२ कत्तक २०२१ बिक्रमी लक्षमण सिँघ दे गृह नानक पुरा अमृतसर
गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम रटदा, हरि चरण कँवल ध्यान लगाईआ। आदि जुगादि नित नवित जस गावण पुरख समरथ दा, अन्तर आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। साचा मार्ग धुर दरगाहि अगम्म अगम्मड़ा इक्को दस्सदा, सच सति सति वड्याईआ। भेव खोल्ह के आपणी अक्ख दा, निज नेत्र दए समझाईआ। नाम अगम्मड़े रंग रंगदा, हरि रंगीला शहिनशाहीआ । भेव खोल्ह काया माटी पंज तत तन दा, तत्तव तत दए समझाईआ। बेड़ा बन्न्ह वासना मन का, मन का मणका दए भवाईआ । इक्को राग सुणाए धन्न धन्न का, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि कहि सारे ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी खेल श्री भगवन का, भगतन मेला सहज सुभाईआ। करे प्रकाश अनोखे चन्न दा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लख चुरासी कूड़ी क्रिया आप डंन दा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। साचे सन्तां बेड़ा बन्न्हदा, पत्तण बहि के वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साहिब सतिगुर इक्को मन्न दा, पुरख अकाल परवरदिगार मुकामे हक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसावणहारा सच दर, सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे दस्सण, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे सुणाईआ। तेरे दवारे परम पुरख परमात्म आए वसण, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। धाम अवल्लड़ा हकीकत दे हकन, हकूक सब दी झोली पाईआ। तेरे नेत्र तैनूं तक्कण, दोए लोचण माण मिटाईआ। तूं साहिब स्वामी सदा पत रखण, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ । तेरा रूप अनूप मोहन मदन, महाबली तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नूर आदि निरँजण, जोती जोत डगमगाईआ। तेरा निरअक्खर सच्चा भजन, राग इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच दवारे ख़ुशी वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी टेका, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरे हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धरया भेखा, काया माटी तत्तव तन हंढाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरे हथ्थ सरगुण लेखा, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। काया मन्दिर अंदर वड़ के खोल्हें भेता, पड़दा आप चुकाईआ। पूरब जन्म रखें चेता, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। लोकमात दीन मज़्हब दा साडा चुक्कया ठेका, शरअ शरीअत नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे इक आदेसा, नमो नमो निमस्कार बन्दना डण्डावत इक जणाईआ। तूं हर घट रमया मूंड मुंडाए धारी केसा, राम कृष्न तेरा रूप अख्वाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खेले खेडा, ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। नानक गोबिन्द निरगुण भेजा, सरगुण वंड वंडाईआ । सच प्रकाश तेरा नूर अगम्मी तेजा, जल्वागर तेरी रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ रहें हमेशा, ज़िमीं असमान हो मेहरवान रवि शशि दएं रुशनाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर करन आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। तेरा महल अटल उच्च महराब, तूं मालक महबूब बेपरवाहीआ। तेरा लेखा लिख ना सके अल्फ़ ये सीन शीन स्वाद, ऐन ग़ैन कम्म किसे ना आईआ । तेरा भेव ना जाणे कोई किताब, कुतबख़ाने रहे कुरलाईआ। तेरा नाम निधाना बोध अगाध, जुग चौकड़ी करें पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा राज, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। तेई अवतार तैथों लै के गए दात, ख़ाली झोली अन्त भराईआ । ईसा मूसा मुहम्मद मस्तक ला के ख़ाक, जलवा नूर कीता रुशनाईआ। नानक गोबिन्द खोल्ह के ताक, पड़दा ओहला दित्ता मिटाईआ । जन भगतां जुग जुग बणा के सज्जण साक, निरगुण सरगुण संग रखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सब दा लेखा करें बेबाक, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चारों कुण्ट वेख अन्धेरी रात, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सच्चा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणी ना इक जमात, साचा इष्ट देव देव आत्मा नज़र किसे ना आईआ। ज़ाहर बातन तेरे मिलण दी करे कोए ना बात, सच संदेसा नाम ना कोए जणाईआ। किसे हथ्थ ना आया प्याला आबे हयात, अमृत रस ना कोए चखाईआ। सदी