पुस्तकालयभाग १७

७ अस्सू २०२१ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

अवतार पैगम्बर गुर इक्ट्ठे कीते भगत, सचखण्ड निवासी सच दवारे धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। नेत्र वेखो लोकमात जगत, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सच वस्त नज़र ना आए कोई शक्ति, शख्सीअत बैठी मुख भवाईआ। लख चुरासी घर घर अंदर प्रभ मिलण दा प्या फ़र्क, फ़ैसला सके ना कोए कराईआ। अन्तर आत्म किसे ना होवे दर्द, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। सदी वीहवीं खेल होया असचरज, अचरज लील्हा समझ सके कोई ना राईआ। जगत रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे पढ़त, हिरदे भेव ना कोए खुल्हाईआ। जूठ झूठ सोभा पाए धरत उत्ते फर्श, अर्श सुणे ना कोए वधाईआ। माया ममता हर घट वधी दर्द, ग़ज़ल नाम नग़मा ना कोए शनवाईआ। योद्धा सूरबीर दिसे ना कोई मर्द, मर्द मर्दाना रूप ना कोए धराईआ। कलयुग कसाई हथ्थ विच फड़ के करद, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया दहि दिशा उडे गर्द, सतिगुर धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे आपणा हुक्म जणाईआ। सच दवारे कर इक्ट्ठे श्री भगवन्त, धुर दा हुक्म जणाईआ। लख चुरासी वेखो जीव जंत, सच्चा साध सन्त नज़र कोए ना आईआ। बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, कलमा हक ना कोए समझाईआ। पड़दा चुक्के ना जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। सति धर्म कोई नज़र ना आवे बणत, प्रेम प्यार ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा कलयुग अन्त, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्ट्ठे कर, हरि करता आप जणाइंदा। लोकमात वेखो आपणा पिछला घर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब नूं याद कराइंदा। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लिख के आए धर, खाणी बाणी राग नाद सुणाइंदा। तिस दा भय भउ रिहा कोई ना डर, भ्यानक रूप ना कोए वखाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जीव जंत साध सन्त रहे पढ़, अंदर वड़ तेरा दरस कोए ना पाइंदा। ख़ाली दिसे बुत्तख़ाने काया धड़, दीवा

बाती कमलापाती जोत ना कोए जगाइंदा। त्रैगुण माया अग्नी पंज तत पुतले रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। कूड़ी क्रिया वहिन्दा वेखो हड़, अगे हो ना कोए बचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नेत्र नैणां आप वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेखो मात, शहिनशाह शाह पातशाह आप जणाईआ। वस्त अमोलक जो दे के आए दात, नाम भण्डारा इक वरताईआ। किसे कोल ना रही सच सुग़ात, ख़ाली भाण्डे नज़री आईआ। अंदर वड़ के कोई ना मारे झात, बाहरों लभ्भण बेपरवाहीआ। बातन कोई ना करे बात, ज़ाहर कूके सर्ब लोकाईआ। तुहाडे नाल मिलण दा किसे ना होया इतफ़ाक, सदी चौधवीं रही सुणाईआ। वाक् भविख्तां करो याद, जो ईसा मूसा मुहम्मद आए लिखाईआ। नानक निरगुण गोबिन्द खोल्हो ताक, पड़दा इक चुकाईआ। पुरख अकाल जो बणया बाप, पिता बेपरवाहीआ। जिस दा अनोखा वक्खरा सब तों जाप, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी पाकी पाक, पतित पुनीत बणाईआ। उह दस्सणहारा साच, सच सच समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रही नाच, नौ दवारे घूँगट मुख तों लाहीआ। परम पुरख दी सारे भुल्ल गए गाथ, गहर गम्भीर ना कोए मनाईआ। उठ के वेखो त्रिलोकी नाथ, अनाथ देण दुहाईआ। पीर पैगम्बरां सारे करन याद, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। पूरब लै लै ख्वाब, नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। कलयुग अन्तिम वेखो सब दा डुब्बदा जाए जहाज़, बण मलाह बेड़ा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तक्को अन्धेरी रात, सृष्ट सबाई नज़री आईआ। तुहाडी समझे कोए ना बात, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ । दीन मज़्हब झगड़ा पाए ज़ात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। साची पटी पढ़े ना कोए जमात, डिगरी हक हासल ना कोए कराईआ। अल्फ़ ये प्रभ दा खेल की जाणे विच लुगात, पड़दा ओहला सके ना कोए उठाईआ। नेत्र वेखो मुरीद मुर्शद देवे ना कोए निजात, रहिबर नज़र कोए ना आईआ। वस्त अमोलक नाम पदार्थ कलमा नबी रसूल ना देवे कोई दात, धुर दी धार झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैणां रिहा दरसाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आओ अग्गे, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम लोकमात वेखो कलयुग जीव भज्जे, रात दिवस नठ्ठण वाहो दाहीआ । किसे ना परम परमात्म मिलदा दिस्से अग्गे, पिछला लहिणा गए भुलाईआ। दीपक जोत कोए ना जगे, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। नौ दवारे मूल ना कोए लँघे, दसवें बहि ना ख़ुशी मनाईआ। टुट्टे गढ़्ह ना हउमे हंगे, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। बिन बन्दगीउं ख़ाली दिसदे बन्दे, बन्न्हण सके ना कोए तुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम टुट्टी कोए ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी रिहा समझाईआ। नेत्रहीण चारों कुण्ट अन्धे, नूर

ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पीर पैगम्बरां रिहा दरसाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार उठ उठ रहे तक्क, लोकमात ध्यान लगाईआ। जो किहा पुरख समरथ, सो वेखण चाँईं चाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा दीपक कोई ना रिहा जग, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। त्रैगुण माया लग्गी अग्ग, नौ खण्ड पृथ्मी रही जलाईआ। मक्के काअबे पूरा होए ना किसे हज्ज, काया हुजरा सच ना कोए सुहाईआ। रोंदे वेखे शिवदुआले मन्दिर मठ्ठ, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मिले वड्याई ना कोई अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खुल्ही मींढी नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। सति धर्म दा नज़र ना आए कोई हट्ट, चौदां लोक चौंदा तबक, आपणा आप बैठे सर्ब भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर धुर वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण की होया जग, जग जीवण दाते की की खेल वरताईआ। जो मार्ग निरगुण सरगुण हो के आए दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। सो रस्ता कलयुग जीव गए छड्ड, जगत अन्धेरी रैण भज्जण वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म नालों करके अड्ड, माया प्रकृती विच फसाईआ। विश्व दिसे ना कोए यद्द, बंस सरबंस ना कोए सुहाईआ। अनहद वज्जे ना कोए नद्द, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। सति धर्म दी छडके हद्द, कूड़ी क्रिया अंदर बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर ढहि पए सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू प्रभ तेरी माया, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल समझ कोए ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी अचरज खेल रचाया, तेरी रचना सार कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी जो सेवा लाया, लोकमात दिती वड्याईआ। निरअक्खर विच्चों अक्खर धार शब्द सरूपी बोल जैकार, रागां विच गाया, नादां दिती वड्याईआ। काग़ज़ कलम शाही मेल मिलाया, त्रै पंज जोड़ा सहज सुभाईआ। जीवां जंता साधां सन्तां कलयुग अन्तिम भेद ना आया, पड़दा सक्या ना कोए खुल्हाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़के पुरख अबिनाशी तैनूं किसे ना गाया, बाहरों लभ्भदे वाहो दाहीआ। बेअन्त स्वामी समरथ पुरख दाते तेरा रंग ना किसे चढ़ाया, गेरू कपड़े सर्ब रंगाईआ। दरोही ख़ुदाए पीर पैगम्बर रहे जणाया, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक मख़लूक तेरी सलूक घर घर नज़र ना आया, प्रेम प्रीती सच ना कोए निभाईआ। उच्च अरूज वड महबूब तेरी मुहब्बत विच डेरा ना किसे लाया, सच सिँघासण सोभा कोए ना पाईआ। पृथ्मी आकाश लोक परलोक वेख वखाया, सच सलोक ढोला सोहला सारे गए भुलाईआ। सतिगुरू विचोला ना किसे बणाया, जीवां जंतां घर घर हुन्दी वेखी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, घर ठांडे मंग मंगाईआ।

गुर अवतार कहिण पैगम्बर सति, प्रभू सच तेरी वड्याईआ । कलयुग अन्तिम हर घट होई मनमति, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। साचे मन्दिर चढ़े कोए ना भज्ज, पौड़ी डण्डा हथ्थ किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण तैनूं रहे लभ्भ, उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेखण थाउँ थाँईंआ। तेरा दर दुआर हरि निरँकार किसे नज़र ना आए पुरख समरथ, महिमा अकथ ना कोए जणाईआ। जो मार्ग आए दस्स, सो सज्जण बैठे भुलाईआ। सब कुछ अन्तिम तेरे वस, तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साडे नैण शरमौण खुल्हे ना अक्ख, नेत्र देण ना कोए गवाहीआ। सदी चौधवीं साडी होई बस, बस्ता बन्न्ह के तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरबान हो सहाईआ । श्री भगवान कहे सुणो इक बात, अन्तिम अन्तर दयां जणाईआ। नमो निमस्कार करो जोड़ के हाथ, बन्दना इक समझाईआ। सारे मिलके इक जमात, ढोला गाओ बेपरवाहीआ। पिछला लेखा मुक्कया अग्गे देवे साथ, सद मन्नीए सच रज़ाईआ। लेखा लिखो बिन कलम दवात, निरअक्खर नाल दृढ़ाईआ। चार जुग दा पिछला ख़ात, प्रभू तेरी झोली पाईआ। जो वाक् भविख्त आए आख, सो पूरा दे कराईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, वाली