पुस्तकालयभाग १७

३ अस्सू २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू

सति धर्म कहे सुणो गुर पीर, दर साचे सच जणाईआ। चार कुण्ट मैनूं कोई ना देवे धीर, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मैं वेखी हद्द अख़ीर, आख़र पन्ध मुकाईआ। तुहाडी चली ना कोए तदबीर, लेखा मुक्कया थाउँ थाँईंआ। अमृत बख्शे ना कोए ठंडा सीर, रस सच ना कोए चवाईआ। मेरा नाता तुट्टा नालों शाह हकीर, हकीकत दयां जणाईआ। मेरी कीमत ना कोई होया नाचीज़, चीक चीक सुणाईआ। तन वस्त्र भूषन लथ्थे दिसे ना कोए कमीज़, पगड़ी सीस ना कोए टिकाईआ। मैं लँघ के अगली दहिलीज़, दिल दी कहाणी रिहा सुणाईआ। मैनूं सच पुच्छो आउँदी इक्को रीझ, सदा सच विच समाईआ। प्रेम प्रीती अंदर जावां भीज, भिन्नड़ा रंग रंगाईआ। कल्मयां नाल सुणां सच हदीस, नाम नाल शब्द शनवाईआ । अन्तिम मेरी लग्गी पीठ, बलहीण रिहा कुरलाईआ। साचा दिसे ना कोई गीत, सोहला सो ना कोए सुणाईआ। संगी छड्ड गए बण के मीत, सज्जण बैठे मुख भवाईआ। झगड़ा वेख्या मन्दिर मसीत, मठ्ठ वाले देण दुहाईआ। नेत्र रोवण ऊँच नीच, हस्त कीट होई जुदाईआ। जनता कबाब चढ़दा वेख्या सीख, देगां विच उबलाईआ। सति सति दी गई रीत, रीतीवान बैठे मुख छुपाईआ। मैं किस दर तों मंगां भीख, कवण होए अन्त सहाईआ। तुसीं गुर अवतार पीर पैगम्बर सदा सरजीत, जम्मण मरन विच ना आईआ। मैं तुहाडे उत्ते जावां पतीज, मैनूं सच दयो समझाईआ। किस दर मिले अगम्मी प्रीत, प्रीतम आपणी गोद उठाईआ। मैं सदा सदा सद करदा रिहा उडीक, लोचण अक्ख उठाईआ। मैनूं याद पिछला नगारा वज्जया रणजीत, सोहणी आवाज़ अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, की आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार कहिण सुण धर्म सति, सति सच दृढ़ाईआ। धुर दी वेख इक्को मति, ब्रह्म मति वड्याईआ। चार कुण्ट ना उठ

उठ नस्स, दहि दिशा ना दौड़ वाहो दाहीआ। मित्र सखाई वेख सख, सज्जण बेपरवाहीआ। जिस दी निराली अनोखी अक्ख, जगत नैणां बाहर टिकाईआ। सो साहिब होया प्रतख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सब दे पड़दे रिहा ढक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओस दे चरणां जा के ढठ्ठ, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणी हालत अंदरों दस्स, जगत जहालत दे जणाईआ। उह होवे तेरे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। साहिब सुल्तान सिर रखे दे कर हथ्थ, मेहर नज़र टिकाईआ। तूं इक्को गाउणा जस, धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। सति धर्म कहे मैं जांदा हां । वाहो दाही आपणा पन्ध मुकांदा हां। दर्शन कर के बेपरवाही, अंदर आपणा दु:ख सुणांदा हां। चार कुण्ट जो लग्गी काली शाही, सो दुरमति मैल धवांदा हां। पड़दा लाह के थाउँ थाँईं, नव नौ चार सर्ब समझांदां हां। निउँ निउँ लागां पाईं, चरण कँवल सीस टिकांदा हां। जे प्रभ सच्चा पकड़े बांहीं, बल आपणा फेर प्रगटांदा हां। जा के करां हाल दुहाई, दूहरा राग अलांदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सेवा इक जणांदा हां। गुर अवतार कहिण उठ उठ जा भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। दरस कर पुरख समरथ, शहिनशाह बेपरवाहीआ। सति सिँघासण रिहा सज, तख्त निवासी डेरा लाईआ। असीं ओसे दा करदे हज्ज, हुजरे बैठे सर्ब तजाईआ। ओसे दा जपदे जप, नाम निधान इक सुणाईआ। ओसे दे मन्दिर रहे वस, चरण कँवल मिली शरनाईआ। ओसे दी झोली पा के धुर दा हक, ओसे दर तों मंग मंगाईआ। उह देवणहार सब वल रिहा तक्क, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना जावे अक्क, हिम्मत हार ना हौसला ढाहीआ। जो सरनाई आ के जावे ढठ्ठ, तिन्हां फड़ फड़ गले लगाईआ। साचा दे के अगम्मी रस, रस अमृत जाम प्याईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा हो जावे वस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वसे किथ्थे, खेड़ा कवण सुहाईआ । उह बैठा केहड़ी कूटे पा के हिस्से, हस्ती आपणी आप छुपाईआ। जगत नेत्र किसे ना दिसे, रोंदी वेखी लोकाईआ। कीमत नाल किते ना विके, हट्टां विच नज़र किसे ना पाईआ। उह केहड़ी भूमिका टिके, सच सिँघासण इक सुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सन्त सुहेले वसदे जिथ्थे, जग्हा अगम्मी रहे जणाईआ। जिन्हां नूं चार जुग असीं मस्तक टिक्का ला के आए टिक्के, अन्तिम आपणे घर दे टिक्के लए बणाईआ। ना जाणे छोटे वड्डे निक्के, बृद्ध बालां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म कहे उह केहड़ी कूट, मोहे सच दयो समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण जिथ्थे ना होए जूठ ना झूठ,

कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ओथे ओस दे वसण सच सपूत, गुरमुख बैठण सोभा पाईआ। बाहरों दिसण पंज तत भूत, अंदर निर्मल जोत जोत जगाईआ। जिन्हां दे मन्दिर विच्चों कूड़ी क्रिया कर गई कूच, इक्को इष्ट देव नज़री आईआ। उहदा शब्द अगम्मी दूत, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दए जणाईआ। गुर अवतार कहिण उह धाम चंगा, चंगी तर्हां जणाईआ। जिथ्थे दिसे इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिथ्थे पार उतरे बिनां बन्दगीउँ बन्दा, बन्धन सारे रिहा तुड़ाईआ। लेखे लावे कुकर्मी गंदा, मेहर नज़र नाल तराईआ। प्रेम प्यार दा फेर के रंदा, दुरमति मैल दए धवाईआ। अन्तर आत्म कर के ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। ओथे मंगणी पए कोए ना मंगा, अनमंगी दोलत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक जणाए आपणा छन्दा, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। सति धर्म कहे मैनूं होई ख़ुशी, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। उह सेज सुहञ्जणी सुच्ची, जिस उपर डेरा लाईआ। जिथ्थे भगतां आवण जावण खेल मुक्की, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया जाए कुट्ठी, ममता मोह दए मिटाईआ। सुहञ्जणी सुहाए आपणी रुत्ती, रुत्त नाल महकाईआ। भाग लगाए जन भगतां पुत्तीं, पतिपरमेश्वर हो के होए सहाईआ। ग़रीब निमाणयां गोदी रिहा चुक्की, फड़ बाहों गले लगाईआ। जगत वासना कूड़ ना दिसे कुत्ती, सवाणी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण उठ वेख आपणा पन्ध, पाँधी रहे जणाईआ। पिछला लेखा मुक्के तन्द, धुंदल दए गंवाईआ। जा के वेख अगम्मी चन्द, गुरमुख बैठे सोभा पाईआ। अंदर ढोला गाउँदे सोहँ छन्द, तूं मेरा मालक बेपरवाहीआ। ओन्हां मिलदा इक अनन्द, रस साचा दए समझाईआ। ज़ात पात दी ढाह के कंध, भाण्डा भरम भनाईआ। पहलों ओन्हां नाल मिल के बणौंणा सच्चा संग, संगी साथी इक्को नज़री आईआ। अंदर रखणा ना कोए घमंड, हंगता विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सति धर्म कहे मैं जावांगा। साची करनी कार कमावांगा। गुरमुखां दी सरनी जा के सीस निवावांगा। जिस तरनी उह सोहणे तरे, ओहो पुच्छ पुछावांगा। जिस दी किरपा नाल ना जन्मे ना कदे मरे, बन्धन सर्ब मिटावांगा। सच दवारे जिस दे खड़े, धूढ़ी टिक्का ओथे ख़ाक रमावांगा। जो भगतां ढोले पढ़े, उन्हां नाल मिल के गावांगा। सच दहिलीज़ लँघ दरे, दरवाज़ा इक्को वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखावांगा। गुर अवतार कहिण उठ छेती दौड़, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जिस नूं कहि के आए ब्राह्मण गौड़, सो पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस नूं नेत्रां नाल तक्कदे रहे कर के ग़ौर, गहर

