पुस्तकालयभाग १७

१० कत्तक २०२१ बिक्रमी बलवन्त सिँघ नाल पिण्ड तृसिक्का

सतिगुर प्रीती सच अभ्यास, अन्तर आत्म भेव चुकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार सद वसे पास, निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे पवण स्वास, साह साह समाईआ। माणस जन्म करे रास, पंज तत दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता करे नास, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। घर मण्डल वखावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। देवे दरस बहु बिध भांत, अनक कल वेस वटाईआ। जगत अन्धेरी मिटे रात, सूरज सति सति रुशनाईआ।

लहिणा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पन्ध मुकाईआ। आपणा भेद चुकाए आपे आप, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर सरनाई साचा जाप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हलाईआ। सतिगुर पूरा करे पुनीत पवित्त पाकी पाक, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक दृढ़ाईआ। सच अभ्यास सतिगुर सरन, देवे माण वड्याईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नैण करे रुशनाईआ। जगत दुआर जगत रस दर पाणी भरन, बैठण सीस झुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना वड़न, मूँह दे भार सुटाईआ। सर्ब स्वामी हरि करता करनी करन, हरि करता इक अख्वाईआ। अन्तर आत्म आए फड़न, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक समझाईआ। सच अभ्यास काया जोग, पंज तत आप कराइंदा। कूड़ी क्रिया कट के रोग, आपणी गंढ्ढ पवाइंदा। अन्तर अंदर सुणा सलोक, अगम्मी राग अल्हाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। आलणयों डिग्गे उठाए बोट, आपणी गोद बहाइंदा। लहिणा देणा चुका के हरख़ सोग, चिन्ता ग़म मिटाइंदा । बिन सतिगुर किरपा साचे मन्दिर कोए ना सके पहुंच, कोटन कोटि जोगी जती सती जोगीशर ध्यान लगाइंदा। सच अभ्यास दी जिस मानणी मौज, सो मजलस इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा । सच अभ्यास काया तन, तत्तव तत दए दृढ़ाईआ। सतिगुर पूरा बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाईआ। शब्दी डोरी पए मनूआं मन, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अगम्मी राग सुणाए कन्न, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। हरिजन लेखे लाए श्री भगवन, भाग धुर दा झोली पाईआ। कर प्रकाश नेत्र अन्न्ह, निज नैण करे रुशनाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोध अगाधी चढ़ाए आपणा चन्न, सूरज चन्न मुख शरमाईआ। भाण्डा भरम भउ कूड़ी क्रिया देवे भन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक प्रगटाईआ। सच अभ्यास सदा गुर मंत्र, शब्दी शब्द वड्याईआ। जो सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, बसन्तर दए बुझाईआ। भेव खुल्हाए गगन गगनंतर, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ । फड़ चढ़ावे ओस मन्दिर, जिस मंज़ल कबीरा चढ़के दए दुहाईआ। गुरसिख गुर का होए हरदिल, अज़ीज़ रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा अभ्यास इक्को घर समझाईआ। सच अभ्यास दी सतिगुर जुगती, बिन अक्खरां दए दृढ़ाईआ। अग्गे भज्जी जाए आपे सुरती, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल ना कोए अटकाईआ। शब्द गुरू हथ्थ बड़ी फुरती, फुरने सब दे बन्द कराईआ। नाद सुणाए आपणा तूरती, तुरीआ नैण ना सके उठाईआ। दरस दिखाए अकाल मूर्ती, अनभउ प्रकाश दए जणाईआ। आसा मनसा गुरमुख पूरती, पूरन पूरन विच मिलाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। सतिगुर मिलण दा जिन्हां चाओ घनेरा, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। सो काया मन्दिर अंदर वेखण खुल्हा वेहड़ा, ब्रहमंड खण्ड घर घर नज़री आईआ। त्रैगुण माया पंज तत चुक्के झेड़ा, कूड़ी क्रिया ना करे लड़ाईआ। ओथे नज़री आए इक्को तेरा मेरा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा रूप ना कोए वटाईआ। लख चुरासी विच्चों जिन्हां माणस जन्म विच मारया फेरा, पंज तत काया चोला रहे हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर मन्दिर दए वखाईआ। जोग अभ्यास दा सतिगुर तरीका, इक्को इक जणाईआ। मार्ग दस्से नीकन नीका, नेड़े नेड़े हो के गले लगाईआ। सच निशाना दस्से ठीका, ठीकर कूड़ा भन्न ढेरी दए वखाईआ। जो लेखा जाणे जीव जीअ का, लख चुरासी रिहा समाईआ। हुक्म देवे भेव खुल्हावे साढे तिन्न हथ्थ सीं का, रविदास चमारा दए गवाहीआ। पिच्छे वेला जो जिन्हां पिच्छे बीता, बीती कहाणी समझ किसे ना आईआ। साचे मन्दिर चढ़न दी सतिगुर आदि जुगादि चलाई रीता, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। किसे हथ्थ ना आया मन्दिर मसीतां, शिवदुआले मठ्ठ देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी करदी गई उडीका, ब्रह्म पारब्रह्म ढोले राग सुणाईआ। बिन सतिगुर किरपा तन मन काया ठंडा किसे ना कीता, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणी कार कमाईआ। जोग अभ्यास साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर, हरि करता आप जणाइंदा। सतिगुर पूरा वड़ के अंदर, पड़दा ओहला परे हटाइंदा। बजर कपाटी तोड़ के जंदर, कुण्डी खिड़की आप खुल्हाइंदा। भेव चुका के गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड चरणां हेठ वखाइंदा। बिनां अक्खरां बिन रसना जिह्वा जणाए आपणा मंत्र, मंतव गुरमुख हल कराइंदा। आत्म परमात्म बणाए बणतर, घर साचे जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जोग अभ्यास दा साचा भाउ, भगती मिले वड्याईआ। साहिब सुल्तान सच स्वामी दस्से राहो, रहिबर इक्को नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मन्नदे बेपरवाहो, बेअन्त वड वड्याईआ। जिस दी मंज़ल अगम्म अथाहो, दूर दुराडा तख्त निवासी घर साचे बैठा सोभा पाईआ। कर किरपा जिस जुग चौकड़ी पकड़े बांहों, निरवैर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए समझाईआ। साचा मार्ग हरि का सिध्धा, सिद्वां समझ कोए ना आईआ। जिन्हां प्रभू आपणे मिलण दी दस्से अंदर बिधा, बिधना लेखा दए मुकाईआ। सो आत्म परमात्म मिल के पावण गिध्धा, ब्रह्म पारब्रह्म विच समाईआ। साचा मन्दिर उच्च महल अटल अटार कोई ना जाणे वड्डा किड्डा, छप्पर छन्न चार दीवार समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा

दए दृढ़ाईआ। जोग अभ्यास दी साची सिख्या, जुग जुग गुर अवतार गए दृढ़ाईआ। बिन श्री भगवान सनमुख हो पावे कोई ना भिच्छया, भगतन बिन नेत्र नैण दरस कोए ना पाईआ। साचे मन्दिर अंदर उच्च मनार श्री भगवान नौजवान जिन्हां दिस्या, तिन्हां दृष्टी आप खुल्हाईआ। सो सृष्ट सबाई जानण मिथ्या, नाता सगल जहान तुड़ाईआ। अक्खरां काग़ज़ां कलम शाही जो लेखा लिख्या, इस तों परे बेपरवाहीआ। जिन्हां आपणे प्रेम दा देवे अनोखा वक्खरा हिस्सया, हिस्सेदार लए बणाईआ। तिन्हां धाम वखाए उह अनडिठया, जिस दा रंग रूप नज़र किसे ना आईआ। करवट लै बदलावे पिठया, सनमुख बहि ख़ुशी वखाईआ। साची मंज़ल सो गुरमुख चढ़ के कहे मैं आपणा आप जितया, मन जीत जित्ती लोकाईआ। रस नौवे दिसे फिकया, नौ दुआर नाता दित्ता तजाईआ। सतिगुर पूरा मेहरवान महबूब