दो जहान अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दयो लिख्त, हरि करता आप जणाईआ। तुहाडा पूरा करे भविख्त, भाख्या निरगुण दए जणाईआ। सारे मन्नो इक्को इष्ट, मालक नूर ख़ुदाईआ। मेरे कोल दो जहानां लख चुरासी जीवां जंता फ़रिसत, बचया नज़र कोए ना आईआ। वैरागी त्यागी सन्यासी बैरागी वेखां विच गृहस्त, नर मादी सारे खोज खुजाईआ। जिन्हां नूं प्रभ मिलण दा अन्तर आत्म लग्गा इश्क, तिन्हां दा लेखा लेखे लवां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा इक अल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आओ करीए सलाह, मश्वरा इक पकाईआ। वेला अन्तिम गया आ, जिस दा जुग जुग ध्यान लगाईआ। वेखो की खेल करे ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ी सब दी दए मिटाईआ। जो मज़्हबां विच होए जुदा, तिन्हां दा मेला लए मिलाईआ। मार्ग दस्सणहारा सिध्धा, साजण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर बण के रिहा समझाईआ। पीर पैगम्बर कहिण करो एका, एकँकार देवे वड्याईआ। रलके मंगो इक्को टेका, सीस जगदीश झुकाईआ। सदी वीहवीं पूरा करदे लेखा, लिख्त भविख्त दयो जणाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब दा छड्डो ठेका, जगत ठेकेदारी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म दए वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण चलो जोड़ीए हथ्थ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ।

जो कुछ तेरा सो तेरी झोली दित्ता घत, साडी वस्त नज़र कोई ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, तेरी बेपरवाहीआ। तूं करनहार करता पुरख समरथ, दो जहानां वाली इक अख्वाईआ। कलयुग अन्त हो प्रतख, प्रगट आपणी धार चलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। चार वरन बणावे इक जमात, बरन अठारां डेरा ढाहीआ । सब दी पूरी कर आस, आसा तृष्ना दे मिटाईआ। जीवां जंता दस्स आपणा जाप, जीवण जुगत दे समझाईआ। सच दवारे सच स्वामी तैनूं रहे आख, आख़र बेनन्ती इक जणाईआ। मंज़ल चढ़के वेख आपणे घाट, पत्तण बहि के ख़ुशी मनाईआ। तूं आदि जुगादी निरगुण निरवैर निराकार सब दा बाप, सांझा यार सर्ब अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे दे धुर दा वर, सच सच तेरी सरनाईआ। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। मेहरवान मेहर नज़र उठाउँदा ए। सचखण्ड निवासी धुर दा हुक्म जणाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बरां इक्को राह वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भरवासा इक रखाउँदा ए। सच भरवासा सर्ब रखावांगा। कलयुग अन्तिम वेख तमाशा, लख चुरासी खोज खुजावांगा। निरगुण हो के सरगुण देवां साथा, सगला संग निभावांगा। कूड़ी क्रिया पार कराए घाटा, शौह दरयाए रुढ़ावांगा। सतिजुग नेड़े ल्याए वाटा, अगला पन्ध मुकावांगा। चार वरनां दे के साची गाथा, सबक इलम इक्को इक पढ़ावांगा। अन्तर आत्म बजर कपाटी खोल्ह के ताका, जोत निरँजण डगमगवांगा। मुसव्वर हो के दो जहान खिच्चां ख़ाका, ब्रह्मण्ड खण्ड रूप अनूप दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी कार कमावेगा। पतिपरमेश्वर वेख वखावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बरो लहिणा देणा सब दी झोली पावेगा। जन भगतां साचे सन्तां आप उठावेगा। सतिजुग बणावे अगली बणता, कूड़ी क्रिया मेट मिटावेगा। खेले खेल नारी कन्ता, लख चुरासी आप प्रनावेगा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखावेगा। धुर दा लेखा वेख वखावांगा। निरवैर हो के आवांगा। जोती जोत रुशनावांगा । शब्दी डंक वजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव हलावांगा। करोड़ तेतीस उठावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलावांगा। लोआं पुरीआं ढोला गावांगा। ज़िमीं असमानां राह वखावांगा। बेईमानां अन्त खपावांगा। धर्म निशाना इक झुलावांगा। चार वरनां रंग चढ़ावांगा। ऊँचां नीचां मेल मिलावांगा। राज राजानां तख्तों लाहवांगा। सच मन्दिर इक मकान, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पावांगा। लेखा जाण जीव जहान, जागरत जोत इक जगावांगा। नाम पदार्थ दे के दान, ख़ाली भाण्डे फेर भरावांगा। चरण धूढ़ी इक इश्नान, दुरमति मैल धवावांगा। मेल मिला के धुर

