८ अस्सू २०२१ बिक्रमी दारा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद
चारे जुग बैठे गिर्द, गर्दन सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कहे मैं होया बृद्ध, जोबन जवानी गई विहाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी वेख्या खेल फिरत फिरत, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। किसे दी खुल्ल्ही रहिण नहीं दिती सुरत निरत, अंदर अक्ख बन्द कराईआ। प्रभ तेरे मिलण दी उपजी ना किसे हिरस, कूड़ी क्रिया हवस वधाईआ। जूठ झूठ दी करके किरस, सब दी झोली दिती भराईआ। तेरा करे ना कोई दरस, सनमुख हो ना सोभा पाईआ। दीन मज़्हब दा पा के फरक, जातां
विच लड़ाईआ। माया ममता प्रगट कर निधड़क, लोकमात दिती वड्याईआ। हउमे नाअरा बोलया कड़क, इक्को वार सुणाईआ । सदी चौधवीं रहे ना कोई अड़क, रिड़क सुट्टी सर्ब लोकाईआ। साध सन्त आपणे पैतड़यों गए थिड़क, पैर सके ना कोए जमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल आपणी खेल खिलाईआ। चारे जुग पा के घेरा, दर बैठे सीस निवाईआ। कलयुग कहे मेरा वेख अन्धेरा, चारों कुण्ट छाईआ। झगड़ा चुका के तेरा मेरा, मैं ममता विच फसाईआ। उलटा दे के अंदर गेड़ा, मन का मणका दित्ता उल्टाईआ। कोई ना वड़े तेरे वेहड़ा, खाली मन्दिर देण दुहाईआ। नाते टुट्ट गए गुरू चेरा, चेला गुर सोभा कोए ना पाईआ। उजड़या दिसे नौ सत्त खेड़ा, गुलशन सच ना कोए महकाईआ। सेवादार हो के कारज कीता बथेरा, थोड़्हे समें अंदर बहुते दिते भुलाईआ। एहो जेहा प्रभ तैनूं पुत्तर लभ्भे केहड़ा, जो ज्ञानीआं ध्यानीआं उलटी मति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी धुर दी दे वखाईआ। चारे जुग बैठे इक्ट्ठे, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। चौथा जुग हालत दस्से, सहज सहज समझाईआ। मेरे प्रभ वेख कलयुग रैण अन्धेरी मस्से, साचा चन्द मुख छुपाईआ। मैं दीन मज़्हब दे गल विच पा के पटे, पटेदार दिते रुआईआ। कूड़ी क्रिया पा के रट्टे, रौणक सारी दिती गंवाईआ। लाल अणमुले रलाके विच घट्टे, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। जगत कुड़यावे मार्ग दस्से, हंगता ममता विच समझाईआ। तृष्ना माया विच फसे, फंद ना कोए कटाईआ। गुरमुख विरले लुक लुक जोड़न दोए हथ्थे, सीस हथेली उत्ते रखाईआ। जिन्हां मस्तक भाग धुर दा मथ्थे, तिन्हां लेखा दे चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वेख हस्से, आपणी ख़ुशी मनाईआ। वेखो जिस दे अंदर नीहां हेठां आए बच्चे, उह बच्चू सब नूं चंगा बण के रिहा वखाईआ। जिस दे आवे अंदर काया माटी भाण्डे कच्चे, पुखता रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अगम्मी रिहा खिलाईआ। चारे जुग होए इक्ट्ठे, इक दूजे रहे सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रह गए पिच्छे, पिछले लेखे सर्ब मुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जो लिख लिख दिते हिस्से, हिस्सेदारी जगत बणाईआ। उह कथा कहाणी बण गए किस्से, किस्मत सके ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल आप अच्छे, अच्छी तरह जणाईआ। साचा मार्ग धुर दा दस्से, दर्दी दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद आपणा दए खुल्हाईआ। चारे जुग रहे झुक, कलयुग नीवां हो के सीस निवाईआ। परम पुरख मैं तेरा पुत्त, प्रेमीआं विच्चों प्रेमी बणके सेव कमाईआ। मैनूं ख़ुशीआं नाल गोदी चुक्क थापी दे के दे वड्याईआ। मैं सति धर्म दा बूटा दित्ता पुट्ट, एहो मेरी चतुराईआ। राउ रंकां घर पाई लुट्ट, लुटी गई सर्ब लोकाईआ। सब दे भाग गए निख़ुट्ट, भागां भरया रहिण कोए ना पाईआ। उजल होया ना
किसे मुख, कूड़ी क्रिया कालख टिक्का मस्तक लाईआ। एहो जेहा सोहणा चंगा किसे ना मिल्या सुत, जो सति सन्तोख सारयां दए गंवाईआ। मैं धरनी दी कीती सफल कुक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचा वेख वखाईआ। सुण के बात कलयुग अनोखी, सतिजुग लए अंगड़ाईआ। प्रभू वेखीं इस दी कोई विचार ना सोचीं, सोच समझ किसे रही ना राईआ। तेरा लेखा जाणे रविदास चमार मोची, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। तेरा मन्दिर वेख के साढे तिन्न हथ्थ लम्मी चौड़ी उच्ची कोठी, साची कुटीआ दए वड्याईआ। जिथ्थे पढ़नी पए ना कोई पोथी, पांधा पंडत नज़र कोए ना आईआ। भेव अभेदा दस्सणा गोझी, गहर गम्भीर दया कमाईआ। कलयुग ने सृष्ट सबाई कीती रोगी, हउमे बीमारी इक लगाईआ। साचा दिसे ना कोई जोगी, जुगत भुल्ली तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पिछला दे मुकाईआ । सतिजुग कहे प्रभ सुण लै बात, सच दयां दृढ़ाईआ। नव नव चार अन्धेरी रात, अन्धलापन ना कोई गंवाईआ। तेरे भगत नेत्र रो रो तैनूं मारन आवाज़, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाता तोड़ के सज्जण साक, ओट तेरी इक रखाईआ। तूं निरगुण हो के दे साथ, सगला संग निभाईआ। कलयुग अन्त पाए वफ़ात, मढ़ी गोर दे दबाईआ। सतिजुग सच सुणा गाथ, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। अन्तर आत्म उपजे धुर दा इक पाठ, पाठशाला इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सच प्रगटाईआ। सतिजुग कहे सुण पुरख अकाल, अकल कला तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ नगारा सिर ते कूके काल, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। सदी वीहवीं सारे कर दे बहाल, बन्दीखाने रहिण कोए ना पाईआ। भगत सन्त गुरमुख वेख आपणे लाल, गुरसिख गोदी गोद उठाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के चाल, सच सुच्च दे प्रगटाईआ। तेरे जन होए बेहाल, बहिबल हो के देण दुहाईआ। गूढ़्ही नींदे दे सवाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह मालक, मलकीअत तेरी नज़री आईआ। सच दवारे कर अदालत, अदावत दे मिटाईआ। प्रेम प्यार दी बख्शिश कर सखावत, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। तेरे मिलण दी रहे कोए ना ममानत, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। माया ममता शौह दरया रुढ़ा ज़हालत, ज़ाहर हज़ूर आपणा तरस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान लेखा दे चुकाईआ। सतिजुग कहे मैं मंगां मंग, मांगत नज़री आईआ। तूं देवणहार सरबंग, सूरबीर बेपरवाहीआ। तेरे दवारे सदा ठंड, ठांडा इक्को इक वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों कढ्ढ, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख साचे सद्द, सद्दा देके नाम सुणाईआ। ज़ाहर ज़हूर पतिपरमेश्वर निरगुण जोत दरस करो
रज्ज, नेत्र लोचण नैण ख़ुशी मनाईआ। सदी वीहवीं लावें क्यों अज्ज पज्ज, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव पर्दा दे उठाईआ। तेरे बिना दूजा किसे ना पैणा लभ्भ, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। अंगड़ाई लै के आ जा अग्गे, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तेरा दीपक इक्को जगे, दूजी शमा रहिण कोई ना पाईआ। तेरे भगत तेरे पतंगे, दिवस रैण राह तकाईआ। भज्जे आवण पैरी नंगे, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। अंदरे अंदर वजावण मृदंगे, ढोले सोहले राग सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर उच्ची कूक कूक कहिण एह सब दे नालों