३ अस्सू २०२१ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरांँ
सति धर्म कहे प्रभ कर रक्षा, रक्षक तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे गए पिच्छा, सदी चौधवीं संग ना कोए निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भविख्तां विच दस्सदे गए पुरख अकाल पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी हर घट करे हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ऊँचो ऊँच वड नीकण नीका, रूप अनूप समझ कोए ना पाईआ। दरोही ख़ुदाए दो जहान श्री भगवान दिती सब ने पिठ्ठा, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जगत विकार कूड़ कुड़यार कलयुग अन्त किसे ना जित्ता, हार गई सर्ब लोकाईआ। तेरे नाम दा रस होया फिक्का, अमृत जाम ना कोए प्याईआ। जीव जंत साध सन्त मथ्थे टेकण पत्थर इट्टां, सिल पूजस ध्यान लगाईआ। तेरा रूप सति सरूप शब्द स्वामी किसे ना डिठ्ठा, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रभ दे माण वड्याईआ । सति धर्म कहे मैं की की दस्सां, तुध नूं हाल सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा जगत हँकारा विभचारा वेख्या अक्खां, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक नौ सत्त प्या रट्टा, झगड़ा सके ना कोए चुकाईआ।
तेरे प्रेम पतिपरमेश्वर अन्तर आत्म कोई ना रत्ता, रत्ती रत ना कोए सुकाईआ। भैण भाई साक सज्जण बणया कोई ना सका, सारे नाता गए तुड़ाईआ। खेल वेख्या तत अठ्ठां नौ दवारे मन वासना नच्चण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सच गुसाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या कूड़ नज़ारा, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। तेरा दिसे ना कोई प्यारा, नेत्र नैण ना कोए तकाईआ। काग़ज़ कलम शाही करन निमस्कारा, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। दीआ बाती गृह मन्दिर ना कोए उज्यारा, कमलापाती मेल ना कोए मिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तीर्थ तट लभ्भण वारो वारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिले पर्बत खोजण चाँईं चाँईंआ। पतिपरमेश्वर सति स्वामी तेरा नज़र ना आए किसे किनारा, हद हदूद वेखण कोए ना पाईआ। तेरा भेव अभेदा दस्स के गए गुर अवतारा, पीर पैगम्बर जगत पढ़ाईआ। कल कल्की नर नरायण लए अवतारा, अमाम इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा मुकामे हक सच घर बारा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जिस दा इक्को सुत दुलारा, शब्दी नाउँ रखाईआ। थिर घर वसे वसणहारा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे पनिहारा, सेवक सेवा इक जणाईआ। त्रैगुण माया देवणहार भण्डारा, पंज तत करे कुड़माईआ। खाणी बाणी खेल करे न्यारा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। नाम अगम्मी बोल जैकारा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडे वंड अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाह हरि करता आपणी कार कमाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसारा, आकाश पाताल ज़िमीं असमान गगन गगनंतर सोभा पाईआ। दे प्रकाश रवि शशि सूरज चन्न सितारा, सत्त सरोवर सागर सत्त नौ दवारा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मैं होया मुर्दा, कलयुग मिले ना कोए वड्याईआ। मेरा लेखा चुक्कया धुर दा, धरनी धरत धवल सोभा कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई शब्द भुल्लया गुर दा, गुरू गुरदेव स्वामी इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरे नाल पुरख अकाल कोई ना जुड़दा, जोड़ी सच ना कोए बणाईआ। मैं नेत्र तक्कां कलयुग बेड़ा रुढ़दा, नईआ नौका डोले रही खाईआ। लेखा चुके अवतार गुर दा, पैगम्बर बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सति धर्म कहे मैं होया बेहाल, बहबल हो के दयां दुहाईआ। कोई ना निभया मेरे नाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गया मुख छुपाईआ। जूह जंगल तेई अवतार कर कर थक्के भाल, ईसा मूसा मुहम्मद खोज खुजाईआ। नानक गोबिन्द दस्सया इक दलाल, दहि दिशा सच समझाईआ। सब दा ख़ालक मालक पुरख अकाल, परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा जलवा नूर जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां आपे सुरत संभाल, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा पड़दा लाहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेलण
खेल शाह कंगाल, ऊँचां नीचां आपणा हुक्म वरताईआ। सो साहिब धुर दा सुल्तान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक अख्वाईआ। सो जीवां जंता साधां सन्तां सब दा मालक वड्डा काहन, लख चुरासी गोपी रिहा हंढाईआ। प्रभ दर तेरे ते एसे कारण मंगां दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं मालक रामां दा राम, इमामां दा इमाम, आदि जुगादि भेव कोए ना आईआ। पीर पैगम्बर तेरा कल्मयां विच देंदे गए पैग़ाम, सुनेहड़यां नाल करन शनवाईआ। कोटन कोटि तेरे सिफ्ती रख के नाम, शास्त्र सिमरत वेद पुराण दित्ता लिखाईआ । दर सयदे तेरे करदे वेखे प्रणाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं बरदे बणा के रखे ग़ुलाम, चाकर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मोहे होया सोग, चिन्ता चिखा रही जलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कोए ना जाणे तेरा जोग, गेरू कपड़े सारे रहे रंगाईआ। लख चुरासी करे भोग, तेरे वसल दी असल समझ किसे ना आईआ। जीवां जंतां होया विजोग, विछड़े सके ना कोए मिलाईआ। हउमे लग्गा रोग, माया ममता रही सताईआ। दुरमति मैल कोई ना सके धोग, पड़दा परे ना कोए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मैं पढ़दे वेखे नमाज़, मुरीद मुर्शद दोवें ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द मसलयां नाल मारन आवाज़, हू हू नाअरा नाल मिलाईआ। नादां विच गाउँदे राग, तरानयां विच तान सुणाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरा कोई ना खोल्हे राज़, रहमत सच ना कोए कमाईआ। सदी चौधवीं सारे होए बरबाद, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। खेड़ा दिसे ना कोई आबाद, इबादत सच ना कोए कमाईआ। शरअ शरीअत वेखी जमात, जुमला अक्खर हक ना कोए पढ़ाईआ। दर तेरे दिसे ना कोई मुमताज़, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे हो सहाईआ। सति धर्म कहे वेखे अगले पिछले, चार जुग ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा साची डोर कोई ना खिच लए, तन्दी तन्द ना कोए हलाईआ। तूं सच स्वामी तेरे भेव अभेद दिल दे, निरवैर सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, सिरजणहार फेरा पाईआ। सिरजणहार आ के तक्क, सति सच दित्ता जणाईआ। नव नौ चार उबले रत्त, नाड़ी नाड़ी रही कुरलाईआ। किसे दी झोली पए ना धुर दा हक, हकीकत बैठी मुख छुपाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान सारे पढ़ पढ़ गए अक्क, अक्ल बुध चली ना कोए चतुराईआ। अठ्ठ सठ्ठ सरोवर तट तीर्थ जीव जंत आए नठ्ठ, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ । सति धर्म दा नज़र ना आया किसे हट्ट, वणजारा रूप ना कोए वटाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान मार्ग सच्चा इक दस्स, दहि दिशा वेख वखाईआ। दूर
