६ अस्सू २०२१ बिक्रमी नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड कंग
शब्द सुत कहे श्री भगवान, सचखण्ड निवासी सच दयां दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख्या मार ध्यान, पुरी लोअ फेरा पाईआ। लख चुरासी वेख्या जीव जहान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मकान, सति सुच्च नेड़ कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर क्यों देके गए ब्यान, धुर दा ढोला राग सुणाईआ। कलयुग जीव भुल्ले अंञाण, अन्तर आत्म समझ किसे ना आईआ। रसना जिह्वा करन सर्ब वख्यान, मन्दिर चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। नव नौ चार वेख होया हैरान, हैरानी सब दे उत्ते नज़री आईआ। नौ दवारे नच्चदा वेख्या शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आसा तृष्ना माया ममता नार रकाण, मूर्ख मुग्धां रही प्रनाईआ। साचा नज़र ना आए किसे निशान, निशाना हक ना कोए उठाईआ। कलयुग सन्त माया बेअन्त पई महान, पड़दा सके ना कोए खुल्हाईआ। अनहद शब्द साची धुन सुणे ना कोई कान, अनरागी राग ना कोए जणाईआ। अमृत रस मिले ना पीण खाण, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। आत्म जोती जोत ना जगे महान, घर विच घर ना कोए रुशनाईआ। मुश्किल किसे ना दिसी होई आसान, असल वसल करदा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं विगड़या तेरा निज़ाम, नौबत नाम ना कोए सुणाईआ। कलमा समझे ना कोए कलाम, कायनात ना कोए वड्याईआ। मैं सच दस्सां पैग़ाम, अक्खीं वेख्या हाल सुणाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक करन हराम, पंडत पांधे धीआं भैणां रहे तकाईआ। साचा दिसे ना कोई बाग़बान, माली रहिण कोए ना पाईआ। ना कोई जणाए तेरा धुर फ़रमान, शब्द अगम्मी राग ना कोए अल्हाईआ। मन ममता सारे बैठ कुरलाण, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभ मेरे समरथा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ । सच सुनेहड़ा तैनूं दस्सां, भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरे हुक्में अंदर फिर के आया नस्सा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। कलयुग जीव निधाना बच्चा, बचपन आपणा बैठा गंवाईआ। हिरदिउँ कोई ना रिहा पक्का, धुर दा संगी संग ना कोए रखाईआ। सच दवारे नज़र ना आया कोई खुल्ल्हया हट्टा, नाम भण्डारा घर ना कोए वरताईआ। सति धर्म दा
बुरज ढठ्ठा, कूड़ कुड़यारा रिहा लहराईआ। दीन मज़्हब दा प्या रट्टा, झगड़ा करे लोकाईआ। तेरे प्रेम दा चढ़या किसे ना नशा, नाम ख़ुमारी नज़र किसे ना आईआ। कोई खावे ढग्गी वच्छा, कोई सूरां मुख पवाईआ। तेरे मिलण दा किसे ना लग्गा पता, पतिपरमेश्वर घर विच बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान हो सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देवां संदेश, सच सच दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी शाह नरेश, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तेरे दर ते कोटन कोटि झुकदे ब्रह्मा विष्न महेष, सिर सके ना कोई उठाईआ। गुर अवतार करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पीर पैगम्बर तेरे दर तों भिख्या मंगदे तेरा वेख अवल्लड़ा भेख, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। तेरा समझ ना आया किसे लेख, निरअक्खर धार चलाईआ। तेरा सोहणा अगम्मड़ा वेस, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। तेरे दवारे आ के होया पेश, पेशीनगोई दयां जणाईआ । जो कौल इकरार करके आया दस दसमेश, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। नेत्र लोचन नैण तूं ठाकर हो के वेख, ग़फलत विच्चों आपणी अक्ख खुल्हाईआ। तेरा सोहणा सुहञ्जणा भेस, जोती जाते पुरख बिधाते नूरो नूर तेरी रुशनाईआ। तूं पंज तत काया चोला जुगा जुगन्त रिहों खेड, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणी धार चलाईआ। तेरा बिन सतिगुर नानक किसे ना पाया भेत, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। उठ साहिब स्वामी वेख, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सुत दुलारा झोली डाहीआ। सुत दुलारा कहे शब्द सुण मेरी बात, बातन दयां जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख अबिनाश, अबिनाशी खेल खिलाईआ। मैं सेवक दिवस रात, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। मैं तेरे नाम दी गावां गाथ, दो जहानां करां पढ़ाईआ। मेरी पट्टी पढ़ के गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल गए तेरी जमात, अल्फ़ ये कम्म किसे ना आईआ। तूं सर्ब स्वामी खोल्ह आपणा ताक, पड़दा ओहला दे उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो लिख के आए भविख्त वाक्, वाक्य वेख चाँईं चाँईंआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां कोई ना पुच्छे वात, हस्त कीट झगड़ा ना कोए मिटाईआ। जन भगतां पूरी करे कोई ना ख़ाहिश, ख़ालस ख़ालसा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं सारे बैठे उदास, हैरानी घर घर डेरा लाईआ। फिरी दरोही पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे समरथ स्वामी, सो पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। रागां नादां बाहर तेरी बाणी, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। तेरा अगम्म अथाह पद निरबानी, अलख अगोचर सोभा पाईआ। तेरा चरण सरोवर सब तों उत्तम श्रृेष्ट पाणी, अमृत मेघ
इक बरसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण तेरे नाम दी गावण कहाणी, कहि कहि जगत सुणाईआ। तेरा खेल सदा लासानी, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक ख़ालक सर्ब इन्सानी, हैवानी वसणहारा नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम वेख जगत बीनानी, बेनाई घर घर बैठी डेरा लाईआ। किरपा कर आपणी मेहरबानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। शब्द गुरू कहे उठ खोल्ह ताकी, पड़दा दे उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मंगदे बाकी, पिछला लेखा पूर कराईआ। निरगुण सरगुण बण साथी, सगला संग निभाईआ। तेरे उपर प्रीतम सब ने रखी आसी, आशा निराशा विच ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ । शब्द गुरू कहे मैं दस्सां बोल, अनबोलत दयां जणाईआ। चार जुग तेरे नाम दा वज्जदा गया ढोल, सुर ताल कोटन नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर काया मन्दिर अंदर कुण्डा गए खोल्ह, बजर कपाटी परे हटाईआ। आत्म परमात्म मिल के गए मौल, मौला आपणा रूप जणाईआ। शब्दां विच करके गए कौल, इकरारां विच सौगंध रखाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे उपर धौल, धरनी धरत धवल वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। शब्द गुरू कहे मैं वेख्या जग, नव नौ चार फेरा पाईआ। सृष्ट सबाई लग्गी अग्ग, त्रैगुण अग्नी रही जलाईआ। किसे ना पूरा होया मक्के काअबे हज्ज, हुजरा हक ना कोए वखाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मठ्ठ, शिवदुआले रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण तीर्थ अठसठ, तट किनारे नैणां नीर वहाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती चुक्क ना सके अक्ख, नैणां नैणां नाल शरमाईआ। साधा सन्तां रिहा ना धीरज जत, सति सन्तोख बैठा पत गंवाईआ। तेरा प्रेम प्रीतम कोई ना सके दस्स, सख़ा सज्जण बैठा मुख भवाईआ। कलयुग नकेल पाई नक्क, चारों कुण्ट रिहा भवाईआ। गुरमुख विरला कोटां विच्चों उह जाए बच, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। किसे ना लेखा चुक्कया सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमारा दए गवाहीआ। मन्दिर चढ़ के सच दवारे खड़्ह के कोई ना बोले अलख, कबीर जुलाहा सच गया समझाईआ। सति धर्म दा कोई ना खोल्हे हट्ट, कोटन कोटि गुरू घर घर बैठे डेरा लाईआ। तेरे नालों तेरी सृष्टी हो गई अड्ड, दृष्टी सच ना कोए खुल्हाईआ। गुर का मार्ग सारे गए छड्ड, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई साचा अमल ना कोए कमाईआ। कलयुग डिग्गे डूँग्घी अन्हेरी खड्ड, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाईआ। तेरा दरस ना मिल्या किसे उपर शाह रग, घर विच घर मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या जगत, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किते नज़र
ना आई आदि शक्ति, चतुर्भुज सोभा कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ढोला गा के आपणे वक्त, लख चुरासी गए समझाईआ। मुड़ के फेर कोई ना आया परत, प्रतीनिध हो के सेव कमाईआ । सारे तेरे नाम दी ला के शर्त, जगत जहान गए जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान होवे प्रगट, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे धुर दा वर, हर घट मस्तक खोज खुजाईआ। शब्द गुरू कहे मैं की कहिणा, कहिण विच कुछ ना आईआ। प्रभ वेख आपणयां नैणां, कलयुग की की क्रिया रिहा कमाईआ। नाता तुटा भाई भैणां, पिता पूत संग ना कोए वखाईआ। साचे मन्दिर किसे ना मिले बहणा, झगड़ा प्या लोकाईआ। तुध बिन देणा किसे ना देणा, ख़ाली झोली ना कोए भराईआ। लाड़ी मौत सब नूं खाए डैणा, राए धर्म दए सज़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत जहान वहिणा, सच किनारा नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। शब्द गुरू कहे मेरे भगवन्त, दर ठांडे सच दृढ़ाईआ। उठ के वेख आपणा जीव जंत, जागरत जोत करे ना कोए रुशनाईआ। होया विछोड़ा नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। हिरदे वस्या ना सतिगुर मंत, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। बोध अगाधे बणदे पंडत, तेरी विद्या विद्याले विच्चों नज़र किसे ना आईआ। सच दवारे मेरी मिन्नत, ख़ुशामद नाल जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट इल्लत, इलाही नूर परवरदिगार सांझे यार फेरा पाईआ। माया ममता रहे ना ज़िल्लत, जगत ख्वारी दे गंवाईआ। तेरे विच अनोखी हिम्मत, हौसला सब दा दे वधाईआ। अग्गे सदी चौधवीं तों कोई ना करे सिम्मत, सम्मत सम्मती लेखा पूरा दे कराईआ। ना कोई मूंड मुंडाए मुंडत, सीस जगदीस इक प्रगटाईआ। तेरे बिना कोई ना करे उन्नत, एका नाया जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सुरती फड़ के शब्दी दस्स दे जुगत, जुगीशर तेरी बेपरवाहीआ। आपणा नाम वंड दे लोकमात आ के मुफ्त, करते तेरी कीमत कोए ना पाईआ। पिछली करनी सारे रहे भुगत, काम क्रोध घर घर होया हल्काईआ। एहो कलयुग जीवां विच नुक्स, जो तैनूं बैठे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेख आपणा घर, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या सोच, समझ चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतारां तेरी रखी ओट, पीर पैगम्बर तोहे सीस निवाईआ। तेरा प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। ना कोई हरख़ ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। तेरा वसेरा चौदां लोक, चौंदा तबक तेरा ध्यान लाईआ। तेरा अगम्म अथाह अनोखा कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तेरी मौज अंदर मेरी मौज, मौजूदा हो के दया दे कमाईआ। एह सब ने आख्या शब्दी होवे खोज, दूजा
समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बेअन्त तेरी वड्याईआ। शब्द गुरू कहे सुण मेरे मालक, मतलब आपणा दयां जणाईआ। सर्ब जीआं बण प्रितपालक, जगत विछड़े लए मिलाईआ। कूड़ी निंद्रा लाह आलस, अंदरों दलिद्र दे गंवाईआ। आपणा रूप दस्स के ख़ालस, ख़ालस ख़ालसे लए बणाईआ। तेरे मिलण दी सब नूं लालस, लालन आपणा रंग दे रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे महबूब, महिवख़ाना इक खुल्हाईआ। साचा दस्स उच्च अरूज, अर्श कुर्श दोवें पन्ध मुकाईआ। तेरा मंज़ल वेख मक्सूद, बेऐब ख़ुशी जणाईआ। सच दवारे आ के हो मौजूद, वड पैगम्बर फेरा पाईआ । तेरा सब नूं भुल्लया हज़ारा दरूद, इस्म आज़म नज़र किसे ना आईआ। तेरा समझ ना सक्या कोई वजूद, वसल हक ना कोए कमाईआ। तेरी लोकाई तेरे बिना करे ना कोई महिफूज़, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा भुल्लया कलमा कलाम, कायनात बैठी मुख भवाईआ। उठ स्वामी वड इमाम, आमद तेरी सब नूं भाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे के गए पैग़ाम, अक्खरां नाल लिखाईआ । अन्तिम आवे शाह सुल्तान, शहिनशाह बेपरवाहीआ। जिस दे बरदे सर्ब गुलाम, चाकर रूप वटाईआ। जिस नूं झुक झुक करदे सर्ब सलाम, सजदयां विच वड्याईआ। सो खेल वेखे ख़ालक आण, मख़लूक दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। शब्द कहे मैं दस्सां कहाणी, कहावत विच कदे ना आईआ। मैं रोंदी वेखी अल्ला राणी, खुल्ही मेंडी सीस पट्टी ना कोए बंधाईआ। आबेहयात मंगदी फिरे पाणी, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। साचा मींआ खावंद मिले कोई ना साचा हाणी, धुर दा नकाह चुक्क नकाब मुख ना कोए कराईआ। तूं ठाकर स्वामी सब दा जाण जाणी, वेखणहारा इक हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे उह धुर दे राम, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। सृष्ट सबाई वेख मार ध्यान, नेत्र अक्ख इक खुल्हाईआ। तेरी कोई ना करे पहिचाण, अन्तर आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। शब्द अगम्मा मार बाण, अणयाला तीर चलाईआ। मूर्ख मूढ़्ह बणा चतुर सुघड़ सुजान, साची सिख्या इक समझाईआ। अंदर वड़ के दे ज्ञान, जगत विद्या बैठी मुख छुपाईआ। तूं हर घट वसणहारा राम, रमईआ आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे आदि निरँजण, आदि जुगादि तेरा राह तकाईआ। तूं दाता दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नित नवित जुग चौकड़ी आपणे नाम दा देवें अंजन, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ।
चरण धूढ़ कराएं साचा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। निरगुण हो के सरगुण बणें सज्जण, साख्यात फेरा पाईआ। त्रैगुण बुझाएं लग्गी अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा कोई ना करे भजन, बन्दगी बंदयां आपणे विच्चों दिती बाहर कढाईआ। बिन हरि नामे सारे दिसदे नग्न, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। प्रभ जू तेरा दर्शन कोई ना पाए चढ़ के गगन, मग्न जोत ना कोए रुशनाईआ। काया माटी जूठे झूठे भाण्डे इक दूजे नाल वज्जण, कूड़ी क्रिया ताल सुणाईआ। माया ममता हउमे हंगता विच होए दझण, दुरजन आपणा नाउँ धराईआ। एसे कारण सति स्वामी तैनूं आया सद्दण, चरण कँवल बहि बहि सीस निवाईआ। कलयुग अन्तिम कर अदल, अदालत इक्को घर जणाईआ। मासूमां वेख हुन्दा कत्ल, तेरी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ । बिन तेरी किरपा तेरे मिलण दा कोई चले ना यतन, जगत जुगती बैठी मुख भवाईआ। सतिगुर ठाकर जिन्हां भुलया तेरा पिछला वतन, उह जलावतन लोकमात नज़री आईआ। गुरमुख विरले सन्त सुहेले मुड़ के वापस परतण, जिन्हां आपणा राह वखाईआ । तेरा अन्तर आत्म करके दर्शन, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जिन्हां विछड़यां उहनां दी कोई ना मेटे तड़पन, धीरज सके ना कोए धराईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना कढ्ढे अटकण, फड़ बाहों पार लँघाईआ। प्रभ मिलण नूं सारे भटकण, लख चुरासी फिरे तिसाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्तर वक्तन कवक्तन, मेहरवान तेरी शरनाईआ। जिन्हां दा आपे साफ़ करें काया बरतन, कूड़ा करकट बाहर कढाईआ। उह फेर काहनूं तेरे दरस नूं तरसण, घर घर आवें जावें चाँईं चाँईंआ। उह गुरमुख नाम हीरे अमोलक रतन, रत्ती रत्त रत्त नाल रंगाईआ। सच दवारे हरि निरँकारे तेरे ढठ्ठण, निउँ निउँ धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरे प्रेम दे ढोले गाउँदे बचन, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। सच महल्ले चढ़ के वसण, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणा दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे श्री भगवान, भगवन तेरे हथ्थ वड्याईआ। आदि जुगादि झुल्लदा तेरा निशान, सच दवारे सोभा पाईआ। दो जहान तेरा फ़रमान, सच संदेसा इक अल्हाईआ। जीव जंत करन परवान, साध सन्त हिरदे लैण वसाईआ। कलयुग अन्तिम वेख्या खेल महान, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाउँदे राम, हिरदे अंदर सति ना कोए वसाईआ। कल्मयां विच्चों पढ़ पढ़ तेरी कलाम, आलम बण के इलम रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। शब्द गुरू कहे पुरख अगम्म, अगम्मड़े की की कार कमाईआ। तूं ठाकर ना मरें ना पएं जम्म, अजूनी रहित तेरी शरनाईआ। सच दस्स कलयुग अन्तिम केहड़ा करना कम्म, करनी कवण कमाईआ। तेरा जगत होया अन्न्ह, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। फरयाद मेरी इक मन्न, दोए जोड़ अरज़ोईआ। कूड़ कुड़यारा
भाण्डा भन्न, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ । गुरमुख उपजा साचे चन्न, बिन चन्द्रमा होए रुशनाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे तन, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम पदार्थ झोली पा धन, अनमुलड़ा आप वरताईआ। इक्को राग सुणाए कन्न, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश गा गा ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर शब्द सब दा मालक जाए बण, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल, घर साचे दे वड्याईआ। सुत शब्द कहे मेरे साहिब उजाले, नूरो नूर तेरी रुशनाईआ। कोटन कोटि तेरे दर ते खेले गवाले, गोकल बिन्दराबन रासां गए पाईआ। कोटन कोटि राम दशरथ बेटे वेखे बैठे दुआले, निउँ निउँ लागण पाईआ । कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद गावण गाणे, गा गा शुकर मनाईआ। नानक निरगुण किहा श्री भगवाने, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मेरा पुरख अकाले, एथे उथे सदा करे प्रितपाले, आदि जुगादी साची सेव कमाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर नीहां हेठ दबाए बाले, बालक हो के सेव कमाईआ। सो कलयुग अन्तिम सब दी सुरत संभाले, कल कल्की फेरा पाईआ। जिस दा जलवा नूर जमाले, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। जो वसे ज़िमीं असमाने, असमानां उपर किआम आपणा दए जणाईआ। उह किसे दे चलण ना देवे कोई बहाने, कूड़ी क्रिया अन्तिम दए गंवाईआ। आपणा नाम निधान घर घर टिका दए उस ख़ज़ाने, जिस ख़ाने विच्चों जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर आपे जाणे, विशेष वशिष्ट रूप वखाईआ। लेखा जाण दो जहाने, डंक वजाए मर्द मर्दाने, राग सुणाए अगम्मी तराने, तुरीआ बैठे मुख शरमाईआ। उस प्रभू दे झुल्लणे इक निशाने, तख्तों लहिणे राजे राणे, ग़रीब निमाणे गले लगाणे, राउ रंक दए वड्याईआ । गुर का शब्द गुरमुख विरला मात पछाणे, जिस जन पड़दा दित्ता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ मर्दाने मर्द, तेरी मदद इक जणाईआ। कलयुग अन्तिम वंड दर्द, दर्दी हो के बण सहाईआ। कूड़ी क्रिया चलदी वेख करद, छुरी हलाल रही कराईआ। गुर अवतार एसे कारण करन अरज़, आरज़ू इक जणाईआ। सदी चौधवीं करना पूरा फ़र्ज़, फ़ैसला हक सुणाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज भेव कोए ना पाईआ। कलयुग उलटी कर दे नरद, सार पाशा परे सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन बरनां मेल मिलाईआ। शब्द गुर कहे प्रभ तेरे चरण, बेनन्ती इक सुणाईआ। सब दा नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत इक्को नाम तेरा पढ़न, इष्ट देव इक मनाईआ। इक्को मन्दिर साचे वड़न, साढे तिन्न हथ्थ ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा चुक्के डरन मरन, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। घर विच घर वखा दे ब्रह्म, पारब्रह्म पड़दा दे उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप
इक्को नज़री आए धर्म, धर्म आत्मा सब दी मिले वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे कर्म, निहकर्मी होए सहाईआ। सतिगुर साचे दे दे जन्म, धरत मात दी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दे समझाईआ। अगला लेखा दस्सदे एक, एकँकार तेरी शरनाईआ। सर्ब व्यापी सब नूं दे टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। अंदर वड़ के बुद्धि कर बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना आए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नज़री आ नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। परमात्म आत्म कर हेत, प्रेम प्रीती दे समझाईआ। सब दी मौले सुहञ्जणी रुत्त चेत, फुल्ल फुलवाड़ी दे महकाईआ। निज नेत्र तैनूं सारे लैण वेख, झगड़ा चुक्के सर्ब लोकाईआ। तूं बण के खेवट खेट, डुब्बदे बेड़े लै तराईआ। सच दोशाले लै लपेट, शब्दी वस्त्र इक उठाईआ। तेरे घर दी वेखीए खेड, घर घर विच सोभा पाईआ। साची सेजा जाईए लेट, अन्तर आत्म आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई दे जणाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभ दे दे सिख्या, साख़ी आपणी दे समझाईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधाना झोली पा दे भिच्छया, ख़ाली भाण्डे पूर कराईआ। आपणे मिलण दी बख्श दे इच्छया, आसा होर वधाईआ। माण दे दे वड्डयां निक्कयां, तेरा घट कुछ ना जाईआ। जो तेरे हट दवारे विकया, तिस नूं गोदी लै उठाईआ। तूं सब दा मालक इक्को पितया, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। सतिजुग रहिण ना देणा कोई मिस्या, ख़ालस ख़ालसा लै प्रगटाईआ। तेरा ब्रह्म कदे ना जावे भिटया, माटी चमड़ी कम्म किसे ना आईआ । तेरा लेखा जुगां जुगन्तर चिटया, काली धार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। शब्द गुरू कहे सब दे सतिगुर, सुत्ती सुरती दे जगाईआ। मेल मिला लै आपणा धुर, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ । तेरा नाद तेरा सुर, तेरा ताल वजाईआ। तेरा झिरना रिहा झिर, रसक रसक बूँद टपकाईआ। तेरा गेड़ा रिहा फिर, जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा नाता इक बंधाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ ठाकर, ठोकर इक लगाईआ। कलयुग वेख डूँग्घा सागर, भँवरी पार ना कोए कराईआ। तेरयां भगतां सन्तां मिले ना कोई आदर, सगला संग ना कोए वखाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, उजाला हो के रूप प्रगटाईआ। भाग लगा दे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मेल मिला दे नाल ओस बहादर, जिस दा चन्न गोबिन्द नज़री आईआ। तूं करीम धुर दा करता कादर, कुदरत तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया कूड़ा करकट दे परे हटाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग होवे दूर, आपणा वक्त चुकाईआ। किरपा करे हाज़र हज़ूर, हज़रत बेपरवाहीआ। दरस दिखाए नेरन दूर,
दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। सन्त सुहेले मेले ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। हउमे गढ़्ह तोड़ ग़रूर, निम्रता इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। सच्चा मार्ग सतिगुर प्यारा, हरि हरि नामे आप लगाइंदा। जिस दा कदे ना बणे कोए हिस्सेदारा, अद्धा सारा वंड ना कोए वंडाइंदा। दो जहानां वेखणहारा, घर घर अंदर सोभा पाइंदा। गुरमुखां देवे अंदरों इक इशारा, सैनत नाल समझाइंदा। शब्दी नाद दए धुनकारा, अगम्मी राग सुणाइंदा। अमृत बख्श के ठंडा ठारा, झिरना इक झिराइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, जोत निरँजण घर रुशनाइंदा। सेज सुहञ्जणी बैठ हरि कन्त भतारा, घर घर विच ख़ुशी मनाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दस्से इक दरबारा, दूजा हट्ट ना कोए खुल्हाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक अवतारा, पुरख अकाल अखवाइंदा । गुर अवतार जिस दा मंगदे रहे सहारा, पीर पैगम्बरां हथ्थ सिर टिकाइंदा। सो निरगुण निरवैर निरँकारा, कल कल्की इक अखवाइंदा। जिस दा सम्बल धाम अपारा, बाडी बणत ना कोए बणाइंदा। ना कोए लाए इट्टां गारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। ओथे वज्जे नाम नगारा, नौबत इक्को इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साचा राह इक समझाइंदा। साचा राह दस्से एक, इक्को घर वड्याईआ। इक्को सतिगुर इक्को टेक, इक्को बुध बिबेक कराईआ। इक्को निरगुण सरगुण धरे भेख, इक्को जोती जोत करे रुशनाईआ। इक्को हर घट रिहा वेख, इक्को त्रैगुण अतीता नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा नाम इक दृढ़ाईआ। सच्चा नाम नाम सति, सति सति समझाइंदा। सब नूं उपजे ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। घर स्वामी मिले समरथ, घट घट वासी नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सति सतिवादी साचा वखाए इक हट्ट, जिस हट्ट दा मालक पुरख अकाल इक्को नज़री आइंदा।
७ अस्सू २०२१ बिक्रमी मान सिँघ दे गृह पिण्ड कंग
सतिगुर पूरा सदा महा दानी, दौलतमंद अखवाइंदा। जुग जुग भगतां दे निशानी, निशाना इक्को घर वखाइंदा। मालक बण के शाह सुल्तानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एथे ओथे उह विछड़े ना कदे प्राणी, जिस परम पुरख प्रभ आपणा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। झगड़ा चुकाए चारे खाणी, ख़ाने आपणे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, जन भगतां दया कमाइंदा। जन भगतां दया कीती एक, एकँकार जणाईआ। निरगुण हो के बख्शी टेक, सरगुण दित्ता समझाईआ । जिस अन्तर आत्म लया चेत, तिस चिन्ता सर्ब गंवाईआ। अन्तिम लै के जाए आपणे देस, घर साचे लए बहाईआ। कूड़ी क्रिया नहीं कोई भेख, जूठ झूठ ना कोए वड्याईआ। करनेहारा नर नरेश, नरायण दया कमाईआ। गुरमुखां पिछले बदल के लेख, लेखा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर पूरा सदा सदा सद मित्त, मित्रां विच्चों मित्र नज़री आईआ। भरम भुलेखा पावे ना कदा चित, सच सति दए दृढ़ाईआ। जो गुरमुख बण गया सतिगुर सिख, सिख्या अंदर वसाईआ। उसदा कारज आपे लए नजिठ, एथे ओथे होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ। फ़ैसला रख्या सच अदालत, एकँकार इक्को वार जणाईआ । सति दवारे शब्द सरूपी दे ज़मानत, अंदर अंदर संग रखाईआ। बरीख़ाना खोल्ह लै के जाए सही सलामत, साहिब आपणी उंगली लाईआ। जगत ज़िंदगानी चार दिहाढ़े अमानत, अन्तिम आपणी वस्त आपणे दर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। जन भगतां करके सच प्यार, मेहर नज़र इक्को वार उठाईआ। जिन्हां बख्शया चरण प्यार, प्रीती इक लगाईआ। जिन्हां दित्ता इक आधार, सांतक सति वरताईआ। जिन्हां जणाया सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलणा जैकार, तिन्हां जम कंकर नेड़ कोए ना आईआ। अन्तिम लै के जाए सच दरबार, जिस दरबार दा मालक आप अख्वाईआ। सब तों वक्खरा निराला करके विहार, वादे नाल फड़ फड़ पार लँघाईआ। बेकाइदगी विच ना आए कदे करतार, काइदा तरीका आपणा दए समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों लोकमात कीता एह विहार, ग़रीब निमाणे कोझे कमले बिन भगती शक्ती बस्ती आपणी विच वसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकार, सरकारी हुक्म नाल लेखा दए मुकाईआ।
७ अस्सू २०२१ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग
सतिगुर पूरा सदा दयाला, दयावान अखवाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल निराला, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख आपणे वेखे लाला, सन्त सुहेले पकड़ उठाइंदा। त्रैगुण माया तोड़नहार जंजाला, जागरत जोत इक रुशनाइंदा। लेखे लावे शाह कंगाला, मेहर नज़र इक उठाइंदा। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को इक जणाइंदा। अठ्ठे पहर रहे रखवाला, दिवस रैण सेव कमाइंदा। साचा मार्ग दस्स सुखाला, संसार सागर पार कराइंदा ।
नाम अगम्मी अन्तर आत्म पाए माला, मन का मणका फेर भुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, हरि वड्डा वडि वड्याईआ। लेखा जाणे पंज तत शरीर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। जन भगतां देवे प्रभ मिलण दी साची धीर, धीरज इक्को इक समझाईआ। जन्म जन्म दी कट के भीड़, कर्म कर्म दा रोग चुकाईआ। अमृत आत्म बख्शे सीर, सच्चा जाम हथ्थ फड़ाईआ। तदबीर नाल बदल देवे तकदीर, तकरीर तहिरीर विच लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेले सहज सुभाईआ। सतिगुर सच्चा आदि जुगादी ठांडा, अग्नी तत ना कोए तपाइंदा। हरिजन वेखे अन्तर आत्म ढोला गांदा, प्रेम प्रीती इक निभाइंदा। दीन दयाल होए सद बख्शिंदा, बख्शश रहमत आपणी आपे आप वरताइंदा। सच दवारे जोड़ के नाता, पुरख बिधाता वेख वखाइंदा। जीवण जुगती दे के दाता, मुक्ती चरणां हेठ दबाइंदा। अन्तर आत्म होए साथा, सगला संग बणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरी गाथा, मंत्र इक पढ़ाइंदा। जन्म कर्म दा धो के पापा, दुरमति मैल परे हटाइंदा। होए सहाई नाथ अनाथां, दीनण आपणे गले लगाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहार तमाशा, नित नवित आपणा वेस वटाइंदा। गोपी काहन मिल मिल पावणहारा रासा, मण्डल मण्डप निरगुण सरगुण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी करे आसा, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। सतिगुर पूरा शब्द अनादी, एकँकार दए वड्याईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड खोजे थाउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म हो विस्मादी, बिस्मिल आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, सीस जगदीस देवणहारा थापी, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। रूह बुत्त तन माटी ख़ाकी करे पाकी, पतित पुनीत पार कराईआ। नाम निधान सुणाए अगम्मी साख़ी, साख्यात आपणा दरस दए वखाईआ। जन्म कर्म दा पूरब लेखा देवे बाकी, धुर दा लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच हयाती, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पूरा नीकण नीका, वड्डा वड्डी वड वड्याईआ। लेखा जाणे जीव जीअ का, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। लहिणा देणा मिटावणहारा साढे तिन्न हथ्थ सींका, सगला संगी इक अख्वाईआ। आपणे मिलण दा आदि जुगादि सच दवारे जाणे सच तरीका, तरह तरह दए समझाईआ। एथे उथे दो जहानां बण के मीता, मित्र प्यारा हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सज्जण साहिब इक गुसांईआ। सतिगुर पूरा वड वडेरा, ऊँचो ऊँच अखवाइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा, घट घट सोभा पाइंदा। झगड़ा चुकाए तेरा मेरा, तूंही तूंही राग सुणाइंदा। जोत जगाए काया खेड़ा, दीआ बाती इक्को डगमगाइंदा। गुरमुख अंदर चुक्के अन्धेरा,
माया ममता मोह गवाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द स्वामी कर के मेहरा, मेहर मुहब्बत इक दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा पुरख समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नित नवित चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। शब्द महिमा दस्से अकथ, कथनी कोई ना सके कथ, रसना ढोला ना कोए गाईआ। साचे सन्तां सीस रखे हथ्थ, ओढण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, बिन अक्खरां दए समझाईआ। सतिगुर पूरा खोल्हे अक्ख, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। साख्यात हो प्रतख, पतिपरमेश्वर स्वच्छ सरूपी दरस दए वखाईआ। प्रेम प्यार दा गीत सुहञ्जणा सुणाए जस, ढोला इक्को राग सुणाईआ। सन्त सुहेला होवे वस, डोरी तन्द प्रेम बणाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा झोली देवे घत, कूड़ी क्रिया कर्म कांड खपाईआ। लेखा जाणे पंज तत, त्रैगुण पड़दा दए उठाईआ। हकीकत विच्चों दे के हक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा मार्ग अगम्मी दस्स, निकम्मी सुरती शब्द मिलाईआ।