५ अस्सू २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
दो जहान करन पुकार, कूक कूक रहे सुणाईआ। सतिगुर शब्द लए अवतार, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। तेरी सिफ्त सुणदे रिहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोलयां नाल लाउँदे रहे जैकार, जै जै कार इक सुणाईआ। तैनूं लभ्भदे रहे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोज खुजाईआ। तेरा अक्खरां नाल करदे रहे विचार, अञ्जील कुरान खाणी बाणी फोल फुलाईआ। तैनूं लभ्भदे रहे तीर्थ तट्टां धार, अठ्ठ सठ्ठ बैठे पन्ध मुकाईआ। तेरी खोज दीन मज़्हब ज़ात पात करदा रिहा संसार, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। तेरा खेल अलख अगोचर अगम्म अपार, बेपरवाह समझ किसे ना आईआ। भगत सन्त तैनूं करदे गए निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। गुरमुख मंगदे गए दीदार, आदि जुगादि झोली ढाहीआ। गुरसिख मंगदे गए चरण धूढ़ी छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। तेरी मसलयां विच करदे रहे गुफ़तार, छन्दां बन्दां रागां नादां विच सुणाईआ। तेरा मन्दिर मस्जिद शिवदुआलयां मठ्ठां विच्चों लभ्भदे रहे दीदार, सच प्रीती नज़र कोए ना आईआ। तेरा लख चुरासी जीव जंत गुलशन वेख महकी होई बहार, सच सुगंधी अन्तर सति ना कोए वसाईआ। सदी चौधवीं चार जुग दे पाँधी होए ख्वार, दोए जोड़ वास्ता पाईआ । पारब्रह्म पतिपरमेश्वर उह वेख आपणे तेई अवतार, दर तेरे बैठे सीस निवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नैण शरमसार, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द जोती जोत कर उज्यार, दीवा बाती तेरे घर जगाईआ। भगत सुहेले वाजां रहे मार, तेरा नाम ध्याईआ। तूं सुत्ता पैर पसार, बेअन्त लै अंगड़ाईआ। नव नौ चार तेरी अनोखी धार, धरत
धवल दित्ता तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुरू वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द सर्ब दे मालक, वाह वाह तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादि ख़लक दे ख़ालक, मख़लूक तेरी सरनाईआ। एथे ओथे दो जहानां सालस, चौदां तबकां पार कराईआ। तेरे नाम दी करदे रहे अबादत, कल्मयां विच पढ़ाईआ। तेरे प्रेम दी झोली पाउँदे रहे सखावत, वस्त अमोलक गुर अवतार गए वरताईआ। तुध बिन ठाकर स्वामी साहिब सुल्तान करे ना कोई सच अदालत, अदली नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे बग़ावत, बग़लगीर पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, साहिब तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द प्रगट हो, निरवैर धार चलाईआ। किरपा कर नरायण सो, साहिब तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म दे मोह, मुहब्बत आपणे नाल जणाईआ। साचे नैण दे लो, घर घर विच कर रुशनाईआ। दुरमति मैल अंदरों धो, बाहरों बग बप्पड़ा कम्म किसे ना आईआ। अमृत अगम्मा निझर चोअ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू सदा स्वामी, साहिब तेरी वड्याईआ। लख चुरसी अन्तरजामी, घट घट खोज खुजाईआ। जगत जीवां भुल्ली धुर दी बाणी, बाण निराला तीर ना कोए लगाईआ। अमृत आत्म मिले ना ठंडा पाणी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। रोंदी वेखी तेरी चारे खाणी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मिल्या मेल ना शाह सुल्तानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। पीर फ़कीरां मणकयां वाली गल विच पाई गानी, साची तसबी तबा सके ना कोए बदलाईआ। सच प्रेम दी देवे ना कोई निशानी, कल्मयां नाल कलमे रहे पढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कर मेहरबानी, महबूब तेरी आस तकाईआ। बिन सतिगुर शब्द साचा मिले कोई ना बानी, बाणा चोला ना कोए बदलाईआ। चार जुग दी पिछली चुक्के कहाणी, अगला लेखा दए दृढ़ाईआ। उह वेख नेत्र रोंदी अल्ल्हा राणी, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। सच दुआर ना कोई पछानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, घर घर विच खोज खुजाईआ। शब्द गुरू गुर तेरी टेक, जुग चौकड़ी आस रखाईआ। कलयुग अन्तिम आ के वेख, जोती जाते पुरख बिधाते हो सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे भेख, भेखाधारी ध्यान लगाईआ। सब नूं भुल्लया पिछला आपणा देस, तेरे मिलण दी ओट ना कोए तकाईआ। झगड़ा रिहा मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाए रहे कुरलाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक किसे नज़र ना आया अगम्मी नरेश, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, सचखण्ड बैठा डेरा लाईआ। हर घट अंदर जोती जोत जोत प्रवेश, परवरदिगार बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण खेडे खेड, खेलणहारा इक अख्वाईआ। सुत दुलारा शब्द स्वामी गहर गम्भीर इक्को भेज, भजन बन्दगी पिछली सारे गए भुलाईआ।