गम्भीर नूर ख़ुदाईआ। जिस दी बिध अवर ते और, अवस्था समझ किसे ना आईआ। सो स्वामी रिहा बौहड़, ठाकर हो के ठोकर इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं चलया हां, आपणा पन्ध मुकावांगा। जिन्हां सच दवारा मल्लया है, तिन्हां दा दर्शन जा के पावांगा। जिन्हां दे अन्तर आत्म रलया है, ओन्हां विच मिल के ख़ुशी रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच वर, दर ओस दे मंग मंगावांगा। सति धर्म आया दुराडा, दूरन दूरन पन्ध मुकाईआ। जन भगतां कहे मैं वीर तुहाडा, छोटा वड्डा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुरू दवारे कठ्ठा मिल के सब ने खाधा, अमृत मुख चवाईआ। सच पुच्छो पिता गोबिन्द पुरख अकाल दादा, दहि दिशा इक्को नज़री आईआ। तुहाडा मेरा झगड़ा काहदा, कल कल्की होया सहाईआ। तुसीं ओस दा गाओ रागा, मैं उसे नूं रिहा ध्याईआ। तुसीं रो रो कूक मारो वाजां, मैं हौकयां नाल सुणाईआ। तुसी हँस बणे कागा, मैं माणक मोती चोग तुहाडी झोली पाईआ। दोहां दा प्रीतम माही इक्को कन्त सुहागा, शहिनशाह शहिनशाहीआ। जिस दे दवारे आया भागा, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। एथे खेल अनोखा वेख्या डाहडा, अव्वलड़ी चाल नज़री आईआ। कोई पढ़े ना का खा गा घा, घर घर विच ख़ुशी वखाईआ। नाता तोड़ जगत के साधां, गुरमुख सद्दे दे दे रिहा बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म कहे मैं आया वेहड़े, गुरमुखां घर डेरा लाईआ। मैनूं लै चलो ओस डेरे, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। गुरमुख कहिण एथे बेड़े चढ़दे जेहड़े, ओन्हां आपणा आप दित्ता तजाईआ। जुग चौकड़ी रख के बैठे रहे वड्डे जेरे, अन्तिम मिल्या आपे आईआ। एथे चढ़न वाले होर औण बथेरे, भेखी पखण्डी फेरीआं पाईआ। पुरख अबिनाशी मालक धुर दे इशारयां नाल रेहड़े, ठेडयां नाल परे हटाईआ। जे स्वामी आप करे मेहरे, तेरी मुहब्बत साडे नाल जुड़ाईआ। फिर लै के तैनूं आपणे विच घेरे, फड़ बाहों नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं गुरमुखो प्रेम कमावांगा। मेरा धुर दा सच्चा नेम, नमक हराम हो ना मुख भवावांगा। मेरा वादा ओस नाल जेहड़ा बैठा कुण्ट हेम, हम ओस दी भेंट करावांगा। उह देवणहारा देण, दाता इक्को इक जणावांगा। मैं तुहाडे नाल मिल के आया लैण, लहिणा आपणी झोली पावांगा। तुहाडे नालों सज्जण चंगा नहीं कोई सैण, नाता तुहाडे नाल जुड़ावांगा। जिन्हां नूं लाड़ी मौत ना खाए डैण, ओन्हां नाल मिल के ख़ुशी मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहारा धुर दा वर, वर लै के आपणा आप परचावांगा। जन भगत कहिण सुण धर्म सति, सति देईए जणाईआ। असीं कदी नहीं किहा साडी वड्डी मति, सब कुछ

