३ कत्तक २०२१ बिक्रमी सन्ता सिँघ दे गृह नानक पुरा
सतिगुर पूरा सच प्रीत, हरि चरण कँवल इक दृढ़ाइंदा। सतिगुर पूरा साचा गीत, हरि मंत्र नाम सुणाइंदा। सतिगुर पूरा साची रीत, आत्म परमात्म आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा धाम जणाए इक अनडीठ, घर घर विच डेरा लाइंदा। सतिगुर पूरा सद वसणहारा नीचों नीच, नीकन नीका नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाइंदा। सतिगुर पूरा सर्ब स्वामी, मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर पूरा अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा शब्द अनादी बोले बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। सतिगुर पूरा सुरत मिलावे साचा हाणी, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर पूरा अमृत बख्शे ठंडा पाणी, जगत सरोवर पन्ध चुकाईआ। सतिगुर पूरा महल अटल देवे इक निशानी, सच दवारे
दए वखाईआ। सतिगुर पूरा लेख चुकाए चारे खाणी, ख़ाकी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। सतिगुर पूरा बख्शणहारा पद निरबानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर, गवर इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी कटणहारा भीड़, औझड़ राह पन्ध मुकाइंदा। साची दस्स आपणी तस्वीर, तसबी माला गलों सुटाइंदा। दरस दिखाए बेनज़ीर, नज़र आपणे नाल मिलाइंदा। चोटी चाढ़ इक अख़ीर, आख़र आपणे घर वसाइंदा। जिस नूं सजदा करदे पीर फ़कीर, सो फ़िकरा आप पढ़ाइंदा। मुरीद मुर्शद दोवें बग़लगीर, दस्त दस्त बदस्त आप हो जाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। सतिगुर पूरा भोला भाला, जग नेत्र वेक्खयां नज़र किसे ना आईआ। शाहां विच्चों शाह, कंगालां विच्चों कंगाला, ग़रीबां विच्चों ग़रीब आप अख्वाईआ। मेहरवान हो के दस्से मार्ग सच सुखाला, रहिबर हो के राहे पाईआ। मित्र हो के तोड़े जगत जंजाला, शत्रु हो के पंजां देवे घाईआ। प्रेम प्यार दी पा के वक्खरी माला, मालक आपणा जोड़ जुड़ाईआ। अग्गे किसे दा देवे ना कोई होर हवाला, हाल आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा निर्मल जोत, जोती जोत अखवाइंदा। शब्द अगम्मी लाए चोट, नगारा नाम वजाइंदा। तन माटी कढ्ढ के कूड़ा खोट, हाटी सच समझाइंदा। मन मति बुध बख्श के आपणी सोच, सच सुच्च संजम इक दृढ़ाइंदा। लहिणा मुका के लोक परलोक, नाम सलोक इक अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन कहे प्रभ रंग केहड़ा, जो प्रेम प्रीती अंदर रंगाईआ। जिस नाल छुट्टे झूठा खहिड़ा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। पार कराए डुब्बदा बेड़ा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। लहिणा देणा चुके तेरा मेरा, मेरा तेरा इक्को रूप समाईआ। घर स्वामी होए चाओ घनेरा, वज्जे सति वधाईआ। नज़री आवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा भगवन्त, गुरमुख आस रखाईआ। तूं सुहागी धुर दा कन्त, हउँ नार दुहागण रही कुरलाईआ। बिन तेरे बणाए ना कोई सच्ची बणत, घड़न भन्न्हणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। राह तक्कदे तेरे साचे सन्त, सज्जण नैण उठाईआ। आ के चाढ़ रंग बसन्त, चोली तन रंगाईआ। दर भिखारी बणे मंगत, दोए जोड़ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रख समरथ, महिंम अकथ तेरी वड्याईआ। मार्ग दस, हिरदे वस, गावां जस, रसना जिह्वा ढोला अल्हाईआ। चला रथ काया मठ्ठ, घट आपणा नूर धराईआ। मंत्र इक्को दस सच, जग कूड़ी माया कोलों जाईए बच, बचपन तेरी झोली पाईआ। तेरे मिलण दी मेरी खुल्हे अक्ख, नज़री
आए साहिब प्रतख, लोचण नैण वेख वेख बिगसाईआ। तेरी सरनाई बेपरवाही बेप्राणे हो गए ढठ्ठ, ढट्ठयां लै उठाईआ। साडा लेखा चुका दे पूजा पाठ, पुज्ज के घर आपणा दरस दिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग नाल मिल्या तेरा साथ, वडभागी मिली सरनाईआ।
