पुस्तकालयभाग १७

९ अस्सू २०२१ बिक्रमी सुरैण सिँघ गृह बंडाला

निहकर्मी सूरा सरबंग, सो पुरख निरँजण आप अखवाइंदा। वेखणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा । भेव चुकावणहारा जेरज अंड, एकँकार पड़दा लाहइंदा। लख चुरासी चमकावणहारा नूरी चन्द, आदि निरँजण डगमगाइंदा। दीन दयाल सर्ब बख्शंद, अबिनाशी करता इक हो जाइंदा। अन्तर आत्म देवणहारा अनन्द, श्री भगवान वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जन्म कर्म दा मेटणहारा पन्ध, पारब्रह्म सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सति सतिवादी चाढ़नहारा रंग, गुर शब्दी वेस वटाइंदा। आत्म देवणहारा साचा छन्द, धुर दा ढोला राग सुणाइंदा। सेज सुहञ्जणी बैठ पलँघ, घर ठांडे सोभा पाइंदा । नाता तोड़ के ख़ाना बन्द, बन्द ख़ुलासी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। निहकर्मी सदा सूरबीर, सुल्तान इक अख्वाईआ। दो जहानां पैंडा चीर, लोकमात सोभा पाईआ। शब्द निराला मार तीर, सुत्ते लए उठाईआ। जुग चौकड़ी पिछली मेटणहारा लकीर, आपणा मारग अग्गे दए समझाईआ। सयदे करदे गए पीर फ़कीर, पैगम्बर मंगण झोली डाहीआ। करे खेल सदा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।

सब दी आपणे हथ्थ रख तकदीर, दूजा कोई ताकत वाला सके ना मात उल्टाईआ। जन भगतां गलों शरअ शरीअत लाह के ज़ंजीर, कूड़ा बन्धन दए गंवाईआ। अमृत बख्श के ठांडा नीर, अग्नी तत बुझाईआ। दे वड्याई पंज तत शरीर, शरीर मन दए समझाईआ । मंज़ल चोटी चाढ़ अख़ीर, आख़र आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । निहकर्मी उच्च अथाह, अगम्म अगोचर इक अखवाइंदा। आदि जुगादी बणे मलाह, जुग जुग बेड़ा कंध उठाइंदा। गुर अवतारां दए सलाह, पीर पैगम्बरां आप पढ़ाइंदा। नईआ नौका नाम चला, सन्त सुहेले विच बहाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेस वटा, कलयुग आपणी कार कमाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोत कर रुशना, दीवा बाती इक्को डगमगाइंदा। घर विच घर मन्दिर दए सुहा, सोभावन्त आपणा आसण लाइंदा। पूरब जन्म दा पिछला लहिणा कर्म दा रोग दए मिटा, धुर संजोगी अगला मेल मिलाइंदा। अमृत आत्म रस अगम्मी चोग दए चुगा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ स्वामी दया कमाइंदा। निहकर्मी बोध अगाध, अकल कला वड्याईआ। जुग चौकड़ी साजण साज, नित नवित वेख वखाईआ । नव नौ चार थापण थाप, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्सणहारा जाप, गुर अवतारां करे पढ़ाईआ । एथे ओथे सदा सदा सद इक इकेला आपे पाक, दूजा पाकीज़ा रूप ना कोए वखाईआ। धर्म दवारा खोल्ह के धुर दा ताक, तख्ता दुनी दए उल्टाईआ। सब नूं अंदरों कर के चाक, चक्कर आपणा दए भवाईआ। लेखा जाणे शाह नवाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। निहकर्मी वड वड्डा बलवान, बलधारी इक अखवाइंदा। जिस दा झुलदा सचखण्ड निशान, दो जहानां वेख वखाइंदा। सो साहिब किरपा करे महान, मेहरवान आपणा फेरा पाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। नाम निधाना दे के दान, दानी दया आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच समग्री इक वरताइंदा। निहकर्मी देवे धुर दा होका, हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रभ मिलण दा मिल्या मौका, बिन दमां जोड़ जुड़ाईआ। इस तों चंगा होर नहीं कोई मार्ग सौखा, जो घर ठाकर दए मिलाईआ। अन्त मिला के आपणी जोता, जोती जोत समाईआ। गुरमुख मंगे थोड़ा, प्रभ देवणहारा बहुता, वस्त अनमुलड़ी आप वरताईआ। सुरैण सिँघ अग्गे हिकणा प्या फेर ना खोता, सचखण्ड दवारे मिली माण वड्याईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हाज़र हज़ूर सदा खलोता, आलस निंद्रा ग़फलत विच कदे ना आईआ।

९ अस्सू २०२१ बिक्रमी त्रलोक सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला

नेहकर्मी होए पुरख अकाल, अकल कल धारी दया कमाइंदा। गुरमुख वेखे आपणे लाल, गुर गुर गोद उठाइंदा। नाता तोड़ काल महाकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। त्रैगुण माया मेट जंजाल, जीवण जुगत इक समझाइंदा। सब तों श्रृेष्ट काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, जिस घर हरि स्वामी डेरा लाइंदा। जिस नूं कदे ना खाए काल, जन्म मरन विच ना फेरा पाइंदा। तिस स्वामी करो भाल, जो भुल्लयां भटकयां राहे लाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँचां नीचां गोद उठाइंदा । लख चुरासी विच्चों कर बहाल, चारे खाणी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। निहकर्मी निरगुण निरवैर निर्मल जोत, जोती जाता हरि अखवाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे कोट, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जन भगतां नित नवित दरस करन नूं आपे रिहा लोच, आसा गुरमुखां नाल रलाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर के खोज, अन्तिम आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निहकर्मी हरि पुरख बिधाता, बदला जुग जुग रिहा चुकाईआ। सर्ब जीआं बण पिता माता, गोदी गोद सुहाईआ। एथे ओथे होवे राखा, रक्षया करे थाउँ थाँईंआ। जिस दी काग़ज़ां उत्ते लिखी गाथा, निमाज़ां विच सयदे रहे झुकाईआ। सो खेले खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा फेरा पाईआ। गुरमुख विरले लोकमात जाता, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। सृष्ट वखाए सृष्ट तमाशा, सृष्टी सृष्टी विच भवाईआ। जन भगतां वक्खरा रख्या सब तों नाता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर मेला रिहा मिलाईआ। निहकर्मी हरि वड गुणवन्ता, गुण भरपूर अख्वाईआ। माण दवा के साचे सन्तां, सतिगुर लए तराईआ। सति धर्म दी बणा के बणता, घाड़त धुर दी लए घड़ाईआ। दे के ज्ञान शब्दी पंडता, बोध दए जणाईआ। मेल मिलाए साची संगता, घर साचे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे शहिनशाहीआ। निहकर्मी हरि शाह पातशाह, परवरदिगार अखवाइंदा। फड़ फड़ बाहों राहे रिहा पा, रहिबर इक हो आइंदा। ख़ुदी तकब्बर दए गंवा, ख़ुदा ख़ालस रूप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ वखाइंदा। निहकर्मी रिहा हस्स, हस्ती आपणी मात प्रगटाईआ। दो जहानां दे के वत्थ, वस्तू रिहा वरताईआ। निरगुण सरगुण मेल के झट्ट, झगड़ा रिहा चुकाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, गुरमुख वणजारे रिहा कराईआ । सति धर्म दी दे के मत्त, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। श्री भगवान दा गाउणा सच्चा जस, जिस नूं वेद पुराण सालाहीआ। उह सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जिस दा सोहँ इक्को जाप, महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, गुरसिख गुरमुख गुर सतिगुर रंग रंगाईआ।

९ अस्सू २०२१ बिक्रमी वधावा सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला

निहकर्मी हरि सच्चा सज्जण, मालक दो जहान अखवाइंदा। चरण धूढ़ कराए मजन, अन्तर आत्म मैल धुआइंदा। लेखे ला के काया माटी कंचन, करता कीमत आप चुकाइंदा। मन वासना देवे बदल, कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। निहकर्मी सतिगुर देवे मंत्र, शब्द नाम पढ़ाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, गृह गृह खोज खुजाईआ। भेव खुल्हावे ब्रह्म निरंतर, माया पर्दा दए चुकाईआ। कर प्रकाश घर गगनंतर, गगन मण्डल करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया बुझा बसन्तर, अमृत मेघ बरसाईआ। मेल मिलाके साचे सन्तन, साची सुरती दए खुल्हाईआ। जोड़ जुड़ाके धुर दे कन्तन, दुहागण लेखा दए मुकाईआ। पार करा के जगत पत्तण, कन्ढ्ढा इक्को इक समझाईआ। जिस दा मालक पुरख समरथन, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दी महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गुर अवतार पैगम्बर कथन, कथनी नाल सुणाईआ। सो सदा सहायक धुर दा नायक हरि ख़ालक मार्ग आया दस्सण, रहिबर राह जणाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ जड़्ह आया पुट्टण, सति धर्म बूटा दए लगाईआ। जन भगतां सुणाए अनोखे बचन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निहकर्मी हरि परम प्यारा, परम पुरख अखवाइंदा। लेखा जाणे सदा जुग चारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। वरन बरन तों वसे बाहरा, जोती जाता डगमगाइंदा । कागत कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद अन्त किसे ना आइंदा। खेले खेल गुप्त ज़ाहरा, नित नवित आपणा फेरा पाइंदा। जन भगतां देवे सच सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। काया मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा । दीआ बाती कर उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। अमृत बूँद स्वांती ठंडा ठारा, घर झिरना आप झिराइंदा। सति सतिवादी बोल जैकारा, धुन रागी राग अल्हाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। भगत जनां जन पाए सारा, जगत जुगीशर आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा । निहकर्मी हरि धुर दा मालक, बेपरवाह अखवाइंदा। लेखा जाणे मख़लूक ख़ालक, लोक परलोक पड़दा लाहइंदा। सच स्वामी धुर दा सालस, सति दवारे बहि बहि ख़ुशी मनाइंदा। लख चुरासी बण प्रितपालक, पालणा सब दी आप जणाइंदा।