दुराडे नेरन नेरे आपणे मिलण दी खोल्ह अक्ख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। गुर अवतार कहि के गए कलयुग अन्त होवे प्रगट, पुरख अकाल दीन दयाल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर तेरे उत्ते ओट रहे रख, आसा आसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग गई अक्ल, आकल रहिण कोए ना पाईआ। भरम भुलेखा कूड़ी शकल, शिकवा सके ना कोए चुकाईआ। धाम दिसे ना किसे बैतुल, मुक्दस रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सच स्वामी फेरा पाईआ। फेरा पा प्रभ आ के ठाकर, ठग्गी चोरी दे मुकाईआ। पार करा डूँग्घे सागर, सति सतिवादी वेख वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, कलयुग जीवां दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, लोकमात बिन चरणां चरण टिकाईआ। सति धर्म दा सुण के नाअरा, साहिब सुल्तान लए अंगड़ाईआ। शब्दी शब्द करे इशारा, इक्को हुक्म जणाईआ। ख़बरदार हो गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर लओ अंगड़ाईआ। सृष्ट सबाई वेखो जगत संसारा, दो जहानां खोज खुजाईआ। चार जुग दा पिछला याद करो विहारा, विवहारी रिहा दृढ़ाईआ । काग़ज़ कलम उत्ते जो लेख लिख्या बण लिखारा, शाही दिती जगत वड्याईआ। उस दा आया अन्तिम किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उठो झट्ट, सोया कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात खोल्ह के वेखो अक्ख, आख़र इक्को वार जणाईआ। जो दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत मार्ग आए दस्स, शहादत अबादत ग्रन्थां नाल जणाईआ। ख़ाली वेखो मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, गुरूदवारे देण दुहाईआ। साध सन्त कोई ना रखे किसे पत, धीआं भैणां बिन अक्खां नैणां नाल तकाईआ। धीरज रिहा ना किसे जत, सति सन्तोख ना कोए वड्याईआ। सब दी पुट्ठी होई मति, मनुआ उठ उठ दहि दिश धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुर अवतार अक्ख खोल्हण, लोकमात ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक कूक बोलण, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं कलयुग अन्तिम साचे कंडे आया तोलण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले आया वरोलण, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। धुर दा बणन आयो वलोचण, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। वजावण आयो सच्चा ढोलन, अनहद नाद सुणाईआ। सच प्रीती आइयों घोली घोलण, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लैणा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख जगत जहान, प्रभ साचे सीस निवाईआ। तेरा खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण तेरी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण तेरा निशान, आदि निरँजण समझ कोए ना पाईआ। अबिनाशी करते
तेरा दान, श्री भगवान झोली आप भराईआ। पारब्रह्म तूं वेखणहारा मार ध्यान, ब्रह्म खोजें थाउँ थाँईंआ। सचखण्ड तेरा अस्थान, भूमिका इक्को इक सुहाईआ। थिर घर सुत दुलारा नौजवान, शब्दी साचा डेरा लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण हुन्दा रिहों प्रधान, पंज तत काया चोला जगत हंढाईआ। सिदक सबूरी धर्म परमात्म आत्म दस्सदा रिहों ज्ञान, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। लेखा लिखदा रिहों शास्त्र सिमरत वेद पुराण, कातब हो के कलम चलाईआ। जन भगतां अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के देंदा रिहों पैग़ाम, धुर दा राग अल्हाईआ। कलयुग अन्त तेरा कोई ना बेली विच जहान, सगला संगी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट दिसे हराम, शैतान करे लड़ाईआ। मंत्र कोई ना गाए सतिनाम, नाम सति ना कोए समाईआ। नानक गोबिन्द कहिण श्री भगवान, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लैणा लाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सति, सति