६ अस्सू २०२१ बिक्रमी रूड़ सिँघ दे गृह कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मैं बड़ा ज़बर, ज़बरदस्ती विच कदे ना आइंदा। जुग चौकड़ी कर के सबर, सति सति विच समाइंदा। काया वड़ के अन्धेरी कबर, मकबरे मुख छुपाइंदा। बलधारी हो के शेर बब्बर, भबक ना कोए वखाइंदा। बिन हरिभगतां किसे दी कदे ना करां मदद, संगी हो ना संग रखाइंदा। उन्हां दे अंदरों मेट तशदद्, तस्वीर इक प्रगटाइंदा । जिस दा सारे करन कदर, कुदरत कादर इक हो आइंदा। जिस दा राग धुन मधुर, अनोखी आवाज़ लगाइंदा। सन्तां कर पूरी सधर, चोटी सिख़र चढ़ाइंदा। गुरमुखां कमा के धुर दा अदल, आहला अदने लेखे लाइंदा। गुरसिखां मुरीदां मुर्शद सुणा के ग़ज़ल, नग़मा नाम अल्हाइंदा। आपणा पन्ध मुका के मंज़ल, मंज़ल इक वडियाइंदा। सदा सदा जुग चौकड़ी देवां बदल, बदला आपणे हथ्थ रखाइंदा। मेरे सच्चे नाम दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण नक्ल, जिस दा हुलीआ मात नज़री आइंदा । मैं सदा सदा बेशक्ल, कोझा कमला हथ्थ किसे ना आइंदा। किरपा कर के जन भगतां दे इक तहम्मल, सिदक भरोसा इक वखाइंदा। जिन्हां मेरे हुक्म ते कीता अमल, तिन्हां नूं आलमां विच्चों बाहर कढाइंदा। माणस जन्म विच जो मेरी किरपा पैर गया संभल, दो जहान ना कोए गिराइंदा। गुरमुख ख़ाली कदी ना जावे वांग सिम्मल, पत्त डाल्ही फल फुल्ल आप महकाइंदा । मेरा सन्त सुहेला सदा निर्मल, हरिजन सोभनीक नज़री आइंदा। उहदा नूर करे झिलमिल, जोती जोत रुशनाइंदा। उह वांग कँवल बिमल, अडोल अडुल सोभा पाइंदा। उहदी कीमत पाए ना कोई नीलम, धुर दे हीरे आपणे पास रखाइंदा। उहनूं समझ ना सके कोई तालीम, तरफ़ यकतरफ़ समझ ना कोए समझाइंदा। मेरे हिसाब किताब अज्ज तक बणया ना कोए मुनीम, वही ख़ाता अड्ड ना कोए बणाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मैनूं कीता तसलीम, तसबी माला गल विच इक्को नाम वखाइंदा । जो आया सो बणया मस्कीन, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। मैं सब नूं करां तलकीन, ताकत नाल हुक्म मनाइंदा। जिन्ना चिर मैं बख्शां ना आप यकीन, मेरा मेल ना कोए मिलाइंदा। मेरा मार्ग इक महीन, जग नेत्र
नज़र ना आइंदा। मैं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करके तक्सीम, हिस्सयां विच राहे पाइंदा। उन्हां मन्यां गहर गम्भीर ग़नीम, ग़रज़ सब दी पूर वखाइंदा। जां तक्कया ना नर ना मदीन, निरगुण निरँकार निरवैर सति सरूप सोभा पाइंदा। शाह सुल्तान अग्गे कदे ना होवे अधीन, जन भगतां सीस झुकाइंदा। गुरमुखो तुहाडी मिसाल कोई ना देवे जल मीन, जल मीन तों बाहर किनारा बाहर नज़ारा बाहर मुजारा आपणा घर वखाइंदा। सतिगुर पूरा होछा कमला कदे ना होवे कमीन, ग़रीब निमाणयां गोद उठाइंदा । उह मालक नहीं लोक तीन, बेअन्त लोक परलोक आपणे विच छुपाइंदा। जिस दा ना कोई मज़्हब ना कोई दीन, दीन दयाल आप अखवाइंदा। बण के राज़क सर्ब रहीम, गृह गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि आपणे जन उपजाइंदा।।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी दारा सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा ढाडी, सति सतिवादी ढोले गाइंदा। जुग जुग राह चलावां गाडी, रहिबर हो के हुक्म वरताइंदा। बोध अगाधा बणां नादी, रागां सिफ्त सलाहइंदा। जन भगत मिलण दी मैनूं वादी, विद्या विच्चों बाहर कढाइंदा । भाग लगा के पंज तत काया हाडी, नाड़ी नाड़ी खेल वखाइंदा। बिन मेरे सुरत किसे ना जागी, सोई सवाणी आप उठाइंदा । जन भगतां बण के धुर दा वागी, चारों कुण्ट सेव कमाइंदा। नाम पदार्थ दे के भागी, मुख साचा सगन लगाइंदा। मैनूं समझ ना सके कोई मुल्ला काज़ी, पंडत पाध्यां हथ्थ किसे ना आइंदा। मेरा अस्व धुर दा ताजी, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। मेरा मेला मोहन माधव माधी, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। मैं सन्तां सच्चा हाजी, काया काअबा वेख वखाइंदा। मैं गुरमुखां बण के लागी, सद्दे घर घर आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वखाए साचे घर, आदि जुगादी हुक्म वरताइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं शाहां दा शाह, शहिनशाह नज़री आईआ। मेरा मालक बेपरवाह, नर निरँकार इक अख्वाईआ। गुर पीर मेरे गवाह, खाणी बाणी शहादत रही भुगताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग दस्सां राह, रहिबर इक अख्वाईआ। धुर संदेसा दयां सुणा, नर नरेशा हुक्म मनाईआ। जन भगतां लवां जगा, सन्तां अक्ख खुल्हाईआ । गुरमुखां रंग रंगा, गुरसिखां बूझ बुझाईआ। माया ममता मोह मिटा, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। साची संगता देवां मिला, गुरमुख गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। बण के पंडत देवां पढ़ा, सच नाम दी सिख्या इक सुणाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लवां मिला, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। संगल शरअ ज़ंजीर दयां तुड़ा, लख चुरासी पैंडा दयां मुकाईआ। अन्ध अन्धेरे जोती दीप दयां
जगा, घर घर विच करां रुशनाईआ। अमृत आत्म जाम दयां प्या, सर सरोवर इक वखाईआ। मेरे अक्खर अक्खरों बाहर देवां पढ़ा, जिस दी अल्फ़ ये समझ कोए ना पाईआ। वक्खरे घर देवां बहा, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सति पुरख निरँजण नाल देवां मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां ख़ुशनूदी, ख़ुशीआं हाल जणाईआ। मेरा खेल सदा बहिबूदी, मिहबान देवे वड्याईआ । मैं वसां अर्श अरूजी, महल अटल सोभा पाईआ। मेरा खेल मशरक जनूबी, मग़रब शमाली डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक दस्सया इक महबूबी, जो मुहब्बत विच समाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा बरदा, बरख़ुरदार हो के सेव कमाईआ। आदि जुगादि कदे ना डरदा, निरवैर निराधार नज़री आईआ। हर घट लख चुरासी अंदर वड़दा, गृह गृह डेरा लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, सांझा राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी वेस धरदा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। भेव खुल्हावां अगले घर दा, पिछला मूल चुकाईआ। मेल मिलावां नरायण नर दा, नर नर दी सार जणाईआ। साचे मार्ग आपे खड़दा, राह इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सेवा सच समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा राखा, रक्षया करनी मोहे भाईआ। मैं परम पुरख दा मन्नां आखा, लख चुरासी आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं श्री भगवान कोलों मंग के दातां, जगत जहान झोली पाईआ। मैं निरगुण सरगुण पत्तण वेखां घाटा, काया तीर्थ तटां खोज खुजाईआ। मैं खेलां खेल चौदां हाटां, चौदां तबकां रचनां वेख वखाईआ। मेरा सब तों वक्खरा अक्खरां बिना खाता, सतरां विच ना कोए लिखाईआ। जुग चौकड़ी वेखां खेल तमाशा, बण नटुआ स्वांग वरताईआ । जिन्हां दे अंदर करां वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। तिन्हां नूं पूरन दे भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। मेल मिला के शाहो शबासा, जोती जोत विच समाईआ। आत्म परमात्म जोड़ां नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहज सुभाईआ। जिन्हां मन्नया मेरा आखा, सो सचखण्ड दवारे बैठण चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादि बिन अक्खां तों सदा सुजाखा, लख चुरासी वेखां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी धुर दी सेवा लाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं नवां नकोर, दाग़ नज़र कोए ना आईआ। मेरा खेल सतिजुग होर त्रेता होर द्वापर होर, कलयुग अवर अवर वड्याईआ। मेरा नाम सालाही सिफ्ती गुर अवतार पीर पैगम्बर गए बोल, अनबोलत बोलत रूप वटाईआ। छन्दां बन्दां कल्मयां विच वजा के ढोल, कलामा नाल सालाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी हट्ट खोल्ह, अञ्जील कुरानां गए टिकाईआ। मैं सब तों वक्खरा सदा अडोल, अक्खरां विच पाबन्द हो के बन्धन ना कोए रखाईआ। मैं हर घट अंदर
रिहा मौल, घर घर डेरा लाईआ। मेरा किसे ना तोलया तोल, बिन पुरख अकाल बचन सके ना कोए समझाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्दी वज्जदा रिहा ढोल, ढोल मृदंग सारे राग सुणाईआ। जिन्हां गुरमुखां दा पड़दा दित्ता खोल्ह, उह गुरमुख सज्जण वेख वेख मैनूं बिगसाईआ। मेरे अन्तर आत्म करना चोहल, प्रेम प्रीती इक्को भाईआ। मैं भगतां नाल कदे ना मारां रोल, रौले विच रखां सर्ब लोकाईआ। आदि जुगादि रहवां अडोल, सच घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दित्ता साचा वर, आपणा संगी साथी लया तराईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा अरब ख़रब, गिणतीआं विच ना कोए गिणाईआ। हिन्दसयां विच ना देवे कोई ज़रब, तकसीम विच वंड ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि जुग मैं आपणे अंदर कीते ग़रक, बाहर सके ना कोए कढाईआ। कोटन कोटि गुर पीर अवतार प्रगटा धरत, अन्त निशाने दिते गंवाईआ। कोटन कोटि पारखू गए परख, अन्त समझ किसे ना आईआ । जिन्हां उपर करां आपणा तरस, मेहर नज़र उठाईआ। उन्हां मेट के पिछली हरस, हवस दयां गंवाईआ। माण दवा के उत्ते फर्श, उत्ते अर्श दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा नज़र ना आया किसे जुस्सा, रंग सक्या ना कोए समझाईआ। मेरा समझ ना सक्या कोई ग़ुस्सा, जुग काल बीते गए फेरीआं पाईआ मेरे साहमणे बलकारी हो के कोई ना उठा, ज़ोर ज़बर ना कोए जणाईआ। जिस दे उत्ते दयाल हो के तुठा, मेहर नज़र उठाईआ। सो चरणां उत्ते ढठ्ठा, मिली माण वड्याईआ। सच दवारे उहनूं रखां, महल अटल दयां बहाईआ। ओहदे नाल मिल के हस्सां, धुर दी ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां नाल मिला के आपणीआं अक्खां, आख़र अख़ीरी आपणे विच समाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मेरा शब्द अनमोला, अमोल अमुल खेल कराईआ। धुर दरगाहों बण विचोला, लोकमात फेरा पाईआ । भाग लगा के काया चोला, तत्तव तत दयां वड्याईआ। धुर संदेश सुणा के सोहला, सच्चा राग समझाईआ। भेव खुल्हा के पड़दा ओहला, मन्दिर इक सुहाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आवां कोला, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया
मेट के रौला, सच सुच्च दयां समझाईआ। जगत पापां भार करके हौला, गुरमुख गुरसिख लवां उठाईआ। दे वड्याई उपर धौला, धरनी धरत ख़ुशी वखाईआ। नूर ख़ुदाई दस्स के अगला, जोती जोत करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल इक समझाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा खेल बेसमझ, बिन किरपा समझ किसे ना आईआ। जिन्हां लाई आपणी रमज़, इशारे नाल उठाईआ। उह खल्ल लुहावे वांग शमस, सूली मनसूर वांग ख़ुशी मनाईआ। परम पुरख दा बण के बंस, घर साचे डेरा लाईआ। जन भगतां बिन कोई ना सोहे साची अंस, आसा पूर ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त सन्त बणे फिरदे सहँस, बिन पुरख अकाल साची मोहर ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आत्म गुरदेव, परमात्म दिती वड्याईआ। भगत उधारन मेरी सेव, जुग चौकड़ी इक समझाईआ। मैं वसां धाम निहकेव, निहचल डेरा लाईआ। मेरा हुक्म सुणाए रसना जिहव, बत्ती दन्द सालाहीआ। मेरा वक्खरा अनोखा मेल, रसना विच्चों रस आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लेखा दए चुकाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा भेव गुझा, अनुभव कार कमाइंदा। मस शाही काग़ज़ बण लिख ना सकी वसुधा, बनस्पति चली ना कोए चतुराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मेरा निक्का जेहा कुज्जा, जिस विच लख चुरासी दिती टिकाईआ। जीव आत्मा मेरा अर्शी फ़र्शी गुड्डा, जिउँ भावे तिउँ रिहा चढ़ाईआ। मेरे हुक्मे अंदर बालक जवान बुढ्ढा, आयू जगत विच हंढाईआ। जगत रुझेवें विच रुझा, रुची माया नाल भरमाईआ। बिन गुरमुख अन्तर होए किसे ना सुच्चा, सोझी सच ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्त उहनां पैंडा मुक्का, अगला पन्ध दित्ता मिटाईआ। आवण जावण खहिड़ा छुट्टा, छुट्टी जगत लोकाईआ । जिन्हां अमृत जाम पीता घुट्टा, रसना रस चखाईआ। उहनां आपे अन्त आ के कहे उठ मेरया पुत्ता, पिता पूत आपणी गोद सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुस्से विच कदे ना रुस्सा, रुस्सयां लए मिलाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मेरा मेल श्री भगवाना, भावनी इक्को नज़री आईआ। भाणे अंदर खेल दो जहानां, जुग जुग हुक्म वरताईआ। प्रेम प्यार अंदर तराना, रागां नादां विच सुणाईआ। जन भगतां नाल मेरा यराना, ग़ैरां नालों करां जुदाईआ । खेल वेख ज़िमीं असमाना, आश्क हो के फेरा पाईआ। सन्त सुहेला कर परवाना, आपणे अंग लगाईआ। गुरमुखां वखा
सच निशाना, तीर अणयाला इक चलाईआ। गुरसिखां बख्श चरण ध्याना, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हुक्म दित्ता वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धुर दा भोगी, भगवन खेल खिलाईआ। सति सरूप सदा संजोगी, विछड़े रिहा मिलाईआ। जपी तपी हठी सती जोगी, जुगत दयां जणाईआ। एथे उथे दो जहानां मौजी, मज़लस प्रेम प्यार वखाईआ। मंज़ल पौड़ी दस्सां सौखी, रहिबर हो के पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दिती माण वड्याईआ। शब्द गुरू कहे मैं सच घर निवासी, गृह गृह सोभा पाईआ। गुरमुखां बण के अन्तर साथी, साचा संग निभाईआ। दिवस रैण जागत सुफ़न कर के बाती, गावां गीत चाँईं चाँईंआ। नाता तोड़ इश्क मज़ाजी, हकीकी हक विच्चों जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नित नवित मिले शताबी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मस्त प्याला, सुराही हथ्थ किसे ना आईआ। सोहणा मन्दिर इक शिवाला, विद्याले विच्चों अग्गे पढ़ाईआ। सोहणा मठ्ठ वक्खरा निराला, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जिथ्थे धूंआँधार करे कोई ना काला, दाग़ नज़र कोए ना आईआ। मैं बैठ ओस धर्मसाला, धर्म दी कार दयां समझाईआ। सो कलयुग अन्तिम प्रभ कीता खेल निराला, मेरी निराली धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा खिलाईआ। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा रफ़ीक, फ़रीक अंदर रहिण कोए ना पाईआ। मुरीदां दे तौफ़ीक, मुर्शद दयां मिलाईआ। नज़र आवां करीब, नज़दीक हो के ख़ुशी वखाईआ। मेरा खेल सदा अजीब, अजब वड्डी वड्याईआ। मैं तारां सदा ग़रीब, अदनयां गले लगाईआ। मैं बदल देवां नसीब, किस्मत दयां उल्टाईआ। जिस ने प्रेम प्यार कर के मैनूं लया ख़रीद, ओस दा हो के सेव कमाईआ। रविदास चमारा वेखो हथ्थीं देंदा रसीद, सौदा नकद उधार ना कोए कराईआ। जन भगतां दी सतिगुर पूरा वड्डी जागीर, जिस विच्चों खाण खर्चण तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द जन भगतां लिख लिख्त, लेख इक जणाइंदा। जिस दी धुर तों होई लिख्त, लिख्या हक ना कोई मिटाइंदा। सिदक भरोसा दे के आपणे इष्ट, अष्टाम पटा आपणा नाम वरताइंदा। सचखण्ड दुआर दी पहलों कर वसीअत, मरयां बाद हक हकीकत झोली पाइंदा। पुरख अकाल मिलण दी कर नसीहत, नसर नग़म्यां विच जणाइंदा। सतिगुरू दवारा असलां विच्चों असलीअत, असूलां विच्चों सच्चा आप बणाइंदा। गुरमुख गुरूदवारे मन मनसा करे ना कोई कलबीअत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। तुहाडी सारयां दी इक्को वलदीअत, पिता पुरख अकाल अखवाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व आपणा रूप समझाइंदा।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द सच्चा आदि, आदी अनादी इक अखवाइंदा। जिस थिर घर रखी बुनयाद, दर घर साचे सोभा पाइंदा । जिस विष्न ब्रह्मा शिव लए साज, साजण हो के खेल खिलाइंदा। त्रैगुण माया दिती दात, दौलत इक्को झोली पाइंदा। पंज तत कर आबाद, साचा मेला मेल मिलाइंदा। चारे खाणी दे के रास, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा। लख चुरासी घाड़त घड़ अबिनाश, आपणी कल धराइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, जुग जुग वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रकाश, गुर गुर आपणी कार कमाइंदा। पीर पैगम्बर बन्न्ह नात, नाता आपणे नाल रखाइंदा। प्रेम प्यार दी बख्श सुग़ात, धुर दी झोली आप भराइंदा। इशारयां नाल लिखा किताब, कलम शाही रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी इक दरसाइंदा। शब्द गुर आदी अनादी, इक्को इक अख्वाईआ। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई जिस ने साजी, घड़ भाण्डे सोभा पाईआ। अंदर वड़ के वेखे बाज़ी, बाज़ीगर नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। बिन तन्द सतारां बणे रागी, धुर दा राग अल्हाईआ। मस्ती अंदर हो विस्मादी, बिस्मिल रूप समाईआ। आत्म परमात्म नित कराए शादी, बण विचोला खेल खिलाईआ। जिस वेले लोकमात मन होवे सब तों बाग़ी, आपणा खण्डा फेर उठाईआ । जन भगत दवारयों देवे काढी, भय भउ इक जणाईआ। सति धर्म दा हो के ढाडी, सोहणी वार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तांं बणे सच समाजी, समग्री इक्को इक वरताईआ। शब्द गुरू आदि अन्ता, अकल कलधारी खेल खिलाइंदा। प्रगट होवे जुगा जुगन्ता, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। आप जणाए आपणा मंता, मंत्र फ़ुरना आप समझाइंदा । आप जगाए साचे सन्ता, सति सतिवादी दया कमाइंदा। आप मिटाए हउमे हंगता, हँ ब्रह्म पड़दा लाहइंदा। आपे वेखे लख चुरासी जीव जंता, घट घट फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाइंदा । सतिगुर शब्द बोध अगाधा, अलख करे पढ़ाईआ। वेस वटा के आदि जुगादा, जुग जुग रीत चलाईआ। आत्मक धुन देवे अनादा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। फड़ फड़ हँस बणावे कागा, कागों हँस उडाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़ा, दूई द्वैती परे सुटाईआ। घर दीपक जोत जागा चिराग़ा, जगमग नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हो के नज़री आईआ। सतिगुर शब्द सदा सनमुख, मुख उजल जगत कराइंदा। जन भगतां मेटे कर्म कर्म दा दुःख, दुखियां दर्द वंडाइंदा। प्रेम प्यार दा दे के सुख, सांतक सति कराइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के भुक्ख, नाम पदार्थ इक वरताइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर लुक, पड़दा काया माटी हाडी उत्ते पाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। सतिगुर शब्द एको एका, एक एक अख्वाईआ। जिस दी रखण सारे टेका, बैठे अक्ख खुल्हाईआ। नित नवित सद आवे जावे बुध करे बिबेका, गुरमुखां लए समझाईआ। एथे उथे मुकावणहारा लेखा, लहिणा सब दी झोली पाईआ। बिन भगत किसे ना देखा, सनमुख नज़र किसे ना आईआ। भगत उधारन जगत उलटावण पैज संवारन जिस दा ठेका, ठेकेदारी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा सो अनेका, सही सलामत बेपरवाहीआ। शब्द गुरू सौहरे पेईए रिहा तक्क, दो जहान ध्यान लगाईआ। थाउँ थाँईं सब दा देवे हक, हाकम हो के हुक्म वरताईआ। मंज़ल चढ़दा कदी ना जावे थक्क, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखे आपणी अक्ख, गृह गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। गुरमुख सज्जण करे वक्ख, वक्खरी धार बंधाईआ। मनमुख जीव जावे छड्ड, पल्लू लऐ छुडाईआ। वक्खरा निराला गोपाला हो के अड्ड, अनोखी आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। शब्द गुरू कहे मैं अनद बिनोदी, अनन कला अखवाइंदा। गुर अवतार खेडदे मेरी गोदी, पीर पैगम्बरां हुलारे विच रखाइंदा। मेरे फ़रमान दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणे पोथी, अञ्जील कुरान हुक्मे अंदर ढोला गाइंदा। पढ़ पढ़ मेरे मिलण दी घाटी औखी, पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। मैं ठाकर मेला करां बण के मौजी, मुफ्त आपणी दया कमाइंदा। जिस वेले जन भगतां लवां खोजी, सुत्यां जागदयां फड़ फड़ आप उठाइंदा। कदी ना वेखां जञ्ञू बोदी, मुच्छ दाढ़ी केस वंड ना कोए वखाइंदा। जिन्हां लेखा धुर संजोगी, फड़ फड़ गले लगाइंदा। उहनां ताहने देवण लोकी, लोक परलोक उहनां वेख ख़ुशी मनाइंदा। जिन्हां सतिगुर साहिब दा गाया इक सलोकी, सोहँ ढोला राग सुणाइंदा । उस दा भेव क्या कोई जाणे जोशी, जोतशी समझ कोए ना पाइंदा। उथे विद्या सारी होए ख़ामोशी, मसला हल ना कोए कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्तर रिहा सोधी, सिध्धा आपणा मेल मिलाइंदा।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द कहे मेरा घर अनडिठा, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जिथ्थों गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मिले चिठ्ठा, धुर दी धार नाम जणाईआ। अक्खरां विच जिन्हां लेख लिखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण दिते बणाईआ। आदि जुगादि पावणहारा पिच्छा, भिख्या इक वरताईआ। सब तों वक्खरा भगतां जोगा हिस्सा, आपणे कोल रखाईआ। जुग जुग तारां वड्डा निक्का,
निक्कयों वड्डे दयां बणाईआ। जिन्हां लावां नाम दा टिक्का, मस्तक ख़ुशी वखाईआ। उह कहिण पुरख अकाल साडा पिता, जिस दी हैसीअत समझ किसे ना आईआ। उस दा रस कदे ना फिटा, अनूठा रस मुख चवाईआ। दो जहान दए ना पिठ्ठा, करवट आपणी लए बदलाईआ। अन्तर आत्म करे हित्ता, परमात्म साचा संग रखाईआ। लेखा जाणे जीव जींका, खोजणहारा हर घट थाँईंआ। लहिणा मुकावे साढे तिन्न हथ्थ सीं का, जीवण जुगत जणाईआ। महल वेखे डूँग्घी नींह दा, गुरमुख विरला नज़री आईआ। मेघ बरसे अम्बर आपणे मींह का, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। लेखा जाणे घर वसीह का, वड वड्डा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक समझाईआ। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा संगी, सगला संग रखाईआ। जुग जुग देवां वस्त गुरमुखां मंगी, अमोलक इक वरताईआ। जन भगतां पिठ्ठ होण ना देवां नंगी, पुश्त पनाह इक समझाईआ। ख़ाना तोड़ के बन्दी, बन्दगी आपणी विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। शब्द गुरू कहे मैं राजा प्रजा, दोहां रूप जणाइंदा। आदि जुगादि ग्रन्थां विच मेरा चर्चा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अग्गे मेरा पर्चा, नाम इबारत इक लिखाइंदा। भगतां सन्ता अंदर प्रेम प्यार दा विरसा, वस्त अमोलक इक टिकाइंदा। गुरमुखां गुरसिखां खोल्हणहारा दृष्टा, पड़दा परे हटाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा बणके इष्टा, ईश्वर इक्को घर मिलाइंदा। सच दवारे बन्न्हा के निस्चा, निहचल धाम वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के चिन्ता, सुख सागर विच समाइंदा। दर दुरका के कूड़यां निन्दकां, गुरमुख आपणी गोद उठाइंदा। जाम प्या के सागर सिन्ध का, सिध्धा राह इक वखाइंदा। खेल वखा के गुणी गहिंद का, गहर गम्भीर जोड़ जुड़ाइंदा। लहिणा चुका के अनादी बिन्द का, बन्दा बन्धन विच्चों पार कराइंदा। किसे नहीं वसाह आपणी जिंद का, सब दी ज़िंदगी सतिगुर आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा चुक्के विष्न ब्रह्मा शिव इन्द का, सिँघासण आसण इक्को सोभा पाइंदा। एह खेल जीउ पिण्ड का, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाइंदा। एथे वेला नहीं सुणना राग किंग दा, धुर दा ढोला इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। शब्द गुरू कहे मैं धुर दा मंत्र, मंतव सारे हल कराईआ। मेरा खेल गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड सोभा पाईआ। लख चुरासी सर्ब जीआं बिध जाणा अन्तर, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दित्ता बणाईआ। शब्द गुरू कहे मैं सदा अनपढ़, जगत विद्या विच कदे ना आईआ। मेरा लेखा बाहर सीस धड़, तत्तव तत ना कोए वड्याईआ। जो करनी सो रिहा कर, हुक्मे अंदर ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं धुर दा मिल्या वर, मेहरवान सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी खेल