प्रभ दी झोली पाईआ। इक्को वार उस दे चरणीं सिध्धे हो के गए ढठ्ठ, वल विंग रिहा ना राईआ। एसे करके कर इक्ट्ठ, हरि आपणा जोड़ जुड़ाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाया उह मठ्ठ, जिस घर बैठा बेपरवाहीआ। नाम जपण दा रट्टा मुक्कया रट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दित्ता खुल्हाईआ। सति धर्म कहे मैं सेवादार, सच दयां जणाईआ। मैनूं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कर के ख़बरदार, दर तुहाडे दित्ता घलाईआ। वेखो छड्ड के सर्ब संसार, भज्जया आया वाहो दाहीआ। एहो जेहा खेल कदी नहीं खेलया मैं जुग चार, चौकड़ी बैठी नैण उठाईआ। वाहवा कर के सारे रहे पुकार, ख़ुशीआं ताल वजाईआ। वेख सच सच्चा दरबार, दो जहान ध्यान लगाईआ। जिस गृह बैठा आप निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले वेखे आण, आपणी कल धराईआ। बिन कल्मयों कर कल्याण, कायनात लेखा रिहा चुकाईआ। ओस दा सोहणा अगम्मा वेख मकान, बेपहचान दित्ता समझाईआ। सच प्रीती बख्श दान, दौलत इक्को झोली पाईआ। गुरमुख गुरसिख सारे ख़ुशी मनाण, धुर दा राग अल्हाईआ। मैं बाला नढ्ढा इक निधान, विच रलया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए जणाईआ। मैं चल के आया सच दवारे, प्रभ दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। मेरी सेवा लाए अपर अपारे, अपरम्पर आप दृढ़ाईआ। अबिनाशी खेल न्यारे, हरि करता आप जणाईआ। नाल समझाए शब्द इशारे, बिन सैनत अक्ख लगाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अंदर बण पनिहारे, धुर दा हुक्म मनाईआ। काया मन्दिर चढ़ चुबारे, महल अटल इक सुहाईआ। कूड़ी क्रिया निकले बाहरे, जूठ झूठ कर कुड़माईआ। सति धर्म दा बोल जैकारे, जै जैकार इक सुणाईआ । प्रितपालक प्रितपाल करे जग सारे, सृष्टी वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सेवा इक समझाईआ। सति धर्म कहे मेरी सेवा अच्छी, प्रभ साचे सच लगाईआ। गुरमुखां दी काया इक्को वसी, मनमुखां नाता दित्ता तुड़ाईआ। मेरी प्रेमण प्रेम प्रीती विच्चों उठ के हस्सी, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। साहिब साचे गावां जसी, जस इक्को गाईआ । मेरा नाता जुड़या नाल उहनां जिन्हां कोई ना खाधी डड्ड मच्छी, मज़लस करन बेपरवाहीआ। उहनां दी चिन्ता ग़मी लथ्थी, हरख़ सोग नेड़ ना आईआ। हंगता वाली क्रिया कूड़ी ढठ्ठी, उच्च मनारा रहिण कोए ना पाईआ। उह पढ़ के इक्को पट्टी, पटने वाला रहे मनाईआ। जिस नूं मिल के कोई ना देवे चट्टी, चेटक अवर ना कोए लगाईआ। नाम प्यार प्रेम नाल तन माटी ख़ाक जाए रती, रतन अमोलक गुरमुख लए बणाईआ। मैं ठाकर वेख्या तक्कया उह साहिब कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी गुरमुख निराली अनोखी सख़ी, मिल सज्जण ख़ुशी मनाईआ। ओहला पड़दा नहीं एह वेखां अक्खी, तक्कया हाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साची सेवा सति दवारे सति समझाईआ। सति धर्म कहे मैं साची सेव कमावांगा। प्रभ दाते दिती सब नूं सरन, सिर मस्तक चरण कँवल टिकावांगा। जन भगतां अंदर मिले चढ़न, घर बहि के ख़ुशी मनावांगा। मेरे नाल मिल के ढोला धुर दा पढ़न, मैं उहनां नाल मिल के गावांगा। दोहां दा इक्को बण जाए बरन, वरन गोत ना कोए समझावांगा। तूं मालक करनी करन, डुब्बदे पाहन पार करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लेखा धुर दवारे मंग मंगावांगा।

३ अस्सू २०२१ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू

सति धर्म कहे मेरी पई गंढ्ढ, प्रभ जोड़ी सच बणाईआ। जन भगतां मिल के होई ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ । मैं एहनां दा अंदरों कूड़ा करकट हूंझां गंद, सोहणी तरह करां सफाईआ। उहनां दा मालक इक बख्शंद, बख्शिश रिहा कमाईआ। सच सति दा चढ़ जाए अव्वलड़ा चन्द, जगत चन्न मुख शरमाईआ। इक दूजे दे मिलके लग्गे अंग, अंगीकार दया कमाईआ। प्रेम प्यार दा वेखीए अनन्द, मजीठी आपणा वेस वटाईआ। साचे अस्व चढ़ तरंग, तुरत भज्जे वाहो दाहीआ। जगत जहान वज्जे मृदंग, ताल इक्को इक शनवाईआ। वेखो पुरख अकाल तोड़नहारा बन्दी बन्द, बन्दना सच रिहा समझाईआ। जिस दा नित नवित कूड़ी क्रिया नाल जंग, युद्ध कर कर ख़ुशी मनाईआ। जिस दा मालक इक भुयंग, भुयंगी समझ कोए ना पाईआ। उह तज पुरी अनन्द, शब्दी आपणा भेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी खेल खिलाईआ। सति धर्म कहे मेरा जुड़या जोड़ा, जोड़ी जगदीश बणाईआ। अग्गे होवे ना कोए अजोड़ा, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। अबिनाशी करता देवे धुर दा घोड़ा, शाह सवारा होए सहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा विच अटकाए ना कोई रोड़ा, रुढ़्हदे जांदे वेख वखाईआ। प्रभ मिलण दा वक्त सब तों थोड़ा, लख चुरासी विच्चों मानस जन्म नज़री आईआ। गुरमुखो तुहाडी रीस की करे चन्द चकोरा, मिसल दे मिसाल ना कोए समझाईआ। लेखा चुक्कया अन्ध घोरा, मन घुरकी लै ना कोए डराईआ। नाता तुट्टया खोटे चोरां, ठग्गां कोलों लए बचाईआ। आपणे प्रेम दी बन्न्ह अगम्मी डोरा, डोरी आपणे नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बणा के बांका छोहरा, शोहरत नाल दए वड्याईआ। सति धर्म कहे मेरा वेला बन्दन, हरि बन्दगी इक जणाईआ। प्रीती विच्चों प्रेम दी तन्दन, इक्को इक समझाईआ। निरगुण सरगुण बण के संगण, सगला संग वखाईआ। जन्म कर्म दी तुटी आया गंढ्ढण, विछड़े रिहा मिलाईआ।