३ कत्तक २०२१ बिक्रमी हरभजन सिँघ दे गृह नानक पुरा
सतिगुर जुग सदा सति, सति सति समझाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म मति, विद्या ब्रह्म पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ नत, नाता बिधाता पुरख अकाल इक अखवाइंदा। रंग रंगीले रंगे रत्त, रंग इक्को इक वखाइंदा। सति सति खोल्ह अक्ख, निज नेत्र नैण पड़दा लाहइंदा। पंच विकारा कर के भठ्ठ, काया खेड़ा इक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाइंदा। सतिजुग सतिगुर मीत, सदा सदा अख्वाईआ। जन भगतां दस्स के वक्खरी रीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साचा ढोला दस्स के गीत, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। नाता तोड़ के मन्दिर मसीत, काया काअबा इक वखाईआ। मन वासना सारी जीत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। धाम वखा इक अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। सच सतार सुणाए संगीत, अनरागी राग अल्हाईआ। सच दरबारे इक प्रीत, प्रीतम दए समझाईआ। सतिगुर पूरा कर बख्शीश, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। करवट लै बदले पीठ, सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए जणाईआ। सतिगुर जुग सोहणा चंगा, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। जिस दे अंदर नाम मृदंगा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। जिस दे गृह सच सरोवर अगम्मी गंगा, जलधार समझ कोए ना पाईआ। जिस दे मन्दिर जोती नूर अनोखा वक्खरा चन्दा, कोटन कोटि रवि शशि नैण शरमाईआ। जिस दे हथ्थ दोहरी धार तिक्खा खण्डा, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा डराईआ। जिस दा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां माणया इक अनन्दा, अनन्द इक्को इक समझाईआ। जो बिन बन्दगीउँ पार कराए बन्दा, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर गुर साचा जुग इक समझाईआ। सतिगुर जुग सच धर्म, अधर्म नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी साचा दस्से कर्म, निहकर्मी कर्म कांड चुकाईआ। इष्ट देव स्वामी जणाए इक्को सरन, सरन पुरख अकाल दए जणाईआ। नाता तोड़ के वरन बरन, चार अठारां इक्को गंढ्ढ पवाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर जुग इक वड्याईआ। सतिगुर जुग सदा सच्चा, कूड़ कुड़यारा नज़र कोए ना आईआ।
सीतल धार कदे ना होवे तत्ता, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। कूड़ी क्रिया होए ना कच्चा, सद कंचन रूप वटाईआ। जन भगत बणाए धुर दा बच्चा, बचपन आपणे लेखे लाईआ। साचे नैण खोल्ह के अक्खां, घर आख़र दए वखाईआ। भाग लगा के कुल्ली कक्खां, दो जहानां लए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत माया ममता पा के अक्खां घट्टा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जुग इक वड्याईआ। सतिगुर जुग कहे मेरा खेल अवल्ला, समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी फिरां इकल्ला, दो जहानां खेल खिलाईआ। जन भगत फड़ा के आपणा पल्ला, पल्लू गंढ्ढ वखाईआ। धाम वखा के निहचल इक अटला, उच्च महल्ल दयां बहाईआ। जिथ्थे दीपक इक्को बला, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। स्वामी बैठा अछल अछल्ला, वल छल धारी खेल खिलाईआ। जिस दा संदेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सज्जण बेपरवाहीआ । सतिगुर जुग कहे मेरा मार्ग एक, एकँकार आप लगाइंदा। सृष्ट सबाई धुर दी टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाइंदा। कूड़ी क्रिया मेट के