८ अस्सू २०२१ बिक्रमी दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड शूफ़ीपुर
सो पुरख निरँजण साहिब समरथ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक सरनाईआ। सचखण्ड दवारे महिमा अकथ, कथनी कथ ना सके कोई राईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कीता इक्ट्ठ, सच दवारे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण हो के निरगुण अग्गे जोड़न हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। बिन नेत्रां नीर वहावण अक्ख, हन्झूआं धार बंधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। करोड़ तेतीसा कहे साडी होई बस्स, सिर सके ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया पाई नथ्थ, नेत्र रोवे मारे धाईंआ। पंज तत कहे एह आपणा तप, अग्नी तत रही जलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे लकीर कढ्ढण नाल नक्क, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। चारे खाणी दूर दुराडी टेक के मथ्थ, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा हक, हकीकत साची रही सुणाईआ। लख चुरासी नौ खण्ड सत्त दीप कूड़ी होई मति, भरमें भुल्ली सर्ब लोकाईआ । श्री भगवान कलयुग अन्तिम वेख मत्त, नाता छुट्टा धीरज जत्त, सति सन्तोख रहिण कोए ना पाईआ। माया
ममता हउमे हंगता सत्थर बैठी घत्त, दर दर घर घर आपणी सेज हंढाईआ। माया ममता मनुआ नाल मिल के रही नच्च, नौ दवारे आपणा नाच नचाईआ। साध सन्त सदी वीहवीं कोई ना गया बच्च, पल्लू सक्या ना कोई छुड़ाईआ। साचा दिस्या ना कोई हट, तेरा नाम भण्डारा झोली कोए ना पाईआ। फिरी दरोही तीर्थ तट, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती अमृत सीर मुख ना कोए चवाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ, गुरू दुआर गुर की धार ना कोए समझाईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबली रत्त, ब्रह्म मति ना कोए जणाईआ। तेरे मिलण दी पुरख स्वामी कोए ना खोल्हे अक्ख, दोए लोचण जगत तकाईआ। कूड़ कुड़यार कलयुग सदी चौधवीं नक्क नकेल पावे नथ्थ, दहि दिशा रिहा नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। सचखण्ड निवासी प्रभ अबिनाशी, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। मण्डल मण्डप वेख आपणी रासी, गोपी काहन नच्च नच्च थक्के तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्स के गए गाथी, गहर गम्भीर कर पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोड़दा रिहों सच्चा नाती, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पड़दा खोल्ह मार झाती, झाकी आपणी इक रखाईआ। चारों कुण्ट अन्धरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतारां भुल्ली सर्ब साख़ी, साख्यात सतिगुर नज़र ना किसे आईआ । लेखा लिख्या कलम दवाती, काली शाही वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ । सचखण्ड दवारे बोल जैकार, सारे रहे जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो तैयार, हरि पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। एकँकार वेख आपणा घर बार, आदि निरँजण नूर कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते हो ख़बरदार, श्री भगवान लए अंगड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर तैयार, प्रेम प्रीती इक समझाईआ। लाशरीक परवरदिगार, वाहिद आपणा फेरा पाईआ। सच तौफ़ीक सांझे यार, महबान बीदो नूरो नूर कर रुशनाईआ। पीर पैगम्बर गए हार, कलमा नबी रसूल कायनात पढ़ाईआ। अल्फ़ ये सदी चौधवीं रोवे ज़ारो ज़ार, मकतब विच सिफ्त ना कोए सालाहीआ। तेरी महिमा सिफ्त करे ना कोए इज़हार, धुर दा भेद ना कोए जणाईआ। मुला शेख़ मुसायक आपणी करनी गए हार, हरि मन्दिर तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। मक्का काअबा होया ख्वार, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम फेरा पाईआ। सच दवारे करन अरदास, दर ठांडे सीस निवाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। तूं मालक ख़ालक शाहो साबाश, शहिनशाह तेरा हुक्म इक्को नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा चरण धूढ़ मंगे ख़ाक, निउँ निउँ लागे पाईआ। पीर पैगम्बर कहिण