दीन दयाल दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ के रंगण, मग्न आपणे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सति धर्म कहे मैनूं मिल्या वसीला, भगत नाल कुड़माईआ। हरिसंगत वेखी धुर दा कबीला, कामल पुरुष रिहा बणाईआ। जिन्हां नूं पार लँघण वास्ते करना पए ना कोए वकीला, मलाहगीर ना कोए वखाईआ। जिन्हां दी बदले ना कोए दलीला, दलील दा मालक इक अख्वाईआ। उह शहिनशाह छैल छबीला, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल आपणी रिहा समझाईआ। सति धर्म कहे जुड़या नाता, नातवां नज़र कोए ना आईआ। दोहां दा पिता पुरख बिधाता, बिध आपणी दए समझाईआ। पिच्छे दस्सदे आए जोत में जाता, जात में जोत करे रुशनाईआ। आण के तक्कया नज़र आया पुरख समराथा, पृथ्मी आकाश आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखे खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक विच्चों पड़दा लाहीआ। धन्न वड्याई साडी पूरी कीती आसा, तृष्ना मेट मिटाईआ। आपणे नाम दा खोल्ह खलासा, ख़सूसीअत सच दिती समझाईआ। सच दवारे दए दलासा, दिलबरां हौसला दित्ता वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस अमृत जाम प्याया बाटा, सो आपणा घर वखाईआ। सति धर्म कहे मोहे चाउ घनेरा, घड़ी घड़ी वज्जे वधाईआ। प्रभ ठाकर मिल्या मेरा, मेहर मुहब्बत करे सच गुसाँईंआ। मैं वेख्या उस दा चेहरा, गुरमुख सोहणा नज़री आईआ। जिसदा बिन वञ्झ मुहाणे तरदा बेड़ा, किशती नईआ नज़र कोए ना आईआ। उहदा सोहणा वसदा धुर दा खेड़ा, दीवा बाती कमलापाती अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। उथे कदे ना होए अन्धेरा, रैण रूप ना कोए वटाईआ। कूड़ी क्रिया पवे ना घेरा, हंगता गढ़्ह ना कोए वसाईआ। उथे साचे सन्तां लग्गा डेरा, जो सतिगुर पुरख अकाल मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल वखाईआ। सति धर्म कहे मैथों आ के कोई पुच्छे, मैं सच दयां समझाईआ। वेखो जिहड़े गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नालो रुस्से, उह प्रभ ने लए मिलाईआ। एह सोहणे हीरे सुच्चे, लोकमात कीमत सके ना कोए चुकाईआ। एह उहनां नालों उच्चे, जो अठ्ठे पहर समाधीआं विच ध्याईआ। एहनां दे मंज़ल पैंडे मुके, मुफ्त मिली वड्याईआ। एह प्रभ गोदी नींद गूढ़्ही सुत्ते, जिन्हां फेर ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी बणत रिहा बणाईआ। सति धर्म कहे मैं अंदर वड़या, गुरमुखां विच ध्यान लगाईआ। उथे पतिपरमेश्वर खड़या, साख्यात बेपरवाहीआ। मैं उस कोलों डरया, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उस हौली जेही मैनूं बाहों फड़या, पकड़ लया उठाईआ। आ वेख मेरे गुरमुख दा उह घरया, जिस घर विच घर रिहा सुहाईआ। जिस सोहँ ढोला पढ़या, तिस दा ढोल मृदंग आप वजाईआ।