घर घर सुन्नी दिसे सेज, नर हरि कन्त बैठा मुख छुपाईआ। सानूं तेरे उत्ते प्रभ उम्मीद, आमद तेरी सब लोकाईआ। तेरा दरस करके दीद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, कल कल्की फेरा पाईआ। शब्द गुरू उठ के मार्ग तक्क, आपणी लै अंगड़ाईआ। वेंहदयां वेंहदयां सारे गए थक्क, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड ध्यान लगाईआ। सब दी झोली पा हक, हाकम हो के धुर दा माहीआ। सन्त सुहेले सज्जण रख, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। लख चुरासी नालों कर वक्ख, वक्खरा मार्ग इक लगाईआ। अन्तर आत्म हो के साथ, सगला संग निभाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ा राथ, रथ रथवाही इक्को नज़री आईआ । कलयुग मेट अन्धेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। चार वरन बणे इक जमात, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। इक्को ढोला इक्को गाथ, इक्को मंत्र देवे सुणाईआ। इक्को साहिब इक्को नाथ, अनाथां दया कमाईआ। इक्को पूजा इक्को पाठ, इक्को मंत्र दे पढ़ाईआ। इक्को साहिब सतिगुर सदा समराथ, बिन शब्द दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। शब्द गुर धुर दे पीर, पैगम्बर तेरी ओट तकाईआ। तेरा लेखा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। तेरी किरपा अंदर शाह हकीर, हकीकत तैनूं रहे सुणाईआ। सूफी सन्त राह तक्कण फ़कीर, फ़िकरे तेरे ढोले गाईआ। आ के कट शरअ जंजीर, दीन मज़्हब झगड़ा दे मुकाईआ। सदी चौधवीं बदल तकदीर, तोबा तोबा करे ख़ुदाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नक्क नाल कढ्ढण लकीर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मंज़ल चढ़ वेख अख़ीर, मुकामे हक डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, तेरी ओट तकाईआ। शब्द दुलारा इक उठाल, गोबिन्द दए वड्याईआ। लोकमात बणे दलाल, लख चुरासी वणज कराईआ। जा के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। साचे भगतां लए उठाल, सोई सुरत जगाईआ। साचे सन्तां नाम प्याला दए प्याल, अमृत जाम मुख लवाईआ। गुरमुख सज्जण रखे नाल, अगला पिछला विछोड़ा दए कटाईआ। गुरसिखां लेखे लाए घाल, कीती घाल पाए थाँईंआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीचां मेल मिलाईआ। धर्म दवारा वखाए सच्ची धर्मसाल, हरि चरण तेरी सरनाईआ। घर घर दीआ बाती कमलापाती देवे बाल, जोत निरँजणी इक रुशनाईआ। अमृत आत्म सुहाए ताल, गहर गम्भीर होए सहाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुक्के काष्ट फल लगे डाल्ह, पत्त टहणी आप महकाईआ। कलयुग कूड़ नगारा जो सब दे सिर ते वज्जे काल, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप रिहा डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि शब्द तेरी शरनाईआ। सतिगुर शब्द सच महबूब,
मुहब्बत तेरी नज़री आईआ। अर्श कुर्श तों उच्चा तेरा अरूज, आरजू तैनूं इक सुणाईआ। तेरा आर पार किनारा जाणे ना कोए हदूद, बेअन्त तेरी ख़ुदाईआ। तूं हर घट अंदर ज़र्रे ज़र्रे मौज़ूद, बैठा थाउँ थाँईंआ। तेरी इक्को मंज़ल इक्को मक्सूद, मुकाम हक तेरा नूर इलाहीआ। पीर पैगम्बर तेरे चरण सदा मौज़ूद सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देवे धुर दा वर, धुर मस्तक लेख लिखाईआ। शब्द गुरू सर्ब निवासी, तेरी आसा इक तकाईआ। तेरा पिता पुरख अबिनाशी, जिस धुर दी बणत बणाईआ। जुग जुग लोकमात जन भगतां करे राखी, रक्षक हो के सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान तेरी सिफ्त दी निक्की साखी, कोटन कोटि ग्रन्थ तेरी सिफ्त दी महिमा रहे सालाहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित तुध बिन मेटे कोई ना बाकी, हिसाब किताब ना कोए चुकाईआ। तेरा खेल पंज तत काया माटी ख़ाकी, बुत्तखाना तेरा नूर रुशनाईआ। तेरा नाम जगत सफ़ाती, भगत भगवन्त रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए वड्याईआ। उह शब्द गुरू प्रभ देव, देवतसुर तेरा ध्यान लगाईआ। पीर पैग़म्बरां कीती तेरी सेव, चाकर रूप वटाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेव, निरगुण रूप समाईआ। तेरा कोई ना पावे भेव, अलख अगोचर तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। तेरी सिफ्त की करे रसना जिहव, बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्त आ के पिछला देणा देण, लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सुनेहड़ा देवे श्री भगवन्त, साहिब सुहेला इक जणाईआ। सो पुरख निरँजण आदि अन्त, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाईआ। एकँकार ब्रह्म कहे बेअन्त, आदि निरँजण तेरी रुशनाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी कार कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्सणहारा मंत, मंत्र इक दृढ़ाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। अक्खरां नाल गावे छन्द, नादां नाल शनवाईआ। भेव खुल्हा के जीव जंत, साध सन्त समझाईआ। कलयुग अन्तिम माया पा बेअन्त, भरम भुलाई सर्ब लोकाईआ। सब नालों विछड़या धुर दा कन्त, सुरत शब्द ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखावां इक घर, जिस घर तेरा नूर जहूर नज़री आईआ। शब्द गुरू सब दे मीत, सद सद तेरा राह नज़री आईआ। जिस गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्सी रीत, धुर दा मालक दित्ता समझाईआ। भेव चुका के हस्त कीट, इक्को गृह दित्ता समझाईआ। आदि जुगादी बण के ठांडा सीत, अमृत मेघ दित्ता बरसाईआ। कलयुग अन्तिम सारे रहे उडीक, चारे कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किरपा करे जगदीश, जगदीशर होए सहाईआ। साचे सन्तां दे अशीश, असल आपणा रूप प्रगटाईआ। तेरे
हथ्थ अगम्मी बख्शीश, रहमत धुर दी दए वरताईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग होई नीच, नीचों ऊँच ना कोए बणाईआ। आपणे मिलण दी सब नूं दे प्रीत, प्रीतम विछोड़ा जगत चुकाईआ। धाम वखा अवल्लड़ा अनडीठ, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। ओथे ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मठ्ठ गुरुदुआर छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस घर स्वामी वसे इक अतीत, त्रैगुण नज़र कोए ना आईआ। ना कोई कलमा ना हदीस, ना कोई शरअ करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लैणा मिलाईआ। शब्द गुरू घर आपणा दस्स, क्यों बैठा पड़दा पाईआ । जिस मन्दिर अंदर रिहों वस, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। लभ्भयां किसे ना आवे हथ्थ, खोजयां खोज ना कोए खुजाईआ। बौहड़ी सारे गए थक्क, दरोही नाम ख़ुदाईआ। पढ़ पढ़ गए अक्क, अक्ल दिती गंवाईआ। जगत विद्या तेरे उत्ते प्या शक, शक सके ना कोए मिटाईआ। रविदास चमारे लेखा उह दिसे साढे तिन्न हथ्थ, घर घर विच डेरा लाईआ। किरपा करके जन भगतां दे आपणी अक्ख, जिस नाल तेरा दर्शन पाईआ। आपणी सृष्टी नालों कर लै वख, दृष्टी दए जणाईआ। तूं मालक कमलापति, सुहागी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू क्यों बैठा लुक, आपणा आप छुपाईआ। सन्त सुहेले रहे पुच्छ, इक दूजे नाल करन सलाहीआ। बोध अगाध क्यों होया चुप्प, सति नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। शब्द सुत तेरा राह तक्कण, बैठे नैण उठाईआ। कवण वेला पत आवे रखण, बण के सच्चा माहीआ। सीस चरण कँवलां उत्ते रखण, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। सखे सुहेले इक दूजे नूं दस्सण, गावण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर जिस घर विच साची वस्त टिकाईआ। सतिगुर शब्द आ के खोल्ह पड़दा, कलयुग जीव भरम चुकाईआ। कूड़ी अग्न विच सड़दा, त्रैगुण तत ना कोए बुझाईआ। बाहरों रसना ढोले पढ़दा, अन्तर मिले ना सच्चा माहीआ । बिन तेरी किरपा पौड़े कोए ना चढ़दा, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। आ के भेव दस्स आपणे घर दा, घर घर विच हो सहाईआ । जन भगत एसे कारण तेरे नाल लड़दा, क्यों दिती मात जुदाईआ। मैं तेरा तूं मेरा दोहां दा प्रेम इक्को दर दा, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। मेरा मेला बण चेला होए नरायण नर दा, नर हरि इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द बूझ बुझाईआ। शब्द गुरू आ अन्तर वड़, बाहरों लोड़ रहे ना राईआ। सोई सुरत सवाणी फड़, आत्म लए उठाईआ। लै के जाह आपणे घर, जिस घर विच्चों होई जुदाईआ। मेल मिला उस अगम्मी हरि, जिस दा हिरदा नज़र किसे ना आईआ। लेखा चुका सीस धड़, पंज तत खहिड़ा दए छुडाईआ।
जन्म मरन दा चुक्के डर, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। शब्द गुर वड सूरबीर, बलधारी इक्को नज़री आईआ। दाते दानी गुणी गहीर, गवर तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम वेख अख़ीर, आख़र तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा नाम कर तहिरीर, तकरीर विच गए जणाईआ। सदी वीहवीं हरि करता आवे पीरां दा पीर, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। जिस दी बेनज़ीर तस्वीर, तसलीम सके ना कोए कराईआ। उह जन भगतां देवे धीर, धीरज इक रखाईआ। लेखा जाण हस्त कीट, कीटां विच्चों कीट लए रखाईआ। दूई द्वैती कढ्ढ के भीड़, भीड़ी गली पार लँघाईआ। जिस नूं सयदे करदे पीर, पैगम्बर झोली रहे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे आपणा वर, वाह वाह तेरी इक सरनाईआ। शब्द गुरू कहे मैं आउँदा हां। निरगुण निरवैर धार चलाउँदा हां। कलयुग कूड़ा वेख के कहर, ब्कहित अन्तिम मेट मिटाउँदा हां। सच धर्म दी लै के लहर, दो जहाना वरताउँदा हां । परम पुरख दा इक्को वसावां शहर, सम्बल नगरी नाउँ धराउँदा हां। जिथ्थे वड़े कोई ना ऐर ग़ैर, ब्राह्मण गौड़ा इक्को नज़री आउँदा हां। जिस दे अग्गे दो जहानां दा मुकद्दमा होवे दायर, गुर अवतार पीर पैगम्बर गवाह सर्ब भुगताउँदा हां। जिस दी सिफ्त करे ना कोई शायर, अक्खरां विच ना वंड वंडाउँदा हां। मेहरवान हो के करां आपणी मेहर, मेहर नज़र इक उठाउँदा हां। जिस नूं कैहिंदे गए बलकारी केहर, सो शब्दी भबक सुणाउँदा हां। अन्तिम लेखा दयां नबेड़, लहिणा सब दा मूल चुकाउँदा हां। कूड़ी क्रिया रहे ना झगड़ा झेड़, झंजट सारे दूर कराउँदा हां। दो जहानां उलटी लठ्ठ गेड़, लख चुरासी लट्टू वांग भवाउँदा हां। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अछल छलधारी जो करदा हेर फेर, अनभुल खेल खिलाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आसा सब दी पूर वखाउँदा हां। आसा सब दी पूर करावांगा । शब्दी नाद तूर वजावांगा। हाज़र हज़ूर हो के वेख वखावांगा। दूर नेड़े पन्ध चुकावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर चार जुग जो बणे रहे मज़दूर, तिन्हां दी मज़दूरी झोली पावांगा। उहनां दी अर्ज़ कर मंज़ूर, मंज़ल साचा पन्ध चुकावांगा। जिन्हां ने नाम सिफ्त कीता मशहूर, उहनां दा मश्वरा अन्तिम इक सुणावांगा। सब नूं मन्नणा पए इक दस्तूर, दूजा राह ना कोए प्रगटावांगा। कलयुग नाता तोड़ के कूड़, सच सुच्च धर्म उपजावांगा। जो माणस मूर्ख हो गए मूढ़्ह, तिन्हां गुरमति झोली पावांगा। जो प्रभ दे नाम तों होए मफ़रूर, तिन्हां फड़ फड़ आप समझावांगा। जन भगतां करके आपणे नाम नाल भरपूर, ख़ाली भाण्डे सर्ब भरावांगा। सच धर्म दा बन्न्ह दस्तूर, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। धरनी धरत धवल उत्ते रहे ना कोई मफ़रूर, ग़ुरबत सब दी मेट मिटावांगा। ग़रीबां सिर कर्ज़ा ना कोई रहे मकरूज़, मुकम्मल
इक्को रंग रंगावांगा। चार वरन बरन अठारां मेट हदूद, हुजरा इक्को इक सुहावांगा। सति सरूपी हो मौजूद, मुफ़लस सारे पार करावांगा। इष्ट देव स्वामी बण महबूब, वाहवा आपणा घर वसावांगा। जिस दा कोई ना लाए नजूम, सो वाक् भविख्त कहि कलम शाही जोड़ जुड़ावांगा । जिस दा खेल ना किसे मालूम, सो मुश्किल हल करावांगा। जिस दे गुर अवतार बाले मसूम, तिन्हां बच्चयां लेखा लेखे विच जणावांगा। कलयुग अन्तिम लोकमात विच्चों कर महिरूम, ख़ाली हथ्थ मोड़ मुड़ावांगा। सतिजुग सच बणा कानून, मज़मून आपणा इक सुणावांगा। जिस दा बदल सके ना कोए असूल, असलीअत धुर दी इक प्रगटावांगा। सब नूं मन्नणा पए माकूल, मुजरम सारे फड़ वखावांगा। जन भगतां दे के चरण दी धूल, धूढ़ी टिक्का मस्तक लावांगा। नाम ख़ुमारी चाढ़ के गूढ़्ह, सोई सुरती आप उठावांगा। जोती अन्तर दे के नूर, अन्ध अन्धेर गुआवांगा। मेहर नज़र नाल कोट जन्म दे बख्शां कसूर, किस्मत सब दी फेर बदलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। सिर आपणा हथ्थ टिकावेगा। प्रभ ठाकर दया कमावेगा। कल सागर वेख वखावेगा। काया डूँग्घी गागर फोल फुलावेगा। सूरबीर बहादर शब्दी आवेगा। बण के धुर दा आदल, अदली रूप वटावेगा। कोई रहे ना जगत कातिल, मक्तूल लेख्खयां विच गिणावेगा। सब नूं दरस दे के बातन, बदला पिछला मिटावेगा। सारे वाह परम पुरख इक आखण, दूजा इष्ट ना कोए धरावेगा। सब दा बण के माई बापण, पुरख अकाल चार वरनां गोद उठावेगा। इक्को धुर दा जापण, जीवण जुगत सर्ब दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मार्ग इक लगावेगा। धुर दा मार्ग इक्को लग्गेगा । दीपक दीवा इक्को जगेगा। शब्द नगारा धुर दा वज्जेगा। कूड़ कुड़यारा कलयुग भज्जेगा। सतिजुग साचा धरत मात दी गोदी बहि के सजेगा। गुरमुख सन्त सुहेले जुग जन्म दे विछड़े, हुक्मे अंदर सद्देगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ताल नगारे वांग वज्जेगा। ताल नगारा इक वजावेगा। शब्द गुरू नाद सुणावेगा। लख चुरासी आप उठावेगा। जम की फाँसी अन्त कटावेगा। मण्डल रासी रास रचावेगा। पंडत काशी अक्ख खुल्हावेगा। साधां सन्तां लाह उदासी, आलस निंद्रा दूर करावेगा। कोई ना दिसे मदिरा मासी, अमृत जाम इक प्यावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठे पहर रखे प्रभाती, भाण्डा भरम भउ भन्नावेगा। शब्द गुरू कहे सतिजुग प्रभाती, भावना सब दी पूर कराईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राती, अन्तर रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दी गुर अवतारां लिखी साखी, साख्यात दए समझाईआ। लहिणा देणा दे के बाकी, लेखा पूरा दए वखाईआ। आत्म परमात्म बण के साथी, सगला संग निभाईआ। मेल मिला पुरख समराथी, घर साचे दए बिठाईआ। सति धर्म दी खोल्ह
के हाटी, वणजारा इक्को दए जणाईआ । जिस दी वस्त किसे ना नापी, जगत तोल ना कोए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं भगतां जोगा, जुग जुगीशर मेरा ध्यान लगाईआ। नित नवित कारण बदलां चोगा, चोली दवां बदलाईआ। साचे नाम दा दे के होका, हुक्म दयां सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म दा इक्को मौका, वेला गया हथ्थ ना आईआ। प्रभ मिलण दा मार्ग सौखा, सतिगुर साचे लागो सरनाईआ। एथे उथे दो जहान देवे ना धोखा, डुब्बदे पाहन पार कराईआ। अन्तिम मिलाए जोत नाल जोता, जोती जोत समाईआ। बिन सतिगुर लख चुरासी जीव जंत खोटा, अग्गे कीमत कोए ना पाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा रख्या नमाज़ रोज़ा, पुस्तकां नाल पढ़ाईआ। जींवदयां कोटन करके सोचां, मोयां पार ना कोए लँघाईआ। कोटन कोटि बन्न्ह तेड़ लंगोटा, धूढ़ ख़ाक रहे रमाईआ। प्रभ दा मार्ग सब तों निक्का छोटा, बिन किरपा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दया कमाईआ। शब्द गुरू कहे मैं भगतां मीत, मता सच सच पकाईआ। निरगुण हो सरगुण उधारना मेरी रीत, बिन सरगुण मेरी चले ना कोए चतुराईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत निराला खेल अनडीठ, दोए लोचण वेखण कोए ना पाईआ। वक्खरी अनोखी घर बाहर तों मेरी प्रीत, अक्खरां विच्चों पत्थरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। मैं तारां नीचों नीच, वेखां कीटों कीट, शाह सुल्तानां राज राजानां ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। सब दा मालक इक जगदीश, जिस दा लख चुरासी पीसण रही पीस, चारे जुग चक्की आप चलाईआ। सो खेल करे हरि ठीक, दूर दुराडा आ नज़दीक, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू इक बुझाईआ। शब्द गुरू सदा समरथ, हरि मालक इक अखवाइंदा। जिसदी महिमा सदा अकथ, गुर अवतार ढोला गाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। नित नवित मार्ग दस्स, रहिबर आपणा हुक्म वरताइंदा। जन भगतां अंदर वस, वसल इक्को इक समझाइंदा। अमृत आत्म दे के रस, बूँद स्वांती मुख चवाइंदा । धीरज सन्तोख दे के हठ्ठ, माया ममता मोह मिटाइंदा। माण दे के तत अठ्ठ, नौ दवारे पन्ध चुकाइंदा। दसवें घर कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाइंदा। सतिगुर हो के वसे पास, गुर गुर विछड़ कदे ना मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगा काया प्रभास, गुरमुखां आसा मनसा पूर कराइंदा। गुरमुख कहे साची मनसा, माणस विच वड्याईआ। कोटन कोटि जन्म भए संसा, संसार सागर फेरा पाईआ। बिन सोहँ जाप कोई ना बणया हँसा, हस्ती हरि विच ना कोए मिलाईआ। एहो प्रभ दा सच्चा बंसा, परमात्म आत्म खेल खिलाईआ। किसे ने किहा नारी कन्ता, किसे ने किहा मालक सन्तां, किसे ने किहा वसे जीव जंतां, किसे
ने किहा जोत निराला नूर इलाहीआ। जन भगतां किहा असां वेख्या अक्खां, जिस दा नाउँ पुरख समरथा, उह वस्त देवे आपणे हथ्थां, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। गुरमुख कहे मैं क्यों ना ओस दी चरणी ढठ्ठां, जिस ने हरिजन विछड़या मेलया कीता इक्ट्ठा, एका घर एका दर एका नर वेख्या चाँईं चाँईंआ। जन भगतो हरि के नाम वरगा होर कोई नहीं सिक्का, जगत वणजारे सारे गए मुख भवाईआ। किसे हथ्थ ना आया पत्थरां इट्टां, धन्ने हिरदे विच्चों हरि हरि लया प्रगटाईआ। नामे दा भोग लगाया दुद्ध चिट्टा, चिट्टी धारों चल के आईआ। बेशक परमात्मा वेखण विच सब तों निक्का, मेहर विच सब तों वड्डा नज़री आईआ। जिस नूं आदि जुगादि किसे ना जित्ता, फ़तह डंका दो जहान वजाईआ। अग्गे ओस दे नाम दा चलणा सिक्का, सिक सब दी पूर दए कराईआ। जन भगतां ला के धुर दा टिक्का, टिक टिकी आपणी नाल वखाईआ। जगत विकार रस समझा के फिका, कूड़ी क्रिया दए तजाईआ। प्रभ प्रेम दा सब तों उत्तम विशा, जो विश्व शांती दए कराईआ। गुरसिख तुहाडी करके पूरी इच्छा, घर विच परमेश्वर मेल मिलाईआ। तुहानूं नज़री आवे दहि दिशा, चारे कुण्ट नूर ख़ुदाईआ। एह कहाणी नहीं ना एह किस्सा, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत दवारे विका, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी सुखदेव राज दे गृह पिण्ड कल्ला
हरि शब्द कहे मेरा हर घट वसेरा, बिन भगतां नज़र किसे ना आइंदा। हड्ड मास नाड़ी चम्म बाहर घेरा, अन्तर महल अटल सुहाइंदा। छोटा निक्का वसा के खेड़ा, बिन खिड़की बारी डेरा लाइंदा। मेरा समझ ना सक्या कोई वेहड़ा, आगण बहि ख़ुशी ना कोए मनाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लिख्तां विच दस्सया बथेरा, अक्खर अक्खर जोड़ जोड़ समझाइंदा। बिन हरि किरपा सब दे अंदर अन्धेरा, चन्द नूर ना कोए चमकाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो निरगुण धार हो के मारया फेरा, सरगुण रूप ना कोए धराइंदा। कूड़ी क्रिया दूर करां डेरा, भाण्डा भरम भनाइंदा। जो आत्म परमात्म नाल मिल के रूप हो गया मेरा, मैं ओसे दर ते सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी अचरज खेल वखाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं हर घट वासी, वसल असल सच कराईआ। सति धर्म दा बण के साथी, जुग जुग वेख वखाईआ। अंदर अन्तर जोड़ के नाती, रिश्ता नवां बणाईआ। हौली हौली मार आवाज़ी, सोई सुरत उठाईआ। सच
दुआर दा बण के हाजी, हुजरा इक सुहाईआ। अगम्मी घोड़ा धुर दा ताजी, अस्व दयां वखाईआ। मन मनुआ मारां ग़ाज़ी, सिर ना कोए उठाईआ। बिन भगतां किसे नाल मैं होया कदे ना राज़ी, ख़ुशीआं गीत ना कोए सुणाईआ। सब दी हारदी दिसे बाज़ी, वाजा नाद धुन ना कोए सुणाईआ। मंज़ल चढ़ ना थक्के बाज़ी, बाज़ीगर रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया झक्खड़ आंधी, झकोलयां नाल रही डुलाईआ। जुग चौकड़ी रही गांदी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच देवे सरनाईआ। शब्द गुर कहे मैं बड़ा अनोखा, अवल्लड़ी चाल चलाइंदा। मेरी सिफ्त दा कोटन कोटि लिख्या गया पोथा, पुस्तकां अक्खरां नाल भराइंदा। बिन हरि सब कुछ दिसे थोथा, धुर भण्डारा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतारां मेरे नाम दा दित्ता होका, हाकम हो के हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम मार्ग दस्स के सौखा, धुर दा राह दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर साहिब हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं मेटां अन्धेरी रात, रुतड़ी इक सुहाईआ। जिन्हां नूं मेरी मिल गई दात, झोली सच भराईआ। ओन्हां लोड़ रही ना पूजा पाठ, योग अभ्यास ना कोए कराईआ। उह अठ्ठे पहर करन गल्ल बात, सच कहाणी सति सुणाईआ। मैं वसां ओन्हां पास, घर घर विच डेरा लाईआ। उन्हां नाल मिला के आपणी ज़ात, भरम भुलेखा दयां कढाईआ। एसे कर के सब तों वड्डा हो के निक्की दस्सी गाथ, सोहँ सच पढ़ाईआ। इस तों अग्गे होर नहीं कोई जमात, महाराज शेर सिँघ रिहा समझाईआ। लेखा रिहा ना कलम दवात, विष्नूं विश्व रिहा समाईआ। भगवन जोड़ के आपणा नात, नाते सारे दिते तुड़ाईआ। जै जै कार करे पृथ्मी आकाश, गुरमुख तेरा दर्शन पाईआ। लोड़ रही ना उठण दी प्रभात, संध्या सेज ना कोए विछाईआ। गुरमुखो अंदरों इक्को वार जाणा जाग, मुड़ मुड़ आलस निंद्रा नेड़ ना आईआ। जिन्हां दी झोली हिस्सा पाया भाग, सो भागां भरे ख़ुशी मनाईआ। मेरी खेल सदा आदि, जुग चौकड़ी रचन रचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां दस्सदा रिहा आपणी याद, अन्तिम आपे फेरा पाईआ। जो आया सो होया बरबाद, थिर नज़र कोए ना आईआ। एसे कारण सतिगुर शब्द गुर किरपा देवे प्रसादि, लोहा कंचन पारस लए बणाईआ। जिस दा खेड़ा आप कीता आबाद, आपणी हथ्थीं बूटा लाईआ। ओहनूं मिले वड्याई विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड ख़ुशी जणाईआ। चार जुग विच एहो जेहा किसे ना आया स्वाद, जो घर घर बैठयां हरि हरि दर्शन पाईआ। पिछला सारा बदल दित्ता समाज, इक्को रीता पुरख अकाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वड्डा वड, वड्याई भगतां झोली पाईआ। भाग लगा के काया हड्ड, नाड़ी नाड़ी खोज खुजाईआ। पूरब विछड़े आपे
सद्द, सधने नालों वड्डे पापी पार कराईआ। आपणा हिस्सा दे के अद्ध, सांझीवाल साचा संग निभाईआ। प्रगट हो के विच जग, जुगती आपणी दिती जणाईआ। सोहँ ढोला गा के छन्द, खहिड़ा छडया जगत लोकाईआ। लख चुरासी तोड़ के फंद, शरअ ज़ंजीरी दिती कटाईआ। अन्तर आत्म लै के अनन्द, मंगल इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा याचक, जन भगतां सेव कमाईआ। आशकां विच्चों अवल्लड़ा आशक, जिस दा माटी तन नज़र कोए ना आईआ। जुग जुग साचे सन्तां करां सिफ़ारिश, सिफ्तां नाल सालाहीआ। अमृत प्रेम दी कर के बारश, अग्नी तत बुझाईआ। चरण कँवल दे के धुर दी ढारस, हौसला दयां वधाईआ। सब तों उत्तम सब तों श्रृेष्ट कलयुग हरि सन्त सुहेले कीते ख़ालस, ख़ालस आपणे नाल मिलाईआ। जगत कुड़ावी छड्ड के लालस, लालन लाल रंग लया रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। शब्द गुरू वेख मेरा लेखा जुगन्तर जुग, जोगीशर ध्यान लगाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन लख चुरासी विच्चों लवां चुग, घट घट वेखां थाउँ थाँईंआ। मैनूं पुरख अकाल बणाया आपणा पुत्त, मैं हरिजन पुत्त आपणी गोद उठाईआ। प्रेम प्यार अंदर चुम्म के मुख, मुफ्त आपणी दात झोली पाईआ। लोकमात विच्चों चुक्क, चुकन्ना हो के सेव कमाईआ। सच दुआर दा कर के रुख़सत, छुट्टी जगत जहानों दयां छुडाईआ। उजल कर के मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जिथ्थे पुरख अबिनाशी हर घट वासी सर्ब स्वामी बैठा चुप्प, चुप्प चुपीता उहदे चरणां दयां टिकाईआ। उह वेख के जन भगतां होवे ख़ुश, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा सगला संग निभाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा वासा अंदर, काया बंक सोभा पाईआ। किसे हथ्थ ना आवां जगत दवारे मन्दिर, चार दीवारां बन्द ना कोए कराईआ। जिस दा किरपा करके खोल्हा जंदर, आपणी कुंजी इक्को लाईआ । उह गुरमुख मेरे दवारे लँघण, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच प्रीती इक्को मंगण, प्रेम प्यार होवे कुड़माईआ। मैं सुणावां ओन्हां मृदंगन, धुर दा नाद वजाईआ। उह ख़ुशीआं विच नच्चण, धुर दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा गुरू, आदि जुगादी इक अखवाइंदा। गुरमुखां दा मार्ग ओथों हुन्दा शुरु, जिथ्थे जोग अभ्यास कम्म कोए ना आइंदा। सतिगुर दवारे वड़ के फेर केहड़ा पिच्छे मुड़ू, अगला राह इक समझाइंदा। की वड्याई दिती इक ध्रू, ध्रू नालों अग्गे सन्त सुहेले हुण बहाइंदा। ओथे मंत्र कोए ना फुरू, फ़ुरना आपणे विच समाइंदा। जिन्हां नूं चरण लगाया अद्ध विचकार कोए ना भुरू, लग्गी आपणी तोड़ निभाइंदा। शौह दरया ना कोए रुढ़ू, नईआ नौका आपणा नाम चढ़ाइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक बण के वेख वखाइंदा। शब्द गुरू कहे मेरा अनोखा रस्ता, पढ़यां समझ किसे ना आईआ। जिथ्थे विद्या दा बन्द हो जाए बस्ता, ओथों अग्गे आपणी पट्टी दयां समझाईआ। जिस दा समझया ना किसे इष्टा, सो रूप दयां दृढ़ाईआ। आपणे उत्ते बन्न्हा के पूरा निस्चा, नचिन्त हो के अग्गे लवां लाईआ। तुहाडा लहिणा देणा नहीं मूल विच किशतां, इक्को वार झोली दयां भराईआ। मेरे पास चार जुग दीआं उह लिस्टां, जिन्हां दा अक्खर समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा बेली, बृद्ध बाल जवान वेख वखाईआ। जन भगतां बण के सच सहेली, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। काया मन्दिर अंदर खुल्ही वेख हवेली, घर ब्रह्म ब्राह्मण पंडत ख़ुशी मनाईआ। एहो जेही खेल तत गुरू कदे ना खेली, शब्दी रंग ना कोए रंगाईआ। उह गुरसिख सवाणी सब नालों हो के वेहली, हरि हरि कन्त ध्यान लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। शब्द गुरू कहे मैं सदा गुमनाक, नज़र किसे ना आइंदा । धन्नभाग सदी वीहवीं जन भगतां मिलण दा होया इतफ़ाक, इबादत आपणी इक दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म करना याद, यद सब दी इक समझाइंदा। जिस खेड़ा कीता आबाद, सो वेखण अन्तिम आइंदा। उस दे कोलों केहड़ा छुपया राज़, जो अंदर वड़ लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सार जाणे सन्त साध, बदमाश अक्खां विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दे के दात, दौलत धन झोली पाइंदा। शब्द गुरू कहे मेरी अन्तर मर्ज़ी, मजलस बेपरवाहीआ। जन भगतां मिलण दा सदा ग़रज़ी, ग़रज़ इक्को इक वधाईआ। लभ्भयां हथ्थ ना आवां अर्शी, फर्श फ़ैसला सके ना कोए चुकाईआ। मेहरवान हो बणां दर्दी, दुखियां दर्द वंडाईआ। खेल जाणां घर घर दी, घर घर विच वेख वखाईआ। जिस वेले गुरमुख आत्म होवे सड़दी, अमृत मेघ दयां बरसाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर होए मरदी, मरदयां गोद उठाईआ। खेल अगम्मी धुर दे हरि दी, हरि हरयावल इक जणाईआ। जो सवाणी पिच्छो चंगे घर दी, अग्गे कन्त दए वड्याईआ। सच स्वामी चरणी पड़दी, दोए जोड़ भुल्ल बख्शाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा बेपरवाहीआ। शब्द गुरू कहे मेरा खेल अपारा, अपरम्पर आप जणाइंदा। पहलों बणा सेवादारा, सेवक रूप वटाइंदा। दूजा अन्तर दे प्यारा, अपरम्पर प्रीती इक समझाइंदा। तीजा नेत्र खोल्ह किवाड़ा, लोचन इक वडियाइंदा। साचे सन्तां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । फेर बोल धुर जैकारा, सोहँ नाम सुणाइंदा। गुरमुख बणा आपणा वणजारा, साचा हट्ट चलाइंदा। वस्त अमोलक दे के थारा, धुर दी धार प्रगटाइंदा। उह गुरमुख सतिगुरू करे निमस्कारा, जिस दे अंदर वड़ के आपणा प्रेम वधाइंदा। उह वेला किसे हथ्थ
ना आए जुग चारा, चार जुग रसना जिह्वा नाल जगत गुरू समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं अंदर खोजी, बाहर लभ्भण कदे ना जाईआ। मैं सर्ब व्यापी वड्डा बोधी, बोध ज्ञान दृढ़ाईआ। हर घट वेखा हो के घोखी, नाड़ी नाड़ी फोल फुलाईआ। जो सन्त सुहेला प्रभ मिलण दा रोगी, तिस दा लेखा दयां चुकाईआ। घर विच घर करके धुर संजोगी, जुगती इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी नौजवान, नौबत आपणा नाम वजाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मैं मालक लख चुरासी जिस्म, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा इक्को सच्चा इस्म, आज़म आलीशान दयां जणाईआ। जगत नमूनयां विच मेरी नज़र ना आए किसे किस्म, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। बिन भगतां मैनूं किसे ना वेख्या चश्म, दीद दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटि हो के गए भस्म, तन माटी ख़ाक समाईआ। सन्त सुहेले अंदर मिल के मेरे नाल वसण, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। उह सज्जण गुरमुख फेर जीव जहान दस्सण, ढोला सोहला राग सुणाईआ। उहनूं भगत बाणी गुरबाणी सारे आखण, जो अक्खरां नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल विच तत जसमानी, ज़ज़बा आपणे विच रखाईआ। मेरा नूर ज़िमीं असमानी, आसमान ध्यान लगाईआ। मेरा हुक्म दो जहानी, चार जुग वड्याईआ। मेरा नाउँ सिफ्त कहाणी, रागां नादां गाईआ। मेरा नेत्र कदे ना होए नाबीना बितानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मेरा मिलणा मुश्किलां विच्चों मुश्किल आसानां विच्चों आसानी, जो आस मेरी सच रखाईआ। मेरा लेखा समझ ना सके कोए विद्वानी, विद्या रमज़ बेसमझ रही लगाईआ। मेरा हुक्म सुनेहड़ा लिखे कलम कानी, शाही शहादत नाल वखाईआ। मेरा मन्दिर महल्ल सच मकानी, हुजरयां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा दवारा सोहणा मैदानी, टिल्ला पर्बत कंदर जूह राह विच ना कोए अटकाईआ । मेरा प्यार मुहब्बत नालों महानी, मेहर विच वड्याईआ। मेरा लेखा विच पेशानी, पुस्तक हथ्थ उठाईआ। मेरा मालक इक भगवानी, भागां वाला सच्चा माहीआ। मैं उसे दी दस्सां सच निशानी, जो निशाना रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पड़दा ओहला रिहा उठाईआ। शब्द गुरू कहे मैं तत्तव बाहर, बैरूनी अंदरूनी खेल ममूली समझ
किसे ना आईआ। मैं गुफ़त शनीद बाहर, मैं योद्धा बीर काहर, किबल अज़ किबल भेव कोए ना पाईआ। मैं जुग चौकड़ी भगत उधारन पैज स्वारन वड्डा माहर, मश्वरा किसे कोलों लैण ना जाईआ। मैं सर्ब व्यापी बिन रागां नादां बोध अगाधा शायर, मेरी शायरी शरअ विच ना कोए समझाईआ। मैं दूर दुराडा मनमुखां दिसां ग़ैर, ग़ैरतवाला आपणा मुख छुपाईआ। मैं भगत प्यारा गुरमुखां अंदर करां सैर, सैरगाह इक्को इक सुहाईआ। गुरसिखां दे के अगम्मी लहर, लहिणा देणा झोली पाईआ। जिस वेले जुग जुग लोकमात होवे कहर, गहर गम्भीर हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। शब्द गुरू कहे मैं मूर्खां वास्ते निकम्मा, निहकर्मणां हथ्थ कदे ना आईआ। जन भगतां वास्ते सदा जम्मा, मरन जन्म ना कोए जणाईआ। एथे ओथे सहाई बणां, सगला संग निभाईआ। कूड़ कुड़यारां वास्ते मैं अन्धा, बंदयां वरगा बन्दा नज़री आईआ। जन भगतां वास्ते उह अगम्मी चन्दा, जिस दी सूरज चन्द ताब झल्ले ना राईआ। कूड़ कुड़यारां वास्ते मैं भुक्खा नंगा, गुरमुखां वास्ते शाह पातशाह नज़री आईआ। एहो खेल जुग जुग मैनूं लग्गे चंगा, मनमुख गुरमुख दोवें धार चलाईआ। क्यों गंगा दा नीर कीता चंगा, सतलुज ब्यास उहो पाणी रिहा बहाईआ। एहो मेरा अनोखा ढंगा, कोटां विच्चों गुरमुख पार कराईआ। जिन्हां नूं आपणे नाल गंढ्ढां, डोरी तन्द बंधाईआ। मैं अन्त आदि जुगादि उहनां नाल हंढा, ना मरया ना मरन देवां, आपणे विच समाईआ। नित नवित सदा बख्शंदा, बख्शिश सब दी झोली पाईआ। जो चरण दवारे पापी दुरजन आवे गंदा, गुरसिखां नाल मिला के गुरमुख दयां बणाईआ। प्रीतम प्रीतम ला के अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन अन्तर आत्म पावे ठंडा, घर ठांडे दए बहाईआ।।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मैं घड़दा भन्नदा, लख चुरासी खेल रचाईआ। लेखा जाणा छप्पर छन्न दा, ब्रह्मण्ड खण्ड सोभा पाईआ । हिस्सा जाणा तन मन दा, तत्तव आपणा रंग रंगाईआ। लहिणा देणा अगम्मी धन दा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। लेखा चुकावां सज्जण साचे जन दा, जन भगत दयां वड्याईआ। कूड़ कुड़यारे सारे डंनदा, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं घड़न भन्न्हणहार, हार जित्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी खेल विच संसार, लोकमात वेख वखाईआ। लेखा जाणां शाह सुल्तान राज राजान,
ग़रीब निमाणे भेव चुकाईआ। गुरमुख विरले करां परवान, परवाना आपणा आप फड़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पूरा किसे ना दस्सया नाम, हिस्सयां विच समझाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप नाम दे के दान, दाते धनी दिते बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ।