पुस्तकालयभाग १७

७ अस्सू २०२१ बिक्रमी कुंदन सिँघ गृह माल चक्क

गुर शब्द कहे प्रभ वेख आपणी दुनी, कलयुग अन्तिम ध्यान लगाईआ। साचा दिसे ना कोए रिषी मुनी, मुनी मनीशर नज़र कोए ना आईआ। माया भुल्ले वड्डे गुणी, मन वासना होई हल्काईआ। तेरी सिख्या सब नूं भुल्ली, साधां सन्तां होई जुदाईआ। तेरा नाम गाउँदे रसना जिह्वा बुल्लीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। काया दिसे ख़ाली कुल्ली, दीआ बाती जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत प्याली सब दी डुल्ही, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। झगड़ा प्या हिन्दू मुस्लिम सुन्नी, ईसाई धीर ना कोए धराईआ। कलयुग फुलवाड़ी चारों कुण्ट फुल्ली, सिम्मल रूप नज़री आईआ। तेरे तराज़ू श्री भगवान कोई ना तुली, अन्तिम कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर हो सहाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ वेख कायनात, कलमा भुल्ली सर्ब लोकाईआ। लख चुरासी खोल्ह ताक, पड़दा इक उठाईआ। घर घर अंदर होई अन्धेरी रात, तेरा शमा चिराग़ ना कोए जलाईआ। आत्म परमात्म देवे ना कोए साथ, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए मिलाईआ । पंच विकारा झगड़ा प्या ज़ात पात, मज़्हब दीन करे लड़ाईआ। साचा हुजरा घर सोहे ना कोए महराब, महबूब नज़र किसे ना आईआ। सच स्वामी करे ना कोए सलाम, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ

तैनूं लभ्भदे फिरन भगवान, घर विच घर खोज ना कोए खुजाईआ। तेरी सृष्टी बिन दृष्टी तक्की होई अन्जाण, सुघड़ सुजान समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो दे के गए ब्यान, रागां नादां शब्दां विच सुणाईआ । तिन्हां दा धरे ना कोए ध्यान, रसना जिह्वा सर्ब हल्काईआ। काया ख़ाली कपड़ दिसे मकान, आत्म सेजा सोभा कोए ना पाईआ। शब्दी धुन सुणे ना कोए धुन्कान, अनहद राग ना कोए अल्हाईआ। तेरा नूर ज़हूर सके ना कोए पहचान, बेपहचान जगत लोकाईआ। किरपा निध ठाकर स्वामी तूं आप मेहरवान, मेहर नज़र इक टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ शरीअत विच्चों बाहर कढाईआ। सिदक सबूरी दे इक ईमान, धीरज धीर दे धराईआ। तेरा नाउँ निरँकार दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर मुहब्बत दे दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे वेख आपणी माया, लख चुरासी रही खाईआ। जीवां जंतां भरम भुलाया, भाण्डा भरम ना कोए तुड़ाईआ। मन वासना फिरे हल्काया, कूड़ी मति चलाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह बणाया, हँकार विकार सताईआ। साचा दर किसे नज़र ना आया, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़ ना ख़ुशी मनाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर शब्द कहे की दस्सां हाल, हालत सारे गए बदलाईआ। तेरे मिलण दी घाले कोई ना घाल, कूड़ा लालच जगत वधाईआ। तेरा मन्दिर किसे हथ्थ ना आया सच्ची धर्मसाल, सतिगुर सच्चा मेल ना कोए मिलाईआ। त्रैगुण माया पाया जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। प्रभ स्वामी जा के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलयुग नगारा रिहा वजाईआ। तेरी समझ ना सक्या कोई चाल, निराली चाल समझ किसे ना पाईआ। भाग लगा काया माटी खाल, साढे तिन्न हथ्थ दे समझाईआ। तेरे विछोड़े अंदर तेरे गुरमुख रोंदे बाल, गुरसिख बैठे नैण उठाईआ। सन्त सुहेले करदे भाल, अंदरे अंदर राह तकाईआ। भगतां जा के मिल श्री भगवान, भगवन आपणा फेरा पाईआ। नाम अगम्मा दे दान, दाता हो के आप वरताईआ। सख़ी सवाणी मिल सुरती काहन, बंसुरी नाम वजाईआ। बण वैरागण वेख राम, सीता सुरत सुरत प्रनाईआ। जा के दस्स आपणा सतिनाम, जो सति सति सति विच समाईआ। अमृत दे अनोखा जाम, नाम ख़ुमारी, इक चढ़ाईआ। बन्द खलासी कर जा के जो बरदे होए ग़ुलाम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार बन्धन पाईआ। किरपा कर वड इमाम, ईसा मूसा मुहम्मद तेरी ओट तकाईआ। सच संदेसा दे के गए पैग़ाम, कल्मयां विच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, वारता आपणी लए जणाईआ। गुर शब्द कहे मेरे

ठांडे मीत, मेहरवान तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम बदल दे रीत, सतिजुग साची धार चलाईआ। झगड़ा मुक्क जाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ काया काअबा नज़री आईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। साची सिख्या सच दवारे सारे लैण सीख, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। प्रभ मिलण दी सच प्रीत, दूजी यारी कम्म किसे ना आईआ। तेरा वसेरा अंदर हस्त कीट, कीटां अंदर कीट नज़री आईआ। सब दी काया चोली चाढ़ रंग मजीठ, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ वेख कलयुग भँवर, डूँग्घे सागर रही वखाईआ। तुध बिन मार्ग दिसे ना कोई अवर, बेनज़ीर नज़र कोए ना आईआ। तैनूं गुर अवतार पैगम्बरां कीता तसव्वर, दर तेरे सीस निवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा करदे गए तसव्वर, शुकराने विच वक्त लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। गुर शब्द कहे प्रभ लाह पड़दा, मुख नकाब लुहाईआ। कलयुग अन्तिम वेख सड़दा, जीव जंत रिहा कुरलाईआ। कोई ना सवाली दिसे तेरे दर दा, ख़ाली घर घर नज़री आईआ। बेशक बाहरों तैनूं हर कोई पढ़दा, अंदर वड़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटि तेरे पिच्छे पाणी अंदर ठरदा, कोटन कोटि अग्नी तत तपाईआ। कोटन कोटि शिवदुआले मन्दिर मसीतां अंदर वड़दा, गुरू दवारे बहि बहि वेख वखाईआ । बिन तेरी किरपा ठाकर स्वामी साची मंज़ल कोए ना चढ़दा, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। तूं मालक हर घट घर दा, घर घर वेखें थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर शब्द कहे क्यों बैठां ख़ामोश, सचखण्ड दवारे डेरा लाईआ। जन भगत तेरा दर्शन रहे लोच, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सच स्वामी आ के पहुंच, सदी वीहवीं दए दुहाईआ। पुरख अकाल तेरे जन वेखण सन्त अगम्मी चोज, चोजी प्रीतम दया कमाईआ। तूं सोचयां किसे ना आवें विच सोच, समझ विच ना चले कोए चतुराईआ। तेरी क्या कोई खोजे खोज, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई हथ्थ किसे ना आईआ। जुगा जुगन्त भगत उधारन तेरी मौज, मौजूदा हो के हो सहाईआ। गुरमुखां झल्लया ना जावे विजोग, विछोड़े अंदर रहे कुरलाईआ। आपणी सृष्टी परम पुरख प्रभ आपे आ के सोध, सुधासर विच्चों नुहाईआ। कूड़ी क्रिया कट के रोग, माया ममता मोह मिटाईआ। आपणे मिलण दा साचा दस्स दे जोग, जुगती इक्को वार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लए मिलाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ किरपा कर आप, मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी दे दे इक्को जाप, पिछली वंड रहिण कोए ना पाईआ। तैनूं गुर अवतारां पैगम्बरां मन्नया धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल इक जणाईआ। तूं लख

चुरासी अन्तरजामी सज्जण साक, बंधप इक अख्वाईआ। तूं नित नवित दो जहानां पाकी पाक, रसूल तेरा कलमा कर कबूल सीस निवाईआ। अंदर वड़ के खोल्ह दे ताक, तेरा उपजे अन्तर इक्को पाठ, बिन रसना जिह्वा दे समझाईआ। कूड़ी मिटे अन्धेरी रात, निर्मल जोत होवे प्रकाश, अनहद शब्द वज्जे शनवाईआ। सद वसीए तेरे पास, मण्डल मण्डप पैंदी वेखीए साची रास, गोपी काहन कोटन कोटि नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, निरगुण निरगुण फेरा पाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ सच ख़ुदा, परवरदिगार तेरी सरनाईआ। तेरे नालों जो होए जुदा, जुज़ आपणा बैठे बणाईआ। इक्को मार्ग दस्स सिध्धा, कलमा सच पढ़ाईआ । कोई ना जाणे तूं वड्डा किड्डा, नीकण नीका समझ किसे ना आईआ। दीन मज़्हब विच पई ज़िदा, हउमे करे लड़ाईआ। जिस नूं मूसा ईसा मुहम्मद मन्नया पिता, ओसे नूं गोबिन्द पुरख अकाल गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ कलयुग मेट कूड़, कुड़यारा रहिण कोए ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, जो तैनूं गए भुलाईआ। चारे वरनां बख्श साची धूढ़, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को टिक्का लाईआ। काया चोली चाढ़ रंग गूढ़्ह, दुरमति मैल धवाईआ। दरस वखा हो के हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणी फेरी पाईआ। तेरा आउणा जाणा खेल जगत ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। क्यों होइउँ मफ़रूर, दरगाह साची मुख छुपाईआ। आ के जलवा दे अगम्मी नूर, नूरो नूर नूर कर रुशनाईआ। शब्द अनादी वजा तूर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। सर्ब ख़ाली भण्डारे कर भरपूर, नाम पदार्थ झोली पाईआ। तेरे दर दे बरदे सर्ब मज़दूर, मज़दूरी सब दी दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। गुर शब्द कहे वेख अन्धेरा, अन्ध विश्वास मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा प्या झेड़ा, झगड़े विच लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा सोहे ना सच्चा खेड़ा, सत्त दीप ना कोए वड्याईआ । माया ममता पाया घेरा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। धरत मात दा साफ़ ना दिसे वेहड़ा, सति सच ना कोए समझाईआ । तुध बिन करे ना कोए हक निबेड़ा, अदल अदालत ना कोए लगाईआ। श्री भगवान अबिनाशी करते कर मेहरा, परवरदिगार सांझे यार हो सहाईआ। तेरे मिलण दा भगतां चाओ घनेरा, घर घर ख़ुशी बणाईआ। उह वक्त आवे केहड़ा, जिस वक्त मिले बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया जगत मलेशां चुक्कया जाए डेरा, जगत विहार रहिण ना पाईआ। सब नूं नज़री आए इक्को रूप मेरा, फेर मेरा तेरा तेरे विच समाईआ। जुग जुग तूं देवणहारा गेड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप उल्टाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे हो सहाईआ। गुर शब्द कहे सचखण्ड निवासी, तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम होई उदासी, लख