गुरमुख वेखे बाले बालक, बचपन आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। जन्म कर्म दी मेट के आलस, निंद्रा कूड़ गवाइंदा। सन्त सुहेले विरोले ख़ालस, ख़ास आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तां विच समाइंदा। निहकर्मी हरि सन्त समाया, वज्जे सच वधाईआ। जगत नेत्र नज़र ना आया, निज अक्ख करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया डेरा ढाया, पंचम देवे नाम वड्याईआ। सच संदेसा इक सुणाया, धुर दा राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ जुड़ाया, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। सस्से उपर होड़ा लाया, हँ ब्रह्म वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर बणत रिहा बणाईआ। निहकर्मी बणत बणाए मात, धुर दा घाड़न रिहा घड़ाईआ। गुरमुख बणा के सज्जण साक, सगला संग निभाईआ। इक्को वार बेनन्ती सुण अरदास, अंदरे अंदर अदला बदली दिती कराईआ। जगत तृष्ना मिटाई खाहिस, विष्न ब्रह्मा शिव सीस ना कोए निवाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण सतिगुर पूरा सदा वसे पास, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। निहकर्मी खेल अनडिठा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। जन भगतां अमृत दे के रस मिठ्ठा, कूड़ी क्रिया परे हटाइंदा। सच दवारे सच स्वामी दिसा, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। वड्डयां नालों वड्डा निक्कयां नालों निक्का, मध आपणी धार चलाइंदा। आदि जुगादी बण के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर वेख वखाइंदा। जिन्हां नूं भुल्ल गया पिछला पिच्छा, तिन्हां नूं सुरती शब्द जणाइंदा। जिस ने मात गर्भ कीती रच्छा, सो मालक अन्तिम लेखे लाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत उसे दा सच्चा बच्चा, जो अग्गे बच्चयां वांग गोद उठाइंदा। किसे कम्म नहीं आउणा काया माटी भाण्डा कच्चा, बिन सतिगुर पूरे आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे अंग लगाइंदा। निहकर्मी लाए आपणे अंग, अंगीकार अख्वाईआ । गुरमुखां नौ दवारे वेखे पार लँघ, मंज़ल पन्ध चुकाईआ। दस्म दवारी अगम्मा अनोखा पलँघ, बिन पावे चूल टिकाईआ। दिवस रैण वज्जे मृदंग, अनरागी राग अल्हाईआ। सुरती शब्दी मिल के गावे छन्द, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। ओथे होए बेनन्ती ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोई वड्याईआ। लोड़ रहे ना सूरज चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तीर्थ जाणा पए ना गोदावरी गंग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। घर स्वामी देवे अनन्द, परमानंद दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दए बुझाईआ। निहकर्मी जन भगत करे मंज़ूर, मंज़ल सब दी वेख वखाईआ। ओहदा जलवा उत्ते कोहतूर, मूसा नैण शरमाईआ। उह चढ़दे वेखे सूली मनसूर, शमस बैठा खल्ल लुहाईआ। उसने गाउँदे वेखे ज़रूर, कबीर जुलाहे जहे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, जन भगतां होए हाज़र हज़ूर, हाज़री सब दी लेखे पाईआ। निहकर्मी कहे मेरा शब्द तुरंग, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। दो जहानां आपे जाए पार लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सचखण्ड जन भगतां पूरी करां मंग, मनसा सब दी झोली पाइंदा। जिन्हां कलयुग अन्त श्री भगवन्त ढोला गाया सोहँ छन्द, सो पुरख निरँजण निज नेत्र नैण अक्ख दरस वखाइंदा। दीन दयाल सर्ब स्वामी हो बख्शंद, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणे नाल मिलाइंदा।

९ अस्सू २०२१ बिक्रमी करम सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला

निहकर्मी कहे सुणो जन भगत, अन्तिम भावना पूर कराईआ। नाता तोड़ के कूड़े जगत, जगमग जोत करां रुशनाईआ। आपणे नाम दा दस्सके अर्थ, अर्थात सब नूं दित्ता जणाईआ। पिछला करके पूरा वाक, वक्त वेला रिहा सुहाईआ। तुहाडे नाल मिला के आपणी ज़ात, ज़ाहर करां रुशनाईआ। खेलां खेल बहु बिध भांत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होया सहाईआ। जन भगतो सुणो इक संदेस, सदा हरि जणाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर हो के पेश, पेशीनगोई रहे जणाईआ। सब तों अगला अख़ीरी साडा पूरा होया लेख, लिख्त दिती चुकाईआ। तूं साहिब करके जोती भेस, भेख पाखण्ड दे गंवाईआ। जन भगतां लए पेख, आपणे नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लए लगाईआ। निहकर्मी कहे जन भगत प्यारे, भगती इक कमाईआ। सोहँ शब्द सच जैकारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जैकार सुणाईआ। इस तों कुछ नहीं होर बाहरे, ब्रह्मण्ड खण्ड इसे विच बन्द कराईआ। खाणी बाणी एसे दे पनिहारे, जुग जुग सेव कमाईआ। गुर अवतार एसे दे वणजारे, लोकमात हट्ट चलाईआ । जिन्हां उपर आप किरपा धारे, धरनी धवल उत्ते वेख वखाईआ। तिन्हां दे माणस जन्म गए संवारे, बग बप्पड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सो गुरमुख मिले हँसां डारे, कागी काग ना कोए कुरलाईआ। सब दी मंज़ूर करे निमस्कारे, बन्दना आपणी झोली पाईआ। अन्तिम बहावे ओस मुनारे, जिस दी मंज़ल बेपरवाहीआ। अग्गे हो मिले निरँकारे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। लै के जाए सच दरबारे, दरगाह साची धाम सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बहुत्यां विचों थोड़े कीते प्यारे, थोड़या विच्चों थुड़े जोड़ जुड़ाईआ।