भेख, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। अंदर वड़ के दस्सां भेत, काया मन्दिर सोभा पाइंदा। लेखे विच्चों बदल के धुर दा लेख, मस्तक आपणा नाम वडियाइंदा। अग्नी बुझा के तत्ती जेठ, सांतक सति सति कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक प्रगटाइंदा। सतिगुर जुग सदा सुहेला, सुहञ्जणा नज़री आईआ। सन्त सतिगुर कर कर मेला, घर साचे दए वड्याईआ। रंग रंगा के गुरू गुर चेला, चेला गुरू ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा जुग इक समझाईआ। सतिगुर जुग कहे मेरा इक स्वामी, मालक सब दा नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्तरजामी, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। जिस दा शब्द नाद धुन अगम्मी बाणी, रागां नादां समझ कोए ना आईआ। जिस दा खेल सदा चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त सतिजुग देवे इक निशानी, निशाना आपणा नाम प्रगटाईआ। चार जुग दी पिछली बीती चुक्के कहाणी, वेद अथर्बण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जुग कहे मैं सतिगुर वेख्या गहर गम्भीर, बिन तत्तां सोभा पाईआ। पंज तत ना कोए शरीर, मन मति बुध ना कोए वड्याईआ। उहदा नूर ज़हूर बेनज़ीर, जग नेत्र नैण तक्क ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग इक प्रगटाईआ। सतिगुर जुग कहे मेरा मार्ग अनोखा, वक्खरी धार चलाईआ। जन भगतां नाल कदे ना करां धोखा, धूएं धार विच लोकाईआ। भाग लगा के काया कोठा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर दयां वड्याईआ। किसे रखणा पए ना अग्गे रोज़ा, वुज़ू कर निमाज़ ना कोए पढ़ाईआ।
पढ़ना पए कोए ना पोथा, इक्को मंत्र आत्म अन्तर दयां जणाईआ। दस्म दवारी चढ़ना होवे सौखा, नौ दवारे कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। धुन अनाद घर सुणन दा मिले मौका, गुरूदवारा इक्को इक जणाईआ । आत्म परमात्म मिलके गाए सलोका, सोहँ ढोला राग अल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों प्रभ दस्से मार्ग सौखा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुका के चौदां लोका, चौदां विद्या डेरा ढाहीआ। सतिगुर जुग कहे मेरी साची इच्छया, आशक माशूक दोवें वेख वखाइंदा। नाम पदार्थ पा के भिच्छया, भिक्खक झोली सर्ब भराइंदा। सतिगुर हट्ट इक्को विकया, दूजा कीमत ना कोए जणाइंदा। मैं माण दवावां वड्डयां निक्कयां, बृद्ध बाल नौजवान इक्को रंग रंगाइंदा। दीन मज़्हब शरअ वंडाए कोए ना हिस्सया, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। सच सतिगुर हो के चारों कुण्ट दिस्या, दहि दिशा इक्को नज़री आइंदा। नीचां नाल मिलके कदे ना जावे भिटया, ऊँचां विच बहि के मात ना कोए वडियाइंदा। जिस दा नक्शा मसव्वर तसव्वर कर किसे ना खिचया, इशारयां नाल ना कोए दृढ़ाइंदा। सो सर्ब स्वामी अन्तरजामी सब दा लेखा वेखे लिख्या, पूरब लहिणा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सतिगुर जुग कहे मैं सब दा मीत, सज्जणा विच्चों सज्जण नज़री आईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मेरे अंदर गौणां ओसदा गीत, जो गीता ज्ञान गया दृढ़ाईआ। जिस दे बिरहों विछोड़े अंदर पीर पैगम्बर मारन चीक, झल्ली ना जाए जुदाईआ। जिस नूं वाहिद कैहिंदे लाशरीक, शिरक्त सब दी रिहा मिटाईआ। अन्त ओसे इक तौफ़ीक, तोहफ़ा घर घर दए पहुंचाईआ। साचा मार्ग दस्से ठीक, सतिजुग साचा राह वखाईआ। मंज़ल धार इक बारीक, बिन सतिगुर चरण ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। सतिगुर जुग कहे मेरी आई वारी, वारता अगली दया सुणाईआ। निर्मल जोत जगे निरँकारी, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सद्द के सच दवारी, दवारा इक्को इक वखाईआ। साचा ढोला