४ अस्सू २०२१ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे नवित जलालाबाद
ठाकर सिँघ देवे ठाकर संदेसा, धुर फ़रमान जणाईआ। सति दवारा इक्को वेखा, जिस गृह बैठा बेपरवाहीआ। माणस
जन्म जिस चुकाया लेखा, पंज तत आपणी झोली पाईआ। पिछले घर दा कराया चेता, जिस विच्चों नूर नूर प्रगटाईआ। कर्म कर्म दा मुक्कया लेखा, मिली सच सरनाईआ। नज़री आया इक्को नेता, नर निरँकार नूर ख़ुदाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। सच सिँघासण अगम्मी लेटा, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जिस दा गोबिन्द इक्को बेटा, शब्दी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। ठाकर कहे सुण ठाकर बाणी, ठोकर घर घर रही लगाईआ। खेले खेल शाह सुल्तानी, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म वरते दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पाताल आकाश रिहा जणाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकावण गुर अवतार पीर पैगम्बर गावण बाणी, रागां नादां नाल ब्रह्म पारब्रह्म सुणाईआ। सो पतिपरमेश्वर सच स्वामी साहिब लासानी, ठांडे घर दित्ता पद निरबानी, निरबान पद इक्को वार वखाईआ। लोकमात मार झात दस्सां इक निशानी, सति सरूप समझ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला लैणा मिलाईआ। ठाकर कहे मैं पाया ठाकर, टुट्टया नाता जगत लोकाईआ। तर के गया डूँग्घा सागर, भँवरी भँवर ना कोए रुढ़ाईआ। दरगाह साची मिल्या आदर, श्री भगवान गोद उठाईआ। राह विच सद्दया गुर तेग़ बहादर, इशारे नाल समझाईआ। तेरा कर्म होया उजागर, निर्मल जोत होई रुशनाईआ। जन भगतां गोबिन्द सूरा सदा सौदागर, वणज कराए चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे लया लगाईआ। ठाकर कहे सुणो ठाकर बात बातन ज़ाहर दयां जणाईआ। मैं दर्शन आ कीता अख़ीरी रात, प्रेम कुटीआ विच दिसाईआ। आत्म परमात्म जुड़या नात, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। शब्द अगम्मी सुणी गाथ, अनहद नादी नाद जणाईआ। मैनूं नज़र आया इक्को बाप, पिता पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा अन्तर आत्म हिरदे अंदर करदा रिहा जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द समझ कोए ना पाईआ। उस ने रूह बुत्त तन माटी ख़ाक मेरा कीता पाक, पतित उधारन दया कमाईआ। अन्तिम मेल के आपणी ज़ात, अजाती रूप दित्ता गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा घर दित्ता वखाईआ। ठाकर कहे मैं वड़या घर, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। निरभओ चुकाया भय डर, भ्यानक नज़र कोए ना आईआ। राए धर्म ना सक्या फड़, चित्रगुप्त लेख ना कोए जणाईआ। लाड़ी मौत दूर दुराडे डिग्गी दड़, हौके लै लै दए दुहाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान नौजवान साची डोली आया चढ़, शब्द बबाना नाल ल्याईआ । अंदरों वड़ के मैनूं लया फड़, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। किरपा कर के आपणी गोदी लया धर, धरनी धवल होई जुदाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अग्गे राह विच वेखण खड़्ह, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, मोहे देणी माण वड्याईआ। ठाकर कहे सुणो सब सज्जण साक, साका अगला दयां सुणाईआ। प्रभ खोल्ह के धुर दा ताक, पड़दा ओहला दित्ता चुकाईआ। मेरा लेखा करके हिसाब बिबाक, वही ख़ाता डूँग्घी धार वहाईआ। अन्तिम लै के गया साथ साथी बण के बणया पाँधी राहीआ। किरपा कर पुरख समराथ, निरगुण नूर नूर नुराना आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दित्ता मुकाईआ। मेरा लेखा मुक्कया जग, अन्तिम सर्ब जणाईआ। सच दवारे मंज़ूर होया हज्ज, मक्का काअबा कम्म किसे ना आईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ्ठ पार करके हद्द, पतन मेला मिल्या शहिनशाहीआ। जिस ने घलया उसे लया सद, सद्दा दे के नाम बुलाईआ। पंज तत काया ठीकर गया भज्ज, आत्म परमात्म मिली चाँईं चाँईंआ। मैं निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दर्शन कीता रज्ज, सच दवारे जा जा ख़ुशी मनाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विहार झूठ प्यार गया छड्ड, प्रेमी प्रेम इक्को गया लगाईआ। तुहाडे हवाले कर के मास नाड़ी हड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। ठाकर कहे मैं मंज़ल चढ़या, पाया महबूब बेपरवाहीआ। जिस दा निरअक्खर इक्को पढ़या, सिफ्त सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जिउदा ना कदे मरया, जीवण मरन विच ना आईआ। उस दी जा के चरणी पढ़या, सरन मिली सरनाईआ। थिर कोई ना रहे काया माटी घड़या, घड़ घड़ घड़ीआं रही वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा मेरी झोली पाईआ। ठाकर कहे सुण प्रेम कुटी, कुटलता विच्चों देणी गंवाईआ। मैं तेरे कोलों लै के आया छुट्टी, नाता जगत जहान तुड़ाईआ। वेखी मेरे विछोड़े विच ना जावीं लुट्टी, आपणा आप गंवाईआ। मेरा चिराग़ तेरे घर जगदा पुत्तीं, पोतरे बहि बहि तेरी ख़ुशी मनाईआ। कमलीए बेसुरती विच रहीं ना सुत्ती, आपणी लई अंगड़ाईआ। मेरी धार विच्चों उठीं, उठ के सारयां दईं समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लया मिलाईआ। प्रेम कुटीआ कहे मैं होई बैरागण, बिन अक्खां रो रो दयां दुहाईआ। मेरे अंदर वज्जे कोई ना नादण, प्रेम सतार ना कोए हिलाईआ। सति धर्म दी आवे ना कोई अवाज़ण, साचा रंग ना कोए वखाईआ। मैं कोझी कमली होई अभागण, भागां भरया विछड़या मेरा माहीआ। जिस दे नाल बणी रही सुहागण, जगत रंडेपा गया कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल रिहा खलाईआ। प्रेम कुटीआ मैं की दस्सां, तीर अणयाला गया लगाईआ। नाले रोवां नाले हस्सां, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। मैं किस दा दर्शन करां नाल अक्खां, नैणां चार जणाईआ। किस दे चरणां हेठां ढठ्ठां, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। उह नाता तोड़ के तत्तां अठ्ठां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध डेरा गया ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा
लेखा लेखे लए लगाईआ। प्रेम कुटीआ जो वसनीक, वसीअत सब नूं गया सुणाईआ। तुहाडा अन्तर दिसे ना कोई शरीक, शरीअत धुर दी इक समझाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी सदा रखणी उडीक, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस ठाकर दी ठाकर नाल प्रीत, सो पतिपरमेश्वर हो के होया सहाईआ। ओस सज्जण दे गाओ गीत, जिस गोबिन्द मिल्या चाँईं चाँईंआ। जन भगतां जाण दी अवल्लड़ी रीत, सहज सुभाउ आपणा कदम उठाईआ। साचा लेखा ओस कोलों लओ सीख, जो साख्यात हो के गया समझाईआ। रिश्तेदारीआं विच्चों रिश्तेदारां नालों नज़दीक, प्रेमीआं विच्चों प्रेमिका आत्म परमात्म नज़री आईआ। धुन नाद अन्त निशाना मिल गया ठीक, ठाकर ठाकर होया सहाईआ। ख़ुशीआं नाल गाउँदा गीत, चढ़ बबाने पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण लया बहाईआ। घर सज्जण मेला निर्मल जोत, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। भाग लगाए सचखण्ड, सच दवारे पोप, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। प्रेम प्यार दी इक लगावे मौज, मजलस आपणे नाल लगाईआ। ओस गुरमुख दी जिस ने करनी खोज, सो हिरदा आत्म परमात्म नाल मिलाईआ । सारे बंस सरबंस नाल करके जगत विहार चोज, अन्तिम चोला गया बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मन्दिर लया वसाईआ। ठाकर कहे मैं वेख्या मन्दिर चंगा, चारों कुण्ट इक्को नूर नज़री आईआ। उथे कोल ना कोई जंदा, बन्द ताकी ना कोए कराईआ। ना कोई शब्द नाद गावे छन्दा, खाणी बाणी ना कोए सालाहीआ। पंज तत ख़ाकी नज़र ना आए गंदा, जगत हट वणजारा दहि दिशा वस्त ना कोए वरताईआ। उथे दीन दयाल स्वामी इक बख्शंदा, बख्शिश रहमत रिहा कमाईआ। मैं उस दे लग्गा अंगा, अंगीकार करके आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत मिल के आया उह अनन्दा, जो परमानंदा विच्चों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, घर साचा इक सुहाईआ।
४ अस्सू २०२१ बिक्रमी धर्मवीर दे गृह जलालाबाद
गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगण मंगे, प्रभ चरण दवारे सीस निवाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगे, शाह पातशाह तेरी ओट तकाईआ। फिरी दरोही विच ब्रह्मण्डे, पुरी लोअ रहे कुरलाईआ। झगड़ा प्या जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज ना कोए सहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम लँघे, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत जीव जहान होए अन्धे, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना डण्डे, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। बिन बन्दगीउँ ख़ाली होए बन्दे,
बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। काया माटी साचे नाम कोई ना रंगे, रत्ती रत्त रंग ना कोए वखाईआ। किसे हथ्थ ना आवे परमानंदे, निजानंद ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भेख भखण्डे, कूड़ी क्रिया घर घर डेरा लाईआ। जोती नूर चढ़े ना कोई नौचन्दे, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। नाम भण्डार साध सन्त लोकमात कोई ना वंडे, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। जीव जंत हाल होए मंदे, बहाल सके ना कोए कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रसना जिह्वा गाउँदे बत्ती दन्दे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पतिपरमेश्वर बिनां होए रंडे, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन अरदासा, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। तूं सुल्तान शहिनशाह शाहो शबाशा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। सो पुरख निरँजण तेरा खेल तमाशा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। हरि पुरख निरँजण तेरी कोई ना जाणे रासा, गोपी काहन कोटन कोटि गए फेरीआं पाईआ। आदि निरँजण तेरा नूर अगम्म प्रकाशा, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। श्री भगवान तेरा रखे ना कोए भरवासा, ओट अकाल ना कोए जणाईआ। अबिनाशी करते तेरी समझे कोई ना ज़ाता, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी गावे कोई ना गाथा, नाउँ निरँकार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी लोड़, सदी वीहवीं दए दुहाईआ। लख चुरासी विछड़ी आत्म जोड़, घर घर मेला सहज मिलाईआ। दो जहान श्री भगवान, अस्व अगम्मे चढ़ के वेख दौड़, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। चौदां तबकां अन्ध घोर, साचा सबक ना कोए सुणाईआ। चौदां लोक प्या शोर, डोर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण परवरदिगार, ख़ालक तेरी ओट तकाईआ। मुकामे हक हो उज्यार, लाशरीक वेस वटाईआ। जुग चौकड़ी तेरा नग़मा नाम सुणाउँदे रहे विच संसार, अक्खरां नाल कर पढ़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही बण लिखार, कातब हो के हुक्म वरताईआ। आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यार, जोती जोत तेरी रुशनाईआ । सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आ के वेख बरखुरदार, दूर दुराडा नेरन नेरा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह वेस वटाईआ। बेपरवाह हरि हरि मालक, दर तेरे सीस निवाईआ। दो जहानां बण सालस, एथे ओथे हो सहाईआ। कलयुग कूड़ी निंद्रा लाह आलस, अर्श फर्श खोज खुजाईआ। सच दवारे कर अदालत, अदल बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग जीव तेरी करन मुखालफ़त, नौ दुआर होए हल्काईआ। मन वासना
होई बग़ावत, अदावत घर घर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन सजदा, नमो नमो सीस निवाईआ। हउँ सेवक तेरा बरदा, चाकर रूप धराईआ। सदी चौधवीं जगत जहान वेख सड़दा, दोज़ख़ बहिश्त दोवें रहे कुरलाईआ। तेरा भाणा कोई ना जरदा, ज़ाहर ज़हूर तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। कायनात मार झात कलमा हक कोई ना पढ़दा, महबूब इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, कलकाती फेरा पाईआ। गुर अवतार कहिण पैगम्बर, तेरी सच शरनाईआ। लख चुरासी रचया वेख अडम्बर, चारे खाणी पड़दा लाहीआ। चारे बाणी जुग जुग तेरा रचदी गई सुअम्बर, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वेख जगत निशाना, नव नौ चार रही कुरलाईआ। अन्तर आत्म किसे ना मिले ब्रह्म ज्ञाना, रसना जिह्वा होई सर्ब हल्काईआ। भरमें भुल्ले वड विद्वाना, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। नज़र ना आवे गोपी कान्हा, बंसुरी नाम ना कोए सुणाईआ। सुरती सीता मिले ना रामा, जगत बन पन्ध ना कोए चुकाईआ। मंत्र दृढ़ाए ना कोई सतिनामा, नानक निरगुण जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गोबिन्द चिला तीर नज़र ना आए किसे कमाना, चार कुण्ट अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। दहि दिशा होई वैराना, वैरी घर घर डेरा लाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरे नाम दा इक ब्याना, थोड़ा हिस्सा जगत लोकाईआ। परम पुरख तेरे नापण वाला किसे कोल ना कोए पैमाना, पैमाइश सके ना कोए कराईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ा वेख ज़माना, ज़बान ज़ब्हा सब नूं रही