दे काहन, गोपी सच प्रनावांगा। सीता सुरती मिल जाए राम, जगत विछोड़ा दूर करावांगा। घर विच्चों प्रगटाके सतिनाम, फ़तह डंका इक सुणावांगा। सारी मुश्किल कर आसान, रहमत आपणी इक कमावांगा। जो बरदे होए ग़ुलाम, बन्दीख़ाना सर्ब तुड़ावांगा। धुर संदेसा दे पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणे नाल जुड़ावांगा। करां खेल जगत महान, महिमा अकथ कथ जणावांगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा सृष्ट सबाई इक जणावांगा। सच सुनेहड़ा इक सुनावेगा। जोती शब्दी जोड़ा जोड़ जुड़ावेगा। दीन मज़्हबी झगड़ा झेड़ा कोई रहिण ना पावेगा। कलयुग करके अन्तिम बदली, बदला सब दा आप मुाकवेगा। पुरख अकाल बणके अदली, अदालत इक्को इक लगावेगा। पन्ध मुका के मंज़लो मज़ली, मंज़ल अगम्मी इक जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आहला अदनी, राउ रंकां खोज खुजावेगा। राउ रंकां वेख वखावेगा। दुआर बंका इक सुहावेगा। नाम डंका शब्द वजावेगा। जीव जन्तां आप उठावेगा। साधां सन्तां हुक्म मनावेगा। नारी कन्ता मेल मिलावेगा। रंग बसन्त इक चढ़ावेगा। बोध अगाधा पंडत इक्को नज़री आवेगा। चार वरन दी बणा के साची संगत, सगला संग रखावेगा। नाम रंगीला चाढ़के रंगत, लाल गुलाल दा लेख मुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी खेल खिलावेगा। सति सतिवादी खेल खिलावेगा। शब्द अनादी नाद वजावेगा। आदि जुगादी वेस वटावेगा। हाडी हाडी फोल फुलावेगा। कलयुग कर अन्त बरबादी, सतिजुग बूटा फिर लगावेगा। जन भगतां आत्म परमात्म नाल करके शादी, घर घर विच सोहणा सगन मनावेगा। पंज शब्द बणाए लागी, सोहणा खेल रचावेगा। अनहद नाद सुणा अनादी, धुन आत्मक राग सुणावेगा। निरगुण जोत करे प्रकाशी, नूर इक्को इक चमकावेगा। खेले खेल पुरख अबिनाशी, गहर गम्भीर वेस वटावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बरां पिछली याद कराए साख़ी, अगला हुक्म होर सुणावेगा। लहिणा देणा चुकाए बाकी, पिछला हिसाब मुकावेगा। अग्गे धर्म सति दी खोल्ह के ताकी, ताकत आपणी इक दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची हाटी इक खुल्हावेगा। प्रभ साचा हट्ट खुल्हावेगा। समरथ पुरख दया कमावेगा। तीर्थ तट नहावण कोए ना जावेगा। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जन भगतां चरणां हेठ वगावेगा। नाम ख़ुमारी चाढ़ के मस्ती, अठ्ठे पहर इक्को घर बहावेगा। आपणे नाल मिला के हस्ती, हस्त कीट इक्को दर वसावेगा। प्रेम प्रीती करके सस्ती, बिन पैसिउँ धेलिउँ गुरमुखां झोली पावेगा। कलयुग अन्तिम कर दरुस्ती, सतिजुग सोहणी वंड वंडावेगा। किसे शाह पातशाह कोल रहिण ना देवे कुर्सी, भिख्या घर घर आप मंगावेगा। एह खेल अगम्मी धुर दी, ना कोए मेटे मेट मिटावेगा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। प्रभ करनी सच कमावेगा। जन भगतां हरनी फरनी नेत्र अक्ख खुल्हावेगा। सच दवारा दस्स के धुर दी चरणी, चरणोदक मुख जाम प्यावेगा। इक्को सिख्या दस्से पढ़नी, आत्म परमात्म ढोला राग अलावेगा। इक्को पौड़ी दस्से चढ़नी, सुख़मन टेडी बंक ईड़ा पिंगल राह विच ना कोए अटकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावेगा। मेहर नज़र प्रभू उठावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। काल महाकाल लेख मुकावेगा। सन्त सुहेले साचे लाल, शब्दी सुत मिलावेगा। पूरब जन्म दी वेख के घाल, माणस जन्म झोली पावेगा। फल लगा के साढे तिन्न हथ्थ डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महकावेगा। जो पैसयां वलों कंगाल, तिन्हां दी झोली नाम भरावेगा। एथे ओथे सुरत लए संभाल, राए धर्म नेड़ ना आवेगा। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना कोए प्रनावेगा। लै के जाए सच सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दवारे आप बहावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल आप खिलावेगा। साची खेल प्रभू खिलावेगा। जुग विछड़े मेल मिलावेगा। वड्डे निकड़े जोड़ जुड़ावेगा। विगड़े तिगड़े वेख वखावेगा। बेफ़िकरे गुरमुख घर बहावेगा। लख चुरासी विच्चों थोड़े निकले, जिन्हां आपणी बूझ बुझावेगा। तिन्हां दा बण के धुर दा पितरे, पिता पुरख अकाल अखवावेगा। चोटी चाढ़े उपर सिख़रे, सच दवारा इक दरसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखावेगा। हरिजन साचे वेख वखाएगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। गुरमुख आपणा रंग रंगाएगा। नाम मृदंग शब्द सुणाएगा। नंगी होण ना देवे कंड, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाएगा। लेखा करके पार ब्रह्मण्ड, मण्डल मण्डप इक्को इक वड्याएगा। सच प्रेम दा दे के अनन्द, अनन्द आपणा इक दरसाएगा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाएगा। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग दृढ़ाएगा। सन्त सुहेला सज्जण प्रभ दर्शन पाए आत्म सेज पलँघ, घर मन्दिर इक सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक वेख वखाएगा। धुर मालक वेख वखावेगा। निरगुण सरगुण लेखे लावेगा। भरम भुलेखा दूर करावेगा। जन्म जन्म दे विछड़े, लख चुरासी विच्चों आप उठावेगा। दो जहानां आपे वेखे, ब्रह्मण्डां खण्डा फोल फुलावेगा। निरगुण निरवैर धर के भेखे, जोती जाता डगमगावेगा। सम्बल वड़ के देसे, सच सिँघासण सोभा पावेगा। ना कोई रूप रंग ना रेखे, चिन्ह चक्कर नज़र किसे ना आवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह बेअन्त स्वामी अन्तरजामी आपणी कार कमावेगा। प्रभ आपणी कार कमावेगा। धुर दी धार बणावेगा। विच संसार वेख वखावेगा। शब्द जैकार इक करावेगा। सृष्ट सबाई कर प्यार, मुहब्बत नाता इक

जुड़ावेगा। लेखा जाणे दो चार, छत्ती जुग खोज खुजावेगा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पावे सार, पड़दा ओहला आप उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण गुरू अवतार, पीर पैगम्बर भेव मिटावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण वाह वाह, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तेरी हां विच करदे सारे हां हां, हरि जू तेरी ओट तकाईआ। तेरे हुक्म अंदर केहड़ा करे नांह, नलायक पुत्त नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे सारे भुल्ल लओ बख्शा, मैं सच दयां सुणाईआ। तुहाडे पिच्छो किसे खाधा सूर किसे खाधी गाँ, ग़रीबां उत्ते ज़ुल्म मज़लूम कार कमाईआ। अन्तिम कोई ना पकड़े बांह, अग्गे हो ना होए सहाईआ। होवे विछोड़ा पुत्रां माँ, भैण भाई ना कोई बचाईआ। नार कन्त ना दिसे कोई सहा, पिता गोद ना कोई उठाईआ। जिन्हां भुल्लया बेपरवाह, पतिपरमेश्वर सच्चा शहिनशाहीआ। उन्हां दे बख्शे कवण गुनाह, लए अन्त बचाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरो तुसीं धरो ध्यान, कलयुग अन्तिम लख चुरासी खोज खुजाईआ। आपणे आपणे गुरमुख लओ पहचान, जो हुक्मे अंदर रह के बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म वरते सति सतिवाद, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। खोज खुजावे ब्रह्मण्ड ब्रह्माद, ब्रह्मांड सर्ब फिराइंदा। जिस घर वज्जदा होवे नाद, सो गुरमुख नज़री आइंदा। जिस गृह प्रभ दी होवे याद, सो सन्त सुहेला सोभा पाइंदा। जो प्रेम प्यार अंदर होया बरबाद, सो भगत भगवन्त रूप वटाइंदा। चार जुग दा लहिणा हरि प्रभ सदा सदा सद रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। तेई अवतार उठके दयो इक आवाज़, साहिब सुल्तान आप सुणाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद साचे घर पढ़ो इक नमाज़, कलमा धुर दा इक जणाइंदा। दस गुर कहो वाह वाह निरँकार, निरगुण तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। भगत अठारां करो निमस्कार, बेपरवाह बेअन्त तेरा खेल ना कोए समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव धूढ़ी टिक्का लावो छार, ख़ाकी ख़ाक रमाइंदा। करोड़ तेतीसा मंगे हार, बलहीण सर्ब नज़री आइंदा। चारे जुग रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए रखाइंदा। चारे वेद करो पुकार, चारे खाणी तुहाडे नाल मिलाइंदा। चारे बाणी करो इज़हार, धुर दी सिख्या इक दृढ़ाइंदा। सूरज चन्न नेत्र अक्ख लओ उग्घाड़, मण्डल मण्डप आप समझाइंदा। धरनी धरत धवल उच्ची कूक वाजां मार, धुर दा हुक्म इक सुणाइंदा। सारे रल के करो सच दवारे आपणा इज़हार, तुध बिन इज्जत आबरू दो जहान ना कोए बचाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार लाशरीक तोहे तौफ़ीक, निरगुण लए अवतार, अवतरी आपणा फेरा पाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार दे निवार, माया ममता हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ । साची संगता चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बख्श इक प्यार, प्रेम प्रीती साची

नीती धुर दी रीती दे दृढ़ाईआ। हउँ बालक तूं प्रितपालक धुरदा सालस, गुरमुख कढ्ढ अनोखे ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा दे बणाईआ। दर सेवक तेरे जाचक, बरख़ुरदार प्यारे आशक, आतश सब दी दे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अन्तिम वर, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई स्वामी, सर्ब गुणवन्ता इक्को नज़री आइंदा। आदि जुगादी अन्तरजामी, घट घट अंदर वेख वखाइंदा। बोध अगाध अगम्मी तेरी बाणी, तुध बिन बाण निराला तीर ना कोए चलाइंदा। लेखे ला चारे खाणी, भेव खुल्हा चारे बाणी, पड़दा ओहला दूई द्वैती रहिण कोए ना पाइंदा। अमृत आत्म बख्श ठंडा पाणी, सर सरोवर तेरा इक्को नज़री आइंदा। तूं मालक दो जहानी, साचे भगत तेरी निशानी, बिन भगतां तेरा नाउं ना कोए प्रगटाइंदा । सन्तां उत्ते कर मेहरवानी, गुरमुखां दे पद निरबानी, गुरसिखां बख्श गुर चरण ध्यानी, सूफ़ीआं मंज़ल दे चढ़ाईआ। तेरे हथ्थ प्रभू लख चुरासी ज़िंदगानी, तेरे घर ज़िंदगी चार दिन महिमानी, अन्तिम सृष्टी सारी दिसे फ़ानी, थिर रहिण कोए ना पाईआ । कलयुग रैण दिसे तुग्यानी, तरनी नज़र ना आए आसानी, मुश्किल हल दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि तेरी इक सरनाईआ। नर हरि नरायण तेरी सरना, सरनगति इक्को नज़री आईआ । भय भउ चुकाके डरना, भ्यानक लेखा दे मुकाईआ। आपणे प्रेम प्यार अंदर दस्सदे मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। आपणे मन्दिर अंदर दस्स दे पढ़ना, मकतब पाठशाले बाहरों कम्म किसे ना आईआ। आपणे पौड़े दस्स दे चढ़ना, घर घर विच पड़दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि स्वामी दया कमाईआ। हरि स्वामी दया कमा दे तूं, तेरी ओट तकाईआ। नारा दस्स दे इक्को हू, हौका रहे ना राईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द बोलणा ना पए मूँह, बिन अक्खरां अक्खर दे पढ़ाईआ। जिस नाल पवित्र हो जाए बुत्त रूह, दोवां दी मैल रहे ना राईआ। अन्तर आत्म आपणा दस्स दे डूँग्घा खूह, जिस नूं समझ ना सके कोए राईआ। रंग रंगा दे साढे तिन्न करोड़ रोम रू, हूबहू आपणी दया कमाईआ। गुरमुखां आत्म परमात्म तेरे नाल जाए छूह, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। की होया जे वड्याई दिती ध्रू, तेरे भगत उस तों अग्गे तेरा दर्शन पौण चाँईं चाँईंआ। उह तेरी सचखण्ड वेखण वाले जूह, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मेला लै मिलाईआ। घर मेला कर मिलाप, प्रभू तेरी वड वड्याईआ। जन भगतां कोलों जोग अभ्यास विच जपया नहीं जांदा जाप, इक्को तेरी ओट तकाईआ। तैनूं तसव्वर कीता बाप, परम पुरख तेरे नाल जोड़ के नात, नाते छड्डे सर्ब लोकाईआ। तूं धुर दा बणया साथ, साथी इक अख्वाईआ। उस अगम्मे चढ़ा राथ, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। की होया जे कबीरे दस्सी जाच, हुण ओसे दे वीरे

बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मिला आपणी ज़ात, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत समा लै अन्त, अन्तष्करन रहिण कोए ना पाईआ। तूं भगतां दा भगत तेरे सन्त, सन्त साजन इक अख्वाईआ। लेखा चुका के विच्चों जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां तेरे अग्गे नहीं करनी मिन्नत, आपणा हक मंगण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल पैंडा दे मुकाईआ। मंज़ल पैंडा मुक्के पन्ध, गुरमुख पाँधी रहे जणाईआ। तेरे दवारे चढ़ीए अनोखा चन्द, चन्द सूरज दोवें शरमाईआ। मिलके जोत माणीएं अनन्द, अनन्द विच समाईआ। लख चुरासी टुट्टे फंद, मात गर्भ ना फेर तपाईआ । तूं सहिब सदा बख्शंद, रहमत तेरी बेपरवाहीआ। सदी वीहवीं वेख रही लँघ, नठ्ठी जांदी वाहो दाहीआ। सच्चे भगतां आपणे नाल पा लै गंढ्ढ, बद्धी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। कर वसेरा ओसे सचखण्ड, जिस घर तेरा नूर करे रुशनाईआ। सतिगुरू स्वामी पूरी कर मंग, मांगत बैठे आस तकाईआ। अगों कहे सूरा सरबंग, दीन दयाल दया कमाईआ। जन भगतो अन्तिम लै के जावां संग, राह विच ना कोए अटकाईआ। पार कराके ब्रह्मण्ड खण्ड, आकाशां उत्ते आपणा घर वखाईआ । सुन्न अगम्मी जावां लँघ, थिर घर पहला चरण टिकाईआ। अग्गे खोल्ह दरवाज़ा बन्द, सच दवारा दयां जणाईआ। जिथ्थे आदि जुगादी जुग चौकड़ी इक्को जेहा अनन्द, बदली सके ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा शब्द अगम्मी दान, दाता दानी बेपरवाहीआ।

८ अस्सू २०२१ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह नौरंगाबाद

पुरख अकाल देवणहारा ओटी, ओट इक्को इक जणाईआ। सति प्रकाश करां जोती, जोती जोत जोत रुशनाईआ। भगतां सुरत उठावां सोती, आलस निंद्रा दयां गंवाईआ। बुद्धि रहिण ना देवां खोटी, दुरमति मैल धवाईआ। आपणे मिलण दी बख्शां साची सोझी, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कोई सवाणी रहे ना कमली कोझी, जो हरि सतिगुर लागे पाईआ। लेख चुका के जञ्ञू बोदी, बन्दना इक्को दयां दृढ़ाईआ। हउमे रहे कोई ना रोगी, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरमुख बिरहों दा रहे ना कोए विजोगी, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। लेख चुका के लोक परलोकी, सच दवारा इक सुहाईआ। जिथ्थे सोच कदे किसे ना सोची, सो समझ दयां दृढ़ाईआ। नाम पढ़ाके अगम्मी पोथी, पुस्तक इक्को दयां वखाईआ। मति रहे कोए ना थोथी, होछापण नज़र कोए ना आईआ। कलयुग औध भोग लई चोखी, अंदर बाहर अग्नी तत तपाईआ। गुरमुख

गुरसिख माणक विरोलां सच्चे मोती, समुंद सागर फोल फुलाईआ। ग़रीब निमाणयां घर बख्श के पीण खाण दी रोटी, रट्टा भुक्ख दा दयां मिटाईआ। चार वरन बणाके इक्को गोती, घर साचे मेल मिलाईआ। झगड़ा रहे ना किसे धोती, कच्छैहरा कच्छ ना कोए लड़ाईआ। लेखा चुक्के चम्यार मोची, ब्राह्मण शूद्र इक्को घर वखाईआ। साधू बन्न्हे ना कोई तेड़ लंगोटी, सीस ख़ाक ना कोई पवाईआ। नारी कोई दाग़ लगावे ना उपर ठोडी, मस्तक नूर करां रुशनाईआ। पर नार रहे कोए ना भोगी, गोबिन्द इक्को हुक्म मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच्ची करनी करे करतार, कादर बेपरवाहीआ। झूठा रहे ना कोई यार, सज्जण ठग्ग संग ना कोई निभाईआ। जीव होए ना कोए विभचार, कूड़ी धार दए मिटाईआ। धोखा करे ना कोए विच संसार, सौखा मार्ग दए समझाईआ। हिन्दसयां विच ना कोए शुमार, गिणतीआं विच ना कोए गिणाईआ । इक इकल्ला एकँकार, कल आपणी दए बदलाईआ। रहिबर बणके मित्र प्यार, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। गुरमुख रंडी रहे ना कोए नार, हरि कन्त घर घर नज़री आईआ। सच बसन्त खिड़े गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। गुरमुखां प्रेम प्यार दे फूलन पाए हार, सुगंधी दिवस रैण जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान देवे प्रेम सुगंधी, ख़ुशबू इक्को इक जणाईआ। वासना रहिण ना देवे गंदी, कूड़ी क्रिया दए कढाईआ । दीन मज़्हब दी तोड़के सर्ब पाबन्दी, मार्ग धुर दा दए वखाईआ। अंदर बाहर धुर दा संगी, सगला संग निभाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंधी, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। देवे माण सर्ब वरभण्डी, ब्रह्मण्डी वेख वखाईआ। शब्द कटार करके नंगी दो जहानां रिहा डराईआ। गोबिन्द आपणे म्यानो खिच्चे उह चण्डी, जिहड़ी लुहार तरखाण ना किसे घड़ाईआ। उह अगम्मे रंग रंगी, ललारी समझ कोए ना आईआ। ना चंगी ना मंदी, लख चुरासी इक्को नैण वेख वखाईआ। जो कूड़ कुड़यार होए फ़रंगी, तिन्हां फ़ैसला दए कराईआ। जो गुरमुख बणे भुङंगी, तिन्हां भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ। किसे दे कोल करे ना कोए मछन्दी, मुछन्दगी रहिण कोए ना पाईआ। संनद दे के धुर दी संधी, सिदक इक्को इक समझाईआ। मार्ग दस्से निराली डण्डी, चारे वरनां दए चलाईआ। कोई लभ्भण जाए ना तीर्थ तट्टां कंडी, हरि जू घर घर नज़री आईआ। रहिण देवे ना कोई पखण्डी, भेख सारे दए मिटाईआ। बन्दे कढ्ढके विच्चों ख़ानेबन्दी, बन्दना इक्को इक समझाईआ। नूर नुराना चाढ़ के चन्द नौचन्दी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। लेखा चुका के हँ ब्रह्मी, पारब्रह्म इक दरसाईआ। कलयुग अन्त जो सृष्टी हो गई निकम्मी, निकर्मण रूप वटाईआ। सतिजुग साची दे के धर्म थम्मी, सहारा इक्को इक वखाईआ। जोत अकालण बणके सब दी मंमी, पिता पुरख अकाल समझाईआ। नैणहीण

दृष्टी जो हो गई अन्न्ही, नेत्र अक्ख दए खुल्हाईआ। धुर दा राग सुणाए कन्नीं, धुन आत्मक इक सुणाईआ। चारों कुण्ट फिरे भन्नी, जंगल जूह वेखे चाँईं चाँईंआ। सुरत सवाणी उठाए अंदरों वंनी, मेल मिलावे हरि जू सहज सुभाईआ। मालक दिसे इक्को धनी, वड धनाड बेपरवाहीआ। जिस दी कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव बद्धे कन्नी, गठ्ठ आपणे नाल दवाईआ। उह मालक ख़ालक प्रेम प्यारा सब दा धनी, हिरदा हरि हरि वेख वखाईआ। एथे ओथे दो जहान जन भगतां नाल कदे ना करे बदज़नी, कीता कौल इकरार तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला वड धनाढ, दौलतमंद इक अखवाइंदा। जिस दे भगत आंढ गवांढ, दूजा घर ना कोए वसाइंदा। सच प्रीती जोड़ के नात, नाता आपणे नाल रखाइंदा। वस्त अमोलक दे के दात, नाम पदार्थ झोली पाइंदा। शब्द अनोखी वरते दात, सुग़ात इक्को इक वडियाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच नूर उपजाइंदा। गुर अवतार जो गए आख, आखर हुक्म तामील कराइंदा। पीर पैगम्बर जो गए भाख, भाषा सब दी अन्त बदलाइंदा। जन भगत जो रहे झाक, पड़दा ओहला सर्ब उठाइंदा । पूरे कर भविख्त वाक्, वक्त आपणा इक सुहाइंदा। वेखणहारा लख चुरासी पाकी पाक ख़ाकी ख़ाक, ख़ाका सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लहिणा देणा जुग चौकड़ी करनहार बेबाक, हिसाब किताब बिनां नेमां आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाइंदा। धुर दी करनी कार रिहा कर, करता वड वड्याईआ । सचखण्ड दवारयों आया चल, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। सच सिँघासण बैठा मल, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। जिस दे अंदर अमृत सरोवर अगम्मा जल, बाहरो खोजण कोए ना जाईआ। दीआ जोती दीपक रिहा बल, नूरो नूर करे रुशनाईआ । सच सिँघासण पुरख अबिनाशन तख्त निवासी बैठा मल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द संदेसा रिहा घल्ल, चारों कुण्ट करे जणाईआ। भाणा राणा कदे ना जाए टल, कल कल्की रिहा दृढ़ाईआ। करके आया वल छल, अछल छलधारी फेरा पाईआ। किसे हथ्थ ना आवे जल थल, समुंद सागर सारे देण दुहाईआ। जोती शब्दी गया रल, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जन भगतां होया आप वल, गलवकड़ी इक्को पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। लेखा देवण दा सदा चाओ, नित नवित वेख वखाइंदा। भगत सुहेले पकड़े बाहों, सन्त सुहेले आप जगाइंदा। दो जहानां बणके पिता माउँ, पूत सपूते गोद उठाइंदा। दूई