बोलो जैकारी, जै जैकार सुणाईआ। लख चुरासी कलयुग अन्त चार कुण्ट वेखो ख्वारी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नेत्र रोंदे टिले पर्बत उच्च पहाड़ी, समुंद सागर रहे कुरलाईआ। नव नौ चार कोई ना उतरे पार किनारी, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। कलयुग अन्त साचा मिले ना मीत मुरारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। सतिगुर जुग कहे मैं भगतां जोगा, जोग जुगत दृढ़ाइंदा। काया कमली बदल के चोगा, चोग इक्को नाम मुख पवाइंदा। सति धर्म दा दे के होका, हुक्म इक सुणाइंदा। प्रभ मिलण दा साचा मौका, सदी वीहवीं वंड वंडाइंदा। फिरे दरोही चौदां
लोकां, चौदां तबक ना कोए वडियाइंदा। कलयुग कर्म होया थोथा, होछी मति वखाइंदा। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्के सारे पोथा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। परम पुरख परमात्म नाल सब दा होया रोसा, रुसयां अन्त ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता वेख वखाइंदा। सतिगुर जुग कहे मैं जगत आया, वज्जे सति वधाईआ । त्रैगुण भज्जे वाहो दाया, नेत्र नैण शरमाईआ। पंज विकारा दए दुहाया, कूक कूक अल्हाईआ। मन हँकारी डेरा ढाया, मति मतिवाली सीस झुकाईआ। गुरसिख गुरमुख सुरत खुल्हाया, शब्दी नाद वजाईआ। पुरख अकाला नज़री आया, दीन दयाला बेपरवाहीआ। साची माला गल विच पाया, तसबी इक्को इक वखाईआ। शाह कंगाला जोड़ जुड़ाया, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। मन्दिर मसीत शिवदुआला मठ्ठ इक वखाया, काया बंक कुण्डा लाहीआ। नाम पदार्थ झोली पाया, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जन्म कर्म दा विछड़या मेल मिलाया, धुर संजोगी होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग साचा दित्ता जणाईआ। सतिगुर जुग कहे मैं भगतां संग, धुर दा संग निभाईआ। अंदर बाहर वजावां मृदंग, गुप्त ज़ाहर सुणाईआ। परम पुरख दा दे अनन्द, आत्म रस चखाईआ। जोत प्रकाश चाढ़ के चन्द, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अमृत सरोवर नुहा के गंग, दुरमति मैल धवाईआ। भेव खुल्हाके आत्म हँ, ब्रह्म दयां समझाईआ । पड़दा लाहके काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दयां खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग मेरी सेवा लाईआ। सतिगुर जुग कहे मैं भगत सुहागी, हरि कन्त दयां मिलाईआ। कूड़ी क्रिया बणां त्यागी, तीबर इच्छया इक प्रगटाईआ। प्रभ मिलण दा जन वैरागी, वैराग सच उपजाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ी, निर्मल दयां वखाईआ। हँस बणावां फड़के कागी, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जन भगत मिलण दी मैनूं वादी, वाधा अग्गे नालों होर वधाईआ। जो प्रभ नालों विछड़ हो गए बाग़ी, आपणा आप भुलाईआ। मन वासना विच फिरन आज़ादी, अगला डर ना कोए वखाईआ। उन्हां खेल अगम्मी दस्सां डाढ्ही, जिस दी अक्खरां विच ना कोए पढ़ाईआ। प्रभ मालक खालक धुर दा बाढी, जिस लख चुरासी घाड़त लया घड़ाईआ। उह निरगुण सरगुण वरते स्वांगी, स्वांग आपणा इक जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग इक प्रगटाईआ। सतिगुर जुग कहे मैं की करां तारीफ़, तुआरफ़ भगतां नाल कराईआ। कलयुग बुढ्ढा वेख ज़ईफ, मेरा नैण शरमाईआ। सृष्ट सबाई होई शरीक, लाशरीक बैठे भुलाईआ। कूड़ी क्रिया कर प्रीत, प्रीतम नालों होई जुदाईआ। झगड़ा पा के ऊँच नीच, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। साचा धर्म किसे ना लभ्भया ठीक, ठाकर घर ना कोए मनाईआ। प्रभ लभ्भदे मन्दिर मसीत, शिवदुआले मठ गुरुदुआर भज्जण वाहो दाहीआ।