चौधवीं कलयुग खेड़े हुन्दे दिसे बरबाद, बसन्त रुत्त ना कोए महकाईआ। शाह सुल्तान रुलदे वेखे ख़ाक, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। तेरे नाम दी जो दे के आए आवाज़, धुर संदेसा नाम जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ख़ाली हुजरे दिसण महराब, मक्का काअबा रिहा कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ्ठ वज्जे कोई ना नाद, धुन अगम्मी राग ना कोए शनवाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सारे होए ग़ुलाम, बन्दीखाना ना कोए तुड़ाईआ। नज़र आए ना हक अमाम, अमल करे ना कोए लोकाईआ। तेरा संदेसा अगम्मी पैग़ाम, कायनात आए जणाईआ। सदी चौधवीं खेल करे महान, महिबान बीदो बी ख़ैर या नूर इलाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमी असमान, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ओसे दी मन्नण आण, हुक्मे अंदर फेरा पाईआ। तूं मालक ख़ालक वड्डा बाग़बान, लख चुरासी मालक माली नज़री आईआ। तेरा नूर ज़हूर ज़ाहर सके ना कोए पहचान, कलयुग ग़फलत विच सुत्ती लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखा सच्चा घर, जिस गृह बैठा डेरा लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख आपणा निरअक्खर, आखर वेला गया आईआ। चोटी चढ़ के मंज़ल सिख़र, साख्यात दर्शन पाईआ। तूं निरगुण निरवैर सब दा मित्र, मीत प्यारा बेपरवाहीआ। साची धारों आए निकल, मात पित ना कोए जाईआ । तेरा रूप रंग ना दिसे कोई शकल, अक्ल विच ना कोए वड्याईआ। खोजत खोजत दो जहान होए पाग़ल, भेव
अभेद हथ्थ किसे ना आईआ। साध सन्त ढूंडदे पत्थर पाहन विच जंगल, टिले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई वेख वखाईआ। बिन तेरे भगतां तेरा काया मन्दिर अंदर सुणे कोए ना मंगल, रंग राग ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम शरअ शरीअत दीन मज़्हब वज्झा संगल, बिन पुरख अकाल ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म मिले ना किसे अनन्दन, निझर रस अमृत झिरना ना कोए झिराईआ । भाण्डा भरम भउ कलयुग जीव मूल ना भन्न्हण, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, वारता तेरे अगे अल्हाईआ। श्री भगवान कहे सुणो गुर अवतार, पैगम्बरां नाल मिलाईआ। तुहाडा खेल वेख्या जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवा सच जणाईआ। नित नवित आउँदे रहे विच संसार, काया पंज तत चोला हंढाईआ। उच्ची कूक कूक कर के गए पुकार, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। सब दा सांझा मित्र प्यार, परवरदिगार इक अख्वाईआ। दीन मज़्हब तों वस्या बाहर, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दए आधार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी चल्ले नाल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। लभ्भयां कोई ना सके भाल, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। सच संदेसा देवे श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण धुर दा कन्त, नर नरायण वेस वटाइंदा। एकँकारा करे खेल अनन्त, महिमा अगणत आप समझाइंदा। आदि निरँजण नूर नूरंत, निरंतर आपणी कार कमाइंदा। अबिनाशी करता दस्सणहारा साचा मंत, मंत्र आपणा इक दृढ़ाइंदा। श्री भगवान बोध अगाधा बण के पंडत, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लेखा जाणे आदि अन्त, जुग चौकड़ी फेरा पाइंदा। भेव खुल्हा के साध सन्त, भगत भगवान जोड़ जुड़ाइंदा। किसे दर ना जाए मंगत, लख चुरासी भिच्छया आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक जणाइंदा। सच संदेसा देवे पैगम्बर पीर, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। सदी चौधवीं वेख अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताइंदा। प्रगट हो बेनज़ीर, निरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। कलयुग अन्तिम बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे विच छुपाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे जगत अख़ीर, नाम शमशीर हथ्थ चमकाइंदा। मुरीद मुर्शद रहे ना कोए दलगीर, भगत भगवान जोड़ जुड़ाइंदा। सब तों वक्खरी निराली निक्की उह लकीर, जिस दा लेखा समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाइंदा । गुर अवतारां पीर पैगम्बरां प्रभ देवणहारा भरवासा, भगवन आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा तुहाडा तमाशा, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। किसे नूं भेज विच
