४ अस्सू २०२१ बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरां
सति धर्म कहे प्रभ मेरा साथी देहु जुग, मेला जगत मिलाईआ। तेरे प्रेम दा बूटा रिहा सुक्क, हरा सिंच ना कोए कराईआ । कलयुग क्रिया जाए मुक्क, कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाईआ। मैं गुरमुख वेखां तेरे सुत, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। उजल होए उन्हां मुख, जो हिरदे हरि वसाईआ। ठाकर हो के स्वामी तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। वस्त अमोलक दे सच सुच्च, समग्री इक्को इक वरताईआ। ग़रीब निमाणयां विच्चों निकले भुक्ख, दुखियां दु:ख मिटाईआ। तेरी ज़ात सर्ब मनुक्ख, माणस नज़री आईआ। आलणयों डिग्गे बोट चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा संग दे जणाईआ। धर्म कहे प्रभ जुग दे सच्चा, सच सच दृढ़ाईआ। सतिजुग उठे तेरा बच्चा, बचपन दे जणाईआ । मैं उहदे नाल नाता करां पक्का, धुर दा मेल मिलाईआ। गुरमुखां दर्शन करां अक्खां, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। ख़ुशीआं विच अंगण बहि के हस्सां, घर घर सोभा पाईआ। पाँधी हो के चारों कुण्ट नस्सां, भजां थाउँ थाँईंआ। हिरदे तेरा रूप हो के वस्सां, वसल सच दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। सति कहे प्रभ जुग दे इक, जिस विच इक तेरी वड्याईआ। धुर दा लेखा दे लिख, कलम शाही बैठे मुख भवाईआ। सर्ब स्वामी बण पित, परमेश्वर बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट आएं दिस, दहि दिशा तेरी रुशनाईआ। करवट लै बदल पिठ, सनमुख रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हथ्थ टिकाया समरथ स्वामी, सति धर्म मंग मंगाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो धुर दी लिखी बाणी, कलयुग जीव गए भुलाईआ। हिरदे सच ना किसे वखानी, व्याख्या कर कर जगत रहे सुणाईआ। जो संदेसा दित्ता सुत भानी, रागां नादां विच जणाईआ। जो अमृत नाम गोबिन्द बख्शया ठंडा पाणी, सच प्याला जाम प्याईआ। चार वरनां दिती इक निशानी, अठारां बरनां सच समझाईआ। पुरख अकाल शहिनशाह सुल्तानी, मालक दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे दृढ़ाईआ। सति धर्म कहे जुग
आपणा बख्श, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे अंदर तेरा अक्स, अकसर तेरा ओहो अख्वाईआ। मेहरवान हो के बख्श, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। मात गर्भ उलटा होए ना फेर दरख़त, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। तेरे प्रेम प्यार चोट लग्गे शख़त, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। मिले वड्याई विच जगत, जीवन जुगत दे समझाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादी फ़कत, फ़िकरयां नाल करें पढ़ाईआ। तेरे हुक्मे अंदर आदि शक्ति, चतुर्भुज बैठी सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा विच करन ना फ़र्क, गुर अवतार भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा नूर नुराना अर्श, फर्श तेरी शनवाईआ। तूं सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद तेरी सब नूं नज़री आईआ । तेरा शुमार कदे ना होवे विच अदद, इक इक्कले तेरी महिमा आदि जुगादि रही जस गाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट तशदद्, सति सच सर्ब समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। साचा जुग देहु निरँकार, निरवैर तेरी शरनाईआ। ठांडे दर करी पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। तूं मालक पुरख अकाल, ख़ालक दीन दयाल नज़री आईआ। सालस बण दो जहान, ख़ालस ख़ालसा लै प्रगटाईआ। सच्चा खण्डा बख्श म्यान, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। अमृत आत्म प्या जाम, रस इक्को इक जणाईआ। सुत दुलारा सूरबीर इक वखा जवान, गोबिन्द तेरा पूत नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ सच निशान, एथे उथे रिहा वखाईआ। उह काहनां विच्चों काहन, रामां विच्चों राम, पीरां विच्चों पीर, पैगम्बरां विच्चों पैगम्बर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा अन्तिम पूर कराईआ। जुग दे प्रभ आपणा सति, सति मिले वड्याईआ। हर घट उपजे ब्रह्म मति, विद्या ब्रह्म जणाईआ। निज नेत्र खुल्हे अक्ख, मन्दिर इक सुहाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नद, अनहद राग अल्हाईआ। सेज सुहञ्जणी मिले पुरख समरथ, सोभावन्त सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती अंदर पए हस्स, हँसमुख आपणा राग सुणाईआ। भगत सुहेले करे वस, सन्त सज्जण जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां रखे दे कर हथ्थ, गुरसिख चरण