पहली कत्तक २०२१ बिक्रमी हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख मेरा इष्ट, इष्ट आपणा गए भुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख के आपणी फ़रिश्त, फ़ैसला तेरे हथ्थ रखाईआ। नाता छोड़ के दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्ग जन्नत पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी वेख के जीव जंत सृष्ट, साहिब सच सच दृढ़ाईआ। खुल्ही किसे ना वेखी दृष्ट, पर्दा सक्या ना कोए उठाईआ। मन वासना मति मतिवाली भोगे गृसत, कन्त सुहागी नार ना कोए हंढाईआ। नित नवित जो तेरे हुक्मे अंदर कर के आए बख्श, बख्शिश रहमत तेरी नज़री आईआ। सदी बीसवीं सब दा चुक्कया वक्त, वेला दए गवाहीआ। धुर दा लेखा कदे ना होवे विच फ़र्क, फ़ैसला सब दा दे जणाईआ। श्री भगवान तेरे उपर किसे ना कोई हरख़, चिन्ता सोग ना कोए जणाईआ। जुग जुग तेरा संदेसा दे के आए निधड़क, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। सरगुण सरगुण नाल ला के आए शर्त, सोहणा रंग वखाईआ । निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आवे परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जिस दी चाल निराली अनोखी वक्खरी मटक, छैल छबीला नूर ख़ुदाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दो जहान ना जाए अटक, ज़िमीं आसमान चरणां हेठ दबाईआ। धुर फ़रमान नौजवान राज राजान जणाए सख्त, सख्ती बेज़बान आप अल्हाईआ। भगतां मेटे कर्म जन्म दी हरस, हवस दए गंवाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया बन्द करे धड़त, हरि का नाम हट्ट ना कोए विकाईआ । शब्द खण्डा उठाए इक्को खड़ग, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। लेखा चुकावे राम भरत, भरम भउ आप चुकाईआ। अद्ध विचकार जो मानस मनुक्ख रहे लटक, जीव जंत खोज खुजाईआ। वेख वखाए धरनी धवल धरत, धर्म धार बेपरवाहीआ। पड़दा लाह के अर्श फर्श, दो जहानां होए सहाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्द, मर्दाना इक अख्वाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंडे दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। शरअ कसाई चलाए ना कोई करद, कत्लगाह ना कोए वखाईआ। राग नाद ढोला सुणाए अगम्मी तरज़, छत्ती राग समझ ना पाईआ। सचखण्ड निवासी कढ्ढ आपणी उह फ़रद, जिस दा लेखा निरअक्खर विच लिखाईआ। तेरे दर ते सारे देण आए तेरा कर्ज़, हिसाब तेरे हथ्थ फड़ाईआ। सदी वीहवीं वेख खेल असचरज, अचरज तेरी बणत नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट गुबार गर्द, गर्दिश विच सर्ब लोकाईआ। साचे मन्दिर साढे तिन्न
हथ्थ चढ़े कोई ना चढ़त, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ फोल पोथी, पुस्तक तेरे अग्गे रखाईआ। सृष्ट सबाई तेरी खोटी, कलयुग कूड़ वड्याईआ । मन्दिर चढ़या साध कोई ना चोटी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भज्जे फिरदे खातर रोटी, अमृत जाम रस ना कोए चखाईआ । सुरत सवाणी सब दी हो गई कमली कोझी, मिले मेल ना बेपरवाहीआ। किसे कम्म नहीं आउणा जञ्ञू बोदी, केस सीस जगदीस ना कोए वड्याईआ। बिन तेरे भगतां बणया कोई ना सच्चा खोजी, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। तूं परम पुरख अकाल धुर दा चोजी, चोला आपणा लया बदलाईआ। गुरमुखां दा बण के आयो धोबी, दुरमति मैल धवाईआ। अंदर वड़के दिती आपणी सोझी, सोई सुरत उठाईआ। बेशक ताअने देवण लोकीं, चौदां लोक पन्ध दित्ता मुकाईआ। अग्गे घाटी रहिण ना दिती औखी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। तेरी वेख के जगदी जोती, गुर अवतार पीर पैगम्बर सर्ब बिगसाईआ। तेरी ख़ुमारी सदा मदहोशी, मिसल जगत ना कोए जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तूं रखी आप ख़ामोशी, सुखन सति ना कोए दृढ़ाईआ। धन्न वड्याई ओस रविदास चमारे मोची, जिस ने सब दे मचलके दिते लिखाईआ। तूं वेखणहारा दोषी निर्दोशी, निरगुण सरगुण फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ आह लै आपणे ग्रन्थ, हरफ़ हरूफ़ तेरी झोली पाईआ। चक्कर गदा लै धुर दा शंख, सुदर्शन तेरी सरनाईआ। तेरे रूप वेख अनन्त, बेअन्त तेरा जस गाईआ। तूं बोध अगाधा धुर दा पंडत, आदि जुगादि करें पढ़ाईआ। दर सवाली तेरे मंगत, दरवेश सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं सारे होए नंगत, ईसा मूसा मुहम्मद रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा ईमान, अमलां विच ना कोए जणाईआ। आह लै अक्खरां वाली लिखी कुरान, अल्फ़ ये तेरी झोली पाईआ। असीं तक्कीए तेरा उह निशान, बेनिशान देणा समझाईआ। जिथ्थे ना कोई शरअ ना ईमान, ना कोई सजदा सीस झुकाईआ। ना संदेसा ना पैग़ाम, ना पैगम्बर करे पढ़ाईआ। ना नाता ना महमान, मेहरवान इक्को नज़री आईआ। जिथ्थे वसे ना कदे शैतान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण तेरा पढ़ीए सबक, संथा इक्को सच्ची भाईआ। तूं निगाहबान हो के मिहबान बीदो आया परत, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। निज नेत्र लोचण कर के तेरा दरस, बण दासी दास सीस झुकाईआ। तेरा जलवा तक्क के उत्ते अर्श, आरज़ू इक जणाईआ। तेरी रहमत विच ना आवे फ़र्क, फ़ैसला दे सुणाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खोल्हो बस्ते, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग जीव जंत वेखो मस्ते, कूड़ी क्रिया नाल रलाईआ। हरि के नाम सब ने कीते सस्ते, गुर गुर शब्द कौडी हट्ट विकाईआ। साध सन्त धुर दा मार्ग मूल ना दस्सदे, आपणा आप रहे वड्याईआ। नौ दवारे सारे वसदे, साचे घर बहि ख़ुशी ना कोए मनाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल हस्सदे, सतिगुर शब्द ना कोए शनवाईआ। परम पुरख परमात्म कोलों दूर दूर नस्सदे, नेड़े हो ना दर्शन पाईआ। मालक बण के तत अठ्ठ दे, नौ दवारे बैठे खुल्हाईआ। कोई भेव ना जाणे आपणे घट दे, घटीआ हो के आपणा आप रहे गंवाईआ। मणकयां नाल माला झूठी रटदे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिन तेरयां भगतां सच्चा लाहा कोई ना खटदे, खटके विच सर्ब लोकाईआ । रसना जिह्वा जगत हलाली खांदे झटके, झटका मन ना कोए कराईआ। कोई रंग ना जाणे साचे पित दे, पतिपरमेश्वर तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। जगत नाते कूड़ी अक्ख दे, गुरमुख अन्तर अक्ख इक्को नज़री आईआ। सो सज्जण सुहेले जो तेरे अंदर वसदे, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। पीर पैगम्बर गुर अवतार ओन्हां दे लेखे दस्सदे, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। उह चेले गुरू मालक ओस समरथ दे, जिस दी समस्या समझ किसे ना आईआ। सच दवारे ओथे वसदे, जिथ्थे वसल बेपरवाहीआ। उह मालक हकीकत हक दे, जिन्हां हाकम मिल्या नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तेरे दर ते लेखे नहीं शक दे, शिकवे सारे दिते गंवाईआ। धन्न वड्याई जो तेरे तैनूं वेख कदे ना थक्कदे, नित नवित तेरी ओट रखाईआ। उह भुक्खे तेरे जस दे, वेद पुराणां गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणी दस्सण सलाह, साहिब सच जणाईआ। जुग चौकड़ी फेरा आए पा, होका दे के जगत लोकाईआ । तेरा प्रभू दृढ़ा के आए नाँ, नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर पड़दा आए खुल्हा, ख़ालस तेरा भेव जणाईआ। रब्बी नूर रहिबर इक ख़ुदा, ख़ुद मालक हर घट थाँईंआ। जिस नालों होए जुदा, सो अन्तिम आपणे विच मिलाईआ । जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दस्सदी बिधा, बन्दना सारे रहे कराईआ। बिन तेरी किरपा श्री भगवान तैनूं कोई ना मिले सिध्धा, अगला पिछला पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आ वेख प्रभू उह लिख्त, जिसदा अक्खर समझ कोए ना पाईआ। गोबिन्द अरबां खरबां विच्चों थोड़ा दस्सया भविख्त, ज़रबां नाल ना कोए समझाईआ। तेरा हुक्म वेख असीं सारे आपणीआं गद्दीआं तों आए ख़िसक, सदीआं बैठे तेरा राह तकाईआ।
दर आया मूल ना देवीं झिड़क, झगड़ा होर रखाईआ । असां विरोल वेख्या समुंद सागर रिड़क, मिन्दिरा सेव कमाईआ। बिन तेरी किरपा कोए ना करे तरस, रहम ना कोए कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दे इक वर, दर बैठे सीस निवाईआ। श्री भगवान कहे सुणो पैगम्बर पीर गुरू अवतार, गहर गम्भीर जणाईआ। चार जुग दा जो पिच्छे दित्ता इखत्यार, इशतयारां विच समझाईआ। सदी वीहवीं सब दा चुक्कया गया एतबार, आयत शरायत ना कोए रखाईआ। दो जहानां मद्दद ना कोई मद्ददगार, मुद्दत सब दी गई विहाईआ। आपणा आपणा लेखा सारे लवो निकाल, निक्कयां वड्डयां नाल रलाईआ। बचया रहे ना कोई दशरथ बेटा राम, काहन कृष्न ना भेव छुपाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद देणा ना कोई अलज़ाम, आज़म आपणा हुक्म मनाईआ। नानक गोबिन्द वेखे खेल महान, मेहरवान वेस वटाईआ। भेव चुका के शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरानां पड़दा लाहीआ। लख चुरासी अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के वेखे सच ईमाम, कामल आमल अमलां विच नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी कलमा पढ़े ना कोए कलाम, कुतबखाने देण गवाहीआ। चौदां लोक चौदां तबक सदी चौधवीं चौदां विद्या संभाल ना सके कोई निज़ाम, नौबत सच ना कोए वजाईआ। कलयुग साध सन्त होए बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ । साचा नज़र ना आए किसे नाम, संदेसा हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर फोलण वरके, पत्रा पत्रा रहे उल्टाईआ। श्री भगवान आए तेरे दर ते, दर्द दु:ख भंजन हो सहाईआ। असीं लेखे दस्सीए घर घर दे, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कोटन कोटि जीव नित नित मरदे, मर मर जम्मण चाँईं चाँईंआ। कोटन कोटि तेरा अक्खरां वाला नाम पढ़दे, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सालाहीआ। कोटन कोटि पर्बत चोटी चढ़दे, समुंंद सागर डूँग्घी खाई आसण लाईआ। कोटन कोटि पाणी ठरदे, कोटन कोटि अग्नी तन जलाईआ। कोटन कोटि मन्दिर मस्जिद शिवदुआले वड़दे, गुरुदुआर भज्जण वाहो दाहीआ। कोटन कोटि सयदे निउँ निउँ करदे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कोटन कोटि गुरू चेले बणदे, साध सन्त भेख वटाईआ। कोटन कोटि दीन मज़्हब विच बैठे लड़दे, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड वंडाईआ । कोटन कोटि तैनूं फिरन लभ्भदे, थल सागर वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण बिना भगतां प्रभू तेरे दर कोई ना फबदे, सनमुख हो ना दर्शन पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो पतिपरमेश्वर तेरे मेले लभ्भदे, लोकमात वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कोटन कोटि तेरे दर ते करदे सयदे, साह साह ध्याईआ। तेरे भगत तेरा नाम लै के गज्जदे, ग़ज़ल ढोला नग़मा नाम इक सुणाईआ। बिन डण्डे पौड़ीउँ मंज़ल ओस चढ़दे, जिहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ।
जे ना मन्नें उह तेरे नाल लड़दे, दाअवे बच्चयां वांग रखाईआ। जिन्ना चिर भेव ना दस्सें आपणे घर दे, पड़दा सच उठाईआ। तेरा विछोड़ा मूल ना जरदे, झल्ली ना जाए जुदाईआ। तेरे दर दे हो के बरदे, बन्दीख़ाने गए तुड़ाईआ। उह ना जींदे ना कदे मरदे, मरयां तेरी गोदी बहिके ख़ुशी मनाईआ। असीं वेखे खेल अगम्मी हरि दे, हरिजू आपणी खेल रचाईआ। अमृत मेघ फुहारे वेखे वर्हदे, करोड़ छयानवें मेघला नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखा इक घर, जिस घर बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण आ पढ़ लै आपणा अक्खर, आखर दित्ता जणाईआ। कलयुग अन्तिम किसे नूं सुटया रोड़ी सक्खर, सखीआं वाला काहन आपणी उंगलीआं नाल रखाईआ। किसे नूं करके आपणे नालों वक्खर, वक्खरा साढे तिन्न हथ्थ मकान दित्ता बणाईआ। किसे नूं फौज दे के लशकर, लहिंदी दिशा ख़ुशी जणाईआ। किसे दा लहिण जाणे तशकर, तालब बेपरवाहीआ। किसे नूं पढ़न घलाया मकतब, अक्खरां नाल समझाईआ। किसे नूं खड़ग खण्डा समझा के करतब, कत्लगाह वड्याईआ। किसे दे हथ्थ फड़ाके धनश, चिल्ला कमान चढ़ाईआ। किसे दे कोलों कुहा के आपणा बंस, बंसुरी नाम सुणाईआ। किसे नूं मुख लगाके सहँस, सहँसर जिह्वा राग अल्हाईआ। किसे नूं बणा के आपणी अंस, गोबिन्द नाउँ प्रगटाईआ। किसे नूं वाड़ के विच जन्नत, बहिश्तां विच भवाईआ। किसे नूं समझा के धुर दा कन्त, नार इक वखाईआ । किसे नूं ला के आपणे अंगत, गोदी लया टिकाईआ। किसे नूं वड्याई दे विच जीव जंत, जनक रूप समाईआ। किसे नूं समझाया वासी पुरी घनक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सब दे कोलों रख के आपणा अन्त, आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। किसे नूं दस्सया घनकपुर वासी, साहिब इक जणाईआ। किसे नूं दस्सया जोत प्रकाशी, नूरो नूर ख़ुदाईआ। किसे नूं दस्सया हर घट वासी, लख चुरासी रिहा समाईआ। सब तों वक्खरा आपणी करे अगम्मी बदमाशी, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेल किया बहु भांती, भाणे विच लुकाईआ। किसे नूं मात पिता किसे नूं भैण भईआ किसे नूं साक सज्जण बणाउँदा रिहा चाची, चैहचहा करके आपणी खेल खिलाईआ। किसे नूं फुफी किसे नूं मासी, किसे नूं मंज़ल किसे नूं घाटी, किसे नूं दिवस किसे नूं राती, किसे नूं गल्लीं किसे नूं बाती, सब नूं भरमां विच भुआईआ। किसे नूं सेजा किसे नूं घाटी, किसे नूं मन्दिर किसे नूं हाटी, किसे नूं तीर्थ किसे नूं ताटी, किसे नूं मंज़ल किसे नूं वाटी, किसे नूं पूजा किसे नूं गाथी, किसे नूं कमलापाती करके गया समझाईआ। किसे नूं ग्रन्थ किसे नूं साखी, किसे नूं कथा किसे नूं भाखी, किसे दी सोपणा किसे दी राखी, किसे दा पड़दा किसे दी ताकी, ताकतवर हो के रिहा
खुल्हाईआ। किसे नूं बन्दा किसे नूं खाकी, किसे नूं गंदा किसे नूं आबी, किसे नूं चन्दा किसे महिताबी, किसे नूं मस्ती किसे नूं शराबी, किसे नूं हस्ती किसे नूं आदाबी, सजदा सर्ब कराईआ। किसे नूं सीस किसे जगदीस, किसे नूं कलमा किसे हदीस, किसे नूं राग किसे नूं गीत, किसे नूं हार किसे नूं जीत, किसे नूं मन्दिर किसे मसीत, आप सब तों वखरा बहिके खेल वखाईआ। किसे नूं जोड़ा किसे नूं घोड़ा, किसे नूं कल्गी किसे नूं तोड़ा, किसे नूं जोबन किसे नूं बांका शोहरा शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। किसे नूं नाम किसे नूं जाम, किसे नूं राम किसे पैग़ाम, किसे नूं सजदा किसे सलाम, किसे नूं मन्दिर किसे मकाम, किसे नूं अंदर किसे निशान, निशाना आपणा बैठा छुपाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करके हैरान, हैरत विच सर्ब जणाईआ। उठो वेखो आ के खेल महान, हरि करता रिहा कराईआ। नाले खोल्हो बस्ते तमाम, तरतीब वार समझाईआ। साचा दस्सो केहड़ा राम, काहन कौण वड्याईआ। साचा दस्सो कवण पैगम्बर देवे पैग़ाम, कवण करे शनवाईआ। साचा दस्सो कवण सतिनाम, सति सति रिहा समाईआ। सारे कहिण प्रभ तेरे बिना कूड़ निशान, अक्खरां वाला नाम सारे आए गाईआ। जां तेरे दर ते तक्कया असां सुणयां उह कलाम, जिसदी अक्खर सिफ्त ना कोए समझाईआ। असीं वेख के होए हैरान, हरि जू एह की बणत बणाईआ । तेरे चरणां कोल बैठे तक्के तेरे भगत बाल अंञान, अंञाणे अंजन इक्को नेत्र पाईआ। जिन्हां नूं लख चुरासी विच्चों दिती आपणी आप पहचान, बेपहचान भेव खुल्हाईआ। रल मिल तेरा ढोला गाउँदे गान, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। इन्हां दा लेखा चुक्कया पवण मसाण, मढ़ी गोर पन्ध मुकाईआ। अन्तिम सिध्धे तेरे दर ते आण, राह विच ना कोए अटकाईआ। २०२१ बिक्रमी पिच्छो गुर अवतार पीर पैगम्बर इन्हां दा बबाण जाण उठाण, सेवक हो के सेव कमाईआ। क्यों तूं इन्हां नूं आप दित्ता फ़रमान, फुरना पिछला रहिण ना पाईआ। इक्को दस्सके इष्ट ईमान, धर्म दृढ़ दित्ता दृढ़ाईआ। कागज़ां वाली भुल्ल गए कलाम, हुक्मे विच समाईआ। जगत सृष्टी विच हो के बदनाम, तेरे बन्दीखाने विच आपणा आप बन्द कराईआ। एहो जेहा सोहणा सुहञ्जणा वेख तेरा निज़ाम, सारे ख़ुशी मनाईआ। कर किरपा जिन्हां दे कोट जन्म दे बख्श दिते जराइम, दोषी रहिण कोए ना पाईआ। प्रभू बण के आप सच्चा किरसाण, घर घर काया मन्दिर अंदर आपणा हल दित्ता चलाईआ। अमृत सिंच साढे तिन्न हथ्थ मकान, ग़ुंचा फुल्ल दित्ता खिलाईआ। लख चुरासी विच्चों एन्हां दी महक सब ने लई पहचान, गुर अवतार पीर पैगम्बर भुल्ल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सदा सदा सद सहज सुखदाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं लिख्या लेख अनोखा, इक तैनूं हरि समझाईआ। तेरयां भगतां नाल कोई ना धोखा, धूंआँधार ना कोए जणाईआ।
जिन्हां नूं माणस जन्म लख चुरासी विच्चों तेरे मिलण दा मिल्या मौका, मुकम्मल नाता गए जुड़ाईआ । ओन्हां मार्ग मिल्या धुर दा सौखा, मंज़ल पन्ध बेठे मुकाईआ। अन्तिम अन्त अन्त उह कदे ना मनौण हौका, हाए हाए ना कोए जणाईआ। जिन्हां दे आवण ख़ातर आपणा साफ़ कर के रख्या चौंका, चारों कुण्ट इक्को नूर रुशनाईआ। तेरा धाम प्रभू सोहणा नालों पटणे पौंटा, पाटल तेरे हथ्थ वड्याईआ। गोबिन्द अक्ख खुल्ही ला के ढौंका, ढईआ तेरा गया विहाईआ। जिस दा नाम नगारा वज्जे इक्को धौंसा, ज़िमीं असमान दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा देणा चुकाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बरां कढ्ढी उह सतर, जो ढाईआं विच्चों अद्धी नज़री आईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई बुद्धिवान चतुर, अक्ल असल ना कोए समझाईआ। जिस दी खोज किसे ना आई फ़िकर, फ़िकरे सिफ्ती गए सुणाईआ। जिस ने गुर अवतारां पीर पैगम्बरां लवाई टक्कर, शरअ मज़्हब बन्धन पाईआ। जिस ने लख चुरासी कीती फट्टड़, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। जिस ने दो जहान तोलया तक्कड़, कंडा इक वखाईआ। जिस ने तत वरोलया बजर कपटी विच्चों पत्थर, पड़दा इक चुकाईआ। ओस दा वक्खरा निराला अक्खर, शकल विच ना कोए समझाईआ। ओस दा सवाल हल ना होवे विच कसर, इशारीआ नाल ना कोए जणाईआ। जिस दी साया हेठ करदे रहे आपणा आप बसर, जो विछड़यां रिहा मिलाईआ। ओस दे नाम दा सब दे अंदर होवे असर, असलीअत दए जणाईआ। जिस दा पसारा रिहा पसर, सो पासा दए उल्टाईआ। मार्ग वक्खरा दस्स