सतिवादी तेरी इक शरनाईआ। जो असीं मार्ग आए दस्स, सृष्टी दृष्टी इष्टी जगत जणाईआ। सो खेड़ा सब दा होया भठ्ठ, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। तेरे चरण कँवल उपर धवल पिच्छे गए हट, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। अमृत आत्म निझर मिले ना किसे रस, सच मेघ ना कोए बरसाईआ । होया विछोड़ा पुरख समरथ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर सब दा रिहा ढठ्ठ, अन्तिम मढ़ी गोर डोरा रहे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा दे तराईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा सहारा, साहिब तेरी सरनाईआ। तूं सतिगुर सच्चा मीत मुरारा, मित्र इक अख्वाईआ। तेरा गोबिन्द सुत दुलारा, शब्दी नाउँ वड्याईआ। जो लेखा लिखे अगम्म अपारा, दृष्ट अगोचर दए खुल्हाईआ। जिस दा वणज अनोखा वापारा, धुर दा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं अन्तिम मोया, मर जीवत रूप ना कोए वटाईआ। जगत दवारे मिले ना कोए ढोया, ढेरी ख़ाक नज़री आईआ। हन्झूआं नीर वहा के रोया, कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल केहड़ी ग़फ्लत नींद सोया, सुत्ता लए ना कोए अंगड़ाईआ। जिस नूं आदि जुगदि कैहिंदे नवां नरोया, ना मरे ना जाईआ। जिस दा प्रकाश अगम्मी लोया, जोती जोत करे रुशनाईआ। जिस ने लख चुरासी घर घर अंदर आपणा बीज बोया, पत डाल्ही फल फुल्ल सर्ब महकाईआ। जिस ने जगत जहान जुग चौकड़ी आप बलोया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म कहे मैनूं होई चिन्द, कलयुग चिखा रही जलाईआ। साची दिसे ना कोई बिन्द, बन्दना सके ना कोए कराईआ। रोदे वेखे सुरप्त राजा इन्द, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण तूं
मरगिंद, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ गहर गम्भीर सागर सिन्ध, हउँ मच्छली अन्त कहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण भेव दए खुल्हाईआ। सति धर्म कहे तूं मेरा, मैं तेरी ओट तकाईआ। तूं सहिब सुल्तान शब्दी शेरा, भबक इक्को दे सुणाईआ। कूड़ी क्रिया चुक्के झेड़ा, लेखा मुक्के जगत लोकाईआ। खुल्हा धरत मात दा होए वेहड़ा, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर एथे पा के गए फेरा, तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। तूं बैठा रिहों करके वड्डा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज आपणा मुख छुपाईआ। बिन तेरी किरपा तैनूं जाणे केहड़ा, सोच समझ चले ना कोए चतुराईआ । प्रभ हुण तरसाया सब नूं बथेरा, आपणा आप पड़दा पाईआ। सदी वीहवीं कर मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। दर्शन करके गुरमुख तेरा, तेरा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं भगतां मीत, प्रभ नाता लया जुड़ाईआ। छड्ड के मन्दिर मसीत, हरिजन वेखां चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे अंदर तेरा गीत, दिवस रैण रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लाईआ। श्री भगवान कहे सति धर्म तेरी पुन्नी आस, पुरख अबिनाशी पूर कराईआ। मैं भगतां सदा दास, सेवक चाकर रूप वटाईआ। उन्हां अंदर करके वास, घर घर बैठा सोभा पाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, नूरो नूर करां रुशनाईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, अनहद नादी नाद सुणाईआ। आत्म सेजा खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। बातन करां आपणी बात, ज़ाहर नूर ज़हूर करां रुशनाईआ। बिन मक्के काअब्यों वखावां उह महराब, जिस दा मालक महबूब गुसाँईंआ। ओथे जगे ना कोई आफ्ताब, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सति धर्म तेरी पूरी मनसा, माणसां विच्चों गुरमुखां नाल मिलाईआ। जिन्हां