कराईआ। साध सन्त होया नादाना, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। प्रेम प्रीती बन्न्हे कोई ना गाना, सच्चा सगन ना कोए मनाईआ। इक्को विसरया श्री भगवाना, कोटन कोटि इष्ट रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख जगत, जग जीवण दाते तेरी आस रखाईआ। गुरमुख विरला लभ्भे कोई भगत, भगती बैठी मुख छुपाईआ। नाड़ बहत्तर घर घर उबले रक्त, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जगत क्रिया रखदे नेम बरत, अन्तर आत्म पवित ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण रूप, प्रभ तेरा इक जणाईआ। सदा वसेरा चारे कूट, दहि दिशा रुशनाईआ। कलयुग क्रिया वेख झूठ, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। साचा दिसे ना कोई पूत, पिता गोद ना कोए सुहाईआ। सति धर्म कर गया कूच, गली कूचे ख़ाली गया कराईआ। दीन मज़्हब पई द्वैती दूज, शरअ धर्म करे लड़ाईआ। माणस समझ ना सके पंज तत भूप, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज ना कोए खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, पड़दा ओहला दए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ पड़दा चुक, अन्तिम तेरी वारी आईआ। सचखण्ड दवारे क्यों बैठा लुक, निरगुण आपणा आप छुपाईआ। सच सुनेहड़ा दे के आया तेरा गोबिन्द पुत, धुर दी बाणी राग अल्हाईआ । अबिनाशी करता नर नरायण सदी वीहवीं आपणी धारों परे उठ, ना कोई जन्मे पिता माईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, दो जहानां खोज खुजाईआ। सच सुहञ्जणी वेखे रुत्त, रुतड़ी आपणी नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए झुक, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। प्रभ ठाकर साडा पैंडा गया मुक, लोकमात अन्त अख़ीर गए जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत नालों नाता गया तुट, इक्को मिली तेरी सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, साहिब सुल्तान दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार सीस निवाउँदे ने। दोए जोड़ वास्ता पाउँदे ने। धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाउँदे ने। पुरख अकाल पिता इक मनाउँदे ने। तेई अवतार माण गंवाउँदे ने। ईसा मूसा मुहम्मद नेत्र नैण शरमाउँदे ने। नानक गोबिन्द इक्को रंग रंगाउँदे ने। तूं मालक ख़ालक सर्ब बख्शंद, सब तेरा राह तकाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान तेरी आस इक रखाउँदे ने। तेरी आस इक रखाउँदे ने। दोए जोड़ वास्ता पाउँदे ने। सीस कदमां उत्ते टिकाउँदे ने। जगदीश तैनूं इक मनाउंदे ने। छत्र सीस ना कोए झुलाउँदे ने। बीस इकीस राह तकाउँदे ने। राग छत्तीस पन्ध मुकाउँदे ने। दन्द बत्तीस ना ढोले गाउँदे ने। तेरी धुर दी सुण हदीस, कलमे आपणे विच्चों बाहर कढाउँदे ने। तूं साहिब इक जगदीश, जगदीशर तेरा राह तकाउँदे ने। तेरा लेखा हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे मंग मंगाउँदे ने। दर ठांडे मंग मंगाउँदे ने। तेरा सच सिँघासण वेख पलंग, शाहो भूप तेरा दर्शन पाउँदे ने। तेरे नाम दा वजा के आए मृदंग, सो मृदंगा तेरे अग्गे सुटाउँदे ने। जो प्रेम प्यार दा दे के आए रंग, लोकमात वणज कराउँदे ने। कलयुग अन्त लख चुरासी जीव जंत साध सन्त होए नंग, सिर ओढण तेरा नाम ना कोए टिकाउँदे ने। नव नौ चार वध्या भेख पखण्ड, भेखी गुरू वेस वटाउँदे ने। तेरे प्रेम प्यार दा गाए कोई ना छन्द, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाउँदे ने। सृष्ट सबाई होई रंड, शब्दी कन्त ना मेल मिलाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे अलख जगाउँदे ने। तेरे दर अलख निरँजण, अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं दाता दानी दु:ख दर्द भय भंजन, भय भओ तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा सज्जण, सगला संग निभाईआ। जोत सरूपी जोत मग्न, रूप रंग रेख तेरा नज़र किसे ना आईआ। जीव जंत तेरे दीपक जगण, घर घर जोत निरँजण करे रुशनाईआ। दर दरवेश