तूं पाकी पाक, पतित पुनीत दे तराईआ। सदी चौधवीं सब दा टुट्टा इतफ़ाक, फ़ाके मरदी वेख लोकाईआ । अंदर वड़के खोल्ह ताक, तसबी माला रहिण कोए ना पाईआ। आपणे मिलण दी आपणे अंदर दे जाच, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। भाग लगा दे माटी काच, कंचन गढ़्ह इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सचखण्ड दवारे गुर अवतार कैहिंदे, पूरब लहिणा रहे जणाईआ। कलयुग वेख प्रभू वहिण वहिंदे, रुढ़दी जांदी लुकाईआ। फिरी दरोही चढ़दे लहिंदे, दक्खण पहाड़ रिहा कुरलाईआ। सच शरनाई जीव जंत मूल ना ढहंदे, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। तेरा नाम अन्तर आत्म मूल ना लैंदे, रसना जिह्वा सारे रहे सुणाईआ। काया मन्दिर अंदर चढ़ साचे घर कोए ना बहिंदे, निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर खैहन्दे, खैह खैह अग्नी अग्ग लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज धीर दे बंधाईआ। श्री भगवान सच सणाउँदा ए। अबिनाशी करता धीर धराउँदा ए। घट घट वासी वेख वखाउँदा ए। सचखण्ड दवारयों आपणा पड़दा लौंहदा ए। थिर घर आपणा हुक्म वरताउँदा ए। सुन अगम्मी खोज खुजाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल रलाउँदा ए। निरगुण निरवैर दो जहानां वेख वखाउँदा ए। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आकाश पातालां पन्ध मकाउँदा ए। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाउँदा ए। त्रैगुण माया हुक्म वरताउँदा ए। पंज तत सोया रहिण कोए ना पाउँदा ए। चारे खाणी वेख वखाउँदा ए। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज इशारे नाल नचाउँदा ए। परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी भेव चुकाउँदा ए। विरोलण हारा अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ पाणी, समुंद सागर खोज खुजाउँदा ए। चारे जुग करे ध्यानी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हटाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेख कूड़ी निशानी, चारों कुण्ट अक्ख खलाउँदा ए। पीर पैगम्बरां दिते जो ब्यानी, ब्यान सब दे वेख वखाउँदा ए। लख चुरासी होई हैरानी, घट घट अंदर पड़दा पाउँदा ए। साधां सन्तां जीवां जंतां वेखी बेईमानी, बेवा रूप बचया कोई रहिण ना पाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां शब्द संदेशे नाल समझाउँदा ए। शब्द संदेसा इक सुणाउँदा ए। श्री भगवान दया कमाउँदा ए। अबिनाशी करता वेख वखाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां धीरज धीर आप रखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाउँदा ए। मेहर नज़र इक उठावेगा। परवरदिगार वेस वटावेगा। सच अमाम हो के आवेगा। चौदां तबकां खोज खुजावेगा। कायनात पड़दा लाहवेगा। उम्मत नबी रसूल भेव चुकावेगा। मुरीद मुर्शद कर कबूल, काया काअबा इक वखावेगा। पिछला बदल सर्ब असूल, साची सिख्या इक दृढ़ावेगा। हुक्म दे के इक माअकूल, महिमा आपणी इक जणावेगा। लेखा जाणे कातिल मक्तूल, मकरूज़ घर
घर खोज खुजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटावेगा। निरगुण आपणा वेस वटावेगा। गुर अवतार वेख वखावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड बन्न्हे धार, पुरीआं लोआं डेरा ढाहवेगा। कलयुग कूड़ा करके पार, सतिजुग साचा इक प्रगटावेगा। लख चुरासी दे अधार, सन्त सुहेले मेल मिलावेगा। भगतां अंदर बोल जैकार, नाअरा इक्को इक जणावेगा । एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना पावे सार, दूजा संग ना कोए रलावेगा। लेखा जाणे ज़िमी आसमान, धरनी धरत धवल खोज खुजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महबूब आपणा वेस वटावेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर बोलण सच दवार, सति सति रहे जणाईआ। किरपा कर सिरजणहार, सति सतिवादी तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं सेवा करके आए जुग चार, चौकड़ी तेरा हुक्म मन्न मन्न सीस निवाईआ। सृष्ट सबाई दस्स के आए विहार, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। नाम निधान दी जणा के आए धार, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। मन्दिर महल अटल दस्स के आए साढे तिन्न हथ्थ इक मिनार, काया माटी वज्जे वधाईआ। जिस दे अंदर दीवा बाती जगे अगम्म अपार, दिवस रैण करे रुशनाईआ। अनहद शब्द वज्जे धुनकार, अनरागी राग सुणाईआ। साची सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आत्म सेजा करे प्यार, सच सिँघासण इक छुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मेहरवान प्रभ वेख दर्द, दीन दुखी रहे कुरलाईआ। कलयुग फड़ी छुरी करद, हलाली झटका रिहा वखाईआ। गुर अवतार करन अरज़ोई अरज़, नमो नमो सीस झुकाईआ। बिन तेरे कल कल्की कोई ना पूरा करे फ़र्ज़, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। जगत जहान जीव रिहा तड़फ, बेहबल हो के दए दुहाईआ। नव नौ चार रिहा भटक, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। मंज़ल चढ़न तों सारे गए अटक, दस्म दवारी बहि के तेरा दरस कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लोकमात परत, प्रतीनिध हो के फेरा पाईआ। हौला भार कर धरत, धवल दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वहावण नीर, नैण नैण उछालया। तेरी सच ना दिसे कोई तस्वीर, नूरो नूर ना कोए उजालया। कलयुग शरअ प्या ज़ंजीर, दीन मज़्हब बन्धन ना किसे तुड़ालया। ज़ात पात लग्गी पीड़, हउमे रोग ना किसे चुका लया। चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, सतिगुर दरस कोए ना पा लया। भरमे भुल्ले पीर फ़कीर, फ़िकरा हक ना किसे सुणा लया। अन्तर देवे ना कोए धीर, बसन्तर बाहरों ना कोए बुझा रिहा। जुग चौकड़ी आपणा पैंडा गए चीर, कलयुग वेला अन्त चारों कुण्ट अन्धेरा छा रिहा। साचा दिसे ना कोई सन्त, जो पुरख अकाल मेल मिला रिहा। माया पई बेअन्त, भरमी भरम भुल्ला रिहा। तूं
आदि जुगादी धुर दा कन्त, सच स्वामी इक्को नज़री आ रिहा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दस्स आपणा मंत, धुर दा ढोला इक जणा लया। गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक प्रगटा लया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणे साची संगत, ऊँच नीच ना कोए रखा लया। बोध अगाधा बण पंडत, धुर दी विद्या इक पढ़ा लया। सच दवारे तेरे सारे करदे मिनत, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुका लया। पुरख अकाल तेरे हथ्थ वड्याई वड्डी हिम्मत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिका लया। श्री भगवान सच दृढ़ाउँदा ए। विष्न ब्रह्मे शिव धीर रखाउँदा ए। कलयुग वेला अन्त अख़ीर, सदी वीहवीं रंग रंगाउँदा ए। निरगुण सरगुण खेल करे शाह हकीर, शहिनशाह आपणी कल प्रगटाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेस वटाउँदा ए। सति सतिवादी वेस वटांवांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख वखावांगा । विष्न ब्रह्मा शिव नैण खुल्हावांगा। दर दरवेश हो के अलख जगावांगा। जुग चौकड़ी धारनहारा भेख, भेखी हो के फेरा पावांगा । डेरा ला के सम्बल देस, सच संदेसा इक सुणावांगा। दो जहानां बण नरेश, नर नरायण नाउँ प्रगटावांगा। कलयुग अन्तिम खेल के खेड, सतिजुग साचा राह चलावांगा। जोती जलवा दे के तेज, शब्द शब्दी शब्द सुणावांगा। धुर दा दूत इक्को भेज, नव चार अन्त उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मार्ग इक्को इक वखावांगा। मार्ग इक्को इक लग्गेगा। दीपक जोती नूर जगेगा। शब्द अनादी नाद वज्जेगा। कूड़ी क्रिया भाण्डा भज्जेगा। सतिजुग साचा उठ के नस्सेगा। भगत भगवान इक दूजे नूं वेख वेख हस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रहिबर अग्गे लग्गेगा। साचा रहिबर हो के आएगा। पुरख अकाल वेस वटाएगा। देस परदेस खोज खुजाएगा। आदि जुगादी रहिण वाला हमेश, आपणी कल धराएगा। कूड़ी क्रिया मेट के लोकमात सच नरेश, नाअरा इक्को इक जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाएगा। भेव अभेदा आप खुल्हावेगा। चारे वेदां वेख वखावेगा। पुराण अठारां पड़दा लाहवेगा। छे शास्त्र भेव चुकावेगा। सिमरत माण ना कोए रखावेगा। अठ्ठ दस्स खोज खुजावेगा। अञ्जील कुरानां दर बहावेगा। इक्को हुक्म सुणावेगा। खाणी बाणी रंग रंगावेगा। शब्द हाणी इक मिलावेगा। जन भगतां दे के नाम निशानी, निशाना तीर इक चलावेगा। अमृत दे के ठंडा पाणी, निझर झिरना इक झिरावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग लावेगा। सतिजुग मार्ग जाए लग्ग, हरि करता आप लगाईआ। सच दवारा जाए सज, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। सब नूं कराए इक्को हज्ज, काया काअबा दए वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मस्जिद
मठ, शिवदुआला दए प्रगटाईआ। हरि मन्दिर वखाए पुरख समरथ, हर घट इक्को नज़री आईआ। दीपक जोती रही जग, नित नवित करे रुशनाईआ। जगत दवारे पार करके हद्द, घर आपणे लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया सारे जाण छड, माया ममता मोह चुकाईआ। इक्को नाम निधान शब्द गुर निरगुण लैण भज्ज, भजन बन्दगी इक्को इक वखाईआ। इक्को नहावण तीर्थ तट, सर सरोवर इक समझाईआ। इक्को खोल्हे धुर दा हट्ट, वणजारा इक्को बेपरवाहीआ। इक्को वस्त अमोलक देवे घत्त, काया झोली आप भराईआ। इक्को देवे साची मत्त, मन मति दए गंवाईआ। इक्को खोल्हे निज नेत्र आपणी अक्ख, दोए लोचण बन्द कराईआ। इक्को तेरा मेरा ढोला सोहँ गाए जस, आत्म परमात्म मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। इक्को महल अटल उच्च मनारे जावे वस, इक्को छप्पर छन्न सुहाईआ। इक्को मेल मिलाए पुरख समरथ, नाता कूड़ा दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। साची सिख्या इक समझावांगा । गुर अवतारां सच दृढ़ावांगा। धुर दा हुक्म इक सुणावांगा। कलयुग मेट के कूड़ा तुख्म, सतिजुग साचा सच प्रगटावांग । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। सिर आपणा रखे हथ्थ प्रभ, कलयुग अन्तिम दया कमाईआ। करे खेल अगम्मी झब्ब, अगम्मड़ी कार कमाईआ। सदी चौधवीं पूरी करके हद्द, हदूद आपणी दए समझाईआ। पीर पैगम्बर दर ते सद्द, कलमा इक समझाईआ। पिछली रीती सारे जाओ छड्ड, छुरी ज़ब्हा ना कोए कराईआ। मिलो मेल सूरे सरबग, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। घर विच्चों बैठा पए लभ्भ, महबूब नूर ख़ुदाईआ। उसदा करो सदा अदब, आदाब इक्को इक जणाईआ। जिस दा ना कोई दीन ना मज़्हब, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप जणाईआ। कलयुग वेखो सदी चौधवीं उम्मत उम्मती की होया ग़ज़ब, ग़रज़ भरी लोकाईआ। चार कुण्ट होई तुअज्जब, तोबा तोबा रही सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नूरी ख़ुदा करे अदल, अदालत इक्को घर वखाईआ। पिछली करनी देवे बदल, बदला सब दा रिहा चुकाईआ। साचे दीपक मुरीद मुर्शद दोवें जगण, जोती बाती इक डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखावे अख़ीरी मंज़ल, मंज़ल चढ़ के भगत पन्ध मुकाईआ। सोहँ ढोला सुणाए साची ग़ज़ल, नग़मा नाम इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे वखाईआ। धुर दा लेखा इक वखाउँदा ए। साचा दृश इक जणाउँदा ए। दीन मज़्हब दी मेट के हिरस, हवस अगली बन्द कराउँदा ए। भेव चुकावे अर्श फर्श, काया काअबा इक खुल्हाउँदा ए। योद्धा सूर बणके मर्द, मर्दानगी आपणे हथ्थ रखाउँदा ए। सदी चौधवीं बोले गरज, धुर दा नाअरा इक लगाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधाउँदा ए। सतिजुग साची धार बंधावांगा। चार यारी पन्ध मुकावांगा। अल्ला राणी नैण शरमावांगा। इक इकल्ला हुक्म मनावांगा। नौ खण्ड सत्त दीप, महल्ला इक्को इक बणावांगा। दूर दुराडा चल आवां नज़दीक, नेरन नेरा हो के नज़री आवांगा । खेल करां लाशरीक, कलयुग शिरक्त परे हटांवगा। कलयुग अन्धेरा मेट तारीक, नूरी चन्द इक चमकावांगा। प्रभ मिलण दी सच प्रीत, साचा मार्ग इक दरसावांगा। पीर पैगम्बर औलीए कुतब गावण इक्को गीत, ढोला इक्को राग अलावांगा। खहिड़ा छुट्ट जाए मन्दिर मसीत, शिवदुआला मठ्ठ इक्को घर जणावांगा। माण दवाके हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान इक्को रंग रंगावांगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परख के नीत, नीतीवान हो के आपणा हुक्म वरतवांगा। सदी वीहवीं रही बीत, बीती कहाणी सब दी झोली पावांगा। अग्गे चले साची रीत, साची धार आप रखावांगा। निरगुण निरवैर निरँकार नीकन नीक, नूर नुराना जोत जगावांगा। शब्द तराना गावां ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखावांगा। माया ममता करके ख़ाली ख़ीस, शाह सुल्तानां दर दर भीख मंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरा अन्तिम लैणा तेरी झोली पावांगा। कलयुग सुण के सारी बात, आपणी लए अंगड़ाईआ। दोए जोड़ के कहे प्रभू मेरे बाप, सच ख़ुदा तेरी शरनाईआ। तेरे विच्चों उपजी मेरी ज़ात, वखरा नूर नज़र ना आईआ। वस्त अमोलक आपणी दात, तूं मालक झोली दिती पाईआ। जूठ झूठ मैनूं दे सुग़ात, लोकमात सेव लगाईआ। नाल मिलाके अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा दित्ता कराईआ। मुहम्मद मिलके नाल ख़ाहिश, ख़लक तेरी विच समाईआ। साडा दोहां कर इतिफाक, फ़रत आपणा हुक्म सुणाईआ । चारों कुण्ट भज्जे असीं दिन रात, नव सत्त फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा लेखा रिहा जणाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैनूं दे शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं सति धर्म दा कीता नास, कूड़ा बूटा दित्ता लगाईआ। मन मनुआ कर बदमाश, नौ दवारे दिते फिराईआ। पिता दा पुत्त कोलों कराया घात, भैणां भाई रहे तकाईआ । कलयुग नार होई कमज़ात, हरि जू कन्त ना कोई हंढाईआ। घर घर वंडी झूठ सुग़ात, सच बोलण विच किसे ना आईआ । होवे सहाई ना कोई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। झगड़ा पा के ज़ात पात, गुर अवतार पीर पैगम्बर दिते लड़ाईआ। आपणा करके कम्म ख़ास, प्रभू तेरे अग्गे सीस निवाईआ। एहो जेहा फेर किसे नहीं करना राज, सतिजुग त्रेता द्वापर तेरे नन्न्हे पुत्त मेरे अग्गे ना अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे सिर हथ्थ रखाईआ । कलयुग सुणके बात एक, सतिजुग लए अंगड़ाईआ। प्रभ मैं नहीं वेखणा झूठ भेख, पखण्डी की की रिहा सुणाईआ।
इसने गुरुआं दे सिर विच पवाई रेत, बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। बंस सरबंस कराके भेंट, आपणी ख़ुशी रिहा वखाईआ। एहो जेहा पुत्त किसे दे घर जम्मे कोई ना नेक, जो कुलघाती नज़री आईआ। साडे नालों एहदा अन्न पाणी छेक, भाई चारा रहिण कोई ना पाईआ। इसनूं ओस थाँ भेज, जिथ्थों सिर ना सके उठाईआ। असीं नेत्र लईए वेख, एहनूं किवें मिले सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी साची आस पुजाईआ। सतिजुग सुणके गल्ल त्रेता उठे, उठ उठ लए अंगड़ाईआ । श्री भगवान कोलों अग्गे हो के पुच्छे, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। काहनूं एस नूं बणाया पुत्ते, जो प्यो पुत्त रिहा लड़ाईआ। इस ने घर घर कला जगाई सुत्ते, सुत्तयां रोदयां रिहा जणाईआ। जीव जंत साध सन्त फड़ फड़ एस ने कुठ्ठे, कूड़ा डण्डा हथ्थ उठाईआ। प्रभ वेख तेरे हुन्दे तेरे नालों रुठ्ठे, एस कीती आप जुदाईआ। अन्तिम उन्हां धर्म राए टंगे पुट्ठे, बौहड़ी दे सज़ाईआ । किसे दे काया भाण्डे एसने रहिण नहीं दिते सुच्चे, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर रिहा उपजाईआ। असीं सारे एस दे नाल होए गुस्से, एहो जेहा भाई कोल बहण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सुणके बात त्रेते द्वापर जागया, आपणी लए अंगड़ाईआ। प्रभ तैथों मंगां इक्को आज्ञा, आज्ञाकारी हो के सीस निवाईआ। एह मेरे नालों छोटा अग्गे आया भागया, लोकमात आपणा डेरा लाईआ। इस ने कूड़ कुड़यारे मारी वाजया, जूठ झूठ लया उठाईआ। लख चुरासी झोली पाए मंगता दाजया, हउमे हंगता कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। मस्तक लाए टिक्का दाग़या, दुरमति मैल सक्या ना कोई धवाईआ। सब नूं चाढ़ के आपणे जहाज़िआ, शौह दरया रिहा डुबाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। कलयुग कहे क्यों बोलो वड्डे, तुहानूं मेरी समझ कोई ना आईआ। तुहाडे कोल सच धर्म दे पट्टे, थोड़ा हुक्म सुणाईआ। मेरा वेखो हुक्म मैं घर घर पाए रट्टे, बचया कोई नज़र ना आईआ। शाह सुल्तान मिलावां विच घट्टे, ख़ाकी ख़ाक नाल रलाईआ। किसे दे मूँह विच दिते कट्टे वच्छे, किसे नूं सूरां नाल रजाईआ। सति धर्म विच रहे कोए ना बचे, बचपन सब दे दिते रुलाईआ। काया भाण्डे माटी वेख के कच्चे, ठोकर उत्ते इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दित्ता इक वर, मैं सोहणी सेव कमाईआ । सेव करन नूं सब तों चंगा, कलयुग आप जणाइंदा। नेत्र रोवण यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा । साध सन्त विच नुहाया नंगा, कलयुग कूड़ कुड़यार तारीआं लाइंदा। बन्दगी विच्चों भुलाया बन्दा, बन्धन अन्त ना कोए तुड़ाइंदा। मन हरामी करके गंदा, सच सुच्च परे हटाइंदा। किसे दे अंदर जोती चढ़न ना दित्ता चन्दा, नूरो नूर ना कोए चमकाइंदा। अनहद शब्द ना वज्जे कोई सारंगा, सुर ताल
ना कोए मिलाइंदा। साध सन्त नेत्र हीण कीता अन्धा, तीजा लोचण ना कोए खुल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी हुण करौणां दंगा, दो टांगा बचया रहिण कोए ना पाइंदा। इक्को कूड़ कुड़यार दा फड़ना खण्डा, खड़ग इक्को इक वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दित्ता मोहे वर, जो मेरी करनी वेख ख़ुशी मनाइंदा। कलयुग कहे प्रभ होवे ख़ुश, करनी मेरी वेख वखाईआ। मैं उस दा लाडला पुत्त, चौथा जुग नाउँ धराईआ। मैं सोहणी वटाई रुत्त, बसन्त विच्चों ख़िजां ख़िज़ां दिती ल्याईआ। सारे अंदरो अंदर विच्चों कराके चुप्प, रसना जिह्वा बाहर दी करां पढ़ाईआ। आपणे पिता पुरख अकाल कोलों पुच्छ, होछी मति सर्ब बणाईआ। अन्त अख़ीर ओस ने मैनूं गोदी लैणा चुक्क, वेला वक्त गया आईआ। मेरा पैंडा जाणा मुक्क, लोकमात नाता दयां तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी दए समझाईआ। साची करनी दस्स भगवान, अन्तिम अन्त मंग मंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए ब्यान, अक्खरां विच लिखाईआ। सो वक्त पहुंच्या आण, बीस इकीसा राह तकाईआ। तूं सूरबीर मर्द मर्दान, नौजवान बेअन्त बेपरवाहीआ। मैं तेरा बच्चा प्रगट होया विच्चों तेरे ख़ानदान, ख़ालस तेरा रूप नज़री आईआ। तेरा सतिजुग नंना इक नादान, जिस दी हौली हौली अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। त्रेता द्वापर मेरे नालों कोई ना होया बलवान, सारे बैठे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा अगला वर, पिछला लेखा लेखे पाईआ। श्री भगवान सुण के प्या हस्स, सचखण्ड निवासी ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे किसे दे नहीं कुछ वस, जो करनी सो कर वखाईआ। जुग जुग हुक्मे अंदर रख, हुक्मे विच फिराईआ। किसे नूं दे के धीरज जत, किसे नूं सति सन्तोख वरताईआ । किसे नूं दे के ब्रह्म मत्त, विद्या इक पढ़ाईआ। किसे दी झोली जूठ झूठ दित्ता घत्त, जीवां जंतां रिहा वरताईआ। करे खेल पुरख समरथ, चार जुग तुहाडी चले ना कोई चतुराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जोड़न हथ्थ, दर ठांडे सीस झुकाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव खोल्ह के अक्ख, साचे नेत्र दर्शन पाईआ। करोड़ तेतीसा मंगे मंग, सुरप्त इन्द झोली डाहीआ। तेरा खेल सूरे सरबंग, दो जहानां समझ किसे ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान खाणी बाणी तेरे सिफ्त दे गाउँदे छन्द, सोहले ढोले राग नादां नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह मालक, बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे बालक, बाली बुध समझ किसे ना आईआ। तूं निर्मल नूर जोत बण सालस, सच सालसी इक कमाईआ। सब दी निंद्रा लाह आलस, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जन भगतां दे धुर दी ढारस, ढट्ठयां लै उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, इक्को देणा धुर दा वर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई वड, वड्डा इक्को नज़री आइंदा। कलयुग कूड़ा मात विच्चों कढ्ढ, लोक परलोक तेरा जस गाइंदा। सतिजुग साचा धरनी सद्द, सुलखणी गोद बहि के ख़ुशी मनाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दे मति, मनमति सब तेरी झोली पाइंदा। निज नेत्र अन्तर खोल्ह अक्ख, प्रतख तू ही नज़री आइंदा। अमृत आत्म सरोवर साचे झट्ट, ताल सुहावा इक तेरा सोभा पाइंदा। भाग लगा काया मट्ट, शब्द लग्गा अनहद सट्ट, सोई सुरत आप उठाइंदा । जोती जोत कर प्रकाश, घर आ के मिल पुरख अबिनाश, आत्म सेजा बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर बातन आपणा दे साथ, ज़ाहर ज़हूर तेरा नूर नज़री आईआ। सर्ब स्वामी अन्तर जामी घट निवासी पूरी कर आस, तृष्ना तृखा दे बुझाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग मिले सच सुग़ात, जन भगतां बणे साचा साथ, सगला संग इक वखाईआ । दिवस रैण अठ्ठे पहर रहे प्रभात, शब्द अगम्मी देवीं दात, दयावान झोली पाईआ। तूं पुरख अकाल दीन दयाल मालक सब दा बाप, पूत सपूते तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त साचे सन्त श्री भगवन्त आप लँघौणे आपणे घाट, पत्तण इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सति धर्म दी बख्श सुग़ात, चार वरन अठारां बरन नज़री आए इक्को ज़ात, दूई द्वैती दूज प्रभ एकम विच समाईआ।
९ अस्सू २०२१ बिक्रमी इंद्र सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला
निहकर्मी करे आपणा कर्म, पुरख अकाल दया कमाईआ। सतिजुग साचा एको धर्म, धर्म आत्मा दए दृढ़ाईआ। दूई द्वैती मेट के भरम, भाण्डा भरम दए भनाईआ। काया माटी झगड़ा चुकाके चम, चम्म दृष्टी दए गुआईआ। लहिणा मुका के वरन बरन, सरन इक्को इक वखाईआ। मार्ग दस्से तरनी तरन, हरि चरण मिले वड्याईआ। सन्त सुहेले आवे फड़न, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। साचा ढोला दस्से पढ़न, सृष्ट सबाई इक्को ज्ञान दृढ़ाईआ। सच्चे पौड़े दस्से चढ़न, मंज़ल इक्को नज़री आईआ। सच दवारे दस्से वड़न, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लेख चुकावे मरन डरन, जन्म कर्म भउ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। निहकर्मी करे आपणा कम्म, हरि करता वड वड्याईआ। मानस जन्म वेखे भगत जन, सन्त सुहेले खोज खुजाईआ। गुरमुखां कहे धन्न धन्न, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। गुरसिखां बेड़ा देवे बन्न्ह, खेवट खेटा हो के होए सहाईआ। एका राग सुणाए कन्न, साची सिख्या
दए समझाईआ । नाम पदार्थ दे के धन, दौलत इक्को झोली पाईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका शब्द सुणाईआ। मन का मणका फेर के मन, ममता मोह मिटाईआ। कर प्रकाश काया माटी तन, तत्तव साचा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। निहकर्मी करे आपणा खेल, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सन्त सुहेले लए मेल, गुरमुख रंग रंगाईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, चेला गुर समझाईआ। दीनां दा सज्जण इक सुहेल, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। सच दवारे बैठा रहे नवेल, अलख अगोचर आपणा आसण लाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित करे खेल, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। कटणहारा राए धर्म दी जेल्ह, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। निहकर्मी करे आपणी करनी, करता वड वड्याईआ। सच दरसाए इक्को सरनी, परम पुरख चरण ध्यान जणाईआ। जोती जोत जगे घर घरनी, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। साची विद्या दस्से पढ़नी, पंडत पांधे लोड़ रहे ना राईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़नी, औखी घाटी पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। निहकर्मी खेल करे हरि सति, सति दए समझाईआ। अन्तर उपजाए ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या दए पढ़ाईआ। झोली पा के धर्म हक, हकूक देवे थाउँ थाँईंआ। दूर दुराडा आवे नठ्ठ, नेरन नेरा नज़री आईआ । धुर दा मार्ग इक्को दस्स, इक्को वार समझाईआ। गुरमुख गुर गुर कर वस, गुरसिख वेखे चाँईं चाँईंआ। सर्ब जीआं आत्म परमात्म गाउणा जस, सोहँं ढोला गए सुणाईआ। जागत सोवत खुल्हे अक्ख, इष्टी दृष्टी बेपरवाहीआ। लेखा जाणे पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। निहकर्मी जाणे मित गत, घर घर खोज खुजाइंदा । देवणहारा धीरज यत, सति सन्तोख आप दृढ़ाइंदा। रखणहारा सिर हथ्थ, मेहर नज़र उठाइंदा। वेखणहारा तत अठ्ठ, नौ दवारे खोज खुजाइंदा। वसणहारा भगतां साथ, सगला संग निभाइंदा। पढ़ावणहारा इक्को गाथ, आत्म परमात्म नाम दिड़्हाइंदा । चलावणहारा सच्चा राथ, रथवाही हो के सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाइंदा। निहकर्मी मेटे कोटन पाप, पतित पुनीत कराईआ। सर्ब जीआं दा माई बाप, पिता पुरख अख्वाईआ। नाम पदार्थ दे के दात, सृष्ट दए समझाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, रैण भिन्नड़ी सोभा पाईआ। निर्मल कर पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर धूंआँधार रहिण ना पाईआ। खेले खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले घर घर दास, गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। अन्तर आत्म पूरी करके ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। लेखे लावे पवण स्वास, साह साह देवे वड्याईआ। दाता वड गुणतास, गहर
गम्भीर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक वखाईआ। निहकर्मी सुणावे धुर दा ढोला, सच्चा राग अल्हाईआ। शब्द सरूपी होए विचोला, सोई सुरती दए उठाईआ। भेव चुकाए पड़दा ओहला, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। लाल गुलाला खेले होला, रंगण रंग इक जणाईआ। पंच विकार ना पाए रौला, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक्को इक जणाईआ। निहकर्मी कर्म कांड देवे तज, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जूठी झूठी पार करके हद्द, घर मन्दिर सोभा पाईआ। आत्म सेजा चढ़े भज्ज, गुरमुख लए जगाईआ। शब्द अनादी वजाए नद, अगम्मी राग सुणाईआ। सच सिँघासण बहे सज, सोहणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर ख़ुशी वखाईआ। निहकर्मी करे सच प्रीत, प्रीतीवान इक अखवाइंदा। सोहँ ढोला सुणावे गीत, गायत्री मंत्र लेखे पाइंदा। त्रै भवण धनी बैठ अतीत, त्रैगुण डेरा आपे ढाइंदा। लेखा जाण ऊँच नीच, हस्त कीट वेख वखाइंदा। जन भगतां अंदर लँघ दहिलीज़, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। निहकर्मी साचे मन्दिर वड़दा, निरगुण आपणा कदम उठाईआ। महल अटल अगम्मे चढ़दा, सच दवारे सोभा पाईआ। सुरती शब्दी खेल करदा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साचा राग इक्को पढ़दा, तूं ही तूं सुणाईआ। गुरमुख करके साचा बरदा, बन्दीख़ाने दए तुड़ाईआ। लेखा जाणे घर घर दा, काया मन्दिर वेखे चाँईं चाँईंआ। रूप धर नरायण नर दा, निहकर्मी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। निहकर्मी करे आपणा काज, कज्जल नैण भगतां पाईआ। दो जहानां चरणां हेठां रखे राज, लख चुरासी रईयत वेख वखाईआ। वस्त अमोलक दे के दात, शब्द भण्डारे दए भराईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, साचा नूर करे रुशनाईआ। चार वरन पढ़ाए गाथ, मंत्र इक्को इक समझाईआ । बण वणजारा खोल्हे हाट, सौदा साचा हट विकाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, धुनी राग सुणाईआ। बैठा रहे इक इकांत, घर घर सोभा पाईआ। खेले खेल बहु बिध भांत, भावी भावना आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए जगाईआ। निहकर्मी जाणे आपणा जोग, जुगती साचे घर वसाइंदा। कलयुग कट हउमे रोग, हँ ब्रह्म दृढ़ाइंदा। भेव चुकावे चौदां लोक, सच सलोक इक समझाइंदा। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के खोट, खोटे खरे आप मिलाइंदा । अन्त मिलाए आपणी जोत, हरिजन जोती जोत समाइंदा। सति वखाए किला कोट, भगत दवारा इक्को सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। निहकर्मी करे आपणा कारज, करता दए वड्याईआ। पिछला लेखा करके सब दा खारज,
अगला ख़र्चा दए बंधाईआ। दो जहानां लै के चारज, गुर अवतारां पल्लू दए छुडाईआ । सच सच दी लिख इबारत, कूड़ कूड़ गंवाईआ। हरिजनां करे आप सिफारिश, आपे लए छुडाईआ। दो जहानां सच्ची अदालत, पुरख अकाल दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। निहकर्मी भउ चुकावे दूजा, एका एकँकार नज़री आईआ। साची दस्से अगम्मी पूजा, सिल पाहन सीस ना कोए निवाईआ। भेव खुल्हावे गूझा, गुझी रमज़ लगाईआ। लेखा जाणे बुत्त रूह दा, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। निहकर्मी पूरी करे ख़ाहिश, ख़ाहिश आपणे नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दयां विछड़यां पूरी करे आस, तृष्ना जगत बुझाईआ। स्वामी हो के वसे पास, सदा सुहेला इक्को माहीआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, धरनी धरत देवे वड्याईआ। मिल सख़ियां पावे रास, गोपी काहन रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग हिस्सा हिस्सेदारां रिहा वरताईआ।
९ अस्सू २०२१ बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला
निहकर्मी प्रभ मार्ग देवे सच्चा, सच सच सर्ब जणाईआ। भाण्डा रहे कोई ना कच्चा, जिस जन जोती अग्नी दए तपाईआ । कंचन सोना बणे छोटा बच्चा, पारस आपणा नाम छुहाईआ। प्रेम प्रीती अंदर फिरे नस्सा, भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाल गावे जसा, हिरदे हरि वसाईआ। दर्शन पावे नेत्र अक्खां, पड़दा घर खुल्हाईआ। निउँ निउँ हरि जगदीश टेके मथ्था, टिक्का धूढ़ी खाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। निहकर्मी कहे सति सतिवाद, विवाद मेट मिटाईआ। काया खेड़ा कर आबाद, घर बूटा नाम सति लगाईआ। दीपक जोत जगा चिराग़, सच करे रुशनाईआ । झगड़ा चुकाए पूजा पाठ नमाज, नाम इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन उठाए इक आवाज़, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। निहकर्मी मारे इक कूक, गुरमुख गुरसिख आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया देवे फूक, फ़िकरा सच पढ़ाईआ। तृष्ना मेटे भूख, हउमे रोग चुकाईआ। घर आत्म दे सुख, दलिद्र देवे गंवाईआ। उजल करके मुख, सिफ्तां नाल सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। निहकर्मी देवे जन वड्याई, हरि करता खेल खिलाइंदा। घर विच वज्जे सद शहिनाई, सोहणा राग अल्हाइंदा। अन्तर आत्म कट जुदाई, धुर दा मेल मिलाइंदा। जलवा वखा नूर ख़ुदाई, नूरो नूर डगमगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ होवे रुशनाई, दीवा बत्ती इक्को
नज़री आइंदा । किरपा करे हरि गुसाँईं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर बहाइंदा । निहकर्मी दस्से घर अवल्ला, हरि करता वड वड्याईआ। जिथ्थे वसे आप इकल्ला, सोहणा आसण लाईआ। दीवा बत्ती इक्को बला, जोत करे रुशनाईआ । निरगुण सरगुण फड़ाए आपणा पल्ला, सुरती डोरी शब्द बंधाईआ। लख चुरासी नाल करके वल छल्ला, हरिजन साचे वेख वखाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां अंदर निरगुण जोत हो के रला, तिन्हां जगत रलयां बाहर कढाईआ।
९ अस्सू २०२१ बिक्रमी बुढ्ढा सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला
निहकर्मी बख्शे साची टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाइंदा। मन बुध करे बिबेक, बिबेकी रूप वखाइंदा। अन्तर आत्म दस्से भेत, भेव आप खुल्हाइंदा। निज नेत्र लए वेख, अक्ख प्रतख आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख बणाके नेक, निक्के वड्डे जोड़ जुड़ाइंदा। लभ्भदे फिरदे कोटन कोटि केत, जंगल जूह उजाड़ हथ्थ किसे ना आइंदा। कोटन कोटि रण भूमी सुत्ते खेत, बन्द बन्द धड़ सीस कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। निहकर्मी देवे धुर दा रंग, रंगीला इक अख्वाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सोहणी बणत बणाईआ। शब्द अनाद वजा मृदंग, धुर दा राग सुणाईआ। मेघ वसा प्रेम गंग, लहर लहर नाल टकराईआ। सच स्वामी दे के आनंद, आनंद अनन्द विच्चों जणाईआ। भरमां कूड़ी ढाहके कंध, झगड़ा दए गंवाईआ। सदा सुहेला बण के संग, धुरदा संग रखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे मंग, गुरमुख मांगत ना कोए तरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे इक शरनाईआ । निहकर्मी देवे धुर दा नाम, करे सच पढ़ाईआ। मेल मिलावे विछड़े राम, रौणक घर वखाईआ। प्रेम प्रीती प्याए जाम, नाम ख़ुमार चढ़ाईआ। भाग लगाके काया ग्राम, खेड़ा दए वसाईआ। आसण सिँघासण उत्ते गुरमुख सुआए बा-आराम, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक वेख वखाईआ। निहकर्मी चुकाए अगला पन्ध, पिच्छा रहिण कोए ना पाईआ। दीन दयाल हो बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति प्रेम दी दे सुगंध, घर ख़ुशीआं नाल बठाईआ। कूड़ी क्रिया बाहर कढाके गंद, पतित पुनीत रूप वटाईआ। अमृत धार वहाके सागर सिन्ध, शुद्ध अन्तर दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा झोली पाईआ। निहकर्मी देवे आपणी वस्त, धुर दी दात वरताईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़े मस्त, हस्ती दए बदलाईआ। निज नेत्र आत्म परमात्म दरस,
दीद ईद चन्द रुशनाईआ। कर्म कर्म दी मेट के हरस, भरम भरम दा रोग गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर्दी दर्द वंडाईआ। निहकर्मी दस्से आपणा बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। परम पुरख दा वज्जे ढोल, दो जहानां रिहा सुणाईआ। सच दवारा इक्को खोल्ह, राउ रंकां इक्को घर बहाईआ। अमृत आत्म दे के पहुल, पिछला लेखा दए चुकाईआ। सांतक सति कराए गुरमुख अडोल, काया डोली विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा रिहा मुकाईआ। निहकर्मी वेखे काया डोली, पंज तत खोज खुजाइंदा। जिन्हां सुणाए आपणी बोली, सो गुरमुख ढोला गाइंदा। मेल मिलावे हौली हौली, हलका भार सर्ब वखाइंदा। सच प्रीती जिन्हां घोल घोली, तिन्हां लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। निहकर्मी होवे मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुखां देवे धुर दा दान, वस्त आपणी झोली पाईआ। नज़री आवे बणके काहन, बंसुरी नाम सुणाईआ। एथे ओथे करे पहचान, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। राजयां घर कदे ना बणया महिमान, ग़रीबां घर जुग जुग फेरा पाईआ। एहो परम पुरख दा सच निशान, जो लोकमात रिहा झुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाए बाल अंञाण, सुघड़ स्याणे आप बणाईआ।