वनवासा, जंगलां विच फिराईआ। किसे नूं काहन बणा के पवाई रासा, गोपीआं नाच नचाईआ। किसे नूं दरस दे के साख्याता, समझ विच्चों समझ दिती बदलाईआ। किसे दा पूरा कर के घाटा, नाम भण्डारा दित्ता वरताईआ। किसे नूं रूप वखा के पुरख अबिनाशा, अबिनाशी दित्ता जणाईआ। किसे दा अक्खरां नाल लिखाया साका, काग़ज़ कलम शाही दिती वड्याईआ। किसे दा खोल्ह बन्द ताका, पड़दा ओहला दित्ता चुकाईआ। किसे नूं दस्स भविख्त वाक, कलयुग अन्त दित्ता समझाईआ। परम पुरख दा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुरख अकाल इक आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर झुकावण सीस, सदी वीहवीं ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल साहिब जगदीस, जगदीशर तेरी इक सरनाईआ। तेरे विच उह तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर रिहा पुचाईआ। तूं वड्डा वड नीचों नीच, नीकन नीका रूप धराईआ। तेरा वसेरा हस्त कीट, लख चुरासी सोभा पाईआ। तूं भगत सुहेला सच्चा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा गा के आए गीत, अक्खरां मंत्रां विच पढ़ाईआ। तूं सचखण्ड दा सदा वसनीक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। तेरी निराली सब तों प्रीत, प्रीतम भेव कोए ना पाईआ। तूं किसे हथ्थ ना आयो मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ्ठ ना नज़री आईआ। तेरा धाम इक अनडीठ, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। तूं दूर दुराडा नेरन नेरा नज़दीक, घर घर बैठा सोभा पाईआ। सदी चौधवीं तेरे दर ते दरवेश मंगदे भीख, भिक्खक भिच्छया दे वरताईआ। तेरी अगली सारे जाणीए इक्को रीत, रहिबर इक अख्वाईआ। सचखण्ड दवारे गा के गीत, तेरा नाम सालाहीआ। तूं आदि जुगादि रहें अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। तेरा कलमा सच हदीस, पढ़ीए बेपरवाहीआ। पिछली चार जुग दी चौकड़ी पिच्छे गई बीत, अग्गे इक्को मार्ग दे जणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश काया कर ठंडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। हर घट अंदर वस चीत, चेतन सुरती दे कराईआ। तेरे हथ्थ वड्डी बख्शीश, रहमत कर सच्चे शहिनशाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरी नित नित रखदे गए उडीक, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा आई उह तारीख़, तबा सब दी दे बदलाईआ। लख चुरासी सृष्टी लै जीत, दृष्टी इक्को वार खुल्हाईआ। तेरे नाम दा सचखण्ड निवासी गाईए सच्चा गीत, राग इक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर डाह के झोली, सदी वीहवीं ध्यान लगाईआ। हउँ बरदे दरवेश तेरे दर दी गोली, चाकर चाक नज़री आईआ। परम पुरख परमात्म सतिजुग साची दस्स दे बोली, अनडिठड़ा राग जणाईआ। सब दी आशा तेरे चरणां उत्तों घोली, घोली घोल घुमाईआ। तेरी वस्त अगम्म अथाह
बेपरवाह जगत तराज़ू किसे ना तोली, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरी निरगुण जोत बिन वरन गोत लख चुरासी घट घट मौली, चारे खाणी रिहा समाईआ। लेख चुका धरनी धरत धौली, धवला भार मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, वर दाता आप अख्वाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो संदेश, हरि करता आप जणाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा खेल हमेश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सो वसणहारा साचे देस, सचखण्ड सोभा पाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर भेव चुकाईआ। लख चुरासी बदलणहारा रेख, रेखा सब दी दए मिटाईआ । सच संदेसा देवे एक, एकँकार करे पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम खोल्ह अगम्मी भेत, पड़दा दे उठाईआ। परम पुरख परमात्म सब ने रखणी टेक, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। जिस दा लिखे ना कोई लेख, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। कोई समझ ना सके मुल्ला शेख़, मुसायक पीर रहे कुरलाईआ। साध सन्त कलयुग अन्त समझ ना सके खेवट खेट, कन्ढ्ढी बैठा नज़र किसे ना आईआ। नाता जुड़या ना किसे मात पित बेट, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। कूड़ी रास सारे रहे खेड, माया ममता मोह वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैगम्बरां गुर अवतारां आप समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो अगम्मी बात, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकाइंदा । इक्को मंत्र देवे पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास इक जणाइंदा। इक सरोवर तीर्थ ताट, अमृत रस इक चखाइंदा। इक्को मन्दिर शिवदुआला मठ्ठ, गुरूदवारा इक वखाइंदा। इक्को