अनोखा चोटी चढ़ के वेखे सिखर, साख्यात बेपरवाहीआ। धुर संदेसा नर नरेशा देवणहारा अगम्मी पत्र, पाती कमलापाती इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। सतरां विच्चों सतर लभ्भी अद्धी, अध्यापक समझ कोए ना पाईआ। जिस दे नाल गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दी चलदी रही गद्दी, गदागर हो के लोकमात अलख जगाईआ । ताणां पेटा कबीर जुलाहे चलदी रही खड्डी, खटका सर्ब मुकाईआ। रविदास चमारा पाणां गंढ्ढण लग्गा ज़मीन ते रगड़दा रिहा अड्डी, तन्द अंगूठे विच छुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर खेल के गए जगत कबड्डी, हद्द आपणी हथ्थ लगाईआ। पार किनारा हरि निरँकारा दस्सदे रहे वीहवीं सदी, सद्दे नाल जणाईआ। करे खेल समरथ पुरख सूरा सरबग्गी, सर्ब कलां वड्याईआ । कलयुग वेखे अन्तिम अग्ग लग्गी, त्रै पंज तत जलाईआ। सरगुण चोला लाह के आपणी झग्गी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। पार किनार पूरब हद्दी, पच्छिम पन्ध मुकाईआ। सच प्रीती जिन्हां लग्गी, बिन लगां मातरां दए समझाईआ। तिन्हां गृह जोत अगम्मी जगी, जागरत दए जणाईआ। जिन्हां दी सुरत उठाई दब्बी, पड़दा परां हटाईआ। अमृत धार वहा के नदी, नौका नाम दिती चलाईआ। उन्हां दी पुश्त सुहञ्जणी जद्दी, याद
पिछली आपणे नाल मिलाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां फ़रिसत उन्हां दी कढ्ढी, जो जुग जुग प्रभ दा राह तकाईआ। कलयुग अन्तिम रंगण जिन्हां रंगी, रंग रंगीला पाया बेपरवाहीआ। बन्दगी वाली कटके उन्हां बन्दी, बन्दे आपणे लए बणाईआ। उह भगत सहेली सब तों चंगी, जिस दीआं चंगिआईआ प्रभ आपणे नाल रलाईआ। ओसदा भूष्ण वस्त्र सुहञ्जणी होए अंगी, अंगीकार इक अख्वाईआ। पतित उदाहरन पैज संवारन लेखे लाए वड्डे छोटे बाल बिनां दन्दी, दहि दिशा होए सहाईआ। तन गात्रे टिकाए आपणे नाम दी चण्डी, चण्डाल कूड़ा दए कढाईआ। सृष्ट सबाई करके अन्धी, अन्धेरा चारों कुण्ट वखाईआ। किसे नूं माण दवाके उपर मंजी, किसे नूं टल्लीआं विच बंधाईआ। किसे नूं नाल लटकाके कंधी, तस्वीर तसव्वर जगत दिती कराईआ। किसे नूं तन बणाके संगी, पंज तत खेल वखाईआ। किसे नूं जल धारा दस्सके माता गंगी, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल रलाईआ। किसे नूं पा के सुखमन वाली डण्डी, भीड़ी गली फिराईआ । किसे नूं तत विकारे वाड़ के झंगी, हउमे बेले विच फसाईआ। किसे नूं सतार वजा के तन्द तन्दी, रबाब दिती सुणाईआ। किसे नूं पंज शब्द सुणाके अनहदी, हद्द विच दित्ता फसाईआ। किसे नूं सूरत दे के चंगी, सुरताल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बण बहु ढंगी, ढंगे सब नूं दिते पाईआ। किसे नूं पाया नाम ढंगा, डोरी तन्द बंधाईआ। किसे नूं नाद सुणाया सरंगा, किसे नूं बंसुरी नाल परचाईआ। किसे नूं विच नहाया गंगा, किसे तों चमड़े दिते गंढ्ढाईआ। किसे दे हथ्थ फड़ाके खण्डा, किसे दे सेली टोपी सीस टिकाईआ। किसे नूं दे के अन्तर अनन्दा, आनंद मंगल दित्ता जणाईआ। किसे नूं दस्म दवारी दस्सया चंगा, किसे नूं अमृत रस प्याईआ। किसे नूं सुरती शब्दी पा के फंदा, फांदकी खेल रखाईआ। किसे नूं चाढ़के निक्का डण्डा, डण्डौत इक्को दिती जणाईआ। किसे नूं सूरज चन्द नालों प्रकाश दे के चंगा, बारां बारां दिते जणाईआ। किसे नूं हँ ब्रह्म दस्सया धन्दा, धन्दे दित्ता लगाईआ। जो साढे तिन्न हथ्थ बण के आया बन्दा, तिस नूं बन्दगी विच लगाईआ। आप बणके सूरा सरबंगा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित पुरख अकाल सब दे नाल हंढा, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैगम्बर नारी रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां वक्त सुहञ्जणा चंगा, चांदनी चौक नालों सोभा पाईआ। जिन्हां दे अंदर गोबिन्द रख्या खण्डा, दोवें धार आपणे हथ्थ रखाईआ। उन्हां दा आवण जावण पन्ध मुक्कया गंगा, गली गली होका दे ना कोए सुणाईआ। पूजा पाठ दा चुक्कया धन्दा, धौल मार के धवल उत्तों पार लँघाईआ । एस खेल नूं समझ की सके बन्दा, जो बंदयां विच्चों बन्दा हो के माँ प्यो दा पूत अख्वाईआ। उह की जाणे ओस आनंदा, जिस अनन्द विच्चों अनन्द पुरी वाला फेरा पाईआ। ओसदा अगम्मी इक्को कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी कोटन