उह हीरा माणक मोती जड़या, जड़त मण्डल नालों सोभा पाईआ। रवि शशि उहनां दी चरणी दड़या, सिर सके ना मूल उठाईआ। जिन्हां पुरख अकाल स्वामी इक्को वरया, कन्त कन्तूहल रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । सति धर्म कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे उत्ते आईआ। वेखो केहड़ा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ । कोटां विच्चों थोड़े जिहे इन्सान, आपणी अंस समझाईआ। जिन्हां वास्ते कर तैयार अगम्मी बबान, धुर दी घाड़त लए घड़ाईआ । बेशक उह बुद्धी नाल अंञाण, सोझी आपणी दए वड्याईआ। प्रभू सतिगुर मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जो पिच्छे हो के गए कुरबान, तिन्हां दी कुरबानी लेखे लाईआ। उह सब तों वड्डे बणा महिमान, सेवक हो के सेव कमाईआ। हथ्थ फड़ा धर्म निशान, दो जहानां दए झुलाईआ। सिदक सबूरी बख्शी इमान, धुर दा अमल दए जणाईआ। गुरमुख होए ना कोई बेईमान, बेवा रूप ना कोए वटाईआ। घर वसेरा करे ना कूड़ शैतान, शरअ ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म सति कहे मैं वेख्या नज़ारा, बेनज़ीर आप जणाईआ। जिथ्थे गुर अवतार पीर पैगम्बर करन मुज़ाहरा, इक्को राग सुणाईआ। उथे ना कोई चन्द ना सतारा, सूरज करे ना कोए रुशनाईआ । इक इकल्ला बैठा एकँकारा, मजलस ला के बेपरवाहीअ। जन भगतां देवे सच प्यारा, प्रेम प्रीती इक बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखे गुरमुख मिलदे, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ । आपणी दृष्टी विच कदे ना हिलदे, सृष्टी लाज ना कोए जणाईआ। ओन्हां दे लेखे मुक्के तीजे तिल दे, जगत जहान तिलक कोए ना जाईआ। एह खेल अगम्मी दिलबर दिलदार दिल दे, जो दिल विच आपणी दलील दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं सुणया बोल, अनबोलत आप जणाईआ। जन भगतां अंदर कुण्डा खोल्ह, बन्द खिड़की पड़दा लाहीआ। सति सरूपी आ के कोल, हौली जेही समझाईआ। देवां वड्याई उपर धौल, धरनी सोभा पाईआ। पड़दा चुकावां तेरा ओहल, द्वैती डेरा ढाहीआ। कोई समझ ना सके पांधा रौल, पंडत मिले ना कोए वड्याईआ। जो निहकर्मी कीता कौल, इकरार पूरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा बेपरवाहीआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या महल्ल, दीवा बाती इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि सदा अटल, साचा धाम इक सुहाईआ। जिथ्थे अगम्मी दीपक रिहा बल, तेल बाती ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा लेखे लाईआ। सति धर्म कहे मेरा गुरमुखां नाल मिलाप, हरि करता आप कराईआ। दोहां दा सांझा हो जाए जाप, इक्को राग अल्हाईआ।

पुरख अकाल मिल्या बाप, वड पिता वड्डी वड्याईआ । जिस दा कदी ना तुट्टे साक, नाता अवर ना कोए वखाईआ। सो स्वामी नज़री आवे साख्यात, ज़ाहर हज़ूर हो के रिहा समझाईआ । जन भगतो मन्नो सच्ची बात, पति परमेश्वर मनौंणा ध्याउणा चाँईं चाँईंआ। अन्तिम तुहाडे विच मिलावे आपणी ज़ात, जोती जोत जोत समाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा कोटन कोटि मनुष जन्म दा पूजा पाठ, प्रभ दे दर्शन तुल रहे ना राईआ। इक्को वार मेहर नज़र कर के पिछले लेखे सारे करे बेबाक, बाकी नज़र कोए ना आईआ। हरि स्वामी बड़ा चलाक, मालक चाकर हो के सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी एस दी सिफ्त दी करदी बात, कथा नाल दृढ़ाईआ। जिन्हां नूं दरस देवे प्रभ आप, घर आपणा मेल मिलाईआ। उन्हां किस दा करना जाप, किस नूं गा गा देण सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एहो खेल रख्या आपणे हाथ, जो कदे कदे जुगो जुग गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दए समझाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या तरदा, गुरमुख विरला नज़री आईआ। जिस दा पल्लू प्रभ आप आ के फड़दा, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। उह मंज़ल ओस चढ़दा, जिसदा मालक हरि शहिनशाहीआ। उह लोकमात किसे कोलों ना डरदा, भय भउ ना सीस टिकाईआ। जल धारा विच कदे ना ठरदा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अक्खरां वाले गीत कदे ना पढ़दा, जिस नूं निरअक्खर दित्ता समझाईआ। उह खेल वेखे उस घर दा, जिस विच दीवा बाती करे रुशनाईआ। उहदा लेख चुक्के दीन मज़्हब शरअ दा, शरीअत विच ना करे कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए मिलाईआ। सति धर्म कहे मैं सुणी कहाणी, कहावत विच कदे ना आईआ। पहले गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणांदे गए धुर दी बाणी, बाण निराला आप चलाईआ। जिस दी समझ ना करे कोए पहचानी, बेपहचान करे लोकाईआ। गुरमुखां उत्ते करे मेहरवानी, आपणा भेव दित्ता खुल्हाईआ। चरण कँवल बख्श ध्यानी, अन्तर आत्म जोड़ जुड़ाईआ । इक्को पद दे निरबाणी, घर साचे लया बहाईआ। प्रभ गुरमुखां शान शौकत बणाई आपणी निशानी, निशाने आपणे नाल उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख वखाईआ। सति धर्म कहे वाकयाई उह घर सुच्चा, सुचयां विच्चों नज़री आईआ। जिथ्थे गुरमुख विरला सुत्ता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उथे पुरख अकाल गोबिन्द नूं कहे आ मेरया पुता, पतिपरमेश्वर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उथे कदे ना बदले रुत्ता, सूरज चन्द आपणा पख ना कोए वखाईआ। ओथे कदे ना आवे किसे ग़ुस्सा, रुसयां रिहा मनाईआ। पंज तत दा नहीं जुस्सा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ । उथे नहीं दाढ़ी मुच्छां, सीस जगदीस ना कोए रखाईआ। मात गर्भ ना कोई उलटा रुक्खा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। उथे गुरमुखां दा

