुल्हाईआ। प्रेम प्यार दा जोड़ के नाता, ब्रह्म पारब्रह्म नाल मिलाईआ। शब्द अगम्म सुणाए गाथा, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। हरिजन तेरा लेखा चुकाए पूजा पाठा, सिमरन जोग अभ्यास सच चरण दए सरनाईआ। प्याला प्या के प्रेम बूँद स्वांती आबे हयाता, रस इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, मस्तक लहिणा वेख वखाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी ओट, आदि जुगादि तकाईआ। तेरा प्रकाश निर्मल जोत, घट घट दीवा बाती करे रुशनाईआ। तेरे गृह ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। ना कोई समझ ना कोई सोच, बुद्धी मन ना कोए वड्याईआ। नित नवित साधां सन्तां जीवां जंतां किरपा विच वखावे मौज, मुफ्त मजलस आपणी विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए समझाईआ। धुर दा लेखा दस्स भगवन्त, अगली समझ किसे ना आईआ। वीह सौ इक्की वाक् भविख्तां अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे

रहे सन्त, सतरां अक्खरां नाल लिखाईआ। ओड़क कहि के हरि बेअन्त, पल्लू गए छुडाईआ। कोटन कोटि सिफ्ती नाम जप के मणीआ मणत, मतलब आपणा हल कराईआ। संदेसयां नाल दस्सदे रहे हरि हरि साचा कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा इक्को मोह, मुहब्बत विच समाईआ। जो तेरे नाल जाए छोह, शहिनशाह तेरा रूप नज़री आईआ। तूं दुरमति मैल देवें धो, अमृत मेघ इक बरसाईआ । करें प्रकाश निर्मल लो, जोती जोत डगमगाईआ। तूं भगतां जोगा जाएं हो, होका दे के दएं सुणाईआ। कूड़ी क्रिया सच दवारयों लएं खोह, मन मनसा मेट मिटाईआ। आत्म परमात्म नाम अगम्मा बीज देवें बो, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त लए अंगड़ाईआ। कलयुग अन्त हरि जू उठ, गुर अवतार पीर पैगम्बर वास्ता पाईआ। जन भगतां जा के मात पुच्छ, फड़ बाहों गले लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहों लुक, निरगुण हो के पड़दा पाईआ। सदी वीहवीं बदल आपणा रुख, तबदीली सब नूं दए जणाईआ। नाल रला गोबिन्द सुत, शब्दी रूप बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लुकया रहे ना कोई किसे गुट्ठ, पड़दा ओहला दए चुकाईआ। माया ममता जगत विकारा कढ्ढ कुट्ट, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। पूरब कर्मां कर के गए रुठ, निहकर्मी हो के लए मिलाईआ। तूं सब दे अंदर अन्तर आत्म रिहा बुझ, तेरी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। मेहरवान पा फेरी, कलयुग अन्त दए दुहाईआ। कूड़ी क्रिया रैण अन्धेरी, अन्ध विश्वास होई लोकाईआ। भरमां ढाई घर घर ढेरी, डंका नाम ना कोए सुणाईआ। सृष्टी होई माया चेरी, चेला गुर नज़र कोए ना आईआ। नौका नाम चढ़े कोई ना बेड़ी, शौह दरयाए बणे सारे पाँधी राहीआ। तेरी वार थित अगम्मी आई नेड़ी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। मेहरवान वेख ठाकर, आपणा पड़दा लाहीआ। कलयुग वहिण डूँग्घा सागर, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए लँघाईआ। किरपा कर करते कादर, कुदरत मालक ख़ालक तेरी आस रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर बहादर, मर्द मर्दाना नाउँ धराईआ। ग़रीब निमाणयां सच दवारे दे आदर, फड़ बाहों गले लगाईआ। लहिणा चुका मक्तूल कातिल, मकतब साचे कर पढ़ाईआ। तेरे हथ्थ धुर आदल, अदालत इक्को इक लगाईआ। कलयुग जीव मनमती होए पाग़ल, बौरे हो के भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी दे दृढ़ाईआ। सच करनी प्रभ आप दस्स, खाणी बाणी सार कोए ना आईआ। निरवैर हो के हिरदे वस, हरि हिरदा दए जगाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख,