काया किसे ना होई ठंडी सीत, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा धर्म इक समझाईआ। सतिगुर जुग कहे मेरा धर्म वक्खरा, जातां पातां विच ना आईआ। दीन मज़्हब दा चले कोए ना नख़रा, नकली रूप ना कोए धराईआ। मेरी वड्याई करे ना कोई विच अक्खरां, अल्फ़ ये ना सिफ्त सालाहीआ। मैं कदे ना वड़या विच पत्थरा, सिलां विच सीस ना कोए टिकाईआ। मेरे प्रेम प्यार दा सब तों वक्खरा पत्रा, जिस दा लेख लिखे ना कलम शाहीआ। कोटन कोटि मिलण दा करदे रहे यतना, यथा योग आपणा ज़ोर लगाईआ। मैं वसां ओस वतनां, जिस दा मन्दिर जगत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा जुग इक समझाईआ। सतिगुर जुग कहे मैं आवां जग, जुग जुग वेस वटाईआ। धरनी धरत धवल वेख लग्गी अग्ग, रूप अनूप लवां प्रगटाईआ। सन्त सुहेले साचे सद्द, धुर दा नाम समझाईआ। दे के दरस उपर शाह रग, घर शहिनशाह दयां मिलाईआ । नाम प्याला प्या के मदि, मधुर धुन सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद दयां माण वड्याईआ । सतिगुर जुग कहे मैं दरस करावां नैणां, कँवल नैण दयां मिलाईआ। जिस दे दवारे वजाउणा पए ना कोए ढोलक छैणां, छहबर इक्को नाम लगाईआ। सच मुकाम जिस ने बहणा, फड़ बाहों गोद उठाईआ। सोहँ ढोला इक्को कहिणा, कहि कहि ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। कूड़े वहिण अन्त ना वहिणा, वहिंदी धारों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता इक अख्वाईआ। जुग कहे मोहे सतिगुर ओट, ओड़क आस रखाईआ। जिस दे नगारे वज्जे चोट, चौकड़ी चौकड़ रिहा उठाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां पा के सोच, समझ दिती समझाईआ। नेत्र वेखो लोक परलोक, दो जहान रिहा वखाईआ । कलयुग झगड़ा वरन गोत, दीन मज़्हब लड़ाईआ। आत्म परमात्म मिल के माणे ना कोए मौज, झूठी मजलस रहे लगाईआ । सति धर्म दी करे कोए ना खोज, काग़ज़ां उत्ते कर कर थक्के लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सरूप सदा समाईआ। जुग कहे मेरे सतिगुर सच्चे, सच दयां दृढ़ाईआ। मैं काया माटी भाण्डे वेखे कच्चे, काची गगरीआ बैठी डेरा लाईआ। नौ दवारे मनुआ नच्चे, भज्जे वाहो दाहीआ। रसना जिह्वा कूड़ कुड़यार बके, बकता सच नज़र कोए ना आईआ। माया ममता मोह अंदर साध सन्त फसे, फाँसी जम ना कोए कटाईआ। पुरख अकाल सरनाई कोए ना दस्से, अक्खरां उत्ते टेक टिकाईआ। लख चुरासी विरले जो आसा इक्को तक्के, नाता जगत तुड़ाईआ। बाहरों चीथड़ होवण फटे, अंदरों लाल अमोलक हीरा नज़री आईआ। सतिजुग कलयुग वेख वेख हस्से, हस्ती सब दी दिती मिटाईआ । काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदर सारे
मधे, मदिरा पान करे लोकाईआ। बिन साचे ओढन सारे नंगे, पड़दा सच ना कोए पाईआ। तन माटी किसे ना होए ठंडे, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। बिन बन्दगीउँ ख़ाली दिसण बन्दे, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। बिन हरि कन्त स्वामी होए रंडे, शौहर सच ना कोए हंढाईआ। मंज़ल चढ़या कोए ना डण्डे, डण्डावत कर कर बैठे ढेरीआं ढाहीआ। हरि का नाम कोई ना वंडे, पढ़ पढ़ पुस्तक रहे सुणाईआ। जगत वासना लग्गे धन्दे, धुंदूकार ना कोए चुकाईआ। किसे समझ ना आई जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज फोल ना कोए फुलाईआ। सच दुआर कोई ना लँघे, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। कोई पूजा करे विष्न ब्रह्मे, कोई शंकर सीस निवाईआ। कोई कहे तेई अवतार चंगे, राम कृष्न मिले वड्याईआ। कोई कहे ईसा मूसा मुहम्मद सदा संगे, चार यारी गंढ्ढ पुआईआ। कोई कहे नानक गोबिन्द चुक्के आपणे कंधे, होए अन्त सहाईआ। सतिगुर स्वामी शब्द कहे पुरख अकाल ने लोकमात जुग जुग पाई वंडे, थोड़ा थोड़ा भेव खुल्हाईआ। जिन्हां उपर साहिब स्वामी आप होए बख्शिंदे, बख्शिश इक वरताईआ। उह कोझे कमले सब तों