कोटि बैठे नैण उठाईआ। धन्न वड्याई जिन्हां भगतां सुणया ओस दा छन्दा, मछन्दगी अग्गे रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ नज़री आई लकीर, निम्मीं निम्मीं करे रुशनाईआ। जिस दे विच तेरी तस्वीर, मसव्वर तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जां ग़ौर नाल तक्कया तूं भगतां बग़लगीर, दामन आपणे विच रखाईआ । तेरा शब्द सच्ची शमशीर, शहिनशाह नज़री आईआ। जिस दे थल्ले कोटन कोटि सर सयदे कर कर पढ़न तकबीर, तदबीर रहे समझाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, नज़रां विच्चों नज़र दए बदलाईआ। तूं दाता गहर गम्भीर, गवर तेरी शरनाईआ। तेरे दवारे बिन भगतां कोए ना आए घत्त वहीर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग साध सन्त वेखे जिन्हां दीन मज़्हब शरअ दा वज्झया ज़ंजीर, अक्खरां नाल प्रीत लगाईआ। ना उह मुर्शद ना उह पीर, मुरीदां विच्चों मुरीद ना कोए बणाईआ। कोटन कोटि जन्म अग्गे फिरन दलगीर, दर्दी नज़र कोए ना आईआ। उफ़ हाए तोबा बदले ना कोए तकदीर, दरोही सके ना कोए बचाईआ । जिस धन दौलत नूं समझदे रहे जागीर, सो जांदी वारी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ लभ्भे थोड़े, चारे जुग ध्यान लगाईआ । कर किरपा जिन्हां आपणे नाल जोड़े, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। शब्द अगम्मी चाढ़े घोड़े, नव नौ चार पार कराईआ। जो ढोले गावण तेरे दोहरे, धुर दा राग सुणाईआ। सो बाले बांके बणे छोहरे, जोबन इक्को रंग वखाईआ। एथे ओथे दो जहान नवें नकोरे, पाटा चीथड़ नज़र कोए ना आईआ। सदा सदा सदा सद तेरी रखण लोड़े, नाता जगत कूड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण मिल्या इक हरफ़, हल्फ़ीआ ब्यान दे के सारे रहे जणाईआ। जिस दा फैसला यक तरफ, यके बाद दीगरे फेर कोए ना आईआ। मार्ग धुर दा तेरी सिध्धी सड़क, सवाधान करके दे जणाईआ। तेरे भगत मंगण तेरा दरस, निज नेत्र नैण उठाईआ। कल कल्की कर तरस, मेहरवान हो सहाईआ। दु:ख दर्द दलिद्र दे वर्ज, वज्हा आपणी नाल बदलाईआ। तेरा कोई ना होवे हर्ज, तूं दाता बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया फेर के करद, सोहणा मन्दिर दे सुहाईआ। तेरे नाम दी लहर उठे तरज़, ताल इक्को दे सुणाईआ। तेरे भगतां नूं तेरे मिलण दी ग़रज़, ग़ज़ब क्यों बैठा मुख छुपाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे तेरे मगर, पिच्छे भज्जण वाहो दाहीआ। भाग लगा काया माटी गागर, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। तेरी कदम बोसी करीए उत्ते कदम कदम, अदम अदल बदल आपणा दे समझाईआ। उह प्रभू तेरे पैर विच निशानी नहीं हुण पदम, पते आपणे दे दृढ़ाईआ। तेरा तत ना कोई बदन,
पंचम रंग ना कोए रंगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण असीं सारे करके यतन, तेरा यथार्थ सके ना कोई समझाईआ। पता नहीं तूं केहड़े चलके आया वतन, मुकाम आपणा दे दृढ़ाईआ। तेरा वेख्या अनोखा इक्को पत्तण, खेवट खेटे बेपरवाहीआ। फ़रीद रोंदा वेख्या पाक पटन, पटने वाला देंदा गया दुहाईआ। परम पुरख परमात्म कलयुग अन्तिम आवे पत रखण, राखा हो के होए सहाईआ। गुरमुख आए गोदी चुक्कण, चकना चूर करे लोकाईआ । जिहड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बरां दे अंदर हांढी उत्ते दित्ता ढक्कण, सो भगतां उत्तों दे उठाईआ। लख चुरासी विच्चों विरोल के मक्खण, गुरमुख प्यार प्रेम ख़ुशीआं नाल खाईआ। उह सन्त सुहेला सोहणा बणे फ़क्कर, जिस फ़ैसला आप जणाईआ। एथे नहीं वड्याई कोई अष्टाबक्कर, जनक बैठा सीस निवाईआ। कौण श्री भगवान नाल लगाए टक्कर, जो टकयां नालों सब दी कीमत दए घटाईआ। किसे नूं आपणी बूँद बणाया कतर, किसे नूं कतरयां विच्चों कतरा दित्ता जणाईआ। एसे करके श्री भगवान दा करदे गए शुकर, शहिनशाह कहिके जगत सुणाईआ। सच दवारे आ के गुर अवतार पीर पैगम्बर सके कोई ना मुकर, पर्दा उपर ना कोए टिकाईआ। तूल अर्ज़ ना जाणे कोई कुतर, निसफ़ निसफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। जो आया सो बणके पुत्तर, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जो बणाया सो आपणी धारों आया उतर, उतला लेखा ना किसे समझाईआ। ओ की होया ध्रू बणया कुतब, कातब करके गए लिखाईआ। जन भगतो तुहानूं चुक्क के आपणे कुच्छड़, बिन कुछ कीत्यां पार लँघाईआ। तुहाडे प्रेम प्यार दा खाके उह टुक्कर, जो टुकड़यां विच्चों टुकड़ा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण एह अच्छे, अच्छी मिली वड्याईआ। जिस ने बणाए कच्छ मच्छे, समुंद सागरां विच तराईआ। जिस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर बच्चे, पुत्रां गोद उठाईआ। जिस दे लख चुरासी भाण्डे कच्चे, तन माटी वेख वखाईआ। जिस दे नाम रंग गुरमुख साचे रत्ते, रत्ती रत्त सुकाईआ। जिस दे अंदरों मिल