खोल्ह के साचा हट्ट, चौदां लोक चौदां तबक पन्ध मुकाइंदा। इक्को वसणहारा घट घट, लख चुरासी अंदर सोभा पाइंदा। इक्को नाम जैकारा बोल अलख, अलख निरँजण आप समझाइंदा। इक्को सब तों न्यारा हो के वक्ख, वक्खरी खेल खिलाइंदा। इक्को सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चला के रथ, बण रथवाही फेरा पाइंदा। इक्को सृष्ट सबाई देवे मथ, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। इक्को खेल करे पुरख समरथ, समरथ स्वामी दया कमाइंदा। इक्को कलयुग कूड़ा खेड़ा करे भठ्ठ, अग्नी भाह जलाइंदा। इक्को सतिजुग साचा धरनी गोद देवे रख, धवल आप सुहाइंदा। इक्को देवणहारा ब्रह्म मति, ब्रह्म विद्या इक दृढ़ाइंदा। इक्को वेख वखाए हकीकत हक, लाशरीक इक हो आइंदा। इक्को कूड़ी क्रिया माया ममता मोह हँकार देवे तज, आसा तृष्ना डेरा ढाइंदा। इक्को आत्म सेजा चढ़े भज्ज, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा । इक्को शब्द वजाए नाद अनहद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। इक्को नाम निधान प्याए मदि, मदिरा रस कम्म किसे ना आइंदा । इक्को बिन मक्के काअब्यों कराए हज्ज, हुजरा हक इक वखाइंदा। इक्को जगत दवारे पार करे हद्द, मंज़ल आपणी आप चढ़ाइंदा । इक्को विश्व बणाए यद्द, वास्ता आपणे
नाल रखाइंदा। इक्को खेल करे सूरा सरबंग, शहिनशाह प्रभ हुक्म वरताइंदा। इक्को दरश देवे उपर शाह रग, बिन भगतां नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो कलयुग अन्तिम तुहाडी रीती सारे गए छड्ड, साबत नज़र कोए ना आइंदा। बिन हरि नामे काया माटी खाली दिसे हड्ड, कलयुग सन्त हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। सच निशाना दो जहानां धर्म देवे कोई ना गड्ड, हुक्म हक ना कोए दृढ़ाइंदा। सब दी आत्मा परमात्मा नालों होई अड्ड, विछड़ी मेल ना कोए मिलाइंदा। काया अन्धेरी होई डूँग्घी खड्ड, बजर कपाटी खिड़की कुण्डी ना कोए खुल्हाइंदा। जगत ममता विच रही दग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। जगत वासना नौ दवारे रही नच्च, सच दवारे घूँगट ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कलयुग अन्तिम दिशा वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात मारो झाकी, सो पुरख निरँजण आप दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़दयां किसे ना खुल्ही ताकी, बजर कपाटी पड़दा ना कोए उठाईआ। अञ्जील कुरान सुणदयां लहिणा चुक्कया किसे ना बाकी, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील पन्ध ना कोए मुकाईआ। हुजरयां विच ना मिल्या साकी, आबे हयात रस ना कोए चखाईआ। बन्दा सुधरया कोए ना ख़ाकी, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो तुहाडी मन्नी किसे ना आखी, आख़र वेला गया आईआ। परवरदिगार लहिणा देणा मंगे बाकी, लेखा आपो आपणा दयो जणाईआ। अग्गे चलणी कोई ना किसे दी हाटी, हटवाणा इक्को बेपरवाहीआ। चोली सब दी दिसे पाटी, पीत पीतम्बर सीस ना कोए सुहाईआ। सदी वीहवीं सब दी मुक्की वाटी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सदी चौधवीं वेख्या जग, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई घर घर लग्गी अग्ग, त्रैगुण माया रही जलाईआ। सच दवारा किसे ना मिल्या पार कर के हद्द, अद्ध विचकार सारे बैठे रहे कुरलाईआ। प्रभू तेरा दर्शन किसे ना पाया चढ़ के उपर शाह रग, अन्धेरी शाम ना कोए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया पी के मदि, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। विकारां विच गए बज्झ, शृंगारां विच लुभाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कोई ना तैनूं आपणे मन्दिर लए सद्द, काया खिड़की कुण्डा लाहीआ। दरोही साडी होई बस, अल्फ़ ये बस्ते दे बंधाईआ। कलयुग अन्तिम धीरज सब दा गया जत, सति धर्म ना कोए रखाईआ। तेरे मिलण दी ख़ुल्ही किसे ना अक्ख, जगत अक्खां कूड़ नाल मटकाईआ। एसे कारण सब नूं आए छड्ड, पिच्छा दे मुख भवाईआ। सब कुछ तेरे अग्गे दित्ता रख, तूं मालक ख़ालक प्रितपालक नूर ख़ुदाईआ। किसे माण ना रिहा तीर्थ तट, अठसठ गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, अगला पड़दा दे चुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर
करो ध्यान, हरि करता आप जणाईआ। तुहाडे सुण के सच ब्यान, साचा भेव दयां खुल्हाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक ज्ञान, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक मकान, मुकामे हक सरनाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक पैग़ाम, पैगम्बरां रिहा सुणाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक नाम, नाम सति वखाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक ध्यान, इक्को अक्ख खुल्हाईआ। सर्ब जीआं मेरा इक पहचान, बेपहचान नज़र कोए ना आईआ। सर्ब जीआं मेरा सच इंतज़ाम, नौबत नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सुणो अगला भेद, भेव अभेदा आप जणाईआ। जिस ने लेख लिखाया चारे वेद, चारे मुख ब्रह्मा करी पढ़ाईआ। सो निरगुण स्वामी अन्तरजामी खेल रिहा खेड, भगवन आपणी कार कमाईआ। जिस ने लोकमात तुहानूं दित्ता भेज, भजन बन्दगी इक समझाईआ। जिस दी गोबिन्द माणी सेज, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जिस दा अक्खरां वाला लेख, पत्थरां दए वड्याईआ। जिस दा बिन छप्पर छन्न सूरज चन्द सोहणा देस, चार दीवार ना कोए बणाईआ। जिस दा मन्दिर आदि जुगादि रहे हमेश, दिवस रैण जोत रुशनाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए वटाईआ। सो सच स्वामी आपणा दस्से भेत, भेव आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक घलाईआ। सच सुनेहड़ा इक घलाउँदा हां। धुर दा शब्द राग अलौदा हां । नाम निधान आवाज़ सुणाउँदा हां। बिन कन्नां राग अलाउँदा हां। गुर अवतार पैगम्बरां इक्को राह वखौदा हां। कलयुग मेट कूड़ अडम्बरां, अड्डरी धार दृढ़ाउँदा हां। सब दा मार्ग कर के पध्धरा, पाँधी आप बणाउँदा हां। चार वरनां दीआं पूरीआं कर के सध्धरां, सिध्धा आपणे घर वसाउँदा हां। जन भगतां वड़न ना देवां विच कुंदरां, कन्न पाड़ मुंदरां ना कोई पाउँदा हां। मन्दिर अंदर खोल्ह के गुंझलां, कुंजी नाम लगाउँदा हां। कोई लेखा दस्सां ना उत्ते उंगलां, हिसाब किताब ना नाल रलाउँदा हां। प्रेम प्यार कर के वांग पुत्रां, गुरमुख गुरसिख आपणी गोद सुहाउँदा हां। बचया रहिण ना देवां चारे कुण्ट नुकरां, निक्के वड्डे आप उठौदा हां। एथे ओथे दो जहान होवां ना कदे नाशुकरा, शुक्रिए विच सदा समाउँदा हां। कीता कौल कदे ना मुक्करां, मुकम्मल आपणा हुक्म वरतोंदा हां। बाल अंञाणे चुक्क कुच्छड़ां, आलणयों डिग्गे बोट गले लगाउँदा हां। काया मन्दिर अंदर वखा के हुजरा, हाजत सब दी पूर कराउँदा हां। सच प्रेम जणा के मुजरा, मुजरे माणस जन्म रखाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, साची करनी कार कमाउँदा हां। साची करनी कार कमावांगा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो इक्को राह वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द नाल मिलावांगा। लख चुरासी बणा के अपणी बिन्द, बन्दगी इक्को
इक समझावांगा। अमृत धार वहा के सिन्ध, कतरा सागर विच मिलावांगा। दाता बण के गुणी गहिंद, गहर गम्भीर खेल खिलावांगा। घर घर वज्जे नाम किंग, मृदंग इक्को इक उठावांगा। भाग लगा के जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा राह चलावांगा। सतिजुग साचा राह चलाएगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। हरि पुरख निरँजण वेख वखाएगा। आदि निरँजण नूर रुशनाएगा। अबिनाशी करता बेड़ा आपणे कंध उठाएगा। श्री भगवान ढोला गाए छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाएगा। पारब्रह्म ब्रह्म मुका के पन्ध, फ़ैसला इक्को हक सुणाएगा। सतिजुग साचे ढोला छन्द, सोहँ इक्को राग अल्हाएगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पावे गंढ्ढ, ऊँचां नीचां जोड़ जुड़ाएगा। मन हँकारी पाए ठंड, दहि दिशा ना उठ उठ धाएगा। सुरत सवाणी होण ना देवे रंड, हरि सुहागी कन्त मिलाएगा। मदिरा पान ना करे कोई गंद, अमृत जाम प्याएगा। साढे तिन्न हथ्थ चोली देवे रंग, नाम मजीठी रंग चढ़ाएगा। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म आप समाएगा। निहकर्मी करे आपणे कम्म, करनी कार इक समझाएगा। लेखा जाण पवण स्वास दम, दम दमां विच समाएगा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिन्ता रोग मिटाएगा । भाग लगाए काया माटी चम्म, चीथड़ पुराणे आप बदलाएगा। कलयुग अन्तिम दे के डंन, डौरू डंका इक वजाएगा। जन भगतां रहिण ना देवे नेत्र अन्न्ह, निज अक्ख इक खुल्हाएगा। कर प्रकाश सूरज चन्न, बिन सूरज चन्न जोत जगाएगा। गुर अवतारो पीर पैगम्बरो अगला हुक्म लैणा मन्न, मनसा सब दी पूर वेख वखाएगा। इक्को इष्ट श्री भगवन, भगवान आप समझाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार प्रगटाएगा। सतिजुग साचा हरि प्रगटावेगा। आत्म परमात्म शब्द अनादा, अनादी राग सुणावेगा। खेल खिलावे ब्रह्म ब्रह्मादा, ब्रह्मांड राग आलावेगा । भेव खुल्हाके बोध अगाधा, अगम्म अगम्मड़ी कार करावेगा। शाहो भूप बण नवाबा, नौबत आपणा नाम