दा रूप अगम्मी हँसा, सोहँ ढोला रहे गाईआ। उह सतिगुर दा साचा बंसा, विश्व यद समझाईआ। ओथे कोई ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। लेखा चुकया पांधे पंडता, मुल्ला शेख़ा ग्रन्थी पन्थी लोड़ रही ना राईआ। ओथे वज्जे उह शंखा, जिस दी धुन समझ किसे ना पाईआ। लेखा चुकाया वासना मन का, मन का मणका दित्ता भवाईआ। सतिगुरू मालक होया तन का, तत्तव तत आपणे लेखे लाईआ। दे भण्डारा साचे धन का, सच ख़ज़ीना दए वरताईआ। सति धर्म तेरा मेला धुर के जन का, गुरमुख साचे जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुक्के छप्पर छन्न का, शहिनशाह आपणी गोद बठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सलाहीआ। सति धर्म कहे मैं सुण के हस्सां, हस्ती तेरी नज़री आईआ। मेरीआं बदल गईआ अक्खां, अक्खरां छुट्टी पढ़ाईआ। मैं चरणी प्रभ दी ढठ्ठां, जिस नूं गुर अवतार पीर
पैगम्बर रहे मनाईआ। मैं दर दवारे हो के वसां, जिस दा वास्ता इक्को नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा नाता लया जुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे तेरा नाता जुड़या, जन भगत करां कुड़माईआ। मेरे दर तों ख़ाली कोई ना जाए मुड़या, सब दी झोली दयां भराईआ। मेरा मंत्र अन्तर आत्म जिस नूं फुरया, फुरने सब दे बन्द कराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ दस्सया राह, रहिबर इक अख्वाईआ। मैं भगतां देवां सलाह, गुरमुखां सच दृढ़ाईआ । साचे सन्तो मन्नो इक मलाह, जो बेड़ा जुग जुग रिहा चलाईआ। जिस नूं गोबिन्द पिता लया बणा, पुरख अकाल सिफ्त सालाहीआ । जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्ने ख़ुदा, मुकामे हक सोभा पाईआ। तिस दे उत्तों होवो फ़िदा, फ़ैसला धुर दा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। सति धर्म कहे मैं करां सलाम, सजदा सीस निवाईआ । सूफ़ी मुरीदो सुणो मेरा पैग़ाम, जो अमाम दित्ता सुणाईआ। कूड़ी क्रिया छड्डो हराम, शैतान घरों कढाईआ। साबत करो सच ईमान, सिदक सबूरी समझाईआ। मीआं बीवी गाओ इक्को गाण, सुरती शब्दी ढोला गाईआ। हुक्म खेल श्री भगवान, तुख्म लोकाई दए जणाईआ। योद्धा सूरबीर नौजवान, नौबत आपणा नाम वजाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ । गोबिन्द सुट्ट के चिल्ल्हा तीर कमान, तरकश परे हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे मैं सच भाखां, भाख्या भाषा विच बदलाईआ। जुग चौकड़ी धुर संदेसा जो अक्खरां विच आखां, निरअक्खर दी धार प्रगटाईआ। गुर अवतारां देवां दातां, पीर पैगम्बरां झोली पाईआ। धुर दा मालक बण के आका, आकबत वेखां चाँईं चाँईंआ। मुहब्बत विच रहां मुशताका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक रचाईआ। हरि साचा खेल रचाउँदा ए। सति धर्म सच समझौंदा ए। लख चुरासी काया माटी वेख कच्च, कंचन रूप आप वटौंदा ए। प्रगट हो पुरख समरथ, जोती जाता जोत जगाउँदा ए। जो गुर अवतार गए दस्स, पीर पैगम्बरां निरगुण वेख वखाउँदा ए। निरगुण नूर कर प्रगट, शब्दी डंक इक वजाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाउँदा ए। साची करनी कार कमावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। मन वासना कोई ना रहे चण्डाल चूड़ी, चिन्ता चिखा विच जलावांगा। जन भगतां दे के चरणां धूढ़ी, मस्तक टिक्का नाम लगावांगा। सब दी आसा मनसा करके पूरी, माणस आपणी गोद बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कर वखावेगा । पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। घट घट वासी फोल फुलावेगा। मण्डल
रासी रास रचावेगा। चार जुग दा लहिणा देणा, सब दी झोली पावेगा। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मन्नया कहिणा, तिन्न्हा नैणां सर्ब वखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप जणावेगा। अचरज खेल आप जणाउँदा ए। जुग जुग वेस वटाउँदा ए। निरगुण सरगुण धार चलाउँदा ए। शब्द जैकार इक बुलाउँदा ए। सृष्ट संसार सर्ब उठाउँदा ए। विभचार मेट मिटाउँदा ए। प्रेम प्यार इक वखाउँदा ए। चार जुग पन्ध मुकाउँदा ए। निरगुण नूर चन्द चमकाउँदा ए। सोहँ ढोला छन्द सुणाउँदा ए। जो धुर दी मंगी मंग, पीर पैगम्बरां पूर कराउँदा ए। जिस ने छड्डया पुरी अनन्द, तिस नूं आपणे अनन्द विच समाउँदा ए। अंदर बाहर दे के गंढ्ढ, पल्लू इक्को जोड़ जुड़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाउँदा ए। साची करनी कार कमावांगा। निहकर्मी हो के वेख वखावांगा। वरनी बरनी डेरा ढाहवांगा। साची तरनी इक तरावांगा। अक्ख खोल्ह हरनी फरनी, लोचण इक्को इक चमकावांगा। जिन्हां पौड़ी दस्सां चढ़नी, मंज़ल अगला पन्ध मुकावांगा। इक्को पट्टी दस्सां पढ़नी, जिस दे विच्चों आपणा आप प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर वेख वखावांगा। घर साचा वेख वखाएगा। साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाएगा। सुख़मन टेडी बंक पार कराएगा। ईड़ा पिंगल पन्ध चुकाएगा। सच सरोवर इक नुहाएगा। दुरमति मैल आप धुआएगा। कागों हँस रूप वटाएगा। दीआ दीपक जोत जगाएगा। काया कोट इक सुहाएगा। शब्द अनाद चोट लगाएगा। दे के दरस आप अमोघ, सनमुख साहिब नज़री आएगा। जन्म कर्म दा कट के रोग, पूरब लेखा झोली पाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संजोगी मेल मिलाएगा। धुर संजोगी मेल मिलावांगा। जगत विजोगी रोग मिटावांगा। जन भगतां दे के अंदर सोझी, सोई सुरत आप उठावांगा। लेख मुका के जञ्ञू बोदी, तिलक ललाटी नाम लगावांगा। धुर दा बण के अगाध बोधी, मंत्र इक्को इक दृढ़ावांगा। खेल करां बण के चोजी, चोज निराले आप दसावांगा । जो जन्म कर्म दा होया रोगी, तिस दा दुखड़ा दूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग वेला अन्त अन्त वखावांगा। कलयुग अन्तिम खेल खिलावांगा। गुर अवतारां नाल मिलावांगा। पीर पैगम्बरां फड़ उठावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हिलावांगा। करोड़ तेतीसा अक्ख खुल्हावांगा। बीस इकीस सोभा पावांगा। सच हदीस इक सुणावांगा। राग छत्तीस वेख वखावांगा। तीस बतीस फोल फुलावांगा। हो के आप साहिब जगदीस, जागरत जोत इक जगावांगा। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाली करके ख़ीस, भिच्छया घर घर दर दर मंग मंगावांगा। लेखा जाणां हस्त कीट, ऊँच नीच पड़दा लाहवांगा। सति धर्म
दी दस्स के रीत, सतिजुग साचा मार्ग लावांगा। काया काअबा मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ इक दखावांगा। जिस घर वसे साहिब अनडीठ, सो भगत दुआर सोभा पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणा जोड़ जुड़ावांगा। हरिजन साचे जोड़ जुड़ावेगा। आत्म परमात्म करके पूरी लोड़, पिछला लहिणा झोली पावेगा। करके खेल अवर का और, अगम्मी कार कमावेगा। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, किशना शुक्ला पक्ख दोवें सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां इक्को हुक्म वरतावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नेत्र खोल्ह आओ अग्गे, अगला हाल जणाईआ । तेई दस त्रै पिच्छे अग्गे, अठारां सोहणी वंड वंडाईआ। हुक्मे अंदर फिरन भज्जे, नठ्ठण वाहो दाहीआ। कौण वेला साहिब स्वामी दिते सद्दे, सदके वारी घोल घुमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दे हुक्मे अंदर बज्झे, बन्दना कर सीस निवाईआ। पंज तत ख़ाकी बणाए बन्दे, अन्तिम बदली दिती कराईआ। नाम ढोले गाउँदे आए छन्दे, मंत्रां नाल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा वखाईआ। श्री भगवान कहे प्रभ आप, अन्तिम इक