हो के मंगण, बरदे हो के झोली डाहीआ। तूं मेहरवान सूरा सरबंगण, देवणहार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच स्वामी तेरी आस तकाईआ। सच स्वामी तेरी आसा, गुर अवतार ध्यान लगाईआ । पीर पैगम्बर कर भरवासा, भावनी इक वधाईआ। तूं आदि जुगादी पुरख अबिनाशा, ना मरे ना जाईआ। सचखण्ड दवारे जोत प्रकाशा, थिर घर शब्दी खेल खिलाईआ। भगत भगवन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण खेले खेल तमाशा, वड खिलाड़ी तेरी वड वड्याईआ। गोपी काहन मिल के पावण रासा, अचरज आपणी रीत चलाईआ। भगतां सन्तां देवे चरण निवासा, धाम भूमिका अस्थान इक समझाईआ। गुरमुखां लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। गुरसिख तेरे दर तों कदी ना जाए निराशा, आसा सब दी पूर कराईआ। सदी चौधवीं उल्ट दे पासा, पुश्त आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच्चा वर, दर तेरे आस रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ छेती मन्न, मन का मणका सर्ब भवाईआ। भाग लगा काया माटी तन, तत्तव तत दे समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। गुरमुख प्रगटा साचे चन्न, गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। साचे सन्तां दे नाम धन, वस्त अमोलक झोली पाईआ। भगतां आपणे नाल गंढ्ढ, भगवन धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण निरवैर दस्स छन्द, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। चार वरनां बण बख्शंद, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, अनन्द इक्को घर वखाईआ। आत्म सेजा चढ़ पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। अनहद वजा अगम्मी नद, अनादी आपणा राग सुणाईआ। नव नौ चार पार कर हद्द, घर साचे मेल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं वाक् भविख्तां विच आए दस्स, नादां शब्दां विच गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त होवे प्रगट, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ । सम्बल नगर सच मकान विच भूमिका जाए वस, जिस दी हद्द नज़र किसे ना आईआ। साचा मार्ग सति सतिवादी दए दस्स, दहि दिशा दए समझाईआ। साचे भगतां आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, घर घर विच जोड़ जुड़ाईआ। जगत सृष्टी नालों कर के वक्ख, वक्खरी धार चलाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आत्म परमात्म नाल पए हस्स, हस्ती आपणी लए समझाईआ । निरगुण निरवैर हो के गावे जस, वेद पुराण सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा भेव कोई ना जाणे अगला, पिछली कहाणी सारे पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। तेरा मित्र प्यारा दिसे कोई ना सज्जणा, संगी संग ना कोए रखाईआ। जो उपज्या सो तेरे दर तों मंगणा, मांगत दो जहान नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा तेरा दरस दीदार किसे
ना लभ्भणा, खोजत खोजत खोजे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दृष्टी दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ नरेश, भूपत भूप तेरी सरनाईआ। तेरा रूप अगम्मा मुच्छ दाढ़ी ना केस, सीस जगदीस ना कोए मुंडाईआ। सच दवारे हरि निरँकारे आदि जुगादि रहे हमेश, जुग चौकड़ी आपणा खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर बैठे दरवेश, कोटन कोटि सीस निवाईआ। करोड़ तेतीसा करे आदेस, सुरप्त निउँ निउँ लागे पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नूर उजाला रहे वेख, साहिब गोपाल इक्को नज़री आईआ। जिस दा नित नवित अव्वलड़ा वेस, सरगुण हो के लोकमात आवे चाँईं चाँईंआ। शास्त्र सिमरत दे के गए संदेश, अठ्ठ दस गीता ज्ञान करे पढ़ाईआ। शब्द सुणाए मुल्ला शेख़, अलिफ ये आपणा हुक्म वराईआ। खाणी बाणी देवे भेज, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों लिखा के लेख, लिख्त अक्खरां नाल कराईआ। जिस नूं जीव जहान जगत पिच्छो लैण वेख, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा खेल अगम्म, अगम्मड़ी कार नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा देवे बन्न्ह, जगत जहान पार कराईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया देवे सदा डंन, खण्डा शब्द हथ्थ उठाईआ । जो घड़या सो देवे भन्न, थिर रहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेले प्रगटावे चन्न, नूरो नूर कर रुशनाईआ। साचे सन्तां कोलों जावे मन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण खोल्ह आपणा दर, दर दरवाज़ा दे जणाईआ। गुर अवतार कहिण क्यों होया ओहले, बेपरवाह पड़दा पाईआ। साडे नाल कीते इकरार कौले, लेखे लिख लिख लिख्त नाल कुड़माईआ। प्रगट हो उपर धौले, धरनी धरत सोभा पाईआ। तेरा नूर ख़ुदाई अव्वले, यामबीन आलमीन तेरी सरनाईआ। महिबान बीदो बीखैर या अल्ला तूं हर घट हो के मौलें, मौला रूप