पड़दा ओहला परे हटाईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी आदि जुगादि तेरे हथ्थ, तूं मालक बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त पन्ध मुकदा जाए नस्स नस्स, नठ्ठा जावे वाहो दाहीआ। सन्त सुहेले पूरी कर आस, तृष्ना रोग मिटाईआ। घर घर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। परमात्म आत्म तेरी सच्ची दात, तेरा रूप नज़री आईआ। आ के वेख पतन घाट, खेवट खेटा बण के धुर मलाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद गुर अवतार जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए आख, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। कुल दा लहिणा देणा चुका हिसाब, किताब आपणी दए खुल्हाईआ। बिन मक्के काअब्यों दस्स सच्ची महराब, जिस हुज़रे विच महबूब आपणा आसण लाईआ। सन्तां भगतां भेव खुल्हा गुरू महाराज, महिमा अकथ कथ्थ दृढ़ाईआ। तूं नित नवित ग़रीब निवाज़, हँकारीआं दुष्टां दएं सज़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया डुब्बण वाला जहाज़, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा खोल्ह स्वामी, सच सच जणाईआ। कलयुग जीवां भुल्ली तेरी बाणी, बाण निराला तीर ना कोए चलाईआ। चार कुण्ट आई हानी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भरमे भुली चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा कोए ना पाईआ। अठसठ तीर्थ सति रिहा ना पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नेत्र रो रो रही सुणाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ जगत कहाणी, सति धर्म संग ना कोए निभाईआ। तेरी धार प्रभ किसे ना मात पहचानी, बेपहचान होई लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन मिला कर मिलाप, हथ्थ तेरे वड्याईआ। तूं सच्चा माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। अन्तर आत्म दस्स जाप, साची सच पढ़ाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। अंदर वड़ के दे साथ, सुरती शब्द जुड़ाईआ । लहिणा देणा कर बेबाक, हिसाब लेखे विच्चों कढाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साक, नाता धुर दा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी दया कमाईआ। साहिब स्वामी वेख ग़रीब, निमाणयां माण दवाईआ। तेरा खेल अज़ब अज़ीब, जगत समझ किसे ना पाईआ। तूं मालक धुर दा इक तबीब, तबीअत सब दी वेख वखाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के दरस दिखाएं हो नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। उह तैनूं मन्नण ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। चरण प्रीती दस्स प्रीत, रीत साची दए समझाईआ। तेरा लेखा हस्त कीट, ऊँच नीच सोभा पाईआ। जिस दे अंदर वसे चीत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। तूं पतित पापी करे पुनीत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे हथ्थ सच्ची बख्शीश, रहमत नाम सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारयों दए भीख, भिच्छया इक्को इक वरताईआ। भिच्छया दे

प्रभ दीन दयाल, गुर अवतार झोली डाहीआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले जन भगत वेख आपणे लाल, लालन अपणा रंग रंगाईआ। जो जगत माया विच कंगाल, कमले कोझे नज़री आईआ। उन्हां विच्चों इक गुरसिख सिँघ दयाल, जिस दी गुर सतिगुर आप बणत बणाईआ।

२ अस्सू २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू

गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख धर्म, अधर्मी दिसे सृष्ट सबाईआ। जुग चौकड़ी जो दस्सदे आए तेरी सरन, इष्ट देव स्वामी धुर दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण तेरे ढोले सच पढ़न, गुर अवतार निरअक्खर करी पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम झगड़ा प्या वरन बरन, शरअ शरीअत करे लड़ाईआ। पल्लू कोई ना जावे फड़न, वेला वक्त सब दा पन्ध मुकाईआ । अरज़ोई अर्ज़ तेरे अग्गे करन, करता पुरख सच तेरी वड्याईआ। लोकमात वेख उपर धरनी धरन, धवल कूके दए दुहाईआ । सतिगुर नज़र ना आए किसे चरण, चरणोदक अमृत मुख ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र अगम्मी अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख मति, कलयुग अन्तिम भरम भुलाईआ। धीरज दिसे ना कोए सति, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। प्रेम प्यार मिले ना मन्दिर मस्जिद मठ्ठ, गुरदवारे कूकण कूक कूक सुणाईआ । ग़रीब निमाणयां झोली पाए कोई ना हक, हकीकत सच ना कोई खोज खुजाईआ। सदी बीसवीं पल्लू छुडा के सारे आए नठ्ठ, जगत रहिण कोए ना पाईआ। सृष्ट कहाणी तैनूं रही दस्स, भेव अभेदा इक जणाईआ। आदि जुगादि प्रभ सब कुछ तेरे हथ्थ, मेहरवान तेरी सरनाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, रक्षक हो के होएं सहाईआ। आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, आखर आपे दे समझाईआ। तूं बेपरवाह अगम्म अथाह सचखण्ड दवारे रिहों वस, आसण सिँघासण साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दे वड्याईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ गया सन्तोख, धीरज नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही चौदां तबक चौदां लोक, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। तेरे नाम दा ढोला गाए ना कोई सलोक, सुल्हा कुल नज़र कोए ना आईआ। तेरे वेखे अगम्मी अनोखे चोज, निराली आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खोज खुजाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ गया सच, झूठ घर घर डेरा लाईआ। मन वासना सृष्टी रही नच्च, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भाग ना लग्गे काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ सोभा कोए ना पाईआ। अमृत मिले ना धुर दा रस, रिसक बूँद ना कोए टपकाईआ। तीर अणयाला निराला

मारे कोई ना कस, साचे चिल्ले कमान चढ़ाईआ। अन्तिम लेखा सारे रहे दस्स, तेरे अग्गे कर कर हाल दुहाईआ। लेखा चुकया जप तप, सील संजम बैठा मुख भवाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार वध्या पाप, पतित पुनीत रूप ना कोए वटाईआ। खेड़ा हुन्दा दिसे भठ्ठ, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। प्रभू साडी होई बस, बस्ते बन्न के लोक मात विच्चों गए आईआ। हुण इक्को तेरा गाईए जस, पीर पैगम्बर बहि के ख़ुशी मनाईआ। सच दवारे लैणा रख, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण कल भुल्ली सुरत, सूरत सच ना कोए दृढ़ाईआ। नज़र ना आए अकाल मूर्त, मुर्दा गोर ना कोए उठाईआ। शब्द सुणे ना साची तूरत, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। सुघड़ सुच्चजी होई मूर्ख मूढ़्हत, होछी मति बणाईआ। जगत वासना लैण ना देवे चरण धूढ़त, टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। परम पुरख तूं आसा मनसा सब दी पूरत, पूर रिहा सर्ब ठाईंआ। आपणे नाम दी वेख सच्ची महूरत, मोहर हक दी दे लगाईआ । नाता चुक्के कूड़ो कूड़त, क्रिया कूड़ी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख छल, चारों कुण्ट हैरानी छाईआ। साचा दिसे ना कोई फल, सिंमल ख़ाली रहे लहराईआ। दीवा कोई ना रिहा बल, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। काया मन्दिर अंदर वाहे कोई ना हल, बण किरसाणा सेव कमाईआ। करे प्रकाश ना अन्धेरी डल, डूँग्घी भँवरी ना कोए भवाईआ। तेरा प्रेम करे ना कोई घड़ी पल, पलक सके ना कोए उठाईआ। अबिनाशी करते तेरे जीव तेरे नाल करन छल, अछल छल धारी तेरा भय चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख लकीर, जो चिट्टे उत्ते काली लाईआ। जिहड़ी नज़र ना आए पीर फ़कीर, पैगम्बर इशारे नाल समझाईआ। जिस दे अंदर अनोखी तस्वीर, तसबी माला गल ना कोए लटकाईआ। जिस दा अमृत अगम्मा ठांडा सीर, रस इक्को इक भराईआ। जिस नूं मिल के बदल जाए तकदीर, तबीअत ख़ुशीआं विच रंगाईआ। सो लेखा जाणे शाह हकीर, गुरमुख लए जगाईआ। बिरहों विछोड़ा कट के पीड़, जगत प्रीत परे हटाईआ। शरअ तोड़ आप ज़ंजीर, साची सिख्या दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा जग भुल्ला, अभुल तेरी वड्याईआ। बिन जगत अन्धेर गुबारों रुला, कूड़ी क्रिया घेरा पाईआ। रसना जिह्वा नाम ना लए बुल्लां, बुल बुल हो के साचे गुलशन चहिक ना कोए चहिकाईआ। कंडे तराज़ू अग्गे तोल ना कोई तुला, तक्कड़ सच ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर

पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा प्या भुलेखा, बैठे सारे मुख भवाईआ। कोई लभ्भ ना सके धारी केसा, मूंड मुंडाया जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। माया कारण कूड़ा करन पेशा, अन्तिम पस्चाताप विच लोकाईआ। जो शास्त्रां सिमरतां वेद पुराणां अञ्जील कुरानां राहीं दे के आए संदेसा, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। उस दा अन्तिम सदी बीसवीं तेरे घर दा चुक्कया ठेका, ठेकेदारी अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। असीं गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग दे इक्ट्ठे हो के कीता एका, इक्को मता पकाईआ। आपणा अन्तर कीता बिबेका, विवेकी तेरा रूप आप प्रगटाईआ। पूरब लहिणा आया चेता, दुनियां तेरे कोलों मंग मंगाईआ। वाक् भविख्ती दे दे लेखा, जो कलमां नाल लिखाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई मुल्ला शेख़ां, मुसायक पड़दा ना कोए उठाईआ। पंडत पांधा ना पावे भेता, अंदर वड़ ना कोए समझाईआ। ग्रन्थी पन्थी किसे ना वेखा, निज नेत्र नैण दर्शन पाईआ। सारे भुल्ले सौहरा पेका, डोली सच ना कोए चढ़ाईआ। अग्गे हो के कहे तेरा गोबिन्द बेटा, शब्दी आवाज़ लगाईआ। तूं पतिपरमेश्वर सब दा नेता, नित नित होएं सहाईआ। तेरे नाल वेख्या करे कोई ना हेता, नाता प्रेम ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग जीव अंदरों कौड़ा होया रीठा, अमृत रस ना कोए भराईआ। रसना बोल होया फीका, सच सुच्च ढोला कोए ना गाईआ। साहिब स्वामी सब नूं दस्स इक तरीका, तरह तरह जणाईआ। तूं मालक ख़ालक जीव जी का, जणत सन्त तेरी सरनाईआ। तेरा खेल साढे तिन्न हथ्थ सीं का, पंज तत पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी सृष्टी अवल्ली, अव्वल तेरा नाउँ भुलाईआ। कोई महकदी दिसे ना साची कली, ख़ुशबू सच ना कोए वखाईआ। कोई ना आवे सतिगुरू दवारे सीस रख के तली, तालब हो के मंग ना कोए मंगाईआ। प्रभू वेख्या औखा जाणा तेरी गली, सज्जण बण के कूचे फेरा कोए ना पाईआ। कलयुग बण के बैठा बली, बल आपणा रिहा वखाईआ। जिस माण गंवाया अली, सो अक्खरीं सारी बणत समझाईआ। तूं मालक बेपरवाह धुर दा धनी, धनाढ इक अख्वाईआ। असीं सुनाउँदे तूं सुण प्रभ आपणी कन्नी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक देणा साचा वर, सहज सुभाउ वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख प्रभ नेत्रहीण अन्नया, नैण मूंद क्यों मुख छुपाईआ। करे पुकार कुआर कन्या, अन्तर रो रो दए दुहाईआ। सति धर्म दा चुक्कया बंनया, बंधण बंध ना कोए वखाईआ। ठग्गां चोरां यारां देवे कोई ना डन्नया, फाँसी जम ना कोए लटकाईआ। रसना सारे कैहिंदे माल चरावे धन्नयां, जट गंवार दए वड्याईआ। भन्ना फिरे उपर बन्नया, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल वेख लेखा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ चुकया मूल, मोहलत बाकी नज़र कोए