द्वैती मेट के घाउ, नाम पट्टी इक बंधाइंदा। पार कराए शौह दरयाउं, बेड़ा मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखण आया अग्गे, अगला हाल सुणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला चढ़के अस्व बगे, शब्दी घोड़ा रिहा दुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर फिरन भज्जे, नठ्ठण वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा सज्जे खब्बे, पन्ध रहे मुकाईआ । सर्ब स्वामी सब दे विचकार सज्जे, नूर नुराना नूर इलाहीआ। करे खेल साहिब समरथे, महिमा अकथ रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी मस्से, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। माया ममता अंदर कलयुग जीव फसे, फाँसी सके ना कोए तुड़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे पिच्छे हटे, पल्लू आपणा गए छुडाईआ। किसे कम्म ना आउणे खाधे वच्छे कट्टे, खल्लां बकरयां उत्तों लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे सीस पावे घट्टे, जो हरि का मार्ग गए भुलाईआ। हरि का मार्ग भुल्लया ब्रह्म मति, मति मतिवाली दए दुहाईआ। सब दे जामे लग्गी रत, दाग़ सके ना कोए धवाईआ। वेखे खेल पुरख समरथ, दूर दुराडा नैण उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई ना सके बच, बचपन सारे बैठे गंवाईआ। गुरमुख विरला प्रेम प्रीती अंदर रिहा हस्स, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां जस, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान हो मेहरवान कल पत लए रख, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख समरथ, सर्ब स्वामी दया कमाईआ। सर्ब स्वामी आदि जुगादि चंगा, चंगयां लए तराईआ । लेखे लावे माढ़ा गंदा, जो चल आवे सरनाईआ। पार कराए जगत कन्ढ्ढा, नईआ नाम चढ़ाईआ। तन मन सीना करे ठंडा, अग्नी तत बुझाईआ। नाम निधान दे के बणावे बन्दा, बदली अंदरों देवे कराईआ। लोड़ रहे ना नहावण गंगा, मठ्ठां विच ना सीस निवाईआ। घर वजाए इक मृदंगा, धुनी राग अल्हाईआ। मिले पदार्थ मूँहों मंगा, भुख्या भुक्ख मिटाईआ। वजावे उह सरंगा, जो नानक निरगुण रिहा उपजाईआ। जिस दी कोई समझ ना सके तन्द सतार किंगा, इशारा कवण कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। शाह पातशाह फिरे भज्जा, भजन बन्दगी वेखे थाउँ थाँईंआ। शब्द सरूपी हो के गज्जा, भबक नाम लगाईआ। दो जहानां दे के सद्दा, साचे दर मंगाईआ। हुक्मे अंदर हर इक बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सारे छड्डके चक्र गदा, सुदर्शन चरणां विच सुटाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग कूड़ कुड़यारा दिस्या नंगा, घर घर नच्चे वाहो दाहीआ। माया ममता वज्जे मृदंगा, काम क्रोध रिहा डराईआ। जगत तृष्ना पाया दंगा, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। मंज़ल चढ़े ना कोई डण्डा, पौड़ी सच ना कोए वखाईआ। बिन तेरी किरपा जगत जहान होया रंडा, सुहागी रूप ना कोए वखाईआ। अन्तर आत्म गया अनन्दा, परमानंद ना कोए समाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रिहा समझाईआ। सच कहाणी जणाए सच, सच सच दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द इक्को सति, सांतक सति वखाईआ। गुरमुख प्यार धुर दी मत्त, गुरमति वड्याईआ। अन्तर धार मिलण दी अक्ख, निरंतर दए बुझाईआ । निरगुण निरवैर होए वस, सरगुण मेला सहज सुभाईआ। भगवान हो के गाए जस, भगतां लए जगाईआ। दूर दुराडा आवे नस्स, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे लेखे पाईआ। अगला लेखा लेखे रख, रक्षया करे हर घट थाँईंआ। प्रेम प्रीती दस्से जग, जागरत जोत इक रुशनाईआ। त्रैगुण माया मेटे अग्ग, अग्नी तत बुझाईआ। जन भगतां पार कराए पिछली हद्द, अगला घर वखाईआ। जिथ्थे बहि के रिहा सज्ज, हरि सज्जण साहिब सुखदाईआ। अगम्मी नगारे रहे वज्ज, सुर ताल ना कोए दृढ़ाईआ। दीपक निराले रहे जग, दिवस रैण होए रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। दीपक निराला जगे जोत, घर मन्दिर आप जगाइंदा । गुरमुख तेरी पिछली चुक्की सोच, अग्गे आपणी समझ समझाइंदा। रख पुरख अकाल ओट, ओड़क तेरा लेखा लेखे पाइंदा। अन्त मिला के आपणी गोत, ज़ात आपणी विच समाइंदा। पंज तत काया माटी हो जाए फ़ौत, जूठा झूठा मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे लाइंदा। लेखे लेखा लावे एक, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ । जन स्वामी दे के टेक, टिक्का इक वखाईआ। नज़री आ के नेतन नेत, नेरन नेर जणाईआ। भगत प्रीती करके हेत, प्रेमी प्यार विच समाईआ। जुगा जुगन्तर करनहारा खेल, खेड आपणे दए दृढ़ाईआ। जो विछड़या सो लया मेल, मालक हो के दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बण सच्चा सज्जण सुहेल, सच्चे सच सच विच्चों लए प्रगटाईआ।