नूर अलाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेख आपणी बग़ले, बग़लगीर दस्तगीर बेनज़ीर आपणा फेरा पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उम्मत उम्मती होई पगले, सति सच ना कोए पढ़ाईआ। बाहरों दिसण चिट्टे बग बप्पड़े बगले, अन्तर काग नज़री आईआ। शरअ शरीअत अंदर आए जंगले, मज़्हब झगड़ा ना कोए मुकाईआ। सदी चौधवीं तुध बिन मालक कोई ना बदले, बदला मुक्के ना जगत लोकाईआ। दो जहान तेरे दर ते अदने, तूं आहला इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। उच्ची कूकण गुर अवतार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, निर्धन देण दुहाईआ। नाता तुट्टया जगत संसार, सगला संग ना कोए निभाईआ । आत्म करे ना कोई प्यार, परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। घर विच घर खोल्हे ना कोए किवाड़, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। दीपक जोती
सके ना कोई बाल, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। अनहद सुणे ना कोई नाद, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। कलयुग जीव हँस होए काग, कूड़ी क्रिया काग वांग कुरलाईआ। सतिगुर बेड़े चढ़े ना कोए जहाज़, नईआ नौका हथ्थ किसे ना आईआ। पत्तण बैठे पिच्छे सब नूं मारन आवाज़, अग्गा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग धुर दा दए दृढ़ाईआ। धुर दा मार्ग दस्स एक, एकँकार तेरी शरनाईआ। सृष्ट सबाई इक्को टेक, इक्को घर वड्याईआ। इक्को आपणा दस्स भेख, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। तेरा रूप अनूप सदा विशेष, विशेषणां नाल नानक निरगुण गया जणाईआ। गुरू गोबिन्द कहे पुरख अकाल सब नाल करे हेत, लख चुरासी पिता माईआ। जिस बालक कीते भेंट, सेवा सच कमाईआ। सो आया खेवट खेट, रहिबर नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं कोई ना सके वेख, जग दोए लोचण दर्श कोए ना पाईआ। जिस ने भरम भुलाए मुल्ला शेख़, पंडत पांधे समझ कोए ना आईआ। अन्तर वड़ के करे ना सच्चा हेत, बसन्तर बाहरों ना कोए बुझाईआ। वाह वाह खेली अगम्म खेड, प्रभू एहो तेरी वड्याईआ। जिस कारण गुर अवतार पैगम्बर दिते भेज, सो सेवक सेवा गए कमाईआ। अन्तिम दे के तेरा संदेश, खाणी बाणी करी पढ़ाईआ। हरि मालक धुर नरेश, नरायण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा अगम्मड़ा देस, जिस गृह बहि के हुक्म वरताईआ। जिस गृह देवे हुक्म अनोखा, धुर दी धार जणाईआ। सो मार्ग मंज़ल पन्ध दस्स सौखा, रहिबर हो के मेल मिलाईआ। तेरा सचखण्ड दवारा वेखीए कोठा, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जिथ्थे प्रकाश इक्को निर्मल जोता, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म मिले मौका, मुफ्त आपणी दया दए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों बाहर कढाईआ। लेखा लेखे विच्चों वेख लिख्त, जो बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। जिस दा भेव तेरा इक इष्ट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लहिणा चुक्के राम वशिष्ट, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। भरमे भुल्ली तेरी सृष्ट, नव सत्त मुख भवाईआ। तेरे मिलण दा हकीकी रिहा कोई ना इश्क, आशक नज़र कोए ना आईआ। कोटन कोटि पंडत मस्तक लाउँदे तिलक, साचे तिल ना कोए रुशनाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक तैनूं तक्कदे विच बहिश्त, हूरां नैण उठाईआ। ग्रन्थी पन्थी तेरे प्रेम तों गए ख़िसक, ख़ालस ख़ालसा नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दी देवे दरबार विच सच्ची लिस्ट, जिस दे हरफ़ ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म दए वरताईआ। गुर अवतार कहिण श्री भगवन्त, वाह वाह तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी जुगां जुगन्त, करता मालक इक अख्वाईआ। बोध अगाधा साचा पंडत, सच करें पढ़ाईआ। तेरे दर दरवेश बैठे
मंगत, भिक्खक आपणी झोली डाहीआ। फिरी दरोही कलयुग अन्त, अन्तष्करन शुद्ध ना कोए कराईआ। गुर अवतारां जो दित्ता तेरा मंत, सो मंत्र गए भुलाईआ। घर मिले ना किसे कन्त, नार दुहागण रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख चाँईं चाँईंआ। कलयुग वेख कूड़ी रैण, भिन्नड़ी नज़र किसे ना आईआ। माया ममता खाए डैण, सिर सके ना कोए उठाईआ। साचा देवे ना कोई देण, लहिणा हक ना कोए चुकाईआ। सदी चौधवीं सारे आए कहिण, इक्ट्ठे हो के रहे सुणाईआ। मनुक्खता वहि गई डूँग्घे वहिण, मुरीद मुर्शद पल्लू गए छुडाईआ। अल्फ़ ये मिल के पाए वैण, ऐन ग़ैन नुकता सके ना कोए मिटाईआ । साचा मिले ना सज्जण सैण, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम आ के तक्क, ताकतवर आपणी ताकत लै अज़माईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए थक्क, सृष्टी समझ किसे ना आईआ। सृष्टी चोला आए छड्ड, निरगुण तेरे विच समाईआ। अन्तिम दस्स के अगली हद्द, सदी वीहवीं खहिड़ा लया छुडाईआ। प्रभ अग्गे संभाल आपणा जग, सृष्टी तेरी झोली पाईआ। कलयुग घर घर लाई अग्ग, साध सन्त सके ना कोए बुझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ सारे रहे हस्स, हस्ती तेरी समझ किसे ना पाईआ। तीर्थ तट्टां अठसठां रहे नठ्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती फेरा पाईआ। तेरे मिलण दा किसे ना मिल्या जस, बिन भगतां तेरी सिफ्त ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेस वटाईआ। कल कल्की तेरा इक अवतार, हरि करता तूं ही नज़री आईआ। जिस दा रूप अगम्म अपार, रेख भेख समझ कोए ना पाईआ। जिस दा मन्दिर अटल उच्च मनार, दीआ बाती इक रुशनाईआ। जिस दा थिर घर चरण दवार, शब्दी सुत सोभा पाईआ। सो हुक्म करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हो जाओ सारे ख़बरदार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे लए उठाल, करोड़ तेतीसा नाल मिलाईआ। कलयुग क्रिया नेत्र सब नूं दे वखाल, लोचन अक्ख इक जणाईआ। शब्द इशारे नाल कहे आपणे आपणे गुरमुख लओ पछाण, मुरीद मुर्शद खोज खुजाईआ। गुर अवतार होए हैरान, पीर पैगम्बर सारे नैण शरमाईआ। जो कल्मयां विच दे के आए ब्यान, हरफ़ां विच पढ़ाईआ। जो मंत्र दस्स के आए सतिनाम, फ़तह वाहिगुरू इक गजाईआ। उस दा मिले ना सच निशान, धर्म निशाना हथ्थ ना कोए उठाईआ। सुरती विछड़ के साचे राम, सच्चा रंग ना कोए रंगाईआ। साचा सुणे ना कोई पैग़ाम, पाग़ल होई सृष्ट सबाईआ। झगड़ा प्या शरअ ईमान, मज़्हब करे लड़ाईआ। साधा सन्तां खोल्ह माया दुकान, गुर की बाणी हट्टो हट्ट विकाईआ। मूर्ख मुग्ध होए अंञाण, सुरती सुरत ना कोए हिलाईआ। गुर का शब्द ना
करन पछाण, सतिगुर सेव ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल वखाईआ। निरगुण खेल करे करतार, हरि करता वड वड्याईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, मालक इक अख्वाईआ। कागद कलमां वसे बाहर, शरअ विच बन्द ना कोए कराईआ। अक्खरां विच ना कोए विचार, सतरां विच ना कोए जणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार, निरँकार इक अख्वाईआ। जिस दा महल अटल अपार, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। जोत उजाला नूर परवरदिगार, बेपरवाह इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैनूं मन्नण मद्ददगार, मुद्दा तूं ही नज़री आईआ। तेरा अददां विच ना कोए शमार, हिन्दसयां अंकड़यां विच ना कोए जणाईआ। जिस जन उपर किरपा करे आप करतार, करनी आपणी दए समझाईआ। कल कल्की लए अवतार, इक इकल्ला फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई पैज संवार, माणस मानुख मानव दए जणाईआ। भगत सुहेले कर ताब्यादार, सन्त साजण रंग रंगाईआ। गुरमुख गुर गुर गोद उठाल, गुरसिख अमृत जाम प्याईआ। मुर्शद हो के मुरीदां वस नाल, वादा कीता तोड़ निभाईआ। तेरा लेखा शाह कंगाल, ऊँच नीच दे सरनाईआ। धर्म दवारा तेरा सच्ची धर्मसाल, जिस घर ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश सोभा पाईआ। आत्म परमात्म त्रैगुण माया प्रकृतीआं कोलों कर बहाल, इन्द्रिआं कोलों दए छुडाईआ। फल लगा साचे डाल्ह, पत्त टहणी आप महकाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। आ के वेख ग़रीबां हाल, निमाणे देण दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग नगारा रिहा वजाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी तैनूं सारे रहे भाल, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई भज्जण वाहो दाहीआ। तेरी समझ किसे ना आए चाल, दलाल हो के मेल ना कोए मिलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां दे दे अहवाल, जगत सन्त रहे समझाईआ। अंदरों आप होए कंगाल, भण्डारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी आप धराईआ। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। सो पुरख निरँजण सच समझाउँदा ए। हरि पुरख निरँजण भेव खलाउँदा ए। आदि निरँजण डगमगाउँदा ए। अबिनाशी करता वेख वखाउँदा ए। श्री भगवान लेख लिखौदा ए। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा पड़दा लाहाउँदा ए। निरगुण धारों पए जम्म, मात पित ना कोए बणाउँदा ए। निहकर्मी हो के करे कम्म, करता आपणी कार कमाउँदा ए। कलयुग अन्तिम देवे डंन, लख चुरासी वेख वखाउँदा ए। सति धर्म दा बेड़ा देवे बन्न्ह, सच्चा मार्ग इक लगाउँदा ए। भगत सुहेले चाढ़ के चन्न, रैण अन्धेरी दूर कराउँदा ए। मन का मणका फेर के मन, मन मनसा मोह चुकाउँदा ए। भाग लगा के काया तन, तत्तव तत इक बुझाउँदा ए। नाम पदार्थ दे के धन, शाह कंगाल वंड पवाउँदा ए। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अन्ध अन्धेरा परे हटाउँदा ए। भगत सुहेले बणा के जन, जन जनणी गोद उठाउँदा ए। कूड़ा
भाण्डा देवे भन्न, ठीकर कलयुग परे सुटाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी कर्म कमाउँदा ए। निहकर्मी कर्म कमावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। लोक परलोक आप समझावांगा। सच सलोक इक प्रगटावांगा। गुरमुखां मेल संजोग, मेल मिलणी आपणे नाल रखावांगा। हउमे हंगता कट के रोग, हँ गढ़्ह तुड़ावांगा । सोहँ हँसा दे के चोग, चुगली निंदया दूर करावांगा। घर दर्शन दे के अमोघ, बजर कपाटी पड़दा लाहवांगा। लेखा चुका के समझ सोच, सुरती शब्द नाल जुड़ावांगा। जिस दी कल्मयां विच करदे खोज, सनमुख हो के नज़री आवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या दृढ़ाएगा। विद्या धुर दी इक पढ़ाएगा। निक्कयां वड्डयां राहे पाएगा। बचया कोए नज़र ना आएगा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई, इक्को घर वसाएगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो मज़्हबां विच होई जुदाई, शरअ शरीअत मेट मिटाएगा। सब नूं पता सच दस्स के इकाई, अगला सिफ़रा अन्त मिटाएगा। आत्म परमात्म दए समझाई, ब्रह्म रूप नज़री आएगा। पूरब धो के पिछली शाही, दुरमति मैल कटाएगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिन्हां दी देण गवाही, तिन्हां आपणे नाल मिलाएगा। करे खेल सच्चा शहिनशाही, कलयुग शाम अन्धेरी दूर कराएगा। बण के आया पाँधी राही, मंज़ल चढ़ के ख़ुशी मनाएगा। गोबिन्द लेखा चुक्के इक्को ढईआ ढाई, ढौंके विच्चों अक्ख खुल्हाएगा। लिख्या लेख मेटे कोए ना राई, राउ रंकां आप समझाएगा। जिस दे नाम दी पई दुहाई, सो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाएगा। धुर दी करनी कार कमावेगा। साची शरन सृष्ट लगावेगा। विद्या इक्को पढ़न, पारब्रह्म पढ़ावेगा। पौड़ी उच्ची चढ़न, नाम डण्डा हथ्थ वखावेगा। साची तरनी तरन, तुरत आपणा रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर हो के वेख वखावेगा। रहिबर हो के वेख वखाएगा। देस सुहञ्जणे डेरा लाएगा। गुरमुख वेखे साचे सोहणे, सज्जणा मेल मिलाएगा। जिन्हां चरण कँवल प्रभ कीते बन्दे, बन्दीखाने तिन्हां तुड़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आपणी कल धराएगा। कलयुग अन्तिम कल धरावेगा। वल छल खेल खिलावेगा। अबचल नगर इक वसावेगा। सम्बल साचा डेरा लावेगा। कोई ना जाणे ज़िमीं असमान उपर अम्बर, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव कोई ना पावेगा। साढे तिन्न हथ्थ सोहणा मन्दिर, हरि जू साची बणत बणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर बहि के ख़ुशी वखावेगा। घर बहि के ख़ुशी वखाएगा। जन भगतां रुची इक लगाएगा। मन मति बुध सुच्ची आप कराएगा। गोबिन्द पुत्ती भाग लगाएगा। सतिजुग सुहाए साची रुत्ती, रुत्त रुतड़ी आप महकाएगा।
जो आत्म परमात्म प्रेम दी भुक्खी, तिस अमृत जाम प्याएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग जीवां करके मति पुट्ठी, सदी चौधवीं उलटा गेड़ गिड़ाएगा। प्रभ उलटा गेड़ गिड़ावेगा। वासी नदेड़ इक उठावेगा। लख चुरासी भेड़ भाण्डा भरम भन्नावेगा। शाह सुल्तानां लहिणा देणा दए नबेड़, दर दर लेखा अन्त मुकावेगा। भगत भगवन्त ल्याए घेर, घर साचे मेल मिलावेगा। सन्त सज्जण वेखे सुहेल, गुर चेले जोड़ जुड़ावेगा। गुरमुखां चाढ़ के तेल, अन्तर आत्म सगण मनावेगा। धर्म राए दी कट के जेल्ह, लख चुरासी फंद कटावेगा। सच दरवाज़े कर के आपणा मेल, जगत विछोड़ा पर्हे हटावेगा। अचरज कर अगम्मी खेल, ख़ालस गुरमुख आपणे घर वसावेगा। धाम अवल्लड़ा रख नवेल, निहचल डेरा लावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां बीस इकीसा हरि जगदीसा, लहिणा देणा देणा लहिणा सब दा वेख वखाएगा।