ना आईआ। शंकर सुट्ठ के बैठा त्रिसूल, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म समझे तेरा ना कोए असूल, असलीअत वलदीअत सके ना कोए समझाईआ। विष्नूं मिले ना किसे महबूब, सांगोपांग सेज ना कोए सुहाईआ। जगत चुक्के ना कोए हदूद, झगड़ा मिटे ना कोए लोकाईआ। नेत्र वेख चारे कूट, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। मन्दिर मुनारा सोहे ना कोए पंज भूत, इट्टां गारा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी खेल खिलाईआ। पीर पैगम्बर कहिण प्रभू असीं थक्के, सच सुच्च दित्ता जणाईआ। फिर के आए मदीने मक्के, मकबरे कबरां फोल फुलाईआ। तेरा निशान दिसे कोए ना पते, पतन मेल ना कोए मिलाईआ। मुल्ला शेख़ मसला हक कोई ना दस्से, नसीअत विच जगत लोकाईआ। वांग सवान फिरन नस्से, अठ्ठे पहर उठ उठ धाईआ। सति ईमान मिटे ना रट्टे, लेखा सके ना कोए मुकाईआ। पुराणे चीथड़ सब दे फट्टे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। असीं मानस वेखे पूजदे पत्थर वट्टे, तेरा इष्ट गए भुलाईआ। साध सन्त वेखे अंदरों तत्ते, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। प्रेम प्यार ना मन्दिर मठ्ठे, गुरदवारा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जगत दवारे वेखे ढठ्ठे, खण्डर दूरों नज़री आईआ। हुक्मदारी दे सुट्ठे तेरे अग्गे पट्टे, परवाना हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ दस्सीए की, कला कुदरत कादर तेरी नज़री आईआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीज लवें बी, लोकमात धरत धवल जड़्ह लगाईआ। नित नवित निरगुण निरवैर रखे नींह, आप आपणा सगन मनाईआ। तेरा लेखा जाणे क्या कोई जीअ, जीवन जुगत समझ कोए ना पाईआ। जिस उपर कृपाल हो के जावें थी, मेहर नज़र उठाईआ। सो तेरा बण के पुत्तर धी, पिता पुरख अकाल मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दीन मज़्हब जो जगत चलाई लीह, वरन बरन वंड वंडाईआ। सो कलयुग अन्तिम हड्डीं वड़ गई पीड़ रीह, दिवस रैण रही सताईआ। तैनूं ठाकर स्वामी कोए ना कहे जी, सारे बैठे मुख भवाईआ। तेरा प्रेम प्याला कोई लए ना पी, रस्स अंदर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू अपणा खेल वेख चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणी ख़लक, मख़लूक पड़दा लाहीआ। तेरे नालों तोड़े सारे तुअलक, तुअलकात माया नाल बणाईआ। तेरी रहमत जाणे कोई ना झलक, झल्ली बणी लोकाईआ। तेरा नूर महराबी जाणे कोई ना फ़लक, फर्श सोभा कोए ना पाईआ। निज नेत्र करे कोई ना दरस, लोचण अक्ख ना कोए मिलाईआ। बेखौफ़ होए निधड़क, ख़तरा बैठे गंवाईआ। तेरे भरम भुलेखे विच होए ग़रक, गफ्लत नींद ना कोए खुल्हाईआ। याद रख लै पिछली लाई शर्त, शमां शमां नाल जगाईआ। कीता कौल जिस वेले आवां परत, पतिपरमेश्वर हो के फेरा

पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दा पिछला कढ्ढ दयां फ़र्क, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। चार जुग दी करनी कर दयां तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। बिन अक्खरां करके लिख्त पढ़त, सच अदालत दयां भुगताईआ। सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मद्दद आपणी इक रखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। शरअ छुरी वेखां करद, कत्लगाह खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल करे असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणी किशती, राम कृष्न सारे रहे सालाहीआ। त्रिलोक वेखी तेरी सृष्टी, नित नवित ध्यान लगाईआ। तूं मालक धुर दा इष्टी, देव स्वामी बेपरवाहीआ। तेरा लेखा चुक्कया स्वर्ग