पैंडा मुका, मौका मिल्या बेपरवाहीआ। आवण जावण दा नहीं भुलेखा, भरमे भुल्ली जगत लोकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर उजल करे मुखा, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगतो प्रभ सरनाई सब तों उत्तम श्रेष्ट सुक्खा, जगत सुख कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धारों आपे उठा, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ।

३ अस्सू २०२१ बिक्रमी सन्तोख सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू

सति धर्म कहे वेखी सोहणी भिूमका, भूपत भूप दित्ता समझाईआ। जिथ्थे लेखा मुक्कया तूं मैं का, मेरा तेरा इक्को नज़री आईआ। ओथे सागर वगे प्रेम प्यार दी नैं का, लहर लहर नाल टकराईआ। नाअरा इक्को बोलण जै का, पुरख अकाल मनाईआ। खाता प्रभ ने ओन्हां नूं दित्ता बै दा, वारस नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा चुकया लख चुरासी खै दा, ख़ालस आपणे नाल मिलाईआ। रोणा धोणा मुक्कया अग्गे हाए हाए दा, हौके विच ना कोए सुणाईआ। नाता चुक्कया चाचे ताए दा, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। मार्ग मुकया जगत राहे दा, रहिबर मिल्या बेपरवाहीआ। अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाएगा, बिन पढ़यां पार लँघाईआ। साची मंज़ल आप चढ़ाएगा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर साचे अन्त बहाएगा । जिस गृह दीवा बाती इक रुशनाईआ। सन्त सुहेले मेल मिलाएगा, जोती जोत समाईआ। एहो जेहा ठाकर फेर मिलण कदे ना आएगा नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी आपणा रूप ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होया सहाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या गहर गम्भीर, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा तत ना कोए शरीर, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। उह ख़ालस बेनज़ीर, ख़ालक मालक बेपरवाहीआ। मैं उस दी जन भगतां अंदर तक्की तस्वीर, जिस दा ख़ाका सके ना कोए समझाईआ। उह पीरां दा पीर, गुरुआं दा सतिगुर नाउँ धराईआ। उह शहिनशाह पातशाह इक अख़ीर, आख़र सब नूं हुक्म मनाईआ। उथे कोई लग्गी ना दिसे भीड़, गुरमुख विरले थोड़े थोड़े नज़री आईआ। जिन्हां दी बन्न्ही उस ने आप बीड़, बेड़ा कंध उठाईआ। पार कराए जगत लकीर, लाहनत टिक्का सब दे मगरों लाहीआ। अग्गे मार के आपणा ज़ंजीर, ज़ंजीर शरअ दित्ता तुड़ाईआ। साची बख्श इक तौफ़ीक, तबीअत सब दी ख़ुश रखाईआ। मुर्शद हो के बणया मुरीद, मुरीद हो के मुर्शद मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां

घर साचे करे दीद, दाअवे नाल आपणे नाल मिलाईआ। सति धर्म कहे मैं पिच्छे जाणदा रिहा प्रभ गूंगा, बोलण विच कदे ना आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे नाम दा दे के थोड़ा झूंगा, लोकमात हट दित्ता खुल्हाईआ। उह मारदे रहे उस दे नाम दा आ के हूंगा, मंत्रां नाल समझाईआ। फिर कहि के गए उह बेअन्त बेपरवाह वड्डा डूँग्घा, समुंद सागर हाथ किसे ना आईआ । उह पीर पैगम्बरां अंदर वड़ के कूंदा, शब्द नाल शनवाईआ। उह लख चुरासी बणदा सूंघा, वेखे थाउँ थाँईंआ। कलयुग अन्तिम सब दा करके कूंडा, कुण्डी खिड़की अंदर बन्द दित्ता कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लभ्भे किसे ना ढूंडा, ढूंडयां हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हथ्थ फड़े कोई ना खूंडा, खुडयां विच्चों सारे बाहर कढाईआ। जिस दा हुक्म दो जहानां करे मूधा, लोक परलोक दए उल्टाईआ। उस दा भेव केहड़ा दस्से गूझा, गुझी रमज़ ना किसे लगाईआ। पिपलां थल्ले बहि के लभ्भदा रिहा बुद्धा, बुद्ध आत्म नाल मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग प्रभू निक्कीआं निक्कीआं खेलां विच रिहा रुझा, आपणी रुची ना किसे समझाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण हो के होया उग्घा, उग्घण आथण ना वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारे दो जहानां इक वखा आपणा मुक्का, पंजे उंगला इक्को वार बन्द कराईआ। पीर पैगम्बर पीता भुल्ल गया हुक्का, उम्मत सारी दए दुहाईआ। गुर अवतार कहिण किथों प्रभू उठया सुत्ता, सुत्ती कला होर जगाईआ। जो साडे कोलों पुछदा पिछलीआं पुच्छां, लेखा मंगे थाउँ थाँईंआ। सारे मिल के कहिण एहदे नाल की करीए ग़ुस्सा, एहदे ग़ज़ब दी दो जहान दुहाईआ। जे लेखा वेखीए साडा पैंडा मुका, मुकावणहारा इक्को इक अख्वाईआ। हुण एस दा वक्त सुहेला ढुका, जिस नूं आए ध्याईआ। जिहड़ा सानूं बणांदा रिहा पुत्ता, पिता बण बण दया कमाईआ। हुण ओस दी वेखीए रुत्ता, रुतड़ी किवें महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल धुर दा रिहा कराईआ। सति धर्म कहे असीं सुणया प्रभ बोला, कन्नी सुणन कोए ना पाईआ। जन भगतां अंदर वड़ के वेख्या उह आदि जुगादि बणया रिहा विचोला, विचला भेव दए खुल्हाईआ। नाम जैकारा हरि निरँकारा सुणाए धुर दा ढोला, अडोल अडुल दए जणाईआ। चाकर सेवक दर्दी बणे गोला, दरवेश हो के वेख वखाईआ। ओस मालक कोलों काहदा ओहला, जो घट घट रव्या नज़री आईआ। जिस ने सब तों वखरा कलयुग अन्त सुणाया बोला, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जैकार कराईआ। एहो जेहा किसे अग्गे ना मिल्या तोला, अतोल अतुल बण के फेरा पाईआ। जिस दे तकड़ी वट्टे अंदर कोई ना रौला, मोहर आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि रिहा तराईआ। सति धर्म कहे असीं लग्गदी वेखी कुंजी, काया अंदरे अंदर लगाईआ। जन भगतां दे के आपणी पूंजी, धुर दी दौलत झोली पाईआ। हथ्थ

विच बाहरों फड़ के खूंडी, काया खुड्डे खोज खुजाईआ। बेशक पूजा पाठ नालों गुरमुखां नूं खाणी चंगी बूँदी, इक इक्क बूँद नाल बूँद बूँद टपकाईआ। खेल मुके हां हूं दी, हउमे ममता दए गवाहीआ। आवाज़ आवे तूं ही तूं दी, तूं मालक बेपरवाहीआ। जो काया सतिगुर चरण छूंहदी, सो छोहरे बाले नढ्ढे बृद्ध बाल पार कराईआ। प्रभ वेखण आया खेल बुत्त रूह दी, बुत्तख़ाने पूज ना कोए पुजाईआ। एह कहाणी नहीं जगत रसना मूँह दी, धुर दी गाथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मालक इक हो आईआ। सति धर्म कहे असां जगदी वेखी जोती, गुरमुखां अंदर डगमगाईआ। मंज़ल वेखी चोटी, पिछला पन्ध चुकाईआ । वासना रहे कोई ना खोटी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। सुरती पकड़ उठाए सोती, सुत्यां लया जगाईआ। गल लाए कमली कोझी, देवे माण वड्याईआ। आपणे मिलण दी बख्श के सोझी, सोहणा रंग चढ़ाईआ। खेल निराला करे प्रीतम चोजी, काया चोले रिहा बदलाईआ। आत्म रसीआ बण के धोबी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। सति धर्म कहे हरि ठाकर पाया, गुरमुखां मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं कैहिंदे दाई दाया, घर आपणी सेव कमाईआ। सच स्वामी बण के आया, आपणा फेरा आपे पाईआ। सोहणा ढोला इक्को गाया, शब्द अनादी राग सुणाईआ । त्रैगुण माया दए हटाया, तत्तव तत ना कोए लड़ाईआ। साचा मन्दिर इक सुहाया, घर घर विच करे रुशनाईआ। जन भगतां आ के दरस दिखाया, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। जन्म कर्म दा रोग मिटाया, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच सरनाई शरनगत इक समझाया, ब्रह्म मति दिती वड्याईआ। समरथ स्वामी फेरा पाया, कल कल्की नाउँ जणाईआ। सन्त सुहेले लए तराया, तारनहार होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बेड़ा पार कराया, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ।