३ अस्सू २०२१ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू
सति धर्म कहे जगदी वेखी जोती, गुरमुख काया मन्दिर सोभा पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दी अगम्मी निक्की कोठी, पुरख अबिनाशी लई बणाईआ। उथे पढ़नी पए ना पोथी, अक्खरां नाल ना कोए समझाईआ। मति ना होवे होछी, मन ना कोए चतुराईआ। साहिब सतिगुर सोई सुरत उठाई सोती, हरिजन सुत्ते आप जगाईआ। दुरमति मैल अंदरों धोती, निर्मल रूप वटाईआ। आत्म परमात्म दिती सोझी, शब्दी रमज़ लगाईआ। लेख चुका के जञ्ञू टिक्का धोती बोदी, बन्दगी आपणी
इक दृढ़ाईआ। भेव खुल्हे लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को घर वखाईआ। नाम संदेसा सच सलोकी, सोहला राग अल्हाईआ। ठाकर मिले अगम्मा मौजी, मज़लस आपणी विच बहाईआ। कोई गुरमुख हउमे दा रहे ना रोगी, ममता नेड़ कोए ना आईआ। बिन सतिगुर किरपा सच्चा बणे ना धुर दा जोगी, कोटन कोटि जुगीशर बैठे ध्यान लगाईआ। सदा सुहेला इक अकेला धुर संजोगी, जुग जुग भगतां मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म कहे वेख्या काया गृह, माटी काची नज़री आईआ। जिस घर स्वामी ठाकर बहे, निरगुण आपणा आसण लाईआ। उस दी सिफ्त शास्त्र सिमरत वेद पुराण की कहे, किताब मकतबख़ाने विच सके ना कोए छुपाईआ। दीन दयाल पुरख अकाल जो करनी सो कर कर रहे, करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। वस्त अमोलक नाम भण्डारा गुरमुखां काया अंदर दए, अनमुलड़ी दात वरताईआ। सो गुरसिख सज्जण सुहेला सतिगुर सरनाई ढहे, मस्तक धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला कहे, सोहँ सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा रिहा मुकाईआ। सति धर्म कहे अंदर वड़ के तक्कया, नज़री आया बेपरवाह। जिस मक्का मदीना छड्डया, हुजरयों बैठा मुख भवा, मन्दिरां मस्जिदां विच्चों नट्ठया, आपणा पन्ध मुका। जन भगतां अंदर वस्या, सच स्वामी डेरा ला। रैण अन्धेरी मेटे मस्या, मसला इक सुणा। आत्म मिल के परमात्म हस्सया, पारब्रह्म ब्रह्म साचा जोड़ जुड़ा। प्रेम प्रीती नाल आपणी दस्से कथया, दूई द्वैती डेरा ढाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण मेल मिला। सति धर्म कहे अंदर वेखी सच्ची सलाह, तूं सतिगुर आप जणाईआ। सन्त सुहेले नाल रला, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार बणा गवाह, पीर पैगम्बर शहादत दए भुगताईआ । जिन्हां मन्नया इक ख़ुदा, वाहिगुरू पुरख अकाल रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दए समझाईआ। सति धर्म कहे अंदर खेल अवल्ली, घर गुरमुखां नज़री आईआ। निरगुण जोत इक्को बली, दिवस रैण करे रुशनाईआ । ओथे मन्दिरा वांग वजाणी पए ना टल्ली, अनहद धुन आपणा राग सुणाईआ। वांग कलंदर पाउणी पए ना जली, नाम ख़ुमारी सच चढ़ाईआ। जिस रहिबर नूं राह विच लभ्भदा थक्क गया मुहम्मद अली, सो आलीशान गुरमुखां वेख मकान ख़ुशी मनाईआ । दो जहानां बण के बेली, बेले जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पार लँघाईआ। जिस दी वस्त अनोखी सदा नवेली, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओस दी आत्म इक सहेली, लख चुरासी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा देवणहार वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या खेल गुरमुख घर दा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। उथे अमृत झिरना झिरदा, नाभ कँवल उल्टाईआ। मेल होए विछड़े चिर दा, पछड़यां नाल
मिलाईआ। कीते कौल इकरारों कदे ना फिरदा, पूरे सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। उह भेव चुकाए घर थिर दा, सचखण्ड पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं तक्की ताकी, प्रभ सतिगुर आप खुल्हाईआ। जिथ्थे नज़री आया धुर दा साथी, साख्यात बेपरवाहीआ। उस नूं मन्नदे सारे कमलापाती, पतिपरमेश्वर सो अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उसे दी गाउँदे साख़ी, सुखना नाल सुणाईआ। उस दे अग्गे रिहा कोई ना आकी, अक्ल बुद्धि चले ना कोए चतुराईआ। उह मंज़ल चढ़ के बैठा अगम्मी घाटी, सच दवारे सोभा पाईआ। जन भगतां कलयुग अन्त मेटण आया अन्धेरी राती, अमावस रहिण कोए ना पाईआ। सच पत्रका देवे सच्ची पाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। सति धर्म कहे अंदर डूँग्घा राज़, रसना कहिण कोए ना पाईआ। जिस उत्ते किरपा करे प्रभ आप, मेहर नज़र उठाईआ। उथे लोड़ रहे ना कोई जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द चले ना कोए वड्याईआ। लेखा चुक्के जगत निमाज़, रोज़ा रख फाका मात ना कोए कटाईआ। जो साजण दित्ता साज, सो साजश कूड़ी परे हटाईआ। काया मन्दिर कर आबाद, इबादत इक्को दए दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तैनूं रखां याद, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। सति धर्म कहे वेख्या प्यार, प्रीती गुरमुख अंदर नज़री आईआ। जिथ्थे दूजा ना कोए विचार, मन उठ ना दहि दिश धाईआ। हउमे हंगता ना कोए ख़ुमार, कूड़ी क्रिया ना संग रलाईआ। जगत विद्या ना कोए बलकार, इक्को नाम ओट तकाईआ। सोहणा वस्त्र ना कोए शृंगार, नाम रंगत इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। सति धर्म कहे जन भगतां अंदर वेख्या इक पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। उस दा अनोखा अवल्लड़ा विच्चों रंग, जगत ललारी ना कोए रंगाईआ। उस दे थल्ले वज्जे मृदंग, हौली हौली आवाज़ सुणाईआ। उस दे उत्ते बहि सूरा सरबंग, शाह पातशाह आसण लाईआ। उस दवारे उह अनन्द, जिस अनन्द नूं अनन्द पूरी वाला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, गृह मन्दिर पड़दा लाहीआ। सति धर्म कहे वेख्या पड़दा लहिंदा, हरि सतिगुर परे हटाईआ। गुरमुख सच दवारे बहिंदा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। देव स्वामी अग्गों पैंदा, शब्दी शब्द राग अल्हाईआ। सन्त सुहेला चरणी ढहंदा, ढहि ढहि ख़ुशी मनाईआ। देवणहारा वस्त अगम्मी दान देंदा, सच भण्डारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच भेव खुल्हाईआ। सति धर्म कहे मैं खुल्हदा वेख्या दरवाज़ा, जन भगतां प्रभ जी दया कमाईआ। उथे वज्जदा वेख्या वाजा, अनाद नादी राग अल्हाईआ। उथे प्रेम
प्यार दा सुणदा रिहा साजा, सारंग सुरंगी कम्म किसे ना आईआ। भेव खोेल्लया पुरख समराथा, महिमा अकथ कथ्थ दृढ़ाईआ। जणाउँदा रिहा अगम्मी गाथा, धुर दी करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म देंदा वेख्या साथा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। बिन गोपी काहन पैंदी वेखी रासा, मण्डल मण्डप नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सति धर्म कहे गुरमुख अंदरों सोहणा, प्रभ सोहणी बणत बणाईआ। ना हस्सणा ना रोणा, ख़ुशी ग़म ना कोए रखाईआ। ना जागणा ना सौणा, आलस निंद्रा नेड़ कोए ना आईआ । रागी नादी राग ना गाउणा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। मन ख्याल ना बणाउणा ना ढाउणा, ढहि ढहि ढेरी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। इक्को परम पुरख परमात्म दर्शन पाउणा, दृष्टी इष्टी इक्को वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाईआ। सति धर्म कहे मैं गुरमुखां अंदर खुल्हदी वेखी खिड़की, सतिगुर पूरा आप खुल्हाईआ। मैं लग्गदी वेखी बिरती, बिरथा स्वास ना कोए जाईआ। मैं पड़दा चुकया वेख्या सुरती निरती, निज नेत्र होए रुशनाईआ। एह खेल अगम्मी पिर दी, पीआ प्रीतम होए सहाईआ। एह धार अनोखी निरवैर निर दी, निरँकार आप जणाईआ। कोट जन्म दी विछड़ी लख चुरसी विच फिरदी, साहिब सुल्तान आपणे लेखे लाईआ। मानस देह ना जाए बिरथी, बिरथा जन्म ना कोए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल जाणे सिर धड़ दी, पंज तत वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सति धर्म कहे मैं वेखी काया माटी, अंदर वड़ के फोल फुलाईआ। जिस विच मंज़ल डूँग्घी घाटी, रहिबर बैठा मुख छुपाईआ। अंदर रख बूँद स्वांती, कलयुग जीव रिहा तरसाईआ। चारों कुण्ट कर अन्धेरी राती, आपणा नूर बैठा छुपाईआ। जाम देवे ना बण के साकी, प्याला हक ना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या चालाक, जिस दी समझ कोए ना आईआ। उह लेखा जाणे रूह बुत्त ख़ाकी ख़ाक, ख़ालक मालक ख़लक ख़ुदाईआ। उह लहिणा देणा जाणे हिसाब, किताब आपणी बग़ल उठाईआ। उह वसे दूर नेड़े सच महराब, महबूब आपणा आसण लाईआ। मुरीद हो के मुर्शद देवे सच ख़िताब, ख़ता सब दी माफ़ कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दस्से इक आदाब, अदब नाल दए जणाईआ। सति धर्म कहे वेखे पैगम्बर पीर, मसलयां नाल करन पढ़ाईआ। चिट्टे उत्ते काली खिच लकीर, अल्फ़ ये दए समझाईआ। हरूफां नाल कर तहिरीर, तकरीर नाल जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम बदल ना सक्या कोए तकदीर, तदबीर आपणी ना कोए दृढ़ाईआ । सारे मन्न के गए सच ख़ुदा इक अख़ीर, आख़र मंज़ल बैठा बेपरवाहीआ। जिस दा लहिणा लेखा शाह
हकीर, हकीकत विच सुनवाईआ। उहदा नूर ज़हूर बेनज़ीर, मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझाईआ। सति धर्म कहे जन भगत चंगा, प्रभ सोहणा हट्ट खुल्हाया। जिस दे चरण चुम्मे गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती ध्यान लगाया। जिन्हां दे नाम वज्जदा जगत मृदंगा, शास्त्र सिमरत रहे सालाहया। उह पंजां तत्तां वाला नज़री आवे बन्दा, पुरख अबिनाशी बन्धना विच्चों पार कराया। घाट लगाए आपणे कन्ढ्ढा, साचा लेखा दए जणाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन साचे मेले सहज सुभाईआ। सति धर्म कहे मैं मित्र भगत, दूजा संग ना कोए रखाईआ। मेरा प्रेम प्यार नाता जगत, जीवण जुगत दयां दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म देवां साची शक्ति, शख्सीअत दयां समझाईआ। हरि मिलावा हरि दे वक्त, हिरदे हरि समाईआ। पड़दा लाह के अर्श फर्श, दूर दुराडा फैसला दयां मुकाईआ। जन्म कर्म दी मेट के हरस, हवस दयां बुझाईआ। जो सतिगुर विछड़े तड़पण विच तपश, तिन्हां अमृत मेघ नाम बरसाईआ। उहनां फड़ के उस घर लै जावां परत, जिस घर विच्चों चल के आईआ। झगड़ा छुट्ट जाए, उन्हां नरक स्वर्ग, दोज़क बहिश्त रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान विच रहे कोई ना फ़र्क, जोती जोत जोत समाईआ। सच दर सच विच्चों की कोई कढ्ढे अर्थ, अर्थां विच की करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरत्थया अपणी नाल रखाईआ।
३ अस्सू २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू
सति धर्म कहे मैं वेख्या खेल लुक दा, जन भगतां दया कमाईआ। नाता जोड़ के पिओ पुत्त दा, पिता पुरख अकाल गोद सहाईआ। उहनां पढ़ना पए ना कोई गुटका, जिन्हां गुट्टों फड़ के लया उठाईआ। लेखा चुकावे उल्टे रुक्ख दा, मात गर्भ ना फेर फिराईआ। एह लाहा माणस देह मनुक्ख दा, हरि सतिगुर मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले रिहा मिलाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या छुपदा, अंदरे अंदर डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर लुकदा, लुक लुक खेल खिलाईआ। भेव दस्से ना आपणी गुट्ठ दा, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। कर किरपा जिन्हां दयाल हो के तुठदा, पिछला लेखा वेख वखाईआ। उहनां वक्त सुहावे आपणी रुत्त दा, रुतड़ी नाल महकाईआ। जन भगतां सीस प्रभू नूं झुकदा, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। दोहां दा मंज़ल पन्ध इक्को वार मुक्कदा, कदम कदम
ना कोए तुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या नैण, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ । जन भगतां धुर दा सज्जण सैण, हरि करता इक अख्वाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी आवे लैण, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ । साची सिख्या आवे देण, करे सच पढ़ाईआ। नाता तोड़ के भाई भैण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। वहिण ना देवे डूँग्घे वहिण, पार किनारा इक समझाईआ। नुकता मुकाए ऐन ग़ैन, अक्ख इक्को इक खुल्हाईआ। नाम कसवटी दे रसैण, रस्ते साचे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला सहज सुभाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखी कला चढ़दी, आवण जावण समझ कोए ना आईआ। उथे एकँकार इक्को दर्दी, दुखियां दर्द रिहा मिटाईआ। अक्खर रसना ज़बान कोए ना पढ़दी, कलमा सके ना कोए जणाईआ। एहो खेल प्रभू असचरज दी, अचरज लील्हा आप वरताईआ। रचना रच के नार मर्द दी, लख चुरासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल अगम्म अथाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ खेल अगम्म, अलख अलखना आप कराइंदा। जुग जुग भगतां बेड़ा बन्न्ह, मार्ग धुर दे आप वखाइंदा। सचा राग सुणाए कन्न, बिन अक्खरां आप पढ़ाइंदा। नाम भण्डारा दे के धन, दौलत इक वरताइंदा। बिन चन्दों चाढ़ के चन्न, जोत नूर रुशनाइंदा। बिन मन्दिरों वसेरा करे अगम्मी छन्न, छप्पर इक्को इक वखाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, लोचन अन्तर इक खुल्हाइंदा। पंच पंचायण दे के डंन, डंका इक्को नाम वजाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्न्हणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सति धर्म कहे प्रभ भगतां मेला, मिलणी जगदीश कराईआ। घर सोहे गुरू गुर चेला, चेला गुरू रूप वटाईआ। दोहां इक्को सज्जण सुहेला, पुरख अकाल सर्ब सुखदाईआ। वसणहारा धाम नवेला, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सति धर्म कहे मैं हुंदी वेखी मेहर, मुरीदां उत्ते मुर्शद दया कमाइंदा। तारन लग्गा ना लावे देर, पलक अक्ख ना कोए झपकाइंदा। सच धर्म दे चाढ़ के बेड़, नईआ नौका इक तराइंदा। लख चुरासी विच्चों नखेड़, आप आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। पूरब लेखा दए नबेड़, अग्गे मंगण कोए ना आइंदा। नाता तोड़ के अण्डज जेर, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाइंदा। नाम रखा के शब्दी सिँघ शेर, भब्बक इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए धुर दा घर, जिस गृह आपणा आसण लाइंदा।
३ अस्सू २०२१ बिक्रमी बीबी बंती दे गृह पिण्ड धारड़
सति धर्म कहे मैं वेख्या जगदीश, जन भगतां अंदर नज़री आईआ। जिस दे छत्तर झुल्ले सीस, दो जहानां हुक्म वरताईआ। जिस दी सिफ्त करदे राग छत्तीस, खाणी बाणी दए वड्याईआ। जिस नूं गाउँदे तीस बतीस, रसना नाल मिलाईआ । जिस दा कलमा सच हदीस, नाम सति पढ़ाईआ। जिस दा वासा हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। उह वस्या धाम अव्वलड़े अनडीठ, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां दस्स के आपणा गीत, सोहँ ढोला दित्ता समझाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा दित्ता जणाईआ। अंदरे अंदर बदल के नीत, साची रीती दिती वखाईआ। बख्शिश करके चरण प्रीत, रहमत सच कमाईआ। नाम पदार्थ पाए भीख, भिच्छया इक वरताईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर रखदे गए उडीक, धुर दा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या सच दवार, गुरमुख अन्तर नज़री आईआ। जिथ्थे दीआ बाती जगे अगम्म अपार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द अनहद नाद वज्जे सच्ची धुनकार, आत्मक राग अल्हाईआ। बिन सखीआं मंगलाचार, सोहणा गीत अल्हाईआ। अमृत बरखे मेघला धार, अंमिउँ रस इक चवाईआ। साचे गृह करे प्यार, प्रीतम हो के गोद उठाईआ । कागद कलम ना लिखणहार, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सब तों निराला वक्खरा वसे बाहर, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। सति धर्म कहे मैं गुरमुख वेखे लाल, लख चुरासी विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां उपर साहिब दयाल, श्री भगवान होया सहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंज़ाल, पंच विकार परे हटाईआ। अमृत आत्म इक उछाल, झिरना धुर दा दित्ता झिराईआ। वस्त टिक्का के दीपक थाल, नूर जहूर करी रुशनाईआ। लहिणा चुका के काल महाकाल, चरण सरन दिती सरनाईआ। लेखे ला के काया माटी ख़ाल, तन मन आपणी झोली पाईआ। मात गर्भ तों कर बहाल, अग्नी तत दित्ता बुझाईआ। सच दुआर वखा सच्ची धर्मसाल, मन्दिर इक्को इक रुशनाईआ। जिथ्थे ना कोई शाह ना दिसे कंगाल, राउ रंक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं अन्तर पेख्या, आपणा ध्यान लगाईआ। जिथ्थे पुज्ज ना सके कोई मुल्ला शेख्या, पंडत पांधा लँघ कोए ना पाईआ। सो धाम अगम्मड़ा सच्चा सोहे देस्या, घर ठांडा नज़री आईआ। जिथ्थे ना कोई रूप रंग ना रेख्या, निराकर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला रिहा मिलाईआ । सति धर्म कहे मैं वेखे गुरमुख चुगदे चोग, हरि जू हरि हरि नाम चुगाईआ। पूरब जन्म दे मिटदे वेखे
रोग, रंगण इक रंगाईआ। दोहां मेले हुन्दे वेखे धुर संजोग, विजोगी रहिण कोए ना पाईआ। दीपक जगदे तक्के काया कोट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द नगारे लग्गदी वेखी चोट, धुर दा नादी नाद सुणाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार पारब्रह्म दी करदे वेखे करदे खोज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या करनी करता, पुरख अगोचर वड वड्याईआ। ना जीउदा ना कदे मरदा, सदा सति सरूप समाईआ। महल अटल अगम्म अथाह सचखण्ड दवारे खड़दा, उच्चे टिल्ले पर्बत वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जिस दा बरदा, बदली नित नवित रिहा कराईआ। दो जहान विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सीस चरणां धरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। एथे उथे निरगुण सरगुण करनी आपणी करदा, दूजा संग ना कोए बणाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी ढोला पढ़दा, पाठशाला जगत दए वखाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी घर घर दा, गृह गृह पड़दा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । सति धर्म कहे मैं वेखी प्रभ दी माया, बिन अक्खां नज़री आईआ। लख चुरासी जीव जंत जिस भुलाया, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। साध सन्त कीता हल्काया, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मात पित भाई भैण नाता दित्ता पुत्त तुड़ाया, साक सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। घर घर दर दर जूठ झूठ डेरा लाया, आसा तृष्ना बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलकाती वेख वखाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखे अंदर पंज चोर, घर घर आपणा डेरा लाईआ। सदा वसण अन्धेरे घोर, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। अठ्ठे पहर पावण शोर, घड़ी पल धीर ना कोए धराईआ। मन वासना कर के ज़ोर, मति मतिवाली देण गंवाईआ। जो हुक्म दे के गुर अवतार पीर पैगम्बर करनी गए होड़, सो किरत सर्ब कमाईआ। सुरत शब्द दा कर अजोड़, प्रकृती दित्ता मुख भवाईआ। मंत्र किसे ना फ़ुरे फ़ुरना फोर, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत माया दिती वरताईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या अंदर ठग्ग, चोर घर घर ठगोरी रिहा पाईआ। नौ दवारे रिहा भज्ज, जगत वासना नाल मिलाईआ। आसा तृष्ना लाउँदा फिरे अग्ग, जगत जीव ना कोए बुझाईआ। सति दवारा गया तज्ज, कूड़ कुड़यारे बहि बहि सोभा पाईआ। झगड़ा पा के गुरदवारे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, मक्के काअबे कलमा हक ना कोए पढ़ाईआ। जगत विकारे सृष्टी लई दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पल्लू गए छड्ड, सख़ा सखाई रहिण ना कोए पाईआ। सदी वीहवीं होए अड्ड, संगी
साथी संग ना कोए रखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख कर प्रगट, घट घट आपणी जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखा इक घर, घर सज्जण मेल मिलाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या ठीक, ठाकर स्वामी नज़री आईआ। जिस दा मार्ग सदा बारीक, जुग चौकड़ी जगत चलाईआ। जिस दा लेखा समझाए ना कोई तवारीख, मिसल विच मसायल ना कोए बणाईआ। जिस दा दारू रोग समझे ना कोई तबीब, तबीअत समझ किसे ना आईआ। सो वसणहारा सदा करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम उस दा खेल अजब अजीब, आजिज हो के सेव कमाईआ। जन भगतां दस्स इक तारीख, पतिपरमेश्वर रिहा मिलाईआ। मेहरवान हो के ला शरीक, शरक्त दूई रिहा गंवाईआ। परवरदिगार सांझा यार घर सज्जण मिले ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। ओस दे मिलण दी जन भगतां मिली तारीख, तरीके नाल रिहा जणाईआ। मन वासना अन्तर लए जीत, बसन्तर बाहर बुझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन लहिणा देणा झोली पाईआ। सति धर्म कहे मैं गुरमुख वेखां, गुर गुर दए वड्याईआ। जिन्हां दी बुध होई बिबेका, विवेकी रूप वटाईआ। तिन्हां दा मालक इक्को नेता, निज नेत्र नज़री आईआ। कोटन कोटि जन्म दे विछड़यां रखे चेता, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। करे प्यार जिउँ पुत्तां पिओ बेटा, गोद सुहञ्जणी आप सुहाईआ। घर आ के देवे लेखा, लेखणी बणे कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत साची रिहा कमाईआ। सति धर्म कहे मैं फड़या पल्ला, पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। प्रभ तैनूं कैहिंदे मीआं अल्ला, आलम इलम विच समझाईआ । जां तक्कया तूं इक इकल्ला, जां वेख्या घट घट नज़री आईआ। तेरा नाम अनोखा तिक्खा भल्ला, दो जहानां आर पार दए कराईआ। मेहर मुहब्बत प्रेम प्रीती नाल गुरमुख आत्म सल्ला, निशाना धुर दा इक लगाईआ। उह बिरहों वैरगी विछोड़े विच होया झल्ला, झलक तेरी वेखे चाँईं चाँईंआ। मेहरवान श्री भगवान शब्द सरूप तेरा दीपक इक्को बला, जगत अन्धेरा दित्ता मिटाईआ। भगत दवारे आ के खला, जन भगतां होए सहाईआ। जोती जोत आपे रला, नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत शब्द जुगती लए फड़, जगत डोरी हथ्थ ना कोए उठाईआ।
३ अस्सू २०२१ बिक्रमी बूटा सिँघ दे गृह पिण्ड एकलगंडा
सति धर्म कहे प्रभ वेखी कल उदासी, नव नौ चार हैरानी छाईआ। आत्म परमात्म बणे कोई ना साथी, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। रसना जिह्वा दे पूजा पाठी, धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत सरोवर घर नहावण कोए ना न्हाती, अठ्ठ सठ्ठ भज्जण वाहो दाहीआ। तेरी सूरत सच ना किसे पछाती, शास्त्र सिमरत वेद पुरान पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां दी मन्नी किसे ना आखी, मनमति आपणा रंग वखाईआ। तेरा रूप अनूप सति सरूप किसे नज़र ना आया इक इकांती, जगत तक्कण नेत्र कूड़ लोकाईआ। घर प्रकाश ना होया दीवा बाती, जगत दीवाली सारे रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई दे जणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेखी तेरी सृष्ट, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। बुद्धि जगत होई भृष्ट, सति सरूप ना कोए समाईआ। तेरा नज़र ना आए इष्ट, कोटन कोटि गुरू रहे मनाईआ। आसां रख के स्वर्ग बहिश्त, तेरा मन्दिर गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए समझाईआ। सति धर्म कहे साची चुक्की चूक, घर घर वैरानी नज़री आईआ। कलयुग अग्नी रही फूक, पंज तत मठ तपाईआ। जलदा वेख्या पंज भूत, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। नौ दवारे जूठ झूठ, रसना लोभ मोह हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दए पढ़ाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या कूड़, कलयुग घर घर नज़री आईआ। चतुर सुघड़ बणे मूर्ख मूढ़्ह, आपणी सुरत शब्द ना किसे मिलाईआ। सतिगुर मस्तक चरण ना लावे कोई धूढ़, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। माया ममता हउमे हंगता भण्डारा होया भरपूर, बिन तेरी किरपा खाली ना कोए कराईआ। रसना जिह्वा ढोला गाउँदे मुल्ला शेख़ मुसायक सूली चढ़या मनसूर, मनसूर सिख्या समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग दए वखाईआ। सति धर्म कहे मैं रिहा उडीक, सदी वीहवीं ध्यान लगाईआ। प्रभ लहिणा देणा चुका ऊँच नीच, ज़ात पात दे मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश पा भीख, भिच्छया आपणा नाम वरताईआ। अन्तर आत्म परमात्म कायनात कलमा दस्स हदीस, हज़रत धुर दी कर पढ़ाईआ। नाम अनमोला जगत विचोला दस्स ठीक, कूड़ा ठीकर भन्न भनाईआ। तेरा मार्ग नित नवित सदा बारीक, मंज़ल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्टी दृष्टी दे खुल्हाईआ। सति धर्म कहे मैं रखी तांघ, प्रभ तेरा ध्यान लगाईआ। स्वांगी हो के वरत स्वांग, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त जीव जंत हँस बुद्धि होई काग, काग वांग कुरलाईआ। सच सुच्च गए त्याग, जूठ झूठ लई प्रनाईआ। अन्तर आत्म तैनूं मारे ना कोई आवाज़, रसना कूक कूक
देण दुहाईआ। तूं साहिब स्वामी ग़रीब निवाज़, गुणवन्ता वड अख्वाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा राह तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे दास, सेवक चाकर नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख आपणा जग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। घर घर लग्गी दिसे अग्ग, तत्तव तत तपाईआ। बिन हरिनामे खाली होए हड्ड, गृह मन्दिर ख़ुशी ना कोए मनाईआ। सच धर्म दी क्रिया गए छड्ड, जगत विहारने कीरने रहे पाईआ। तेरी मंज़ल चढ़ के वेखे कोई ना हद्द, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, दर्दी हो के दर्द वंडाईआ । सति धर्म कहे तेरा खेड़ा रिहा उजड़, साची बस्ती नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव होए बुचढ़, छुरी ज़ब्हा हथ्थ उठाईआ । तेरे कल्मयों होए नमुकर, नाम सति ना कोए ध्याईआ। कुठा खा के करन शुकर, शुक्रिया विच लोकाईआ। तेरा इक्को सोहणा सच्चा सुच्चा पुत्तर, गोबिन्द गहर गम्भीर अख्वाईआ। जिस नूं चुक्कया गोदी कुच्छड़, अंगण आपणे लया बहाईआ। सो तेरी धारों आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरी आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तूं स्वामी मेहरवान, परवरदिगार इक अखवाइंदा। हक मुकामे तेरा निशान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। थिर घर तेरा इक ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी सच ज्ञान, निरअक्खर आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली डाहइंदा। भगत सुहेला हो के देवे दान, नाम भण्डारा इक वरताइंदा। सन्त सुहेले लए पहचाण, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। गुरमुखां दे के चरण प्रीती माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरसिख तेरी ओट इक तकाण, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। सदी चौधवीं नबी रसूल ईसा मूसा मुहम्मद सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। साबत रिहा ना किसे ईमान, मसला हल ना कोए वखाइंदा। चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ शरअ नाल लड़ाइंदा। फिरी दरोही बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिले पर्बत सोभा कोए ना पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दे इक दान, दाता तूं ही नज़री आइंदा। सति धर्म कहे मैं रोंदे वेखे पैगम्बर पीर, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तुध बिन देवे ना कोए धीर, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं सब दा होया अख़ीर, अक्खरां वाली मुक्की पढ़ाईआ। अगली जणाए ना कोई तदबीर, तकदीर सके ना कोए बदलाईआ। शरअ टुट्टण लग्गा ज़ंजीर, ज़रा ज़रा दए कराईआ। करे खेल गहर गम्भीर, ग़ुरबत सब दी मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सति धर्म कहे जगत नईआ डोले,
चारों कुण्ट झकोला नज़री आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साचा ढोला इक्को बोले, धुर दा राग सुणाईआ। पुरख अबिनाशी कीता इकरार कौले, सो वेला वक्त सुहाईआ। निरगुण हो के प्रगट होया उपर धौले, धरनी धवल दए वड्याईआ। जन भगतां भाग लगावे काया चोले, पंज तत मेला सहज सुभाईआ। शब्द जणाए अन्तर ओहले, अन्तर आत्म दए समझाईआ। सति सरूपी तत विरोले, नाम मधाणा इक्को पाईआ। गुरमुखां नेत्र इक्को खोल्हे, दोए लोचण बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख आपणा जग, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। नौ सत्त लगी अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। नौ दवारे सारे रहे भज्ज, भज्जण वाहो दाहीआ। कोई चढ़े ना उपर शाहरग, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। बिन मक्के काअब्यों पूरा ना होवे किसे हज्ज, हुजरा हक ना कोए वखाईआ। घर सुणे ना कोई अनहद, नादी नाद ना कोए वजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ गए थक्क, थकावट विच जगत लोकाईआ। घर स्वामी ठाकर परवरदिगार मिल्या ना पुरख समरथ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गृह मन्दिर हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आ जा मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। बजर कपाटी तोड़ जंदर, ज़िंदगी भगतां दए समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे कंदर, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जिस दे विच्चों नज़री आए ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा मण्डल, मण्डप बेपरवाहीआ। लेखा चुका जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज डेरा ढाहीआ। नाम अनोखी चाढ़ रंगत, रंग रंगीला इक रंगाईआ। दूजे दर गुरमुख कदे ना जाए मंगत, आसा मनसा पूर कराईआ। तूं बोध अगाध धुर दा पंडत, तेरी सिख्या बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादी मालक सच्चे सन्त, सतिगुर नज़री आईआ। तेरी महिमा अगम्म अथाह सदा बेअन्त, लेखा लिखे कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दे वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। हरिजन साचे जगा प्रभ, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, चारे खाणी खोज खुजाईआ। अंदर वड़ के सुणा दे छन्द, बाहरों शब्द पढ़ाईआ। आत्म नालों परमात्म जो होई अड्ड, प्रेम प्रीती नाल दे मिलाईआ। कूड़ी क्रिया काया अंदर मन्दिर विच्चों दे कढ्ढ, नाम खण्डा इक चमकाईआ। तेरा प्रेम निज तेरे नाल जाए हंढ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ुशी दे अनन्द, निम्रता विच तेरे अग्गे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जगत होया कूड़यार, कूड़ी क्रिया घर घर नज़री आईआ । ठांडा दिसे ना कोए दरबार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। माया ममता सृष्ट सबाई वध्या हँकार, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। एसे करके गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे अग्गे कर के गए पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कल कल्की लए
अवतार योद्धा सूरबीर बली बलकार, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चार, दो जहानां पावे सार, समरथ पुरख खोज खुजाईआ। जिस दे दर ते विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे भिखार, करोड़ तेतीसा धूढ़ मंगे शार, सीस सके ना कोए उठाईआ। उह ख़ालक मालक मेरा यार, बेपरवाह बेनज़ीर लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। कल्मयां विच्चों वसे बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर विच मेल मिलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरी लोड़, गुर अवतार पीर पैगम्बर ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख आपणी आपणे नाल जोड़, विछोड़ा जगत दए कटाईआ। तेरे हथ्थ अगम्मी डोर, शब्दी तन्द नज़र किसे ना आईआ। तूं शाह सुल्तान श्री भगवान दो जहानां रिहा दौड़, आवण जावण आपणा खेल खिलाईआ । नित नवित जुगा जुगन्त लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रस वेख्या मिठ्ठा कौड़, घट घट अंदर फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप प्या शोर, शौहर सके ना कोए मिलाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी सचखण्ड निवासी तक्क नाल ग़ौर, गहर गम्भीर लए अंगड़ाईआ। तुध बिन दिसे ना मालक कोई होर, होका देके रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जन साचे आ के बौहड़, बौहड़ी तेरे नाम दुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा जाणे ना कोई होर, अवरा सके ना कोए समझाईआ।