दृढ़ाईआ। गुर अवतारों चलो साथ, लोकमात वेख वखाईआ। पीर पैगम्बर खोलो्ह आख, लोचन इक रुशनाईआ। कलयुग होई अन्धेरी रात, भिन्नड़ी रैण ना कोए सुहाईआ। जगत वासना नार होई कमज़ात, कुलखणी रूप वटाईआ। प्रेम प्यार दी करे ना कोई बात, जूठ झूठ लड़ाईआ। सतिगुर नज़र ना आए किसे साख्यात, सिख्या सारे गए भुलाईआ। अमृत देवे ना कोए आबेहयात, हयाती सके ना कोए बदलाईआ। हुजरा सोहे ना कोए महराब, महबूब नज़र किसे ना आईआ। सतिगुर मारे ना कोए आवाज़, सुत्ती सृष्ट ना कोए उठाईआ। नानक गुर सब दा बणके आया दास, नीचो नीच अख्वाईआ। बोध अगाधा खोल्ह के आया राज़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया खोल्ह के आया पाज, पड़दा दूई चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम प्याला मदि दस्स के आया शराब, शरअ ना कोए लड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर होया हैरान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। पंडत पांधे दिसे बेईमान, बेवा रूप वटाईआ। मुल्ला शेख़ बग़ली रख कुरान, कलमे रहे सुणाईआ। साध सन्त रसना मंत्र पढ़न सतिनाम, नेत्र धीआं भैणां रहे तकाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले वड़या शैतान, दिवस रैण करे लड़ाईआ। गुर का शब्द ना कोए ज्ञान, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। अन्तर आत्म वेखे मार ना कोए ध्यान, बाहरों लभ्भण हरि जू नज़र किसे ना आईआ। सच भूमिका सोहे ना कोए अस्थान, धरनी धरत धवल ना कोए वड्याईआ। आलम फ़ाज़ल ज्ञानी ध्यानी होए नादान, हँकार विकार नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दिशा रिहा वखाईआ।
गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेखो होया असचरज, भुल्ली सृष्ट लोकाईआ। कूड़ी क्रिया विश्या कोलों आए वर्ज, इन्द्रिआं वस कराईआ। जन भगतां दी लिख के दे के आए फ़रद, सिफ्तां नाल सालाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां सब ने वंडणा दर्द, दुखियां होणा सहाईआ। इक्को पुरख अकाल अगे करनी अरज़, गोबिन्द गुर करी पढ़ाईआ। उह सूरबीर दाता योद्धा मर्द, मर्दानगी इक कमाईआ। किसे दा होण ना देवे हर्ज, जो चरण कँवल सीस झुकाईआ। जन्म जन्म दा पिछला लाहवे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। साहिब सतिगुर दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी एहो फ़र्ज़, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत डुब्बदे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण साडी तोबा , प्रभ साचे दित्ता सुणाईआ। असीं वेख के आए चौदां लोकां, चौदा तबक फेरा पाईआ। साचा गाए ना कोई सलोका कलमा हक नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब प्या रोसा, ज़ात पात करे लड़ाईआ। कलयुग सन्त अंदरों थोथा, बाहरों बहुती करे पढ़ाईआ। साफ़ दिस्या ना कोई साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कोठा, कुटीआ सच ना कोए सुहाईआ। घर प्रकाश ना दीपक जोता, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल अग्गों हस्सया, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। कलयुग वेखो रैण अन्धेरी मस्सया, चारों कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो मार्ग भगतां दस्सया, दहि दिशा भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कलयुग कोलों कोई ना दिसे बचया, बच्चे बुढ्ढे सारे नाल रलाईआ। काया भाण्डे माटी होए कच्चया, कंचन रंग ना कोए चढ़ाईआ। जगत वासना जगत नच्चया, कुद्दे टप्पे वाहो दाहीआ। सच स्वामी सब भुलाई सिख्या, चोटी सिख़र ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा छड्डया जगत, छुट्टी मात लोकाईआ। हुण तेरा सुहजंणा आया वक्त, रुतड़ी रुत्त लै महकाईआ। सारे दोए करन अरज़, आरज़ू इक