बहिश्ती, साचा बशर दए ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा जग अनोखा, वाहवा रचन रचाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल करन धोखा, बाणी मंत्र वेद कलमा पढ़ के सारे गए भुलाईआ। बेशक तेरा उच्चा अगम्मा सचखण्ड दुआर कोठा, लोकमात तेरी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तेरा दीवा बाती इक्को निरगुण जोता, जोती जोत करे रुशनाईआ । तेरा आदि अन्त जुगा जुगन्त मार्ग धुर दा सौखा, जिन्हां पड़दा दएं खुल्हाईआ। अन्तिम आ के वेख मौका, कल की खेल वरताईआ । गोबिन्द सुत्ता ला के ढईआ ढौंका, अन्त लए अंगड़ाईआ। श्री भगवान जे इस तर्हां रिहों हो जावे मात औतां, पुत्त पोतरा नज़र कोए ना आईआ। जे सार ना पाई पटना पौटां, गोकल मथुरा अयोध्या ना दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गुर अवतार कहिण रघुवंस, रघुपत तेरी सरनाईआ। हउँ बालक नढ्ढे तेरी अंस, सरबंस बेपरवाहीआ। तूं रावण सँघार मारे कंस, दुर्योध्न माण मिटाईआ। कलयुग वेख दुखी जीव जंत, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। तैनूं किसे नहीं मन्नणा फिर श्री भगवन्त, जे भगतां ना होवें सहाईआ। जे मालक सब दा कन्त, लख चुरासी सेज हंढाईआ। उठ वेख आपणा अन्त, अन्तष्करन जीव सुध ना कोए रखाईआ। भरमे भुल्ला पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी डोरी लए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ फड़ लै डोरी, सृष्टी वाग तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग वेख रैण अन्धेर घोरी, पल्लू सारे आए छुडाईआ। तेरे प्रेम प्यार दी चढ़ के आए घोड़ी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीन मज़्हब दी शरअ छड्ड के बणा इक्को जोड़ी, जोड़ा तेरे नाल रलाईआ। तेरे दर बहि के करीए बौहड़ी बौहड़ी, उच्ची कूक कूक मारन धाईंआ। जिस ने सेज बणाई रूड़ी, तन माटी ख़ाक हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निधान फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर

पैगम्बर कहिण उठ वेख लोक, लुक्यां कम्म रास ना आईआ। सच्चा गाए ना कोई सलोक, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। तेरी मंज़ल सके कोई ना पहुंच, मन्दिर दर ना कोए खुल्हाईआ। सारे नकारे हो के करन खोज, वणज वणजारा बण के दर मंगण कोए ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ असां लेखा लिख्या पूरब सोच, तेरे इशारे, नाल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला दे मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरी ख़लक रुस्सी, रुट्ठयां सके ना कोए मनाईआ। फिरी दरोही चारे गुट्ठीं, दहि दिशा किसे ना ढोईआ। जो दौलत नाम भण्डारा जुग जुग वंडदा रिहों मुट्ठी, कलयुग ख़ाली सारे बैठे कराईआ। सोभावन्त सुहाए ना कोए रुत्ती, छे रुत्तां नैण शरमाईआ। सवाणी फिरे ना कोई अड्डी उच्ची, जिस कन्त कन्तूहल घर मिल्या बेपरवाहीआ। बिन गोबिन्द भाग ना लाया किसे पुत्तीं, प्रीतम प्रेम ना किसे जणाईआ। तेरी प्रीती इक्को सुच्ची, जो सूख़म अस्थूल कारण तिन्ने दए वड्याईआ। सो भगत भगवान सुहञ्जणी वेले नाल आ के ढुकी, नेड़े हो के रही सुणाईआ। गुर अवतारां दी लड़ी मुक्की, मुकम्मल मालक हरि अख्वाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी दूती, दो जहान संदेश सुणाईआ। मन वासना रहिण ना देवे लुच्ची, ठगौरी ठग्ग कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण क्यों रख्या ओहला, आलम इलम समझ ना आईआ। प्रभू तेरा सब तों वक्खरा चोला, चोली आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरा नाम अनौखा ढोला, राग नाद रहे जस गाईआ। धन्न भाग सच दुआर धुर दा खोला, आपणा हुक्म वरताईआ। नाम दृढ़ा के इक अनमोला, गुरमुख अनमुलड़े लाल दिते बणाईआ। बेपरवाह बण के आइयों तोला, कंडा आपणे हथ्थ उठाईआ। इस विच पावे क्या कोई रौला, झगड़े सारे रिहा मिटाईआ। नाम शब्द दा मार पौला, पाज़ी गाज़ी सारे दएं मिटाईआ। जन भगतां कर के भार हौला, हरि जू आपणे कंध उठाईआ। दे वड्याई उपर धौला, धरनी ख़ुशी वखाईआ। जो पूरब कीता कौला, सो कौल वांग अजीब दित्ता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख सृष्टी सड़दी, अग्नी तत तपाईआ। तेरे कोलों मूल ना डरदी, भय भउ ना कोए वखाईआ। मैं मैं हउँ हउँ चार कुण्ट करदी, तूंही तूं राग ना कोए अल्हाईआ। गढ़्ह हँकारी कलमा पढ़दी, ममता मोह विच वड्याईआ। तेरे प्रेमीआं नाल प्रीतम अग्गों लड़दी, कूक कूक करे सुणाईआ। मंज़ल पौड़ी सच ना चढ़दी, गृह बहि मन्दिर ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान कहे सुणो गुर अवतार, पीर पैगम्बर धीर धराइंदा। कल कल्की आया अवतार, झलक निराली इक वखाइंदा। दो जहानां बण के सांझा यार, अर्श फर्श वेख

वखाइंदा। कुदरत कादर करे प्यार, करता आपणा रंग रंगाइंदा। मुरीद मुर्शद लए उठाल, दीद ईद चन्द चमकाइंदा। लेख चुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर बहाइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब तोड़ के डाल्ह, बूटा आपणा फेर लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप जणाउँदा ए। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, शब्द अनादी नाद वजाउँदा ए। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाउँदा ए। निरगुण निरवैर निराकार अछल अछेदा, पड़दा ओहला आप उठाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा राह आप जणाउँदा ए। धुर दा मार्ग इक जणावांगा। साजण हो के वेख वखावांगा। राजन हो के हुक्म मनावांगा। ताजर हो के धुर दा वणज करावांगा । बहादर हो के सूरबीर अखवावांगा। उजागर हो के निर्मल जोत जगावांगा। कादर हो के कुदरत वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले मेल मिलावांगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आप दृढ़ाउँदा ए। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब स्वामी आख सुणाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आपणे हथ्थ वखाउँदा ए। साची करनी आपणे हथ्थ रखावांगा। समरथ हो के खेल करावांगा। महिमा अकथ इक दृढ़्हावांगा । जो गुर अवतार पीर पैगम्बर आए दस्स, सब दे दस्तावेज़ खोल्ह खुल्हावांगा। पन्ध मुकावां नठ्ठ नठ्ठ, दो जहानां चरणां हेठ दबावांगा। सच धर्म दा खोल्ह के इक्को हट्ट, लख चुरासी वणज व्यपार दृढ़ावांगा। प्रेम प्यार दी रंगण चाढ़ के रंगां रती रत, रतन अमोलक हीरे गुरमुख आप प्रगटावांगा। अन्तर आत्म दे के धीरज जत, सति सन्तोख़ झोली पावांगा। अन्तिम कक्खों करके लख, लखां विच्चों बाहर कढावांगा। जिन्हां नूं कोई ना सके परख, सो परखे होए आपणे भगत बणावांगा। लेखा चुका के सोग हरख़, चिन्ता ग़म सर्ब मिटावांगा। साहमणे हो के दे के दरस, दर्दी हो के दर्द आपणी झोली पावांगा। जिन्हां दी पुट्ठी हो गई नरद, तिन्न्हां दा सार पाशा आप उलटावांगा। जिन्हां दा गोबिन्द देणा कर्ज़, उन्हां दी झोली सच भरावांगा । जो जन्म कर्म दे रहे भटक, तिन्हां दी भटकणा मेट मिटावांगा। जो अद्ध विचकारे रहे अटक, तिन्हां दी मंज़ल पन्ध चुकावांगा । गुरमुखां मार्ग उत्ते चलावां सिध्धा निधड़क, चार वरनां इक्को राह वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावेगा। हरि स्वामी वेख वखावेगा। अन्तरजामी दया कमावेगा। शब्द अगम्मी बाणी आप पढ़ावेगा। सचखण्ड दी दस्स के सच निशानी, मार्ग इक जणावेगा। अमृत आत्म प्या के ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिरावेगा। लेखा मुका के चारे खाणी, चारे बाणी पन्ध मिटावेगा। मेहरवान हो सूरा सरबंग, आपणे आपणी गोद उठावेगा। ओढन दे के ढके नंग, भुक्ख्यां नंगयां रंग रंगावेगा।

जिवें माण दित्ता शब्दी साचे चन्द, गुरमुख सतार फ़लक उत्ते आप चमकावेगा। हौली हौली अंदर वेखे लँघ, पलँघ बैठ साची सेज सुहावेगा। शब्द अनाद वजा मृदंग, सुरत सवाणी आप उठावेगा। गुरमुख गलवकड़ी पा के पाए आपणी ठंड, अग्नी तत बुझावेगा। पुरी अनन्द नालों दे के आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों दरसावेगा। राम रहीम सदा बख्शंद, कान्हा कृष्ना धुर दी बंसुरी नाम सुणावेगा। जन भगतां पिछला मुका के पन्ध, अग्गे पैंडा ना होर रखावेगा। जिन्हां नूं आपणे नाल लया गंढ्ढ, तिन्हां दी गंढ्ढ ना कोए तुड़ावेगा। गुरमुखां पूरी कर के पिछली मंग, अग्गे मंगलाचार सुणावेगा। जिस साहिब दा आदि जुगादी इक्को छन्द, सो संसयां विच्चों बाहर कढावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहार मात वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजावेगा । ब्रह्मण्ड खोज खुजाएगा। दूई द्वैती रोग चुकाएगा। चिन्ता सोग सर्ब मिटाएगा। जन्म कर्म दा पिछला विजोग, अग्गे रहिण ना पाएगा। जिन्हां नाल कीता धुर संजोग, अन्तिम आपणी सेज बैठाएगा। दे के दरस इक अमोघ, पूरब हरस मिटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक वेख वखाएगा। धुर दा मालक वेखण आया ए। जिस नूं बालक पिता जननी ना कुक्ख टिकाया ए। जिस दी माता पिता दए कोए ना सुख, सेवादार वंड ना कोए वंडाया ए। ना माणस ना मनुक्ख, देवतयां विच्चों बाहर बेपरवाहया ए। कलयुग अन्तिम बदल के आपणा रुख़, रुख़सत गुर अवतारां पीर पैगम्बरां रिहा दवाया ए। जो जुग चौकड़ी सचखण्ड दवारे बैठा रिहा चुप्प, सो चुप चुपीता साहिब अनडीठा अनडिठड़ी कार कमाया ए। गुरमुख वेख आपणे सुत, सुत्यां लए उठाया ए। दर दर घर घर आ के रिहा पुच्छ, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाया ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वडियाया ए। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी वड्याई वड्डी, वड्डयां विच्चों नज़री आईआ। तूं भाग लगाया बीसवीं सदी, वारी घोली घोल घुमाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार आपणी लँघ के हद्दी, पिछले लेखे दए चुकाईआ। पुश्त दर पुश्त गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो चलावणहारा यदी, यके बाद दीगरे इक दूजे दे पिच्छे लोकमात घलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना रिहा रचाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ तेरी रचना सच, सच सच विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां अंदर रिहों वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तैनूं मिल के दिलदार जावण हस्स, दिल दी कहाणी देण समझाईआ। तूं ओन्हां वल लईं तक्क, जो बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे हथ्थ विच हकीकत हक, हकूक रिहा वरताईआ। जन भगतां दे के ब्रह्म मत्त, विद्या ब्रह्म दएं समझाईआ। सच दवारे हरि निरँकारे तेरा सारे गाईए जस, सिफ्तां नाल सालाहीआ। तूं पुरख अलख अगोचर स्वामी समरथ, सति सच तेरी सरनाईआ। अन्त चरण कँवल जाईए ढठ्ठ, ढहि

ढहि शुकर मनाईआ। वेखीं अग्गे ना होवीं साथों अड्ड, अड्डरा राह ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब दयाल दए दृढ़ाईआ। गुर अवतार इक्को दृढ़ विश्वास, विश्व धार जणाइंदा। जिस दे नाल कोई ना होए उदास, हैरानी विच ना कोए आइंदा। सब दा सांझा देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए आख, तिन्हां अक्खरां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवणहारा सच सुगात, सुगंधी आपणा नाम विच भराइंदा।