चंगे, चंगयां विच्चों चंगे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्हां नाल प्रीतम हंडे, प्रीती जिन्हां सच लगाईआ। जुग कहे मेरे सतिगुर समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं तेरा गावां जस, वेद पुराण ना सिफ्त सालाहीआ। कलयुग अन्तिम सारे हो गए बस, बस्ते सब दे बन्न्ह वखाईआ। कीमत कोई रही ना कक्ख, हट्टो हट्ट रहे विकाईआ। माण चुक्कया तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, जल धारा ना कोई समाईआ। साची दे इक्को मत्त, मन मति पन्ध मुकाईआ। रल मिल सारे तेरा गावण जस, पुरख अकाल इक शरनाईआ। खहिड़ा छुट्ट जाए मन्दिर मसीतां गुरूदवारे मठ्ठ, काया मन्दिर अंदर इक्को नज़री आईआ। घर प्रकाश जोत जगे लट लट, लाटां वाली बैठी सीस निवाईआ। चतुर्भुज सीस चरणां उत्ते सट्ट, वस्त अमोलक मंग मंगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव खोल्ह समरथ, महिमा अकथ इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, जुग सति मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे मैं सतिगुर तेरा होया, होका दे के रिहा जणाईआ। जन भगत उठाया सोया, सुरती तेरे नाल मिलाईआ। उह गुरमुख कदे ना मोया, मुर्दा जीवत रूप वटाईआ। लेखा चुकया त्रै त्रै लोया, लोक परलोक ख़ुशी वखाईआ। एथे ओथे सदा नवां नरोया, दु:ख रोग संताप ना लागे राईआ। तेरे नाम दा देवां घर घर ढोआ, दर दर तेरी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, सच तूं ही नज़री आईआ। जुग कहे सतिगुर सच्चे, सच तेरी वड्याईआ। सन्त सुहेले तेरे बच्चे, बच्चयां वांग गोद उठाईआ। लूं लूं अंदर इन्हां रचे, साढे तिन्न करोड़ वज्जे वधाईआ। एह ग़रीब निमाणे उन्हां नालों कोटन दरजे अच्छे, जो जूठे झूठे कलयुग माया ममता विच
फस्से, अठ्ठे पहर भज्जण वाहो दाहीआ। एन्हां बन्न्ह सच डोरी प्रेम आपणे रस्से, रस्ता इक्को दे समझाईआ। तैनूं मिल के जन तेरे नाल हस्से, हस्ती हस्ती विच समाईआ। मानस जन्म अन्त ना रले घट्टे, कौडी कौडी कीमत दे चुकाईआ। की होया जे धन्ने मिल्या विच्चों वट्टे, जन भगतां काया मन्दिर अंदर दरस कराईआ। सच निशाना दस्स दे आपणे पते, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। असीं सृष्ट सबाई नालों नाता तोड़ के तेरे नाल होए पक्के, कच्ची गंढ्ढ ना कोई रखाईआ। लेखा चुकया जम की फाँसी फट्टे, फाटक धुर दा दित्ता खुल्हाईआ। तेरा भगत तेरे कोलों कदे ना पिच्छे हटे, मुख सके ना कोई भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे अन्तिम वर, अन्तर तेरा रंग रंगाईआ। जुग कहे सतिगुर तेरा अगम्मी रस्ता, बरास्ता गुर सतिगुर नज़री आईआ। पढ़न लिखण दा बन्न्ह देईए पिछला बस्ता, अग्गे इक्को नाम सालाहीआ। जिस दवारे गुरू अवतार पीर पैगम्बर वसदा, उस मन्दिर बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस दर ते विष्न ब्रह्मा शिव सेवा करदा नस्सदा, आदि जुगदि हुक्मे अंदर भवाईआ। ओस मन्दिर दीपक वेखीए बलदा, जिसदी सदा सदा रुशनाईआ। जो सिँघासण साहिब सुल्तान मलदा, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जो शब्द संदेशे घलदा, जुग जुग करे पढ़ाईआ। ओसदा विछोड़ा झल्लया जाए ना घड़ी पल दा, पलक अक्ख ना कोए बदलाईआ। खहिड़ा छुट्ट जाए कलयुग कल दा, कालख टिक्का दे मिटाईआ। तेरी जोत जो तेरा हो के रलदा, अन्तिम तेरे विच समाईआ। सो चरण दवारा साचा मलदा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एहो फल प्रभू नूं मिलण दा, मिल्या मेल ना कोए तुड़ाईआ। लहिणा चुक्के जल थल दा, टिल्ले पर्बत ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, सतिजुग साची मंग मंगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह सवाल तेरे हल्ल दा, अहिवाले सारे दे दे गए समझाईआ।।