कँवल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म सुण शब्द अगम्म, सच दयां दृढ़ाईआ। सो गुरमुख जो सतिगुर घर पए जम्म, शब्दी रूप वटाईआ। उस दा लेखा जाणे ना कोई गंधर्ब गण, करोड़ तेतीसा समझ कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ओसे नूं लैण मन्न, जिस उपर प्रभ आपणी दया कमाईआ। दो जहान कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। लोकमात चढ़े अर्शी चन्न, फर्श होए रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी मन वासना बन्ने मन्न, मति मतिवाली वेख वखाईआ। पंच विकारा दे के डंन, काया मन्दिर बाहर कढाईआ। सच दवारे कर परवान, परवाना नाम हथ्थ फड़ाईआ। उह गुरमुख गुरसिख इन्सानां वरगा इनसान, बाहरों सब नूं नज़री आईआ। उहदे अंदर श्री
भगवान, सच स्वामी सोभा पाईआ। जिस दी किसे ना आई पहचान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। सति कहे प्रभ दस्स गुरमुख केहड़ा, चुरासी विच्चों दे जणाईआ। मैं जा के वेखां ओस दा डेरा, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। श्री भगवान कहे उह सति सरूप मेरा, पंज तत काया चोला जगत हंडाईआ। उस दा साढे तिन्न हथ्थ वसे खेड़ा, बंक दुआर सोभा पाईआ। माया ममता कोई ना झेड़ा, काम क्रोध ना कोए लड़ाईआ। मैं ओस दवारे वसां नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्रीती अंदर करके मेहरा, मुहब्बत नाल मिलाईआ। खुल्हा ओस दा दिसे वेहड़ा, पुरख अबिनाशी छप्पर छन्न छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दयां समझाईआ। सति कहे प्रभ की गुरमुख रंग, कवण रूप नज़री आईआ। श्री भगवान कहे उह लग्गा मेरे अंग, अंगीकार रिहा करवाईआ। उहदे अंदर अगम्मी चन्द, जोती जोत करे रुशनाईआ। उस दी रसना जिह्वा होई बन्द, बत्ती दन्द ना कोए सालाहीआ। उहदे अन्तर परमानंद, निजानंद दर्शन पाईआ। मैं उहदा गावां छन्द, उह मेरा राग अल्हाईआ। दोहां दा आत्म परमात्म बणया सनबन्ध, नाता इक्को जोड़ जुड़ाईआ। सुरती शब्दी पई गंढ्ढ, लोकमात ना कोए खुल्हाईआ। अमृत बरख पाई ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। उह सवाणी कदी ना होवे रंड, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। उह गुरमुख माणे सच अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी इक दृढ़ाईआ। धर्म कहे प्रभ गुरमुख कवण धाम वसेरा, जो विसर कदे ना जाईआ। जिस गृह वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। श्री भगवान कहे मैं जुग जुग बन्न्हां बेड़ा, नित नित सेव कमाईआ। लख चुरासी मेरा निक्का जेहा वेहड़ा, कोटन कोटि काल रिहा भवाईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेरा, चेरा गुर हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। उठ सति वेख मेरा गुरमुख, जिस दी आप बणत बणाईआ। ओस दे अंदर इक्को सुख, सांतक सति नज़री आईआ। जगत कुटम्ब मिटया दुःख, दर्दी दर्द मेरे नाल रखाईआ। दरस पा सूरा सरबंग, सूरत हिरदे सच वसाईआ। कूड़ी क्रिया ढाह के कंध, मन्दिर सोहणा दित्ता सुहाईआ। सोहँ ढोला गा के छन्द, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर हो के बन्द, बन्दगी इक्को रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। आ वेख गुरमुख मीत, हरि मित्र सच दृढ़ाइंदा। जिस दी जगत निराली रीत, जोत अकाली मेल मिलाइंदा । नाता छड्ड के मन्दिर मसीत, काया बंक सोभा पाइंदा। सति सच करे प्रीत, प्रीतम आपणा इक मिलाइंदा। मिठ्ठा होए कौड़ा रीठ, रस रस विच्चों वखाइंदा। जगत निमाणा हो के नीचो नीच, बाल्मीक चमरेटे जोड़ जुड़ाइंदा। जिस दी धार सदा बारीक,
बाहरो बाहर आपणी खेल खिलाइंदा। जिस दी सारे करदे गए उडीक, गुर अवतार पीर पैगम्बर राह तकाइंदा। सो स्वामी साहिब सतिगुर गुरमुखां उत्ते कर बख्शीश, बख्शिश आपणी झोली पाइंदा। त्रै भवन धनी त्रैगुण अतीता बैठा रहे अतीत, महल अटल डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले वेख वखाइंदा। आ वेख गुरमुख चन्दा, रवी मिली वड्याईआ। जिस दे चरण चुम्मे गंगा, गोदावरी सरस्वती यमुना निउं निउं लागे पाईआ। उस दा लेखा चुक्कया बत्ती दन्दां, रसना जिह्वा बैठी पन्ध मुकाईआ। प्रभ दित्ता परमानंदा, पारब्रह्म प्रभ आपणी बूझ बुझाईआ। तन मन सीतल कीता ठंडा, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बहि वखाईआ। आ वेख दवारा भला, सोहणा सच दृढ़ाईआ। जिथ्थे गुरमुख वसे सच महल्ला, महिफ़ल नाम लगाईआ। श्री भगवान फड़ाया पल्ला, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। पन्ध मुका के जलां थलां, समुंद सागर चरणां हेठ दबाईआ। सच सिँघासण आ के मला, पृथ्मी आकाश डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा सहज सुभाईआ। धर्म कहे मैं जावां बलिहार, गुरमुख धन्न तेरी वड्याईआ। जिस दा प्रीतम इक निरँकार, करता पुरख घर घर कार कमाईआ। मैं ओस दा सेवादार, चाकर रूप वटाईआ। नमो नमो करां निमस्कार, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दिती माण वड्याईआ। धर्म कहे गुरमुख धूढ़ी, मैं टिक्का ख़ाक रमाईआ। उहदी रंगण वेख गूढ़्ही, गूढ़्हा रंग मैनूं गया भाईआ। मैं दर्शन करां ज़रूरी, ज़रूरत आपणे नाल रलाईआ। ओस दे दर करां मज़दूरी, दिवस रैण पीसण पीस सेव कमाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं उस दा मालक हाज़र हज़ूरी, हर दम आपणे नाल मिलाईआ। मनसा विच्चों आसा पूरी, आसां विच्चों मनसा रोग चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सोहणा घर वखाईआ । सति धर्म कहे मैं गुरमुख चरण, वेख वेख बिगसाईआ। दूर दुराडा उठ के आया फड़न, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। तरयां नाल रलके आया तरन, अनतारू पत्तन घाट बैठा डेरा लाईआ। साची विद्या आया पढ़न, जो अबिनाशी करते दिती सिखाईआ। मंज़ल पौड़े आया चढ़न, जो गुरमुखां अंदर दित्ता लगाईआ। इन्हां नाल मिल के अबिनाशी करते दरस आया करन, दहि दिशा वेख वखाईआ। मेरा जीवण बदले विच मरन, मुरदयां विचों मर्द लए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी रंगण दए चढ़ाईआ। आह वेख गुरमुख रंग, रंग रतड़ा आप जणाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। बोध अगाध अनाद शब्द वजे मृदंग, सुर ताल नज़र किसे ना आइंदा। सुरती शब्दी ढोला आत्म परमात्म छन्द, पारब्रह्म प्रभ आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, गुरमुख घर इक सुहाइंदा। गुरमुख घर साढे तिन्न हथ्थ, हरि सतिगुर बणत बणाईआ। जिस दे अंदर वस्त दिती रख, समग्री सच बणाईआ। निरगुण सरगुण वेखे हो प्रगट, प्रगट आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नैण तकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां विच्चों गुरमुख निशान, जिस दा निशाना निशानयां विच्चों लाईआ। गुरमुख संस्था होए सथापत, सगला संग निभाईआ। जिस संस्था दा मालक सर्ब व्यापक, हर घट डेरा लाईआ। नित नवित दीन दयाल याचक, जुगती जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख संस्था चार वरन, बरन अठारां मेल मिलाईआ। सब नूं बख्शे इक्को शरन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मालक हो के आया फड़न, ज़ामन हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुरमुख संस्था गुरमुख प्रबंधक, गुरमुख गुरमुख ध्यान लगाईआ। गुरमुख बोध अगाधा पंडत, गुरमुख गुरमुख करे पढ़ाईआ। गुरमुख हुक्म गुरमुख संगत, गुरमुख गुरमुख रिहा बणाईआ। जिस दा नाम पुरख अकाल कीता अंकत, अंक आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप लिखाईआ।।
४ अस्सू २०२१ बिक्रमी डाकटर पाल सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरांँ
सति धर्म दवारा वक्खरा, जन भगतां दित्ता प्रगटाईआ। जिथ्थे गोबिन्द विछा के आपणा सथरा, गुरसिख सारे उत्तों दिते लँघाईआ। माण वड्याई रिहा ना कोई नख़रा, हंगता गढ़्ह ना कोए बणाईआ। मार्ग दस्स दे सब नूं पध्धरा, औझड़ राह ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया चुकावे बदला, बदल देवे सर्ब लोकाईआ। सच सिँघासण बहि के करे अदला, अदालत इक्को इक लगाईआ। पिछली पिच्छे रह गई मंज़ला, अग्गे रहिबर इक ख़ुदाईआ। जिस दा ढोला नाम ग़ज़ला, नग़मे आपणे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर रिहा समझाईआ। सति धर्म सच दवारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जिस गृह वसे एकँकारा, हरि पुरख निरँजण सोभा पाइंदा। जिस मन्दिर दीपक इक उज्यारा, आदि निरँजण डगमगाइंदा। जिस दवारे इक वरतारा, अबिनाशी करता नज़री आइंदा। जिस गृह इक जैकारा, श्री भगवान राग सुणाइंदा। जिस घर इक्को वेखणहारा, पारब्रह्म प्रभ नज़री आइंदा। सो महल अटल उच्च मनारा, लोक परलोक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआर इक वडियाइंदा। सति