१२ अस्सू २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल

नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो चिरीं कूया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बोलण विच कदे ना आईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर चरणां हेठ वखावे आपणा खूहा, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पार ना कोए कराईआ। जल धार अंदर मनुष मानव मनुक्ख पाणी भिज्जा चूहा, भज्ज सके ना वाहो दाहीआ। तत बुत्त माटी ख़ाकी मेल निरगुण रूहा, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। कोटन कोटि कोट जुगां पिच्छो निक्का जेहा खोेल्लया बूहा, जिस विच्चों गुरमुख बाहर कढाईआ । कलयुग अन्तिम वेख के धार धूंआं, निरगुण निरवैर निराकार जोती जोत करी रुशनाईआ। परम पुरख परमात्म लेखा जाणे आत्म दु:ख सुख रोग भुक्ख विच कदे ना मोआ, जन्म मरन ना कोए जणाईआ। नित नवित जुगां जुगन्त उन्हां दा होआ, जो हौके सिसकीआं विच ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चिरां पिच्छो कूया करता, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जो दरवेश बणे बरदा, भिक्खक भिच्छया झोली देवे पाईआ। अज्जे सिक्खां दा मन पूरा नहीं डरदा, भय थोड़ा थोड़ा रखाईआ। एसे करके सतिगुर पूरा अंदर नहीं वड़दा, बाहरों बाहरों मेल मिलाईआ। जो भाणा पूरा मन्नदा, भावी खहिड़ा दए छुडाईआ। थोड़ा लेखा पिछले धन दा, हौली हौली वरताईआ। एह लहिणा गुजरी चन्न दा, जो चन्द दिनां विच दए खपाईआ। अग्गे इके हुक्म नाल रोग सोग चिन्ता दु:ख सर्ब बन्न्हदा, बन्धन देवे पाईआ। श्री भगवान वड मेहरवान कच्चा नहीं कन्न दा, सुणनहारा वेखे थाउँ थाँईंआ। लख चुरासी जीव जंत डंनदा, डंके डौरू नाल समझाईआ । जो घड़या सो भन्नदा, घड़न भन्न्हणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सच्चा हथ्थ रखाईआ। चिरां पिच्छो प्या बोल, बोली आपणी नाल ल्याईआ। जिस दा कोई ना तोले तोल, तराज़ू वज़न ना कोई समझाईआ। शब्द नगारा वजा के ढोल, ढोले सुणावे बेपरवाहीआ। जिन्हां दे अंदर वस्या कोल, तिस कुल मिले वड्याईआ । सतिगुर शब्द सदा अनमोल, अनमुलड़ी कीमत सके ना कोए चुकाईआ। जन भगतां देवे वड्याई उपर धौल, धरनी दु:ख गंवाईआ । गोबिन्द करके गया कौल, इकरार इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब बेपरवाहीआ। चिरां पिच्छो आया नठ्ठा, पिछला पन्ध मुकाईआ। भगत सन्त कर इक्ट्ठा, अगली करे पढ़ाईआ। किसे दा मखौल किसे दा ठठ्ठा, ठोकर नाल उठाईआ। पंज तत काया बध्धा गठ्ठा, गठ्ठड़ी सीस टिकाईआ। नाता जुड़या तत्तां अठ्ठां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, सच सच दए दृड़ाईआ। सच दवारे दृढ़ विश्वास, दृढ़ता इक वखाईआ। जिस दे विच ना होवे घात, घाउ सके ना कोए लगाईआ। अन्तर आत्म बज्झे नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। हुक्म मन्नण दी धुर दी जाच, जाचकां दए जणाईआ। काया माटी काच, अन्तिम कीमत रहे ना राईआ। तन खाकी होवे नास, नेस्तोनाबूद दिसे लोकाईआ। जन भगतां मेहर करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी होए सहाईआ। बीस इकीस तों बाद गुरमुखां दा दुखड़ा जाए नास, आपणा मुख छुपाईआ। तिस समें अन्तर शब्द चले स्वास स्वास, साह साह सदा सदा गुण गाईआ। बिन मंत्रां दस्स अभ्यास, आबी नाभी महराबी महिताबी नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दे के पूंजी रास, रसद दस्त बदस्त झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे सुखाले करे स्वास, शब्द सुरत नाल मिलाईआ। दु:ख कहिण साडे गाओ गीत, सभनां रहे जणाईआ। किसे नूं मन्दिर किसे नूं भजाया मसीत, किसे नूं मन्दिरां विच भुआईआ। किसे नूं पाणीआं अंदर नहावण दी दस्सी रीत, किसे नूं मढ़ी मठ्ठां सीस झुकाईआ। बिन भगतां परम पुरख नूं मिलण दी किसे ना दस्सी रीत, साची सिख्या ना कोए दृढ़ाईआ। जिहड़े समझ नहीं सके ठीक, उन्हां नूं दु:ख दलिद्र लै के भज्जण वाहो दाहीआ। चलो चल के वेखीए लाशरीक जो दुखड़े रिहा मिटाईआ। इन्हां दुक्खां दी दुक्खां विच्चों निकलण वास्ते प्रभ दे नाल प्रीत, एह वी जन्म अजन्मां विच्चों प्रगटाईआ । अठासी हज़ार रिषीआं विच्चों प्रगट कीता दु:ख इक इक्क नीच, नीच नीचां विच्चों जणाईआ। जिन्ना चिर सतिगुर दा दवारा ना वेखण दलीज़, पार ना कोए लँघाईआ। जो करया सो भगवन ठीक, ठाकर आपणी खेल बणाईआ। तत्तां शरीरक अंदर रख के भीत, भीतर दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लेखे रिहा लगाईआ।