चंगे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। पंज तत दे ख़ाकी बन्दे, बन्दगी विच्चों बाहर कढाईआ। मुड़ के मात गर्भ कीड़े होण कदे ना गंदे, जूनी जून ना कोए भवाईआ। प्रेम प्यार अंदर रंगे, रंग मजीठी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ लाह दे ओहला, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ । तेरे बिन दिसे ना कोए विचोला, विचला भेत ना कोए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा ढोला, सोहँ इक्को राग सुणाईआ । लख चुरासी होया गोला, बैठा मुख भवाईआ। निरवैर हो के बण तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान प्रभ जी ठाकर, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम वेख बणया कातिल, मक्तूल दिसे लोकाईआ। अक्खों हीणे बणे हाफ़ज़, नेत्र लोचण दरस कोए ना पाईआ। सतिजुग कहे कलयुग वेला मैनूं नहीं मुआफक, पिछला झगड़ा दे चुकाईआ। मैं मार्ग इक्को दस्सां मारफ़त, महबूब दयां मिलाईआ। सनमुख हो के करां तुआरफ़, तारीफ़ नाल वड्याईआ। मैनूं समझ ना सके कोई आरफ़, हरफ़ां विच नाम ना कोई सालाहीआ। मैं वीहवीं सदी भगतां दी करन आया सिफ़ारिश, दोवें जोड़ वास्ता पाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ गारत, ग़ैरत आपणे विच रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए फड़, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। सतिजुग कहे आदि जुगादी मफ़रूर, पड़दा दे उठाईआ। आ के हाज़र हो हज़ूर, हज़रत फेरा पाईआ। सब दी अर्ज़ कर मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी तेरे दर तों सोभा पाईआ। हंगता माण तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत दे चुकाईआ। नाम प्यार दा दे सरूर, सहिमत हो के वेख वखाईआ । गुर अवतार तेरा मशकूर, शुक्रिया कहि के सीस निवाईआ। तूं सहिब स्वामी वड महबूब, मजलस बहि के ख़ुशी वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछली पिच्छे कर हदूद अगली हद्द दे जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट हर थाँ हर घड़ी मौजूद, मौजूदा हो के मौज दे जणाईआ।
८ अस्सू २०२१ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी गोला
किरपा कर बेपरवाह, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। चारे खाणी तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। साचा दिसे ना कोए मलाह, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। कलयुग अन्धेरा गया छा, रैण अन्धेरी दए दुहाईआ। सति धर्म सारे बैठे गंवा, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मात पित पिता पूत नाता गए तुड़ा, भईआं भैणां प्रेम ना कोए वखाईआ। हँस बुद्धि काग वांगर रही कुरला, मनुखता बैठी मुख छुपाईआ। परम पुरख तेरा जपे कोई ना नाँ, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर निराकार हो सहाईआ। चारे खाणी रही तक्क, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। चारे वेद गए थक्क, जगत संदेसा मात सुणाईआ। चारे बाणी पढ़ पढ़ गए अक्क, हक हकीकत ना कोए समझाईआ । चारे कुण्ट रहे नठ्ठ, कलयुग जीव वाहो दाहीआ। नाड़ बहत्तर उबले रत, रती रत रंग ना कोए रंगाईआ। फिरी दरोही मनमति, गुरमति समझ किसे ना आईआ। नेत्र रोंदे वेखे शिवदुआले मठ, मस्जिद मन्दिर रहे कुरलाईआ। पीर पैगम्बर कुतब गौंस औलीए गए नठ्ठ, पल्लू आपणा गए छुडाईआ। गुर अवतार आवे ना किसे दे वस, डोरी प्रेम ना कोए बंधाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मस, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। साध सन्त