वजावेगा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे हिसाबा, पर्दा सभदा फोल फुलावेगा। लेखा चुक्क जाए मक्का काअबा, काया हुजरा इक वड्यावेगा । किसे नूं देणा पवे ना दुर्गा जागा, जागरत जोत इक रुशनावेगा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब दीआं सुणे आवाज़ां, अव्वल आपणी कार कमावेगा। किसे नूं पढ़न पैण ना पंज वक्त निमाज़ां, काअब्यां वल मुख ना कोए रखावेगा। पंडतां कोलों सुणनीआं पैण कोई ना गाथां, उपनिशदा राग ना कोई जणावेगा। साचा खेल करे पुरख समराथा, समरथ आपणी धार जणावेगा। सतिजुग मार्ग दस्सके अनाथ अनाथां, ग़रीब निमाणयां गले लगावेगा। आत्म परमात्म भेव खोल्ह के साचा, सच साची खेल रचावेगा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावेगा। मेहर नज़र प्रभू उठाएगा। दीन दयाल दया
कमाएगा। सतिजुग साची धर्मसाल, धर्म दवारा इक बणाएगा। जन भगतां त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक समझाएगा। लेखा रहे ना काल महाकाल, राए धर्म मुख छुपाएगा। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना प्रनाएगा। धुर दा मंत्र इक सखाल, सुख आत्मक इक उपजाएगा। इक्को रंग रंग के शाह कंगाल, ऊँचां नीचां जोड़ जुड़ाएगा। सर्ब स्वामी बण दलाल, जगत विचोला वेख वखाएगा। छुरी फड़के हथ्थ करे ना कोई हलाल, गर्दन सीस ना कोए कटाएगा। सब नूं भय देवे पुरख अकाल, गुर अवतार पन्ध चुकाएगा। अगली खेल करे बेमिसाल, मिसल विच ना कोए लिखाएगा। चार जुग जिस दा दे सके ना कोए अहिवाल, सो हालत सब दी आप बदलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाएगा। कलयुग अन्तिम वेखणहारा, हरि वक्खरी धार चलाइंदा। आदि जुगादी इक अवतारा, आपणा रूप वटाइंदा। कल कल्की खेल न्यारा, अकल कल अखवाइंदा। सम्बल वस्या धाम न्यारा, बंक अनडिठड़ा आप सुहाइंदा। जोती जोत दीआ बाती कर उज्यारा, दिवस रैण डगमगाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम करे पार किनारा, नईआ नौका कूड़ आप डुबाइंदा। सतिजुग साचा कर पसारा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाइंदा। धुरदरगाही परवरदिगारा, पर्दानशीं पर्दा मुख नकाब आप चुकाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, कातब भेव ना कोए खुल्हाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर धार जणाइंदा। निरगुण निरवैर निरँकार लए अवतारा, नूर इलाही वेस वटाइंदा। सति सतिवादी खोल्ह दवारा, दर दरवाज़ा इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक लगाइंदा। साचा मार्ग इक लगावेगा। अबिनाशी करता खेल खिलावेगा। लख चुरासी जिस दा बरदा, बन्दीखाने विच्चों छुडावेगा। भेव खुल्हा के आपणे घर दा, घर घर विच मेल मिलावेगा। रूप धार नारायण नर दा, नर हरि आपणा रंग रंगावेगा। पन्ध मुका के जल थल दा, दो जहानां खोज खुजावेगा। लहिणा देवे गुजरी चन्न दा, गोबिन्द झोली आप भरावेगा। कलयुग जीव अजे नहीं मन्नदा, भाण्डा सब दा आप तुड़ावेगा। एह लेखा नहीं राग कन्न दा, बिन कन्नां राग सुणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रहिबर इक्को इक अखवावेगा। रहिबर इक्को इक अखवाउँदा ए। परवरदिगार दया कमाउँदा ए। नबी रसूल आप पढ़ाउँदा ए। माकूल हुक्म इक जणाउँदा ए। कोई ना लेखा जाणे अर्ज़ तूल, कसरां विच ना कोए समझाउँदा ए। लख चुरासी गई भूल, हरि जू भुलयां मार्ग इक वखाउँदा ए। कलयुग कूड़ी क्रिया कोई ना रहे मसूल, मसला सब दा हल्ल कराउँदा ए। सदी चौधवीं आप आया हो मजबूर, मजबूरी सब दी अन्त कटाउँदा ए। इक्को नाम करे मशहूर, मश्वरा आपणे नाल
पकाउँदा ए। चाकर धुर दा बण मज़दूर, हरि साची सेव कमाउँदा ए। जन भगतां हाज़र हो हज़ूर, हज़रत आपणा जोड़ जुड़ाउँदा ए। कोट जन्म दे मेट कसूर, कामल पुरख वड्याउँदा ए। हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, ग़ुरबत सर्ब चुकाउँदा ए। जोती जाता दे के नूर, नूर नूर रुशनाउँदा ए। अन्तिम लेखा मिटे कूड़, सच सुच्च वरताउँदा ए। गुरमुखां बख्श चरण धूढ़, दुरमति मैल धुआउँदा ए। चतुर सुघड़ बणाके मूर्ख मूढ़्ह, नाम धन्दे इक लगाउँदा ए। पार उतारे आपणे पूर, मँझधार ना कोए डुबाउँदा ए। कलयुग अन्तिम लेखा दए ज़रूर, ज़ाहरा पीर बण के आउँदा ए। जिस दा मुहम्मद उपज्या नूर, ईसा मूसा जोत रुशनाउँदा ए। जिस दा जलवा उत्ते कोहतूर, सो कातिल मक्तूल वेख वखाउँदा ए। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां वखाए इक हदूद, अरबां हद्द ना कोए बनाउँदा ए। दरगाह साची हो मौजूद, मजलस आपणे नाल रखाउँदा ए। चरणां हेठां रहिणां महिफूज़, छप्पर छन्न सुहाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाउँदा ए। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ मिली सरना, सरनगति वड्याईआ। तेरा भाणा सब ने जरना, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। असां रल के तेरा ढोला पढ़ना, धुर दा राग अल्हाईआ। तेरी सेज सुहञ्जणी चढ़ना, बिन पावा चूल जो लई बणाईआ। तेरी मेहर किरपा नाल लेखा चुकणा दीन मज़्हब वरनां बरनां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए लड़ाईआ। मिली सरनाई साचे चरणां, चरणोदक मुख चवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह हरि इक्को हुक्म सुणाईआ। इक्को हुक्म सुणाए एक, एकँकार वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हरि का भेख, जोती जामा नज़री आईआ। जिस दा भविख्तां विच लेख, भाख्या विच समझाईआ। सो आया आपणे देस, सम्बल डेरा लाईआ। विष्नूं करे आदेस, सांगोपांग डेरा सच सिँघासण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी कार कमाईआ। कल कल्की कार कमाउँदा ए। दीन दयाल वेख वखाउँदा ए। कलयुग अन्तिम वेस वटाउँदा ए। साध सन्त भेव ना आउँदा ए। जीव जंत सर्ब कुरलाउँदा ए। प्रभ बख्शंद ना कोए मनाउँदा ए। सुरती शब्द ना कोए मिलाउँदा ए। रुत्त बसन्त ना कोए सुहाउँदा ए। पांधा पंडत साचा तिलक ललाट ना कोए लगाउँदा ए। झगड़ा प्या दोज़ख़ बहिश्त जन्नत , साचे घर ना कोए पहुंचाउँदा ए। जन भगतां मेला करया आप अन्त, अन्तष्करन सब दा वेख वखाउँदा ए। सोहँ ढोला दस्स के मंत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाउँदा ए। चार वरन दी साची संगत, सगला संग निभाउँदा ए। गुरमुख दूजे दर ना जाए मंगत, अनडिठड़ी वस्त वरताउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले अक्ख खुल्हाउँदा ए। सन्त सुहेले खोल्ह के अक्ख, आख़र दए वड्याईआ। साख्यात
हो प्रतख, प्रीख्या विच्चों बाहर कढाईआ। जन्म कर्म दा पूरब झोली पा के हक, हकीकत दए समझाईआ। उठ भगत तूं मेरा मैं तेरा गावां जस, दोवां दा घर इक्को नज़री आईआ। मैं तेरे अंदर जावां वस, तूं मेरा मित्र सखाईआ। मैं तेरी सेज माणां इक पलँघ, तूं सौं सौं ख़ुशी इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत रिहा वड्याईआ। जन भगत कहे सुण मेरे भगवन, मेरा भाग झोली पाईआ। लेखा मुक्के अवण गवण, लख चुरासी ना कोई भवाईआ। साची सेजा मिले सवन, सुत्तयां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। नेड़ ना आवे कामनी कामन, तृष्ना जगत ना कोए सताईआ। अंदर वड़ के फड़ना दामन, दामनगीर होणा सहाईआ। सच दवारे बणना ज़ामन, बन्दीख़ाना अन्त तुड़ाईआ। तेरा लेखा बिना क्षत्री ब्राह्मण, शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा दरश आम्हणो साम्हण, सनमुख बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, दर ठांडे ठंडक इक वरताईआ।।
३ कत्तक २०२१ बिक्रमी हरचन्द सिँघ दे गृह नानक पुरा अमृतसर
सतिगुर पूरा हरि मलाह, खेवट खेटा इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी वेस वटा, निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लया हंढा, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सेवा ला, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। शब्द अनादी नाद वजा, ब्रह्म ब्रह्मादी राग अल्हाइंदा। नव सत्त वेखे थाउँ थाँ, चारों कुण्ट खोज खोजाइंदा। खेले खेल अगम्म अथाह, बेपरवाह भेव अभेद ना कोए समझाइंदा। खाणी बाणी वंड वंडा, लोकमात रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नर हरि आपणी कार कमाइंदा। नर हरि कार कमावे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। नित नवित अव्वलड़ा भेख, भेखा धारी समझ ना आईआ। वसणहारा अगम्मड़े देस, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। तख्त निवासी इक नरेश, शाह पातशाह हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे भेख, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सतिजुग साचा लिखे लेख, लिख्त भविख्त दए सलाहीआ। निगाहबान वेखणहारा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल हरि रघुराईआ। करे खेल हरि निरँकार, वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी डंका अगम्म अपार, दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाईआ। पुरी लोअ करे ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव आलस निंद्रा दए मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वेखणहार, खाणी बाणी पड़दा दए चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पावे सार, श्री भगवन्त वड्डी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त