१३ अस्सू २०२१ बिक्रमी मान सिँघ दे गृह अमृतसर

बनारस खेटा मार्ग खास, अधवाटी नज़री आईआ। जिथ्थे बैठा चम्यार रविदास, पाणा गंढ्ढ ख़ुशी मनाईआ। ओथे राही पाँधी चलदा आया आपणे घाट, मान सिँघ पूरब जन्म मलूका दित्ता समझाईआ। कंडा वजया अंगुशत साच, सज्जा चरण होया दुखदाईआ। नेरन नेर आ के कीती अरदास, प्रेम प्यार नाल बेनन्ती दिती सुणाईआ। मैनूं कंडा घाउ लगा घात, दु:ख दर्द रिहा सताईआ। चमरेटे तैनूं सोहणी जाच, आर रम्बी नाल बाहर कढाईआ। रविदास ख़ुशीआं नाल प्या हास, हस्त कँवलां सेव कमाईआ। ओस वेले आप किहा शाबाश, जिस मेरी दर्द वंडाईआ। रविदास किहा मेरे नालों चंगा मेरा

बाप, पुरख अकाल जो सब दा पिता माईआ। नित नवित सदा सुहेला रहवे साथ, सगला संग निभाईआ। ओस कोलों मंग दात, जो दुक्खां रोगां रिहा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लेखे विच्चों समझाईआ। पूरब जन्म विच किहा उह कवण बाप, कवण धाम डेरा लाईआ। रविदास किहा जन भगतां साख्यात, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करदे जाप, साध सन्त नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गा गा विष्न ब्रह्मा शिव गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। सो स्वामी सच हामी निहकर्मी अन्तरजामी सर्ब कला समराथ, महिमा अकथ कथनी कथ ना सके राईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख करनहार विनाश, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। लख चुरासी सीस जगदीस रखणहारा हाथ, मेहर नज़र इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि देवणहारा सच्चा वर, साहिब सर्ब दा इक गुसाईंआ। मलूके किहा उह केहड़ा मुल्क, मालक बैठा बेपरवाहीआ। सच दस्स ओस ज़बान दरुस्त, जिस विच दरुस्ती फेर कदे ना आईआ। कवण महल्ला अर्श कुर्श, कवण सिँघासण बैठा डेरा लाईआ। रवी किहा मनुषां विच मनुषां वरगां पुरुष, परम पुरख परमेश्वर परशोतम पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अगम्म अथाह ऊँच ओस दा उरस, बेनज़ीर सच्ची शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। रविदास किहा मेरा साहिब सुल्तान, परवरदिगार इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी नित नवित देवणहारा धुर दा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तेरा लेखा चुकाए विच जहान, जागरत जोत इक रुशनाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मकान, महराब हुजरा इक्को इक सुहाईआ। मेहर नज़र कर होवे आप मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच जणाईआ। जिस दा वास उपर ज़िमी आसमान, आदि अन्त इक अख्वाईआ। ओसदी दाम्तान की करे ब्यान, नज़म नग़मा तहिरीर तकरीर सिफ्त ना कोए सालाहीआ। उह बेपरवाह खेले खेल दो जहान, मालक ख़ालक प्रितपालक इक अख्वाईआ। इक एक रखो चरण ध्यान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, विद्या सति सति समझाईआ। दु:ख दर्द रोग सोग चिन्त सब मिट जाण, हउमे हरस रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक घलाईआ। मलूक किहा मैनूं मेल मलूक, लायक बेपरवाहीआ। मेरा रविदास दे नाल होवे सलूक, सुलाहकुल इक्को नज़री आईआ। लेखा चुक्के दूर नज़दीक, नेरन नेरा घर घर बैठा सोभा पाईआ। झगड़ा रहे ना कोई शरीक, शरक्त दए मिटाईआ। प्रेम प्रीती बख्श सच प्रीत, प्रीतम आपणी गोद बहाईआ। रविदास किहा सदी वीहवीं रख उडीक, इक इकीसा होए सहाईआ। जिस दा

नाम कलमा इक हदीस, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। नानक निरगुण कहे ओसदी सच तौफीक, अमरदास निउँ निउँ लागे पाईआ। सतिगुर सावण करे तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। बिन पुरख अकाल सच दवारा ना कोई ठीक, काया ठीकर सब दे भन्न वखाईआ। सोचदयां सोचदयां वक्त आया ओस तारीख, जिस दा तरीका समझ कोए ना पाईआ। अंदर वड़के वेखे धार बारीक, डूँग्घी भँवरी कवरी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देवणहार रविदास चमारे आपणा संग बणाईआ। मान सिँघ मन जाए मन्न, मनसा कोए रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा लेखा जाणे पंज तत तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेखणहार चाँईं चाँईंआ। जगत विकार मन हँकार देवे डंन, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। शब्द अमोलक वस्त घर विच घर टिकाए धन, दौलत इक्को वार वरताईआ। साचा राग सुणाए बिन कन्न, अगम्मी नाद वजाईआ । करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत डगमगाईआ। एथे ओथे दो जहान बेड़ा देवे बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। साहिब सतिगुरू करे मेहर, मेहर नज़र उठाइंदा। मन का मणका देवे फेर, सुरत निरत खोज खुजाइंदा। लेखा जाणा गुरू गुर चेल, चेला गुर इक्को रंग वखाइंदा। एथे ओथे सज्जण सुहेल, धुर दा संग निभाइंदा। जन्म कर्म दयां विछड़यां लए मेल, धुर संजोगी आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ नहीं एह सिरोपा, वस्त आपणी झोली पाईआ। अग्गे मिलण दा सच्चा राह, मरन तों पहलों दे वखाईआ। राए धर्म अद्ध विचकार ना सके कोए अटका, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस बैठण सीस झुका, निउँ निउँ लागण पाईंआ। सुरती शब्दी मेला सहज सुभा, जोड़ी इक्को घर वखाईआ। भज्जे जाण वाहो दाह, मार्ग आपणा आपे नज़री आईआ। सुन्न अगम्मी पार करा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतारां दिती शहादत, शहिनशाह वेख वखाईआ। हुण लोड़ ना रहे करन दी बन्दगी अबादत, इबारत पढ़नी पिछले ख़ाने विच रखाईआ। इक्को वार प्रेम प्यार अंदर करके शफ़ारश, साबत सूरत नाल दए मिलाईआ। अंदर बाहर दे के ढारस, धीरज धीर इक वखाईआ। उह सतिगुर नहीं जो नाम भजन बन्दगी दी लए आड़्हत, सतिगुर सो जो मेहर नज़र नाल पार कराईआ। गुरमुख नाल क्या कोई विकार करे शरारत, शर्हअ मज़्हब दीन बन्धन कोई ना पाईआ। सच दवारे सचखण्ड परम पुरख दी इक वज़ारत, जिस नूं ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची आसा आशा विच बदलाईआ। सतिगुर पूरा शब्द समरथ, आदि जुगादि अखवाइंदा।

जन भगतां खोल्ह के अंदरों अक्ख, निज नेत्र नूर चमकाइंदा। प्रेम प्यार दी मार के सट्ट, सोई सुरती आप उठाइंदा। घर विच घर खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड चौदां लोक चौदां तबक गुरमुख दयां चरणां हेठ जाण ढठ्ठ, जिन्हां दा मेल परम पुरख आप कराइंदा। ओथे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्ज़ील कुरान सारे आपणा मूँह लैण ढक, नेत्र नैणा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को एक भगत भगवान इक दूजे दा करन जस, वेद पुराण सिफ्त ना कोए सालाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर रखे आपणा हथ्थ, तिस हटो हट ना कोए विकाइंदा। मान सिँघ तन माटी ख़ाकी, पंज तत मिली वड्याईआ। इस दे अंदर वस्त उह ख़ालस, जिस दी ख़सूसीअत समझ कोए ना पाईआ। एसे करके गुर अवतार पीर पैगम्बर बणके गए सालस, जगत समस्या सच समझाईआ । कलयुग अन्तिम लख चुरासी गूढ़्ही नींद पाया आलस, अन्तर अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पिता पुरख अकाल घर जम्मे ना कोए बालक, गुरमुख रूप ना कोए वटाईआ। उह वेखणहारा लख चुरासी साध सन्त जीव जंत ख़लक ख़ालक, मख़लूक खोजे थाउँ थाँईंआ । चार वरन अठारां बरन, दर दर घर घर दिसे जहालत, मन ज़ाबर ज़बरदस्ती आपणा हुक्म मनाईआ। जिन्हां नूं परम पुरख परमात्म मिलण दी पई आदत, सो अदने आहला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लेखे विच लगाईआ। स्वास कहिण सुण स्वामी स्वासा, साह साह तेरा ध्यान लगाईआ। जगत जहान दिस्या कूड़ा कासा, साचा संग ना कोए निभाईआ। बाल जवानी बृद्ध वेख्या तमाशा, अवस्था जगत वस्तू विच लँघाईआ । अन्तिम चरण कमल प्रभू भरवासा, धुर दी ओट रखाईआ। जन्म कर्म दु:ख होए विनासा, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम अन्त श्री भगवन्त लै के जाए साथा, धुर दा संग बणाईआ ।

३० अस्सू २०२१ बिक्रमी राज नरायण दे नवित हरि भगत दुआर जेठूवाल

किरपा करे नर हरा, हरि नरायण वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहां, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी वेखे थाउँ थाँ, थनंतर अन्तर खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले पकड़े बांह, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। सतिजुग सति सतिवादी लया हंडा, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। त्रेते राम रामा रूप वटा, रहिबर बेपरवाहीआ। रावण दुष्ट दर हरा, वज्जी सच वधाईआ। कान्हा कृष्ना सच घरा, बंसुरी नाम सुणाईआ। गोबिन्द दर इक मिला, मिलणी जगदीस जणाईआ।

पटना शहर चन्द चढ़ा, जोत नूर रुशनाईआ। बाली बाला खेल करा, बालक नूर इलाहीआ। सच दवारे जा वड़ा, चरण कँवल इक टिकाईआ। राज राजान माण बड़ा, शाह सुल्तान सोभा पाईआ। मात पित हेत करा, पिता पूत सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। देवे वड्याई सति सतिवाद, साची दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी खेल तमाश, नित नवित वेख वखाइंदा। सच सति कर पूरी आस, तृष्ना मोह मिटाइंदा। पूरब लेखा रखे याद, अभुल्ल भुल्ल विच ना आइंदा। देवणहारा साची दाद, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करनेहार, करता वड वड्याईआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, कोटन कोटि काल चरणां हेठ दबाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या विच संसार, सदी सदीवी खोज खुजाईआ। २०१७ बिक्रमी कर प्यार, बीस अठ्ठ जोड़ जुड़ाईआ। अन्तर अन्तर कर प्यार, प्रीतम इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सच वड्याई देवे एक, साहिब सतिगुर दया कमाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर लए वेख, पड़दा ओहला ना कोए जणाइंदा। सच स्वामी खोल्हे भेत, भेव आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, करते हथ्थ वड्याईआ। राज राजानां दए अधार, मेहर नज़र टिकाईआ। राजा मैहणी मोह प्यार, मुहब्बत इक समझाईआ। १७१८ बिक्रमी दुष्टहार, दुसहिरा ख़ुशी वखाईआ। मालण आई इक दवार, फूलण हार इक गुंदाईआ। कली कली करे पुकार, पंखड़ीआं नैणां नीर वहाईआ। दोए जोड़ जोड़ निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। साचे वस्त्र तन शृंगार, शहिनशाह सोभा पाईआ। तेड़ धोती ना सलवार, साचा भूष्ण इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाही खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। राजा राणा रंग रंगाया, रंकां सोभा पाईआ। सच तिवहार दया कमाया, विवहार इक समझाईआ। मालण बणके मालक आया, कली फूल महकाईआ। सच संदेसा गया जणाया, भेव अभेव खुल्हाईआ । साढे तिन्न वक्त सुहाया, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। महल अटल होए रुशनाया, उजल नूर जोत रुशनाईआ। गोबिन्द छोहरा बांका खेल रचाया, रचना पिछली वेख वखाईआ। कंचन गढ़्ह इक सुहाया, बंक वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। राणी सुणी बात अगम्म, अगम्मड़ा ध्यान लगाईआ। जगत सुआणी मालण दस्स कम्म, भेव अभेद खुल्हाईआ। कवण नूर ज़हूर चढ़े चन्न, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। जिस नूं वेख कहीए धन्न धन्न, रसना ढोला गाईआ। मन आत्मा जाए मन्न, मनसा मोह मिटाईआ। हौली जेही आख सुणाया

बिन कन्न, गोबिन्द रंग रंगाईआ। जिस दा पिता पुरख अकाल श्री भगवन, भागां भरया इक अख्वाईआ। सो खेल करे काया पंज तत माटी तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। राणी कहे की वक्त साढे तिन्न, समझ कोए ना आईआ। मालण कहे जिसदा खेल भिन्न भिन्न, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी लँघाए गिन गिन, अगणत वड्डी वड्याईआ। जिस दा खेल छिन छिन, कोटन कोटि रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। दस्स मालण कवण मेहरवान, महबूब कवण अखवाइंदा। किस दवारे करां पहचान, कवण नेत्र नज़री आइंदा। कवण ज़बान गावां गान, सिफ्ती कवण सालाहइंदा। कवण वस्त देवे दान, अमोलक झोली पाइंदा। मैं वेखां उह काहन, जो घर घर बंसुरी आप वजाइंदा। जिस दा महल अटल मकान, बेमुकाम सोभा पाइंदा। जलवा नूर दो जहान, जहालत सब दी वेख वखाइंदा। सच संदेसा दए पैग़ाम, धुर दा रागी राग अल्हाइंदा। शानां उत्तों वक्खरी उसदी शान, शाहां नालों शहिनशाह नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। मालण कहे मैं कोझी कमली, समझ कोए ना आईआ। दर दर फिरां हो के यमली, ज़ाहर करां ना कोए रुशनाईआ। पल्ले पैसा ना कोए दमड़ी, ज़ेवर ज़र ना कोए रखाईआ। मात पित ना अम्मड़ी, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। बिन सुध बुध होई कमली, कँवल नैन वेखां चाँईं चाँईंआ। जगत जहान दिसां पगली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। राणी कहे सुण मालण इक, इक दयां दृढ़ाईआ। किसे कोलों तूं आई सिख, पट्टी किस पढ़ाईआ। मैनूं लेखा दे लिख, लेखणी नाल रलाईआ। किस बिध गोबिन्द करे हित, प्रीतम गोद सुहाईआ। मैं वेखां सदा नित, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। मेरे अंदर ओहो सिक, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। मालण कहे सुण राणी भोली, भोले भाओ दयां दृढ़ाईआ। थिर रहे ना किसे काया पंज तत चोली, शाह सुल्तान कोटन गए हंढाईआ। मेरी समझ लई जिस धुर दी बोली, अनबोलत राग विच समाईआ। मैं तेरे कोल अगली घुंडी खोल्ही, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। तेरे गृह मन्दिर गोबिन्द आउणा हौली हौली, हौसला तेरा दयां वधाईआ। तेरे नाल जाए करके इकरार कौली, कौल इक्को इक समझाईआ। कलयुग अन्त परम पुरख खेल करे उपर धौली, धरनी धरत सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच दए वड्याईआ। सति सच दए वड्याई एक, एकँकार दया कमाइंदा। निरगुण हो के धारे भेख, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। बीस इकीसा

खेले खेड, खिड़की कुण्डा आप खुल्हाइंदा। जोती जलवा दे के तेज, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। शब्द अगम्मी संदेसा भेज, चतुर्भुज रंग रंगाइंदा। प्रेम प्यार दा पहला हेत, हितकारी आप कराइंदा। दर्शन दे के नेतन नेत, निज आत्म मेल मिलाइंदा। दूर दुराडा शब्द लए वेख, बाहरों आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सच करनी कार कमावेगा। तेरा लहिणा लेखे पावेगा। साचे देस नर नरेश, आप वसावेगा। कर अवल्लड़ा भेस, भेखा धारी फेरा पावेगा। शाह सुल्तानां राजा राजानां वाली साची खेड, हरि करता आप दृढ़ावेगा। धुर संदेसा इक्को भेज, सृष्टी सवाधान करावेगा। पूरब लहिणा चुकाए लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावेगा। साची करनी कार कमावेगा। अबिनाशी करता खेल खिलावेगा। राज राजानां बणा के आपणा बरदा, बन्दगी इक्को इक दृढ़ावेगा। लेखा जाणे साचे घर दा, गृह मन्दिर फोल फुलावेगा। लहिणा देणा दूर नेड़ दा, नेरन नेर हो चुकावेगा। सच दवारे हक नबेड़दा, हकीकत इक्को इक समझावेगा। साढे तिन्न हथ्थ वक्त सुहञ्जणी सेज दा, आत्म परमात्म मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया माटी रंग रंगावेगा। राणी कहे दस्स उह मालण, मालक बेपरवाहीआ। उह लेखा जाणे जुग जुग जिउँ द्वापर कृष्न गवालन, गोपी रास रचाईआ। मैं दर तेरे सवालन, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। मैं किथ्थों जावां भालण, कुण्टी कुण्ट वेखां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कवण देवणहार वड्याईआ। मालण कहे प्रभ छैल छबीला, शहिनशाह इक्को इक अखवाइंदा। जुगा जुगन्तर नित नवित आपणे मिलण दा आपे बणे वसीला, वसल आपणा सच कराइंदा। उस दा रूप अनूप कोई ना जाणे सुंदर साँवल काला पीला, मोहणी रूप आप वखाइंदा। हथ्थ ना आए कदे नाल दलीलां, सोचां विच ना कोए समझाइंदा। मेहरवान हो के वसदा रहे अंदर दहिलीज़ां, दहि दिशा पन्ध मुकाइंदा। जन भगतां जुग जुग पूरीआं करे रीझां, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्त राजा राणी दोहां धोती अंगी बदल लैणीआं कमीज़ां, तन काया चोला आप बदलाइंदा। एथे ओथे जिस दीआं उडीकां, सो आर पार पन्ध मुकाइंदा। प्रभू मिलण दीआं दस्सां सच तरीकां, भेव अभेव विच ना कोए दसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों जणाइंदा। राणी कहे उह केहड़ी तारीख़, सच दे दृढ़ाईआ। मालण किहा वीह सौ इक्की बिक्रमी ठीक, दशरथ बेटा दहि सिर देवे घाईआ । साढे तिन्न वक्त अन्तर आत्म मिले प्रीत, प्रीतम प्रेम जणाईआ। दूर दुराडा वेखे आ नज़दीक, आपणा पन्ध चुकाईआ। नवें वस्त्र नवां जन्म नवें कर्म दी अग्गे उडीक, अग्गे नालों अग्गा आप होर दवाईआ। जिहड़ा थोड़ा अन्धेरा विच रिहा तारीक, धुंदलापन गंवाईआ। सच

दुआर दी बख्शिश कर बख्शीश, बख्शिंद ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।