रिहा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। कलयुग अन्तिम धरनी उपर आपणा आप धर, धवल दित्ता सिखाईआ। सन्त सुहेले लए फड़, भगतां जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख अग्गे कोए ना सक्या अड़, निउँ निउँ लागण पाईआ। गुरसिखां सच दवारे लाई जड़्ह, जिथ्थों सके ना कोए उखड़ाईआ। लख चुरासी पुत्तर धीआं अन्तिम सब दे जावण मर, गुरमुख बच्चा जन्म मरन विच कदे ना आईआ। एहो जेहा सनमुख हो के कोई ना देवे वर, वारस हो के आपणा हक जमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावे खेड़ा सच्चा घर, घर विच घर दीप दीप रुशनाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द रहे सदा जुग चारे, चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। नित नवित जन भगतां आप उभारे, सदा सदा सहाईआ। डुब्बदी नईआ लाए किनारे, पत्तन बहि के वेख वखाईआ। सच किनारे आप उतारे, अग्गे हो के गले लगाईआ। मिल के बोले आप जैकारे, धुर दा ढोला गाईआ। गुरमुख गुर गुर सदा करे निमस्कारे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हउँ बालक सदा तुमारे, तुमरी ओट रखाईआ। गुर मंत्र सच करे प्यारे, प्रेम प्रीती आपणे नाल रखाईआ। जन भगतो जिन्हां गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारे, तिन्हां दी जग्हा नालों जग्हा दए बदलाईआ। जग्हा नालों केहड़ी जग्हा, जगत दाते दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे जिस नाल वधे मेरा अग्गा, पीहड़ी जगत वधाईआ। जिस उपर अगम्मी छत्ता, साढे तिन्न हथ्थ उस दी वंड वंडाईआ। उह मन्दिर सोहणा लग्गा, घर घर विच सोभा पाईआ। सन्त सुहेले दे के सद्दा, इक्ट्ठे लए कराईआ। जगत वासना विच बध्धा, कर किरपा लया छुडाईआ। साख्यात हो के दरस दित्ता सूरा सरबंगा, मेहर नज़र उठाईआ। घर विच्चों घर बदला के आपणी दिती उह जग्हा, जिस घर नूं फेर सके ना कोए बदलाईआ।
६ अस्सू २०२१ बिक्रमी करम सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला
सतिगुर शब्द खेल सच रचाया, रचना रच रच वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, धुर फ़रमाना हुक्म मनाइंदा। लख चुरसी गेड़ चलाया, जुग जुग वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण सोभा पाया, घर घर मेल मिलाइंदा । कलयुग अन्तिम वेखण आया, निरवैर हो के पन्ध चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाइंदा। शब्द गुरू सतिगुर व्यापी, व्यापक हर घट नज़री आईआ। आदि जुगादि वड प्रतापी, भगवन बेपरवाहीआ । उधारनहारा
पतित पापी, पुनीत दए बणाईआ। मंज़ल चढ़ा के औखी घाटी, घर साचे दए बहाईआ। जिन्हां दा लोकमात बण गया साथी, तिन्हां दा सत्थर विछा के सेज ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम अन्त करे राखी, रक्षक हो के होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी लहिणा देणा देवे बाकी, बकाया नज़र कोए ना आईआ।।