दवारा भगत महल्ल, हरि करता आप बणाईआ। जगत जहान रहे अटल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जगत हुलारे ना जाए हल, धक्का सके ना कोए लगाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे प्रभ अछल, अछल्ल, वल छल धारी हुक्म वरताईआ। गुरमुखां दा नगर बणाया अबचल, जिस दा लेखा गुर अवतार गए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा गृह इक सुहाईआ। जन भगतां दवारा ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह रिहा बणाईआ। कलयुग अन्तिम करना कूच, कूचा गली दए दुहाईआ । किसे ना आए साची सूझ, समझ विच ना कोए टिकाईआ। सारे सुत्ते नैण मूंद, अक्खीं अक्ख ना कोए पलटाईआ। जन भगतां प्रभ आपे लए ढूंड, गृह खोजत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सति धर्म कहे मैं तक्कया अक्खीं, भगत दुआर नज़री आईआ। जिस दी धार दिसी छती, छत्ती छत्ती वंड वंडाईआ। उथे खुल्ही इक्को हट्टी, वणजारा हरि जू डेरा लाईआ। पढ़ावे धुर दी पट्टी, ढोला नाम सुणाईआ। काया मिट्टी रंग रंगे रत्ती, रुत्त आपणे नाल मिलाईआ। अंदर हो के मिले कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। गुरमुख बणाए सच्ची सखी, सुखन आपणे नाल प्रनाईआ। दीपक जोत निरँजण जगाए बत्ती, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक बुझाईआ। गुरमुख दवारा सोहणा उच्चा, ऊँचो ऊँच दए वड्याईआ। तीर्थ तटां नालों सुच्चा, मन्दिरां मठ्ठां नालो सोभा पाईआ। उथे हँकारी पुजारी कोई ना रहे वासना कुत्ता, सवान रूप हो के भज्जे ना वाहो दाहीआ। उस दा मालक पुरख अकाल दा पुत्ता, पत सब दी रिहा समझाईआ। जो मेहरवान हो के तुट्ठा, दयावान दया कमाईआ। जिथ्थे बाल्मीक रस प्याया लव कुशा, धुर दे राम ध्यान लगाईआ। उथे शेर आया इक बग्गी मुच्छां, चौंकड़ छाड़ लगाईआ । साढे तिन्न हथ्थ दूर आ के ढुका, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। भगत दवारा इक रमणीक, भूमिका सोहणी नज़री आईआ। जिस दा मज़्हब ना कोई शरीक, शरअ ना कोए लड़ाईआ। उथे इक हथ्थ सर्ब तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर रिहा पहुंजाईआ। धाम सुहाया पूरब बाल्मीक, अन्त आपे वेख वखाईआ। जिथ्थे साढे तिन्न हथ्थ मुनारा बणया ठीक, सो सोहणा रंग वखाईआ। जिथ्थे सत्त रंग निशाना झुल्ले, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो भूमिका दए वड्याईआ। सति धर्म वेख सिँघासण, सिँघ सूरबीर जणाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाशन, गगन मण्डल सयदे कर कर ख़ुशी मनाईआ। सो खेले खेल ख़लक तमाशन, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। देवे दरस ज़ाहर बातन, भेव अभेदा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाईआ । सति धर्म कहे प्रभ भगत दवारा अच्छा, सोहणा नज़री
आईआ। जिस दे राह तकदे कच्छ मच्छा, दूर दुराडे अक्ख उठाईआ। पीर पैगम्बर आवे नठ्ठा, बण के पाँधी राहीआ। भगत भगवान चरणी ढठ्ठा, माण अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। जिथ्थे वड्डे छोटे कोई ना रट्टा, सब नूं इक्को नज़र वेख वखाईआ। सर्ब स्वामी बण के सांझा पिता, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर कहाणी खोल्ह ना समझाया किस्सा, किस्म विच ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो गुरमुख दवारा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखां दवारे ओस, जिस घर मालक इक अख्वाईआ। जिहड़ा जुग चौकड़ी बैठा रिहा ख़ामोश, शब्द इशारे नाल सर्ब समझाईआ। सो कलयुग अन्तिम कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता वेस वटाईआ। भाग लगाए साचे कोट, गढ़्ह बंक रिहा सुहाईआ। भेव चुकावे लोक परलोक, सच सलोक इक समझाईआ। आपणी कर के अगली सोच, पिछली समझ रिहा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे शहिनशाहीआ। भगत दुआर कहे अग्गे आ धर्म, तैनूं दयां वड्याईआ। कलयुग बेहयाई दी जाए शरम, शरअ मेरे नेड़ कोए ना आईआ। ना कोए बरन ना कोई वरन, दीन मज़्हब ना कोए समझाईआ। ना कोए भय भउ डरन, लख चुरासी ना कोए समझाईआ। अग्नी तत मूल ना सड़न, जो चल आयण सरनाईआ। सच्चा ढोला इक्को पढ़न, सति सति सति राग अल्हाईआ। सच दवारे सोई वड़न, जिन्हां मेला मेले आप मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सति धर्म कहे मैं आ के वेख्या अनन्द, हरि करता रिहा जणाईआ। दर्शन पा के गुजरी चन्द, चन्दन टिक्का धूढ़ी मस्तक लाईआ। ख़ुशी होया बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दित्ता तुड़ाईआ। मैं इक्को मंग लवां मंग, ख़ाली झोली घर भराईआ। मेरी प्रीती मेरी रीती, मेरी नीती जन भगतां नाल जाए हंढ, मनमुख नेड़ कोए ना आईआ । मैं पहली वार विच संसार हरि निरँकार सच दवारे खावां सौगंध, कसम तेरी विच रखाईआ। जन भगतां कोलों कदी ना मोड़ां कंड, पिच्छा दे ना मुख भवाईआ। इन्हां नाल मिल के गावां तेरा छन्द, साचा ढोला इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे मैं होया परदेसी, कलयुग देस नज़र कोए ना आईआ । जिस वेले नानक आपणी झाड़ी खेसी, मोढे भूरी गया रखाईआ। जिस वेले लालो हथ्थ विच फड़ के तेसी, कूड़ी क्रिया दिती झड़्हाईआ। मैं ओस वेले तक्कया कोई आवे मालक जेठी, जेठा पुत्त लए बचाईआ। मेरी कोई ना चले शेख़ी, शेख़ां दिती मति भवाईआ। वाह मेरे भगवान हुण तेरे अग्गे भुगत देवे पेशी, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। अजेही खेल अगम्मी अग्गे किसे ना खेडी, लोकमात ना वजी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ
टिकाईआ। धर्म कहे मैनूं पिछला याद, वेला दयां जणाईआ। जिस वेले बजवाड़े कीता आबाद, कुल्ली कक्ख सुहाईआ। आयू विच्चों रह के नौ रात, नौ दिन इक ध्यान लगाईआ। नौ दवारे वासना कर बरबाद, दस्म स्वास चढ़ाईआ। ओस वेले आई अगम्मी आवाज़, पुरख अबिनाशी शब्द करे शनवाईआ। कलयुग अन्तिम खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता होए सहाईआ। सच दवारे पावे रास, धुर दा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। बाल्मीक अन्तरगत, आत्म वेख वखाईआ। वाह साहिब पुरख समरथ, तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। बिन कन्नां सुण के गया हस्स, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ठाकर अगला लेखा दस्स, की तेरी वड्याईआ। कलयुग होवें किवें प्रगट, निरगुण नूर धराईआ। मैं वेखां केहड़ी अक्ख, नैणां नाल तकाईआ। श्री भगवान शब्द सरूपी फड़ के हथ्थ, इशारे नाल जणाईआ। मैं लेखा याद रखां सच, भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। बाल्मीक कहे मैनूं दे सच संदेश, तेरा चरण ध्यान लगाईआ। तूं मालक इक नरेश, नरायण तेरी वड्याईआ। अगम्मी खोल्ह आपणा भेत, भावना नाल समझाईआ। एह सोहणा चंगा देस, जिथ्थे बैठयां तेरा रूप नज़री आईआ। लव कुछ कक्खां विच लपेट, सोहणे आसण दिते टिकाईआ। तेरी मुहब्बत नाल रहे खेड, ख़ुशीआं विच समाईआ। श्री भगवान किहा मैं तारां एन्हां नाल समेत, होवां आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बाल्मीक कहे मैनूं आई नहीं कुछ सोच, सच दे समझाईआ। जुग जुग दी बख्श होश, हौसला दे वधाईआ। तेरे हथ्थ अगम्मी पहुंच, पछाण तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़ुरमाणा हुक्म सुणाईआ। धुर फ़ुरमाण सुणाए दर्दी, धुर दा दर्द वंडाइंदा। तेरी मन्ज़ूर साची अर्ज़ी, आरज़ू आपणे लेखे लाइंदा। पुरख अबिनाशी बणके फ़र्ज़ी, फ़र्ज़ आपणा तोड़ निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाइंदा। साचा हुक्म देवे निरँकार, अन्तर अन्तर आप सुणाईआ। त्रेता द्वापर बीते विच संसार, कलयुग लहिणा झोली पाईआ। लव कुश दा कर आधार, गोबिन्द गोद सुहाईआ। नींहा हेठ एन्हां सवाल, कूड़ी जड़्ह उखड़ाईआ। अन्तिम दीआ दीपक इक्को बाल, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द सरूपी शाह सुल्तान, वड भूपी फेरा पाईआ। एह वेख के तेरा मैदान, भज्जा आवे वाहो दाहीआ। जिस दे उत्ते लाया निशान, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। पुरख अकाल होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। निक्कयां बच्चयां दे के दान, तेरी भिूमका लए प्रगटाईआ। ओसे दिन ओसे रात देवे आप फ़रमान, फ़ुरना इक फुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। बाल्मीक कहे मोहे तेरी ओट,
आसरा नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरी जोत, मालक बेपरवाहीआ। लेखा चुकाए हरख़ सोग, चिन्ता ग़म मिटाईआ। मैं वेखां तेरी उह मौज, जिस दा लेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच सच दे दृढ़ाईआ। बाल्मीक बाली बुध, हरि करता आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा सुध, सुधासर इक्को इक प्रगटाइंदा। शाहसवारा अस्व बहे कुद्द, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर पन्ध मुकाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे गुझ, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे भगवन्त, भगवन वड वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार चलाईआ। लख चुरासी बणाए बणत, साध सन्त लए उपजाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्त, सदी बीसवीं आपणा रंग रंगाईआ। करे खेल आप अनन्त, गिणती गणत ना कोए गणाईआ। तेरे मिलण दी सच बणा के बणत, मेल मिलाए सहज सुभाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पांधा पंडत, शास्त्र वेद पुराण ना देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। तेरा लहिणा रखे चेते, चेतन सुरती नाल मिलाइंदा। तेरे नेत्र नैण आपे वेखे, लोचण आपणी अक्ख खुल्हाइंदा। सनमुख हो के साहिब स्वामी वेखे, दूर दुराडा डेरा ढाइंदा। तेरी सेजा आत्म उत्ते लेटे, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। एह निक्के दोवें बेटे, गोबिन्द रंग रंगाइंदा। पहलों कर के साची भेंटे, निरगुण सरगुण ज़ीरो वीह अंक बणाइंदा। इक दस दा खेल वेखे, एकँकारा आपणी कल धराइंदा। वीह सौ दस खेड खेले, भाण्डा भरम भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक घलाइंदा। बाल्मीक अंदर तक्कया, बाहरों नज़र कुछ ना आईआ। कवण संदसा देवे होया हक्कया बक्कया, नेत्र नैण चारों कुण्ट वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण धार आत्म परमात्म विच्चों रटया, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द खण्डे धार नाल कटया, सुरती सुरत दिती बदलाईआ। उठ वेख मेरे बच्चया, अगला लेखा दयां जणाईआ। काया माटी भाण्डे कच्चया, तेरी काया गगरी लेखे पाईआ। पहलों नौ दवारे वाटे माणस मारन नट्ठया, भज्जे वाहो दाहीआ। प्रेम प्रीती नाल तीर निराला मार तैनूं फटया, पट्टी आपणा नाम रखाईआ। कदी तूं ना तोलया तक्कड़ी वट्टया, नाम कंडा इक्को इक दरसाईआ। औह वेख त्रेता द्वापर कलयुग दूर दुराडा बहि के हस्सया, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। ओ बाल्मीक बजवाड़े बुच्चढ़, तैनूं सच दयां समझाईआ। तैनूं चुक्क के आपणे कुच्छड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। कलयुग अन्त कदे ना जावां मुकर, मुजरम हो के कदे ना मुख भवाईआ। तूं मेरा कीता शुकर, मैं तेरे शुकराने विच ख़ुशी मनाईआ।
मेरे सवाल जवाब दा कोए ना देवे उतर, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। बाल्मीक कहे मैं की जाणां, की तेरी वड्याईआ। तूं पुरख बिन रूप रंग रेख नज़र किसे ना आणा, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। मैं फिरां विच मसाणां, धूंआँधार वेखी लोकाईआ। मैं समझया प्रभ इक्को अक्ख काणा, किसे नूं डोबे किसे नूं तारे किसे नूं शौह दरया रुढ़ाईआ। श्री भगवान कहे वाह बाल अंञाणे, तेरी वारता मोहे चंगी भाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरे भगत मेरे नालों स्याणे, जिन्हां मेरी सोभा गाईआ। मैं ओन्हां नाल झगड़ा काहनूं करां धिंगाणे, जो मेरा मेरे अंदर ध्यान लगाईआ। सतिजुग वरता आपणे भाणे, भाणा सब नूं दयां समझाईआ। तख्तों लाह के राजे राणे, शाह सुल्तानां ख़ाक रलाईआ। गुरमुख प्रगटा के सुघड़ स्याणे, सुचज्जे सोहणे दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सही सुलामत रिहा समझाईआ। बाल्मीक कहे प्रभ मैं तेरी ख़ातर ख़तरा दयां गंवाईआ। एह तेरा संदेसा मेरा पात्र, सद आपणी झोली पाईआ। जिस वेले कलयुग आवे आख़र, सदी सदीवी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा आपणा वर, दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। बाल्मीक जगत जवान, भगवन्त भगती विच बदलाईआ। हो के दयाल आप मेहरवान, घर महिमान लए बिठाईआ। सति सतिवादी दे के दान, ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुल्हाईआ। आदि जुगादी दे निशान, अनादी हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्त खेल करे महान, महिंमां अकथ कथ्थ दृढ़ाईआ। नन्न्हे बच्चे कर परवान, बाले साची सेव लगाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मकान, छत्ती फुट्ट जगत निशान, जुग छत्ती लहिणा दए चुकाईआ। तेरा लेखा वेखे आण, आप आपणा फेरा पाईआ। अन्तर बख्श धर्म ज्ञान, ब्रह्म दए समझाईआ। नाता जोड़ श्री भगवान, विश्व आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगतां बणा के सच अस्थान, अस्थिल मन्दिर दए वड्याईआ। माण दवा के गोपी काहन, सीता राम जगत बण कटाईआ। बनवासी फिरे ना कोए जहान, उदासी नज़र कोए ना आईआ। सच दवारा खोेल्लया आण, आपणी कल धराईआ। जिन्हां गुरमुखां जन भगतां ढोला गाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्हां दा भाग हिस्सा सके ना कोए वंडाईआ।
४ अस्सू २०२१ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरां
भगत दुआर कहे कोई रहे ना भरम, भुल्लयां दयां जणाईआ। भगत भगवान कठ्ठे होए धर्म, धर्म गंढ्ढ पवाईआ। सब नूं मिल के इक दी नज़र आए सरन, सरनगति समझाईआ। अबिनाशी करते लग्गणा चरण, चरणोदक मुख चवाईआ। लहिणा
चुक्के माणस जन्म, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। झगड़ा मुक्के वरन बरन, ज़ात पात वंड ना कोए वंडाईआ। जो मेरे अंदर आ के वड़न, पिछला पन्ध गंवाईआ। सो साचा ढोला पढ़न, सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सोहणी बणत बणाईआ। भगत दुआर कहे मैं लेखा दस्सां अगला, हरि दा भेव जणाईआ। कोई लभ्भण ना जायो विच्चों जंगलां, बेले ढूंड ना कोए ढुंडाईआ। तीर्थां उत्ते ना मारयो मंज़लां, अठसठ भज्जणां ना वाहो दाहीआ। रागां नादां नाल लोड़ रहे ना गौंण दी ग़ज़लां, ग़रज़ सब दी पूर कराईआ। दर दवारे आउँदयां प्रभ पिछला चुकावे बदला, अन्तर आत्म दए बदलाईआ। नाम निधान पा के कजला, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। मुख शब्द लगा के सगना, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ । नाम ख़ुमारी रख मग्ना, मंगलाचार जणाईआ। माणस जन्म ना होवे भंगणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा जाणे सच गोसाईंआ। भगत दुआर कहे जो अंदर वड़े, नेत्र नैण शरमाईआ। पुरख अबिनाशी ढोला पड़े्ह, हरि हरि नाम ध्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा आया घरे, घर दे मालक लैणा मिलाईआ। जन्म कर्म दा मुक्के डरे, भय भउ ना कोए सताईआ। अन्तिम अद्धविचकार कोई ना अड़े, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को आ के खड़्हे, फड़ बाहों गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। भगत दुआर कहे जो मेरा मित्र, संगी साचा संग निभाईआ। उह जन्म कर्म दा लाह के आवे फ़िकर, जगत फ़िकरां नालों पल्लू तुड़ाईआ। प्रेम दी धारों आए नित्तर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक आपणी गोद उठाईआ। धर्म दुआर कहे जिस बणना मेरा सज्जण, सांझा यार मिलाईआ। जिस दा इक्को नाम भजन, बन्दगी सति दृढ़ाईआ । जिस दा इक्को धूढ़ी मजन, दुरमति मैल धवाईआ। इक्को नेत्र अंजन, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे दो जहान नगारे वज्जण, पीर पैगम्बर रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। भगत दुआर कहे मेरी धार अवल्ली, धरनी धरत मिली वड्याईआ। मेरीआं नीहां हेठ उह अनोखी कली, जिस दा गोबिन्द बूटा नज़री आईआ। उह आदि जुगादी वड्डा वली, वल छल कर के खेल खलाईआ। सूरबीरां विच्चों बली, बलधारी सोभा पाईआ। जिस मेरे प्रेम दी आउणा गली, गलवकड़ी शरअ ना कोए रखाईआ। सच दवारा लैणा मल्ली, मालक आपणे नाल रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच पदार्थ नाम दिती अनोखी फली, फल गुरमुखां रही लगाईआ।।
४ अस्सू २०२१ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरांँ
सच्च दवारे पूरी आसा, आसा पूर दया कमाइंदा। भगत भगवान दे भरवासा, भाण्डा भरम भनाइंदा। नाम पदार्थ दे के दाता, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। चरण प्रीती जोड़ के नाता, नादान आपणे नाल मिलाइंदा। सति सच दी दस्स के गाथा, सोहँ नाम जपाइंदा। जिन्हां गुरमुखां मन्नया आखा, आख़र मंज़ल फड़ बहाइंदा। एथे ओथे हो के राखा, ठग्गां चोरां परे हटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक हो के सेव कमाइंदा। मनसा पूर साहिब गुणवन्त, गम्भीर गहर अख्वाईआ। लेखे ला के धुर दे सन्त, सज्जण होए सहाईआ। मेल मिला के अर्शी कन्त, फर्श सोभा पाईआ। माण दवा के काग हँस, हस्ती इक समझाईआ। जन बणा के साचा बंस, संगत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनां होए सहाईआ। आसा मनसा हरिजन पुनी, तृष्ना जगत मिटाईआ। नाम सुणा के आपणा धुनी, धुर दी धार बंधाईआ। गुरमुख बणा के साचा गुणी, ज्ञान गुरू दृढ़ाईआ। ओढन दे के सीस चुन्नी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा दए समझाईआ। मनसा कहे मेरा मेला माणस, जुग जुग वेख वखाईआ । दुआर कहे मेरा मालक सालस, साहिब बेपरवाहीआ। जिस नूं निंद्रा ना कोई आलस, ख़ुशी ग़मी ना वंड वंडाईआ। सदा करे सच अदालत, धुर फ़रमान सुणाईआ। मनसा मन मेटणहार बग़ावत, अदावत नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्रीती करे सख़ावत, सच वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता दए समझाईआ। आसा कहे मैं निकम्मी इच्छया, इष्ट सकी ना कोई मनाईआ। सतिगुर सति ना कोई दिस्या, दृष्टी दीद ना कोई खुल्हाईआ। सच दुआर ना मिल्या हिस्सया, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। जगत जहान ना जाता मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ । गुर अवतारां दी भुल्ली सिख्या, पैगम्बरां छुट्टी पढ़ाईआ। जीव जहान जगत जितया, जित्ती मात लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देणी माण वड्याईआ। तृष्ना कहे मैं कमली कोझी कुचज्जी, कोझल रूप वटाईआ। अक्ख खुल्ल्ही ना वीहवीं सदी, सदके वारी ना घोल घुमाईआ। प्रभ चरण ना लग्गी हथ्थ बद्धी, बन्दना सीस ना कोए कराईआ। जगत विकारे विच होई गंदी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। बिन हरि कन्त सुहागण होई रंडी, रंडेपा सके ना कोए कटाईआ। पवण मिली ना कोए सुगंधी, ठंडी धार ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा लेखे लाईआ। तृष्ना कहे मैं फिरी चारों कूट, कुटम्ब वेख्या जगत लोकाईआ। घर घर जूठ झूठ, दिवस रैण दुहाईआ। झगड़ा प्या पंज भूत, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरी चूक दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूप सति सति दए समझाईआ।
४ अस्सू २०२१ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद
दुआर कहे मेरा लेखा धुर दा, जन भगत दयां दृढ़ाईआ। मैं मेल मिलावां साचे गुर दा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ । पार करावां शौह दरयाए रुढ़दा, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। राग सुणावां अगम्मी सुर दा, सुरती शब्द मिलाईआ। गुरमुख होण ना देवां मुर्दा, मढ़ी गोर सके ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा सच लगाईआ । दुआर कहे मैं धुर दा दर्दी, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। जिन्हां गोबिन्द पास पाई अर्ज़ी, तिन्हां आरज़ू खोज खुजाइंदा। गुरमुख तेरी आसा मनसा जिस वेले मेरे अंदर वड़दी, सच संदेसा इक सुणाइंदा। तूं सच दवारे प्रभ साचे दी हो जा बरदी, बन्दना बन्दगी इक दृढ़ाइंदा। खेल वखावां घर विच घर दी, गृह मन्दिर कुण्डा लाहइंदा। सूरत जणावां नरायण नर दी, अकाल मूर्त मेल मिलाइंदा। पवन सुगंधी ठंडी जिथ्थे वगदी, सीतल धारा इक बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाइंदा। दुआर कहे मैं भगत सवाली, भगवन दया कमाईआ। सच दवारयों जावां ना ख़ाली, झोली अन्त भराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग दिसे वैरानी, वैरी घर घर नज़री आईआ। सारी वस्त दिसी बेगानी, मालक अन्त ना कोए अख्वाईआ। जिस दे नाम दी सिफ्त करे चारे बाणी, चारे खाणी ढोला गाईआ । सो मालक हरि सुल्तानी, सुत्तयां रिहा उठाईआ। मुहब्बत विच करे मेहरवानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक खुल्हाईआ। भगत दुआर कहे मैं धुर दा साथी, मन्दिरां विच्चों मन्दिर नज़री आईआ। जिस दे अंदर कोई ना बणे पाठी, वरका वरका ना कोए उल्टाईआ। जिस गृह इक्को दीवा बाती, ज़ाहर बातन करे रुशनाईआ। जिस दा मालक कमलापाती, हरि पुरख निरँजण इक अख्वाईआ। सो वेखे खेल तमाशी, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति बन्धन इक समझाईआ। दुआर कहे मैं वेखां दुखियां, दो जहान ध्यान लगाईआ। जिन्हां दीआं रूहां अंदरों सुत्तीआं, सुरती शब्द ना कोए उठाईआ। जगत वासना तिन्हां होईआ पुट्ठीआं, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। जगत अग्नी विच भुज्जीआं, त्रैगुण माया रही तपाईआ। जगत विकारे अंदर कुदीआं, हउमे हंगता नाच नचाईआ। वंडां पाउँदीआं रहीआं वदीआं सुदीआं, शुक्ला किशना समझ किसे ना आईआ। सच दवारयो रहीआं लुकीआं, शिवदुआले
मठ्ठ मन्दिर भज्जण वाहो दाहीआ। ओन्हां दीआं सच दवारे मूल ना लग्गीआं रुचीआं, मन मनसा होई हल्काईआ। उजल करे ना कोई मुखीआं, मुक्खों मुख ना कोए सालाहीआ। जो साहिब सुल्तान श्री भगवान चरण कँवल दवारे झुकिया, निउँ निउँ लागण पाईआ। ओन्हां दीआं मंज़लां अग्गों मुक्कीआं, बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाईआ। धर्म दुआर कहे मैं वेखी दरोही, दो जहान रहे कुरलाईआ। चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या रोई, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । जगत उदासी मिले कोई ना ढोई, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर सृष्ट सबाई मोही, ममता नाल होई कुड़माईआ। अमृत बूँद स्वांती निझर झिरने किसे ना चोई, रस अनमुलड़ा धार ना कोए वहाईआ। धुर दी वस्त कूड़ी क्रिया अंदर खोई, झोली हक ना कोए भराईआ। एथे ओथे मिले ना ढोई, साचे दर ना कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी खेल वरताईआ। दुआर कहे मैं वेखे दुरजन, दुरमति मैल रंगाईआ। जींवदे जग होए मुर्दन, रूह बुत्त ख़ाली नज़री आईआ। कूड़ कुड़यारा झोली पाया दिनो दिन, सच सुच्च ना कोए समझाईआ। हउमे हंगता छिन छिन, घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल क्रिया की वरताईआ। दुआर कहे मैं वेख्या एका दूजा, दूआ एका नज़र किसे ना आईआ। नेत्र खुल्ल्हया ना किसे तीजा, त्रैगुण डेरा कोए ना ढाहीआ। सच स्वामी नाल ना कोए पतीजा, पतन बहि ना ख़ुशी मनाईआ। चौथे पद ना लाई नीझां, धुर दा ध्यान इक वखाईआ। पंचम साचा नज़र ना आया शीशा, पड़दा परे ना कोए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्मी खेल रिहा वरताईआ। दुआर कहे मैं वेख्या धर्म, चार वरनां विच्चों नज़र कोए ना आईआ। साची मिले ना किसे सरन, सृष्टी उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। जगत जहान कूड़ी मौते सारे मरन, सतिगुर घर मरना समझ किसे ना आईआ। मंज़ल पौड़्हे मूल ना चढ़न, दर्शन पौण ना साहिब गोसाँईंआ। माणस जन्म मूर्ख हरन, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पुरख अकाल तों सारे डरन, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कोटां विच्चों थोड़े तरन, जिन्हां मिली माण वड्याईआ। सच दवारे आ के वड़न, पाँधी आपणा पन्ध चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला पढ़न, सच्चा राग अल्हाईआ। जोत सरूप शाहो भूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दर्शन करन, दीद दीद नाल मिलाईआ।