किसे ना खुल्ही अक्ख, निज नेत्र तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। माया ममता हउमे हंगता गए फस, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जगत विकारा नौ दवारे मानण रस, अमृत धार निझर झिरना ना कोए झिराईआ। किरपा कर पुरख समरथ, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर हो सहाईआ। चारे खाणी रही भज्ज, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। सति रिहा ना तीर्थ तट, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप घर घर लग्गी अग्ग, गृह गृह तप तपाईआ । तेरा दरस पाए ना कोई उपर शाहरग, पड़दा दूई ना कोए उठाईआ। तेरी आत्म परमात्म होई अड्ड, घर विच घर बहि ना ख़ुशी मनाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, सच ख़ुमारी प्रेम ना कोए चढ़ाईआ। विश्व नज़र ना आए कोए यद, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। अन्तर आत्म कोई ना सुणे राग अनहद, धुनी राग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख दर, धुरदरगाही फेरा पाईआ। चारे खाणी कहे वेख कायनात, कलमा तेरा कोए ना गाईआ। साची करे ना कोई बात, शरअ शरीअत झगड़ा प्या लोकाईआ। तेरे मिलण दा खोल्हे कोई ना राज़, निउँ निउँ सयदे सारे सीस झुकाईआ। साचा हुजरा सोहे ना कोए महराब, महबूब मिलके ख़ुशी ना कोए मनाईआ । मक्के काअबे कूकां मार मार तेरा लैण स्वाद, रसना जिह्वा बत्ती दन्द
हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। चारे खाणी कहे श्री भगवन्त, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता टुट्टया नार कन्त, धुर दा संग ना कोए निभाईआ। हिरदे हरि ना मणीआ मंत, मंत्र सच ना कोए समझाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, कूड़ा गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। साची समझ ना आई किसे पंडत, मुल्ला शेख़ पर्दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चारे खाणी कहे सुण ठाकर स्वामी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गुर अवतार पीर पैगम्बर दे के गए ब्यानी, शास्त्र सिमरत वेद कुरान लेखा गए लिखाईआ। सो सदी वीहवीं हरि निरँकार इक ओंकार तेरी नज़री आए सच निशानी, निशाना इक्को दे झुलाईआ। सदी चौधवीं उम्मत विच्चों कढ्ढदे बेईमानी, बेहवा रूप रहिण कोए ना पाईआ। साची मंज़ल दस्स इक नूरानी, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करते वेख वखाईआ। चारे खाणी कहे पुरख अगम्म, तेरे अग्गे इक अरज़ोईआ। सच संदेसा सुण लै कन्न, निरगुण निरवैर अक्ख खुल्हाईआ। सृष्ट सबाई नेत्र होई अन्न्ह, अन्तर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्टां दहि दिश दौड़े भज्जे मन, मन का मणका ना कोए भवाईआ। नाम पदार्थ मिले ना सच्चा धन, कूड़ी क्रिया होई हल्काईआ। तेरा नूर ना आए धुर दा कोई जन, मिले वड्याई ना धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, जिस घर लख चुरासी दिती वसाईआ। चारे खाणी कहे आ के वेख, निरवैर फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम वध्या भेख, पखण्डी घर घर डेरा लाईआ। तेरा कोई ना करे हेत, हितकारी रूप ना कोए वखाईआ। रुत बसन्ती मौले ना कोए चेत, फुल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो पिच्छे दिते भेज, अन्तिम पल्ला गए छुड़ाईआ। आत्म सुंञी दिसे सेज, परमात्म कन्त बहि ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जलवा नज़र ना आए तेज, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर दे वखाईआ । चारे खाणी कहे आ प्रभ ठाकर, तेरी जोत जोत रुशनाईआ। कलयुग वहिण डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर पार ना कोए कराईआ । बिन पुरख अकाल दीन दयाल देवे कोई ना आदर, जगत गुरू कम्म किसे ना आईआ। तूं सूरबीर बहादर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्दी शब्द हो उजागर, जोती जोत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। चारे खाणी देवे होका, चारों कुण्ट जणाईआ। परम पुरख तेरे प्रगट होण दा अन्तिम मौका, मुकम्मल गुरू अवतार देण गवाहीआ। जन भगतां कदे ना देवें धोखा, साचे सन्तां होवें सहाईआ। भाग लगा दे
साढे तिन्न हथ्थ काया कोठा, बाहर ढूंडण कोए ना जाईआ। रखणा पए नमाज़ ना रोज़ा, रहमत इक्को दे कमाईआ। परवरदिगार सांझे यार मुकामे हक बैठा क्यों ख़ामोशा, नाअरा धुर दा दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड अमाम हो सहाईआ। चारे खाणी कहे पारब्रह्म, ब्रह्म तेरी आस रखाईआ। निहकर्मी कर आपणा कर्म, कर्म कांड दे गंवाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक वखा धर्म, अधर्मी रहिण कोए ना पाईआ। भेव चुका दे चारे वरन, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सृष्ट सबाई इक्को पूजे तेरे चरण, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म पारब्रह्म जणा ब्रह्म, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को दे वखाईआ। चारे खाणी कहे प्रभ आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब जो पए झेड़े, झगड़ा दे चुकाईआ। साचे वस काया खेड़े, बन्द कवाड़ी बजर कपाटी खिड़की दे खुल्हाईआ। ढोले गाईए तेरे मेरे, सोहँ राग अल्हाईआ। इक्को रंग रंगा गुरू चेले, चेला गुरू इक्को रंग समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट लग्गे डेरे, दहि दिशा कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। चारे खाणी कहे आ के बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। सतिजुग दवारा साचा खोल्ह, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। नाम कंडे तोल तोल, तराज़ू इक्को इक उठाईआ। लख चुरासी मारे कोई ना रोल, झगड़ा कूड़ा दे मिटाईआ। दे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ । जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल कीता कौल, अन्त इकरार दा वेला गया आईआ। तूं समरथ स्वामी सदा अडोल, डुब्बदे पाथर लएं तराईआ। तेरे कोल वस्त अनमोल, नाम पदार्थ दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। चारे खाणी कहे प्रभ चुक्क दे पर्दा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग जीव वेख सड़दा, त्रैगुण माया तत तपाईआ। चारों कुण्ट जांदा रुढ़दा, वञ्झ मुहाणा हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा मंत्र कोए ना फुरदा, फुरना बन्द ना कोए कराईआ। कोई भेद ना पाए शब्दी सच्चे गुर दा, अन्तर आत्म खोज ना कोए खुजाईआ। पंज तत प्राणी होया मुर्दा, बिना मुर्शद जीवत रूप ना कोए वटाईआ। झगड़ा प्या ताल सुर दा, अनहद राग ना कोए सुणाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण तैनूं कोए ना झुकदा, सीस सच ना कोए निवाईआ। मंज़ल पैंडा किसे ना मुक्कदा, भज्ज भज्ज थक्के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। चारे खाणी कहे प्रभ भउ चुका दे एका दूजा, द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। सब नूं दस्स दे इक्को पूजा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। नाभी कँवल करदे मूधा, अमृत झिरना सच झिराईआ। आपणे मिलण दी दे दे सूझा, जो बैठे तैनूं भुलाईआ। काया मन्दिर
अंदर भेव खुल्हा दे गूझा, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। मन हँकारी विकारी करदे सुच्चा, दुरमति मैल धुआईआ। महल अटल वखादे घर विच घर उच्चा, जिस गृह दीवा बाती इक रुशनाईआ। सच स्वामी जिस सेज सुत्ता, सो मन्दिर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराईआ। चारे खाणी कहे प्रभ पूरी करदे आसा, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग वाहवा वेख लया तमाशा, सदी वीहवीं अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्यार दा सब दा टुट्टा नाता, साचा संग ना कोए रखाईआ। घर घर दिसे नार कमज़ाता, कुलखणी बैठी रूप वटाईआ। किसे ना मिल्या पुरख समराथा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रसना करदे पूजा पाठा, हिरदे हरि बहि ना डेरा लाईआ। सदी चौधवीं पूरा करदे घाटा, अनमंगी दौलत झोली पाईआ। लख चुरासी विच जन भगतां बण राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। चारे खाणी कहे प्रभ आ जा तुरत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ । किरपा कर अकाल मूर्त, अजूनी रहित तेरी सरनाईआ। नाम निधान वजा तूरत तुरीआ मुख भवाईआ। सच वखा अगम्मी सूरत, छैल छबीले बेपरवाहीआ। नाता तोड़ कूड़ो कूड़त, सच सुच्च दे वड्याईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़त, मन का मणका दे भवाईआ। सच सरनाई बख्श चरण धूढ़त, नाम टिक्का इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिबर होके दे समझाईआ। चारे खाणी रही कूक, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग माया दित्ता फ़ूक, अगनी अग्ग तपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल केहड़े दवारे सुत्तां घूक, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। साची चुक्के ना कोई चूक, चारों कुण्ट वेख ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या दु:ख भुक्ख, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। बिन तेरी किरपा मिले किसे ना सुख, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तूं निरगुण निरवैर आपणी धारों उठ, तैनूं जन्मे ना कोए पिता माईआ। भगतां सन्तां आ के पुच्छ, गुरमुख गुरसिख नेत्र रोवण मारन धाईआ। कवण वेला प्रभ गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। चारे खाणी लेखा जाए मुक्क, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बख्श इक सरनाईआ । चारे खाणी कहे प्रभ धुर दे मालक, मददगार इक्को नज़री आईआ। तेरी एथे ओथे सच्ची सच अदालत, अदल कर सच्चे शहिनशाहीआ। झगड़ा प्या तेरे नाम अबादत, कल्मयां हिन्दसयां विच वंड वंडाईआ। ज़बानां विच लिखी इबारत, कलामां विच सिफ्त सालाहीआ। तेरी करे ना कोए सच शनाख़त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब कर अदावत, झगड़ा रहे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ । चारे खाणी कहे परवरदिगार, बेपरवाह
तेरी सरनाईआ। कायनात वेख विचार, मेहबान बीदो आपणा ध्यान लगाईआ। कल्मयां विच्चों कदे ना होइउँ ज़ाहर, कदमां विच्चों नूर करें रुशनाईआ। तेरा वक्खरा धाम न्यार, मुकामे हक सोभा पाईआ। लाशरीक परवरदिगार, बेपरवाह वेस वटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नैण रहे उठाल, चौदां तबक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, दर दरबारा इक सुहाईआ। चारे खाणी कहे मेरे गुणी गहीर, गहर गवर तेरा राह तकाईआ। तेरी नज़र ना आए सच तस्वीर, तसव्वर सके ना कोए कराईआ। कलयुग अन्तिम वेला वेख अख़ीर, आख़र आपणा वेस वटाईआ। तेरा वाक् भविख्त दस्सदे गए गुरू अवतार पीर, पैगम्बर देण गवाहीआ। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। तेरे हथ्थ इक तौफीक, शरीकत सारे दे मिटाईआ। दूर दुराडे आ नज़दीक, नेरन नेर रूप वटाईआ। घर घर तेरी करन उडीक, कल कल्की फेरा पाईआ। लख चुरासी दे के भीख, भिच्छया इक वरताईआ । तूं स्वामी सज्जण मीत, हर घट डेरा लाईआ। तूं मालक ऊँच नीच, हस्त कीट तेरी वड्याईआ। सारे गावण तेरा गीत, मन्दिर मसीत इक्को नाम जणाईआ। वरनां बरनां दस्स प्रीत, प्रीतम हो के नज़री आईआ। तूं बैठा सदा अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चारे खाणी करे पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम वेला दए दुहाईआ। जन भगतां पैज संवार, साचे सन्तां मेल मिलाईआ। गुरमुखां कर उधार, गुरसिखां दे वड्याईआ। सूफीआं दस्स गुफ़तार, मुरीदां कलमा दे पढ़ाईआ। पैगम्बर हो के कर प्यार, सतिगुर हो के गोद उठाईआ। पतिपरमेश्वर हो के सब दी सुरत संभाल, शाह कंगाल आपणे लेखे लाईआ। ठांडे दर बण दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वणज इक कराईआ। चारे खाणी कहे प्रभ वेख आपणे लाल, जो लालन तेरा राह तकाईआ। पूरब जन्म घालण आए घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अन्तर आत्म मेल नाल, परमात्म सोभा पाईआ। आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूके सिर ते काल, झूठ नगारा रिहा वजाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत तैनूं रहे भाल, गुरदर मन्दिर शिवदुआले मठ्ठ ध्यान लगाईआ। तूं किसे हथ्थ ना आयो इट्टां वाली धर्मसाल, काया मन्दिर अंदर बहि के सोभा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दे के गए अहिवाल, खाणी बाणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वस्त अगम्मी इक वरताईआ। चारे खाणी कहे प्रभ अगम्म, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। तूं आपे घड़ें आपे लएं भन्न, घड़न भन्न्हणहार आपणी खेल रचाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवें डंन, सतिजुग त्रेता द्वापर
कलयुग आप हंढाईआ। जन भगतां कहिणा लवीं मन्न, भगवन होवीं सदा सहाईआ। भाग लगाएं माटी खाक तन, तत्तव तत दएं बुझाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे चन्न, निरगुण जोत करें रुशनाईआ। कर वसेरा बिन छप्पर छन्न, सोहणा मन्दिर देणा वड्याईआ। सज्जण सुहेले तैनूं कहिण धन्न धन्न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम ग़रीब निमाणयां बेड़ा बन्न्ह, तुलहा इक्को इक वखाईआ। लेखे ला लै जननी जन, जीवण जुगत सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त अन्धेरा दे गंवाईआ। चारे खाणी कहे मिटे अन्ध, कलयुग अन्धेरा रहिण ना पाईआ । भटकदयां भरमदयां मुक्के पन्ध, पाँधी मंज़ल दे पहुंचाईआ। सतिजुग साचा चढ़या चन्द, सति धर्म नूर करे रुशनाईआ। ढोला इक्को सुणा इक्को छन्द, लख चुरासी दे पढ़ाईआ। अमृत नुहा धुर दी गंग, सच सरोवर इक प्रगटाईआ। सन्त सुहेले लगा आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। नाम निधान वजा मृदंग, ढोलक छैणा लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी क्रिया होवे भठ्ठ गंद, सुगंध इक्को इक भराईआ। तूं ठाकर स्वामी साहिब सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत तेरे कोल नज़री आईआ। चारे खाणी दे इक अनन्द, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाईआ। सच दुआर हरि निरँकार इक्को मंग लई मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ । तूं साहिब गहर गम्भीर सूरा सरबंग, देवणहार सहज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, जिसदा लेखा फिर मंगण कोए ना आईआ।।