अरज़ोईआ। आपणा खेल कर असचरज, अचरज रूप वटाईआ। छुरी ज़ब्हा वेख के करद, चारों कुण्ट हैरानी छाईआ। अग्गों पुरख अकाल बोलया गरज़, हुक्म इक दृढ़ाईआ। जे तुसीं नहीं सकदे वर्ज, सारे ख़ाली हथ्थ दयो वखाईआ। फेर मैं आपणा पूरा करां फ़र्ज़, फ़र्ज़ ज़ुल्म सब दे उत्ते लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण, प्रभ दस्सीए सच, सति सति दृढ़ाईआ। अग्गे लेखा तेरे हथ्थ, हउँ लिख के आए समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे पुरख समरथ, दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी विचों सन्त सुहेले लए रख, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। चार वरनां अठारां बरनां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को मार्ग देवे
दस्स, हिस्सया विच वंड ना कोए वंडाईआ। दीन मज़्हब कर इक्ट्ठ, झगड़ा दूई दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दए लगाईआ। सच मार्ग इक लगावांगा। सतिजुग साची धार प्रगटावांगा। कलयुग अग्नी अग्ग बुझावांगा। जन भगतां दर्शन दे उपर शाहरग, घर साचे वेख वखावांगा। जो सरन सरनाई गए लग्ग, सो काग हँस बणावांगा। मन्दिर अंदर वेखां लँघ, पौड़े चढ़ के खोज खुजावांगा। घर जोत जगा के चन्द, अन्ध अज्ञान मिटावांगा। गुरमुख लगा के अंग, आपणी गोद बहावांगा। लहिणा चुका के गोदावरी गंग, अमृत सरोवर इक नुहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा परमानंद, निजा नंद समझावांगा। गुर अवतार कहिण प्रभ तोहे तौफ़ीक, वाहिद तेरी वड्याईआ। तूं मालक वसें करीब, नेरन नेरा नज़री आईआ। तेरा खेल निराला अज़ीब, अज़ब तेरी सिखलाईआ। पीर पैगम्बर तेरे अग्गे रखदे कुरान मज़ीद, मौज़ूदा हो के आप सुणाईआ। सानूं करदे इक ताकीद, तर्हां तर्हां नाल समझाईआ। असीं बालक तेरे अज़ीज़, बालक नन्न्हे नज़री आईआ। सानूं दस्सणी इक तहिज़ीब, धुर दी कर इक पढ़ाईआ। तूं मुर्शद मालक हउँ मुरीद, मुरदे गोर समाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, नज़र ना कोए टिकाईआ । साहिब दस्स सच तस्वीर, तालब हो के मंग मंगाईआ। शरअ तोड़ कूड़ा ज़ंजीर, कड़ी कड़ी दे उखड़ाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर, गवर तेरी शरनाईआ। कलयुग अन्तिम आया अख़ीर, अक्ल बुध चले ना कोए चतुराईआ। एह मालक कोई ना दिसे धन दौलत जागीर, जग्हा ख़ाली चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दे उठाईआ। प्रभ पड़दा आपणा आप उठाउँदा ए। हरिजन सोए जगत जगाउँदा ए। दुरमति मैल धोए, पतित पुनीत कराउँदा ए। सच मुहब्बत दस्स मोहे, प्रेमी प्रेमका रूप वखाउँदा ए। हरि का भेव ना जाणे कोए, कोझे कमले गले लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण आप प्रगटाउँदा ए। गुरमुख सज्जण प्रगटे इक, एकँकार दए वड्याईआ। जिस दे नाल अगम्मा हित, धुर दा मेल मिलाईआ। करे ठगोरी कोई ना चित, चेतन सुरती दए वखाईआ। दर्शन देवे नित, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। पतिपरमेश्वर बण के पित, पिता पूत गोद सुहाईआ। सतिजुग साचा लेख देवे लिख, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। दो जहानां लहिणे देणे देवे नजिठ, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। दो जहान आपणी दे सिख, सिख्या इक दृढ़ाईआ। सब दी पूरी करे इच्छ, मनसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दे जणाईआ। लेखा धुर दा दस्से आप, आपणी दया कमाइंदा। भगत जनां दा इक्को जाप, सन्तां राग सुणाइंदा। गुरमुखां माई बाप, गुरसिखां गोद उठाइंदा। चरण प्रीती इक्को नात, सगला संग आप बणाइंदा।
आत्म परमात्म सच्ची ज़ात, पड़दा ओहला ना कोए रखाइंदा। चार वरन जणा के इक जमात, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा साथ, बण संगी संग निभाइंदा।