दीप सृष्ट सबाई होई विभचार, कूड़ी क्रिया दए दुहाईआ। घर सज्जण हरि मिले ना मीत मुरार, बन खोजण थाँईं थाँईंआ। चारों कुण्ट अन्धेर गुबार, गर्दिश विच रखाईआ। नूरी चन्द ना कोए उज्यार, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म मिले मेल ना कन्त भतार, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। कागद कलम शाही लिख लिख गई हार, कातब बैठे मुख भवाईआ । बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, हरि सतिगुर पूरा शब्द इक्को नज़री आईआ। पंज तत जिस पसार, मन मति बुध घाड़त लए घड़ाईआ। सो साहिब स्वामी धुर दा ठठयार, ठाकर इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वेस अनेक धराईआ। कलयुग अन्तिम लै अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कल कल्की हरि निरँकारा, पंज तत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, रसना जिह्वा ढोला राग ना कोए सुणाईआ। जन भगतां करे प्यारा, परम पुरख पतिपरमेश्वर आपणी धार जणाईआ। काया मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़ा, पड़दा ओहला दए उठाईआ। अमृत देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना इक झिराईआ। शब्द अगम्मी अनहद नाद अनादी वज्जे बिन तन्द सतारा, धुन इक्को इक उपजाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, घर घर जोत करे रुशनाईआ। साची सख़ियां मिल मिल मंगलाचारा, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कलयुग साध सन्त जीव जंत भुल्लया चार कुण्ट अंध्यारा, निज नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट घट आपणा खेल वखाईआ। घट घट खेल वेखे गोबिन्द, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। गुरमुखां मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा जलाइंदा। करे खेल आप बख्शिंद, बख्शिश रहमत नाम झोली पाइंदा। भाग लगा के जीउ पिण्ड, तत्तव तत आप वडियाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराइंदा। मेहर नज़र करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ । अन्तर आत्म दस्से जाप, अजपा जाप करे पढ़ाईआ। कोट जन्म उतारे पाप, पतित पुनीत दए जणाईआ। आत्म परमात्म बणाए धुर दा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। गुरमुखां दे के आपणा साथ, सगला संग हो जाईआ। लहिणा चुकाए पूजा पाठ, घर घर मेला लए मिलाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण पुच्छे वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, करनी करता आप हो आईआ। करनी करता हरि हरि मालक, बेपरवाह अखवाइंदा। अगम्म अथाह ऊँचो ऊँच ख़लक ख़ालक, मख़लूक आपणे नैण तकाइंदा। नित नवित दो जहान लख चुरासी बणे सालस, खाणी बाणी फोल फुलाइंदा। भगत सुहेले गुरू गुर चेले
कढ्ढे विच्चों ख़ालस, ख़ाहिश आपणे नाल मिलाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के निंद्रा आलस, जागरत जोत इक जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग रंगाए माटी तन, कपड़ नाम सुहाईआ। अंदरों बन्न्हे वासना मन, चारों कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। नाम पदार्थ दे के धन, कंगाल शाह दए वड्याईआ। जोती नूर चाढ़ के चन्न, काया कवरी करे रुशनाईआ। एथे उथे बेड़ा बन्न्ह, भार आपणे कंध उठाईआ। सन्त सुहेले बणा के जन, जन जननी लेखा दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्न, भरम भउ चुकाईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सच वसेरा बिन छप्परी छन्न, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। मेहरवान हो श्री भगवन, हरिजन साचे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, लेखा लेखे विच्चों बदलाईआ। लेखे विच्चों लेखा देवे बदल, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया करके कत्ल, सच सति रूप प्रगटाइंदा। नाम बीज के आपणे वत्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। प्रेम प्रीती दस्स के जगत, पढ़ पढ़ पुनीत आप हो जाइंदा। लेखा जाण ऊँच नीच, चारे वरनां रंग रंगाइंदा। साचा कलमा नाम हदीस, निरअक्खर आप पढ़ाइंदा। सन्त सुहेले बख्श सच प्रीत, प्रीतम आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। सदी वीहवीं रही बीत, अगला लेखा समझ कोए ना आइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां खाली होए खीस, चारों कुण्ट जीव जंत कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी दस्से इक्को रीत, मन्दिर मसीत काया काअबा इक समझाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां सुणाए आपणा गीत, सो हँ ब्रह्म सोहँ रूप समाइंदा।