गए पते, बाहरों सके ना कोए समझाईआ। जिस दे दर्शन निज नेत्र अक्खे, दोए लोचन नैण शरमाईआ। जिस नूं झल्ले पवण कोए ना पक्खे, ठंडी ठार ना कोए रखाईआ। सो समरथ स्वामी जन भगतां पत रखे, रक्षक बेपरवाहीआ। जिन्हां दा लहिणा उन्हां करे इक्ट्ठे, रट्टे अगले दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रुलण ना देवे विच घट्टे, कीमत करता आपे पाईआ। नाम बीजे साचे वत्ते, काया किरसाणां वेख वखाईआ। भाग लगाए पत्त डाल्ही पत्ते, पंखड़ीआं आप महकाईआ। हुण लोड़ रही नहीं धन्ने वांगर चारन दी वच्छे, भगत वछल किरपा नाल तराईआ। खूहा गेड़ हलट ना हके, मन का मणका दए भवाईआ। कटोरे विच कुछ ना छके, अन्तर आत्म तृष्न बुझाईआ। सुक्के टुक्कर वेख के मंडे पक्के, पक्की आपणी गंढ्ढ
पवाईआ। जन भगतां अग्गे देवे ना कोई धक्के, धक्के नाल आपणे घर बहाईआ। लोड़ रही ना जाण दी मदीने मक्के, मकबरयां सीस ना कोए निवाईआ। खहिड़ा छुट्ट जाए मन्दिर मसीत मठ्ठे, गुरू दवारा इक्को इक जणाईआ। जिथ्थे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच बहण इक्ट्ठे, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। प्रेम प्रीती डोरी बन्न्हे इक्को रस्से, रस्ता सब नूं इक जणाईआ। जिन्हां दे अंदर स्वामी वसे, बाहरों लभ्भण कोए ना जाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दे मेट के रट्टे, लाटी कीन दए बणाईआ। बाहरों चीथड़ दिसण फटे, अंदरों रंग इक वखाईआ। पिछले गलों लाहके जन्म कर्म दे पट्टे, अग्गे खुल्हे दित्ते कराईआ। प्रभ सरनाई जावो नठ्ठे, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, श्री भगवान होए सहाईआ। गुर अवतार कहिण तूं हो सहायक, ख़सम सच्चा नज़री आईआ। पीर पैगम्बर कहिण तेरी अशायत, शरअ ज़ंजीर तुड़ाईआ। गुर अवतार कहिण तेरी हदायत, हद्द कूड़ी पार लँघाईआ। पीर पैगम्बर कहिण कर अनायत, बख्शिश नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभू तेरी हमायत, हम सारे रहे समझाईआ। पीर पैगम्बर कहिण तेरी रवायत, रवादार ना कोए कराईआ। गुर अवतार कहिण साडी गई अज़माइश, सच सच समझाईआ। पीर पैगम्बर कहिण साडी काअब्यां वाली मुक्की पैमाइश, पैमाना तेरे हथ्थ फड़ाईआ। श्री भगवान कहे गुर अवतार पीर पैगम्बरो लख चुरासी मेरी इक जमायत, धुर दा अक्खर इक समझाईआ। धुर संदेसा सच कायनात, कलमा नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान इक अख्वाईआ। साहिब सुल्तान सच महबूब, पैगम्बर रहे जणाईआ। तेरी मंज़ल सच मक्सूद, मुकामे हक तेरी सरनाईआ। तेरा वेख्या उच्च अरूज, अर्श कुर्श बैठे सीस निवाईआ। कोटन कोटि वार तेरे कदमां उत्ते गए झूझ, पदमां विच गणत ना कोए गणाईआ। धन्न भाग सदी चौदवीं चौदां तबक होया मौजूद, मजलस मुर्शद मुरीदां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा लहिणा लहिणे रिहा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण अद्धी सतर निक्की, बसत्यां विच्चों नज़री आईआ । जिस दे विच्चों लभ्भी तेरी धुर दी सिक्खी, सिख्या सच दृढ़ाईआ। जिस नूं गोबिन्द किहा धार तिक्खी, मुहम्मद सिफ्त वड्याईआ । ओस दी नोक वेखी चिटी, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जगत नेत्रां खेल अणडिठी, अनडिठड़े धाम वखाईआ। तेरी सारी समझ सके कोई ना चिठ्ठी, सत्तरां विच ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दे समझाईआ । अद्धी सत्तर दा अगला हिस्सा, हिस्सेदार बणाईआ। बिन किरपा तेरी किसे ना दिसा, दहि दिशा होई हल्काईआ। चारे खाणी चारे बाणी जिस दा गावे किस्सा, रागां नादां विच वड्याईआ। उस दा खेल पता नहीं अग्गे किड्डा,
की करे बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बाला नढ्ढा, निक्कीआं निक्कीआं गल्लां गए जणाईआ। अगला लेखा प्रभ दे उत्ते छड्डा, वाक् भविख्त पढ़ाईआ। आपणा खेल करे पुरख समरथा, समरथ हथ्थ वड्याईआ। जिस दी कोई गा ना सके कथा, कथनी राग ना कोए अल्हाईआ। उस दा भेव समझ ना आवे रता, रत्त सारे गए सुकाईआ। सब ने दित्ता धुर संदेसा पता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम आवे नठ्ठा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जुग जन्म दा विछड़या भगत सन्त करे इक्ट्ठा, गुरमुख गुरसिख मेल मिलाईआ। त्रैगुण अग्न तपाए सृष्ट सबाई भठ्ठा, पंज तत लम्बू लाईआ। गुरमुखां दरस कराए आपणी अक्खा, आख़र आपणा रंग चढ़ाईआ। दो जहानां बण के सज्जण सख़ा, साख्यात लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहरवान होए सहाईआ। निक्की सत्तर दा निक्का रूप, निकिओ निक्का नज़री आईआ। तूं ठाकर स्वामी धुर दा भूप, भूपत तेरी वड्याईआ। बिन तेरे चुक्के ना कोई चूक, चाकर गए फेरीआं पाईआ। क्यों सुत्ता साहिब घूक, निरगुण आपणी लै अंगड़ाईआ। तेरे भगत तरसदे पूत, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरी कूट, कूटां विच्चों कुटीआ साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिथ्थे हरि रहे सदा मौजूद, मुफ़लस हो के झट्ट लँघाईआ। आपणी करनी अंदर मसरूफ़, मसले धुर दे रिहा जणाईआ। असीं गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा देवण वाले परूफ़, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गा गा जगत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दे सुहाईआ। निक्की सत्तर कहे मैं दस्सां सत्हा, सति सति समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतारां जिन्हां पता, पत्रयां उत्ते गए लिखाईआ। अग्गे कहि के बेअन्त बेअन्ता, पल्लू सर्ब छुडाईआ। जिस बणा के पहलों आपणी बणता, फिर शब्दी सुत उठाईआ। जिस विष्न ब्रह्मा शिव खेल खेलया अगम्मता, दिती माण वड्याईआ। जिस ने प्रकाश कराया सूरज चन्न का, ज़िमीं असमान वंड वंडाईआ। जो कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खंड बेड़ा बन्न्हदा, पुरीआं लोआं सोभा पाईआ। जो आदि जुगदि जुग चौकड़ी लख चुरासी घड़दा भन्नदा, जून अजूनी खेल खिलाईआ। जिस ने रचन रचाया मति बुध मन दा, आसा तृष्ना माया ममता हउमे हंगता गढ़्ह सुहाईआ। जिस ने खेल रचाया नक्क मूँह कन्न दा, नेत्रां नूर जोत रुशनाईआ। जो गुर अवतार पीर पैगम्बर जननी हो के जणदा, धुर दी गोदी गोद सुहाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां सदा मन्नदा, मनसा पूर अख्वाईआ। की होया जे उह नाता छड्ड के आया तन दा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। खहिड़ा छुट्टया माटी खल्ल दा, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। एह सवाल नहीं किसे दे हल दा, हालत आपणी लई बदलाईआ। लेखा चुक्कया अन्न जल दा, वस्त्र ओढन तन ना कोए जणाईआ । जिस वेले चाहे जोत सरूपी तत्तां विच रलदा, तत्तां
विच्चों बाहर हो जाईआ। गोबिन्द सिँघासण इक्को मल्लदा, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। एह वड्डा खेल अछल अछल्ल दा, की होया जे रावण छलया राम छल के राम आप अख्वाईआ। किसे नूं पता नहीं अगले पल दा, गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। जिस नूं मालक मन्नया जल थल दा, महीअल कहि के गए गाईआ। उह प्रभ आपणी करनी करनों कदे ना टल्दा, टल्लीआं नाल ना कोए मनाईआ। दीवयां विच कदे ना बलदा, हवन घृत विच सुगंध ना कोए समाईआ। जे किरपा करे ते भगतां अंदर आपणा आसण रखदा, वक्खरा हो के झट्ट लँघाईआ। उह मालक कक्ख ते लख दा, लखों कक्ख बणाईआ। जिस नूं दरस कराया आपणी अक्ख दा, वांग कबीरे दए दुहाईआ। जो आ के इसदी फाही विच फसदा, सो फाँसी गलों गया लुहाईआ। सच दवारे ख़ुशीआं नाल हस्सदा, हस्ती विच मिल्या बेपरवाहीआ। एहो ज़ोर ओस अगम्मी जट्ट दा, जिस नूं जटा जूट धार समझ सके ना राईआ। वेखो गुर अवतार पीर पैगम्बर दोए जोड़ नाम है रटदा, सीस जगदीस निवाईआ। आपणी हथ्थीं परमट सब दे कटदा, धुर दा नाम उपर मोहर लगाईआ। फेर बणे उह गुर अवतार पीर पैगम्बर मालक ओस हट दा, सौदा आपणे हट्ट विकाईआ। जिस वेले चाहवे ओसे वेले फेर सद्द दा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। इक्को इक पुरख अकाल सच मुकाम बहि के वसदा, बैकुण्ठ निवासी हरि अबिनाशी डेरा लाईआ। जन भगतो एह बुरज कोटन वार बणदा कोटन वार ढठ्ठदा, बिन सतिगुर पूरे संग ना कोए निभाईआ । हुण तुहाडा नहीं वेला प्रभू दे जस दा, घर बैठयां रिहा गाईआ। जो पिच्छे सब तों वक्खरा वसदा, सो वक्त वेला रिहा सुहाईआ । कर खेल बाज़ीगर नट दा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जन भगतां पत रखदा, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेखा जाणे हकीकत हक दा, हाकम इक्को इक अख्वाईआ।
इक्को हाकम इक्को हुक्म, हुक्मी इक भवाईआ । गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा तुख्म, तासीर दिती बदलाईआ। की लभ्भण कारण सूख़म, अस्थूल दिते भुलाईआ। फिरी दरोही चारे कूटन, खिड़की कुण्डी ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग साध ऐवेंं भूतण, जगत भूतने रूप वटाईआ। उच्ची कूक कूक कूकण, कूक कूक सुणाईआ। तन काया माटी फूकण, फुलकयां नाल पेट वधाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द डण्डे नाल सब दे भन्ने बूथण, मुख दए भुआईआ।