चुरासी रही घबराईआ। नेत्र रोंदे पंडत काशी, मुल्ला शेख़ उच्ची कूकण मारन धाईआ। घर बैठयां मिले ना कोए साथी, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, अठसठ तीर्थ देण दुहाईआ। ठग्ग चोर यार फिरन रातीं, तेरा नाम जपण दा ध्यान ना कोए रखाईआ। जगत विकारां विषयाँ विच सृष्टी रुझी अमृत वेले प्रभाती, भावना तेरी ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर हिरदे देणी दया कमाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ वेख कलयुग क्रिया, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। साध सन्त सच असूलों गिरया, कर्म धर्म रहिण कोए ना पाईआ। राजा राणा आपणयां बचनां तों क्रिया, ग़रीब निमाणे गले ना कोए लगाईआ। सति धर्म दा भाण्डा रिड़या, कूड़ कुड़यारा सारे बैठे सीस उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणा फेरा पाईआ। गुर शब्द कहे मैं वेख्या अन्धेर, अन्ध आत्म देण दुहाईआ। सज्जणा नाल सज्जण मित्रां नाल मित्र करन झेड़, हेर फेर विच लोकाईआ। क्यों स्वामी साहिब सुल्तान पुरख अगम्म लगाई देर, महिबान महबूब आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सृष्टी वेख जगत लोकाईआ। हरि शब्द कहे उठ वेख हालत, हलत पलत तेरी सरनाईआ। चार वरन वड़ी जहालत, सच ना कोए वखाईआ। काम क्रोध दी लग्गी अलामत, आलम सके ना कोए परे हटाईआ। साची देवे ना कोई ज़मानत, बरीख़ाना ना कोए वखाईआ। मन मनुआ घर घर करे बग़ावत, आपणा बल प्रगटाईआ। पिता पुत्त दी पई अदावत, गुर चेले करन लड़ाईआ। साचा नाम ना कोए सिख़ावत, वस्त अमोलक झोली कोए ना पाईआ। तेरी पिछली लिखी भुल्ली सर्ब इबारत, अमल विच ना कोए लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी वीहवीं किसे दी करे ना कोई सिफ़ारिश, सारे पल्लू गए छुडाईआ। मुल्ला शेख़ पंडत पांधे मन्दिर मसीतां करन आड़्हत, जगत दुकान गए बणाईआ। तेरी करे ना कोई सच्ची अबादत, बिन काअब्यों तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं मालक सही सलामत, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान हो सहाईआ। शब्द गुरू कहे उह वेख गुर अवतार, दर ठांडे सीस निवाईआ। पैगम्बर पीर करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। भगत सुहेले वाजां रहे मार, बिरहों राग अल्हाईआ। सन्त सुहेले धूढ़ी मंगण छार, टिक्का इक रमाईआ। गुरमुख कहिण दरस दिखाल, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। गुरसिख तेरी करन भाल, खोजण चाँईं चाँईंआ। मुरीद कहिण मुर्शद दे जमाल, जलवा नूर कर रुशनाईआ। सूफ़ी कहिण आ के सुरत संभाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट पए धमाल, नव नौ चार नच्चे वाहो दाहीआ। बिन तेरी किरपा कोई ना उतरे पार, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रोंदे वेखे शाह कंगाल, धीरज धीर नज़र किसे

ना आईआ। कर किरपा आप महाराज, महबूब नूर ख़ुदाईआ। तेरे दर दे सर्ब मुहताज, मुहब्बत ओट रखाईआ। निरगुण सरगुण कर काज, निरवैर आपणा फेरा पाईआ। सच पदार्थ दे के दात, जीव जंत दे समझाईआ। कलयुग खेड़ा उजड़या फेर कर आबाद, सतिजुग सोहणी नगरी इक बणाईआ। जो हँस बुद्धि होई काग, कागों हँस दे बणाईआ। भगत उधारना तेरा रिवाज, जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई बुध बिबेक दे कराईआ। गुर शब्द कहे प्रभ कर किरपा, निर्धन सरधन तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम मेट बिप्पता, मेहर नज़र उठाईआ। स्वामी मेहरवान हो के आ जा जिउँ नानक घर माता तृप्ता, जिउँ गुजरी गोबिन्द चन्द करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई दस्स दे परम पुरख दा इक्को इष्टा, इष्टाम आपणा नाम दे लिखाईआ। चार वरनां आ जाए निशचा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश झगड़ा रहे ना राईआ। तेरा हुक्म सदा बेपरवाह सदा पुखता, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। उह फ़र्क कढ्ढ दे जो गुरू ग्रन्थ विच पाया कन्ना मुकता, कन्नी सब दी दे छुडाईआ। तेरे हथ्थ अनोखी बिप्पता, जुगती जीवण दे समझाईआ। तेरा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दवारे झुकदा, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तैथों पुछदा, हुक्मे विच्चों हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम वेला नहीं लुक दा, क्यों बैठा पड़दा पाईआ। कूड़ी क्रिया बूटा क्यों नहीं पुटदा, सति धर्म जड़्ह लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दे वखाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ डूँग्घे समुंदर, सागर बेपरवाहीआ। आपणा रूप अनूप वखा अगम्मा सुंदर, जिस दी मूर्ती सूरती ना किसे घड़ाईआ। अंदर वड़ के खोल्ह दे आपणी गुंझल, कड़ी नालों कड़ी दे छुडाईआ। पिता पुरख अकाल आपणे बच्चयां ला लै उंगल, क्यों बैठा मात भुलाईआ। कलयुग अन्तिम कोई रहिण ना देणा चुगल, निंदयां बख़ीली दे खपाईआ। जो तेरे नाम तों हो गए नमुकर, तिन्हां दी मुकम्मल कर सफाईआ। जो तेरे चरण दवारे ढहि के करन शुकर, तिन्हां दे संसे दे कटाईआ। तूं उहना दा पिता उह तेरे पुत्तर, गुरू गोबिन्द गया समझाईआ। तेरा लेखा पच्छिम पूरब दक्खण उत्तर, दहि दिशा तेरी वड्याईआ। तूं वेखे कोनां नुक्कर, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर घर आपणे दे वड्याईआ। गुर शब्द कहे वड मालक धरत, धरनी ध्यान लगाईआ। ठाकर हो के स्वामी परत, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। चार जुग जो लाउँदा आयो शर्त, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो के दे दरस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगत वड्याई मिले फर्श, अर्श सोभा पाईआ। जन्म जन्म दी मेट हरस, हवस दे गंवाईआ। तेरे जन तेरे मिलण नूं रहे तरस, दिवस रैण घड़ी पल राह रहे तकाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाउणा चाँईं चाँईंआ। चाँईं चाँईं मेल मिलाउणा, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ। सज्जण घर दरस दिखाउणा, मिल सन्तां सोभा पाईआ। नाम निधाना मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। विछड़यां प्रभ गले लगाउणा, डिगदयां बाहों उठाईआ। जगत जहानों पार कराउणा, दो जहानां लेखा देणा मुकाईआ। लख चुरासी फंद कटाउणा, मात गर्भ दस दस मास ना कोए तपाईआ। राए धर्म परे हटाउणा, चित्रगुप्त ना लेख जुड़ाईआ। जन भगत सहेलयां आपणी गोद बिठाउणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाउणा, जिस विच्चों उपजे ओसे विच समाईआ। गुरमुख कुंदन कंचन सोना किसे सराफ़ ना हथ्थ फड़ाउणा, आपणी परख करके तरस आपे लैणा कराईआ। ठाकर स्वामी दीन दयाल हरि कृपाल तरस कमाउणा, तेरी रहमत बेपरवाहीआ। सुत्तयां जागदयां, चलदयां फिरदयां, उठदयां बहिंदयां आपणा दरस कराउणा, साख्यात स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। भुल्लयां भटकयां मार्ग लाउणा, रुलयां नाल रलाईआ। तुध बिन स्वामी दूजा नज़र कोए ना आउणा, पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल तेरी सरनाईआ। सचखण्ड दवारे अन्त बहाउणा, कबीर जुलाहे नाल मेल मिलाउणा, मिल मिल सज्जण ख़ुशी मनाईआ। मानस जन्म फेर हथ्थ ना आउणा, लख चुरासी विच्चों एह वक्त सुहाउणा, घड़ी पल तेरी याद विच रखाईआ। बिन तेरी किरपा गुरमखां किसे ना पार लँघाउणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी शहादत दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाल आपणा घर, जिस गृह बहि के निर्मल नूर जोत करे रुशनाईआ।

७ अस्सू २०२१ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह मालचक्क

गुर शब्द कहे प्रभ छैल छबीला मलूक, सोहणया सोहणी लए अंगड़ाईआ। तेरी दरोही सुण लै कूक, बेपरवाह अक्ख खुल्हाईआ। सच दवारे सुतों घूक, ग़फलत विच भरी लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा सद्दा दे के कर गए कूच, गली कूचा हुक्म जगत सुणाईआ। शास्त्र वेदां नाल दे गए सूझ, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। प्रेम प्यार अंदर गए झूज, तन सीस भेंट चढ़ाईआ। साहिब सतिगुर साचा पुरख अकाल बख्श सलूक, सुल्हाकुल वेख वखाईआ। भरमे भुल्ली सर्ब मख़लूक, ख़ालक ख़लक दे वड्याईआ। जगत शैतान फिरे नमरूद, महबूब दित्ता भुलाईआ। असल लभ्भे ना किसे वजूद, वसल सच ना कोए कराईआ। जगत उल्मा होए बेवकूफ़, बेवा रूप नज़री आईआ। अन्तिम एहनां आ के कर मौकूफ़, बरख़ाशत

साचे घरों कराईआ। जन भगतां झोली पा हकूक, हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, साचा धर्म धर्मीआं विच्चों प्रगटाईआ।

७ अस्सू २०२१ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड बाठ

गुर शब्द कहे प्रभ छैल छबीले, शाह सुल्तान तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम चुक्के सर्ब वसीले, वसल यार ना कोए कराईआ। भरमे भुल्ल गए गुरुआं अवतारां पैगम्बरां वाले घराने कबीले, काबल रहिण कोए ना पाईआ। फिर गई दरोही मक्के मदीने, मकबरे देण दुहाईआ। तूं ठंड ना पावें सीने, सांतक सति ना कोए कराईआ। वस्त्र पहन के सूहे काले पीले नीले, चिट्टे लाल कंचन तेरा साचा रंग ना कोए चढ़ाईआ। तेरे प्रेम रस कोई ना दिसण भीने, भिन्नड़ी रैण ना कोए वड्याईआ । साध सन्त कलयुग अन्तिम लेखे विच ना जाण गिणे, लख करोड़ी बैठे डेरा लाईआ। सब नूं झंजट पए घणे, घनईआ मेल ना कोए मिलाईआ। बिन नेत्रां तों अन्तर होए अन्न्हे, जगत निशाने रहे वखाईआ। तेरी रज़ा कोई ना मन्ने, कज़ा सब दे सिर ते छाईआ। तूं क्यों बैठा सब तों हो के बन्ने, अड्डरा वक्खरा डेरा लाईआ। जन भगतां सुनेहड़ा दे अगम्मी कन्ने, कानी तीर निशाना इक चलाईआ। भाग लगा साढे तिन्न हथ्थ छप्पर छन्ने, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ जोबनवन्ते, तेरी जवानी बेपरवाहीआ। किरपा कर श्री भगवन्ते, भगवन आपणी लए अंगड़ाईआ। तूं लख चुरासी कन्ते, घर घर सेज सुहाईआ। भगत सुहेले तेरे मंगते, दर मंगण झोली डाहीआ। ओढण दे भुक्खे नंगते, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक वसाईआ। गुर शब्द कहे प्रभ सति सतवादी, सति सति तेरा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम वेख होई बरबादी, महल अटल खण्डर रूप वटाईआ। साचे मन्दिर नवीं कर आबादी, अबादत आपणी इक सिखाईआ। झगड़ा छुट्ट जाए मुल्ला काज़ी, कज़ीआ कोए रहिण ना पाईआ। तेरे नाम दे बणन सर्ब निमाज़ी, चरण कँवल मिले सरनाईआ। नाम पदार्थ दे के भाजी, सांझी सब दी कुल बणाईआ। जो दिसे सो तेरा हाजी, हज़रत तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भावना पूर कराईआ। गुर शब्द कहे प्रभ अपर अपारे, अपरम्पर तेरी वड्याईआ। तूं निरगुण रूप सदा निरँकारे, निरवैर इक अख्वाईआ। गुर अवतार तेरे सहारे, पीर पैगम्बर ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दिते लारे, कलयुग अन्तिम परे दे कराईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यारे, उजरत सब दी झोली पाईआ ।

तेरे वज्जण नाम नगारे, शब्दी धुन शनवाईआ। पिछले झगड़े मुक्क जाण सर्ब पुआड़े, अग्गे इक्को राह समझाईआ। सन्त सुहेले कढ्ढण हाढ़े, हौका लै के रहे जणाईआ। किरपा कर सच्ची सरकारे, सरकार विच्चों सरकार दे बदलाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चारे, सो फ़रमान दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा रंग रंगाईआ।