मुहब्बत विच रस वखावे मिट्ठया, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास घर घर विच्चों प्रगटाईआ। सच अभ्यास करे प्रगट, जग नेत्र नज़र ना आईआ। अबिनाशी करते खोेल्लया हट्ट, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। बेशक बाहरों रसना जिह्वा बत्ती दन्द मणकया वाली माला रहे रट, अक्खरां वाला नाम दिवस रैण ढोले गाईआ। जिन्ना चिर सतिगुर पूरा तीर निराला अणयाला ना मारे फट्ट, दूई द्वैती पड़दा दए कटाईआ। ओन्हां चिर मिले ना किसे पुरख समरथ, घर घर विच फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा मेहरवान हो के जिस दी खोल्ह देवे अन्तर अक्ख, निज नेत्र करे रुशनाईआ। उह मन्ने मैनूं प्रभू मिल्या सच, सच रूप दए समझाईआ। मंज़ल मुक्के काया माटी साढे तिन्न हथ्थ कच्च, महल अटल चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाईआ। वांग मलंगां पए नच्च, डौरू डंका संग ना कोए रखाईआ। मुर्शद मिल के मुरीद कहे मेरी मुक्की हद्द, घर पाया बेपरवाहीआ। जगत कूड़ावा नाता देवे छड्ड, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। साची मिले ओस यद, जिस यद दा मालक इक रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। सुरती कहे मैं सदा अंञाणी, जुग जुग ध्यान लगाईआ। मैं सुण सुण थक्की चारे बाणी, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। मैं फिर फिर थक्की तीर्थ पाणी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती चरणां हेठ दबाईआ। बिन सतिगुर किरपा मिल्या शब्द ना सच्चा हाणी, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। लेख चुकया ना चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध ना कोए मुकाईआ। साचे घर दी बणी सति ना राणी, मींढी सीस ना कोए गुंदाईआ। कबीर जुलाहे दस्या मैनूं मिल गया तणदयां ताणी, एह ओसे दी बेपरवाहीआ। रविदास चमारे कोल जुत्तीआं गंढ्ढण दी इक निशानी, कच्ची डोरी तन्द वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग अभ्यास आपणे हथ्थ रखाईआ। जोग अभ्यास दस्सण जोगी, जुगती नाल दृढ़ाईआ । हरि सतिगुर जोड़ा धुर संजोगी, जुग जुग

विछड़े दए मिलाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोज खुजाईआ। सो घर घर बैठा उपर चढ़ के चोटी, बिन निज नेत्र अक्ख करे रुशनाईआ। जे सतिगुर पूरा किरपा करे सिर रख दए एहो जेही सोटी, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां आपणा दरस कराईआ। उह गुरमुख माणक धुर दा मोती, हीरा जवाहर कम्म किसे ना आईआ। जिस नूं सयदे करदे लोक परलोकी, विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर लिखदे पोथी, पुस्तकां नाल समझाईआ। उस दी सोच किसे ना सोची, समझ समझ ना कोए दृढ़ाईआ। जिन्हां उपर मेहरवान होए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोटी कहे मैं लकड़ी डण्डा, अभ्यासीआं हथ्थ आईआ। सच मंज़ल जे दस्सो कन्ढ्ढा, पड़दा इक उठाईआ। जिथ्थे गुरमुख कोई कदे ना रंडा, कन्त सुहागी इक हंढाईआ। सच समझो ना माणस मनुक्ख ना प्रभू उह बन्दा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जो अंदर वड़ के देवे इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों दरसाईआ। किरपा कर के खोल्ह दए जंदा, कुंजी आपणी गंढ्ढों खुल्हाईआ। ओथे सुणे इक्को छन्दा, दूजी मुक्के सर्ब पढ़ाईआ। मन्दिर मिले सुहावणा ना तत्ता ना ठंडा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सच सिँघासण मिले चंगा, पावा चूल बणत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अभ्यास इक वखाईआ। सोटी कहे मैं लभ्भ लभ्भ थक्की, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं शास्त्र सिमरत वेद पुराणां नाल रल गई पत्ती, हिस्सेदार सर्ब अख्वाईआ। मैं काहनां दी बण बण सख़ी, मण्डलां विच रास रचाईआ। मेरा प्रीतम मैनूं किसे ना वखाया अक्खीं, अक्खीआं वाले अक्खीआं गए बदलाईआ। मैनूं सो सब ने दस्सी, सुनेहड़े रहे जणाईआ। मैनूं लिखी होई पढ़ाई सब ने पट्टी, जो अक्खरां नाल जणाईआ। मैनूं मिली उह वस्त सच्ची, जिस विच्चों सच्चा बैठा मुख लोकाईआ । मेरा नाता जुड़या काया गागर कच्ची, तत माटी ख़ाकी हड्ड बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दए समझाईआ। सोटी कहे दस्स उह रस्ता, सब संगत ध्यान लगाईआ। सब नूं मार्ग लभ्भे सस्ता, कौडी कीमत कोए ना पाईआ। बन्न्हणा पए कोई ना बस्ता, मकतब पाठशाला ना कोए पढ़ाईआ। लभ्भणा पए कोई ना बकता, जो रसना नाल सुणाईआ। चारों कुण्ट राह दिसे ख़सता, कूड़ी क्रिया नज़री आईआ। कलयुग साध दिसे मस्ता, मनमति रिहा कुरलाईआ । प्रभू नाल जोड़े ना कोई वास्ता, वसल सच ना कोए कराईआ। असीं लभ्भदे रहे आहिस्ता आहिस्ता, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ । परम पुरख दा सब तों वडा बरास्ता, मोहर जिस वेले आपणी दए लगाईआ। ओसे वेले घर विच होए शनाख़ता, पड़दा ओहला दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग अभ्यास इक्को

दर दरसाईआ। सोटी कहे दस्स उह राह, जो रहिबर नज़री आईआ। मैं मिलणा रब्बी नूरी ख़ुदा, जलवे नूर विच समाईआ। जिस दे नालों होई जुदा, अन्तिम ओहो घर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच घर दए सुहाईआ। जोग अभ्यास दा राह पुछणा चंगा, अन्तर अंतर आवाज़ सुणाईआ। नहाउणा पए किसे ना गंगा, अठसठ ना फेरीआं पाईआ। तीर्थ तट जाईए ना कन्ढ्ढा, अग्नी हवन ना कोए तपाईआ। हथ्थ विच फड़ना पए ना कोई खण्डा, खड़ग इक्को इक दरसाईआ। बिना बन्दगीउँ जिस नाल पार होवे बन्दा, बन्दना इक्को नज़री आईआ। मूर्ख मुग्ध चतुर सुघड़ बणे गंदा, कच्च कंचन रूप वटाईआ। घर साचे मंज़ल चढ़े डण्डा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जिन्हां नूं प्रेम प्यार कर के परम पुरख अंदर वड़ के सुणा जाए आपणा छन्दा, धुर दा ढोला इक अल्हाईआ। उह चक्खे ओस परमानंदा, जो अनन्द अनन्द विच्चों अनन्द नज़री आईआ। सो घर साचे दा चमके अगम्मी चन्द, जिस दी चन्द सूरज करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द इक अभ्यास दृढ़ाईआ। सतिगुर अभ्यास उह सच केहड़ा, जिस दी किस्म सके ना कोए वखाईआ। कोई कहे अल्ला राम बन्न्हे बेड़ा, कोई कहे कृष्न पार लँघाईआ। कोई कहे ईसा मूसा मुहम्मद वसाए खेड़ा, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। कोई कहे नानक गोबिन्द इक्को घर वखाए सञ्झ सवेरा, दूई द्वैती पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कहे मैं जुग जुग करां हक नबेड़ा, घट घट वेखां थाउँ थाँईंआ। जन भगतां नज़री आवां नेरन नेरा, मनमुखां दूर दुराडा वसां अक्खां तक्क कोए ना पाईआ। प्रभ का रस्ता मिले चढ़ ना उत्ते बसां, ट्रेनां विच ना पन्ध मुकाईआ। बाहरों तक्क के लभ्भ ना सकण इट्टां, हथ्थां नाल कंडे ना परे हटाईआ। समझ ना पावे तत्तां अठ्ठां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जिस दे उपर कृपाल ठाकर स्वामी निरगुण आपणा रखे हथ्था, समरथ दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरसावणहारा इक दर, गृह मन्दिर भेव चुकाईआ। सोटी कहे मैनूं दस्सदे मूल, मूलमंत्र समझ कोए ना पाईआ। सच सिँघासण जिस दा ना पावा ना चूल, आसण बैठा बेपरवाहीआ। जो सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक कन्त कन्तूहल, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी अगम्म अगम्मड़े बरसन फूल, बनस्पति चले ना कोए चतुराईआ। जिस दा मार्ग अंदरों बाहरों कलयुग अन्तिम सारे गए भूल, अभुल ना कोए समझाईआ। उसदा हक किसे दरों ना होवे वसूल, वसीअत गया ना कोए कराईआ। तुहाडे बचन दा जवाब माकूल, मुकम्मल दित्ता दृढ़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिगुर पूरे बिना अग्गे मिलण दा नहीं कोई असूल, असलीअत सब दे विच टिकाईआ। सुरत सुआणी लग्गे ना कोए मसूल, राह विच ना

कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जिहड़ा विछड़यां लए मिलाईआ। सोटी कहे मैं वेखणा उह नुरानी, जिस दा जलवा बेपरवाहीआ। जिस तों विछड़ के होई परेशानी, परमानंद ना कोए वखाईआ। मैं कोझी कमली जगत नादानी, जगत विद्या पढ़के भज्जी वाहो दाहीआ। ठर ठर वेख्या ठंडे पाणी, अमृत जाम रस ना कोए चखाईआ। मैं फिर फिर वेखी चारे खाणी, लख चुरासी डेरा लाईआ। बिन सतिगुर पूरे मिल्या कोए ना सच्चा हाणी, जो साची सेजा लए टिकाईआ। घर अंदर मन्दिर बणावे धुर दी राणी, रौणक आपणे नाल रखाईआ। सुरत कहे मैं किस वेले बणां सुघड़ सुचज्जी स्याणी, साँवल सुंदर घर मिले बेपरवाहीआ। जिस दी बिन अक्खरां तों सुणां बाणी, बिन पत्रयां तों होवे कहाणी, बिन कलम शाही सिफ्त सालाहीआ। जो मालक पद निरबाणी, निर्भय इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। सोटी कहे मैं चढ़ चढ़ तक्कां, जलवा नूर इलाहीआ। हक हकीकत आपणी दस्सां, पड़दा आप उठाईआ। चरण कँवलां उपर सीस सुट्ठां, सिट्टे बाज़ी इक लगाईआ। मैं पूज पूज थक्की मन्दिर इट्टां, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। दरोही ख़ुदाए या महबूब मुहब्बत विच तेरे अग्गे पिट्टां, श्री भगवान दयां दुहाईआ। मैनूं सारे तेरे नाम दीआं शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच्चों कढ्ढ वखाउँदे चिटां, चिट्टी धार ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान समरथ स्वामी, साहिब सतिगुर आप दृढ़ाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग जुग वेख वखाईआ। जिस ने रचन रचाई चारे खाणी, वज्जी सच वधाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर मात निशानी, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जिसदी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गुरू ग्रन्थ अकथ कहाणी, छत्ती रागां मिल मिल गाईआ। जिसदा मन्दिर उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह सो मालक पद निरबाणी, निरवैर निरँकार निराकार इक अख्वाईआ। तूं सुरती ओस दी सच सवाणी, जो अकाल मूर्ती नूर रुशनाईआ। ओस दी पढ़ इक्को अगम्मी बाणी, जिस दी निरअक्खर दए गवाहीआ। जोग अभ्यास सब दी चुक्के काणी, इकावन बावन इक्को घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे मिलण दा देवे वर, दर भगतां सन्तां अंदर वड़के आप खुल्हाईआ। सोटी कहे मैं सब कुछ सुणया, सज्जणां दए जणाईआ। लख चुरासी जिस ने पुणया, छाण वेख्या लोक परलोक आप ख़ुदाईआ। उसदे हथ्थ सब गुणया, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। जुग जुग जिन्हां नूं आपणी किरपा करके लोकमात विच्चों चुणया, भगवन भगतन रूप बणाईआ। उहनां नूं मिले ओसे वेले हुणया, घड़ी पल देर ना कोए जणाईआ। सुरती चढ़े ओस पौड़्हया, जिहड़ी पौड़ी जग नेत्र नज़र कोए ना

पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक जणाईआ। जुग जुग खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि वड्याईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग दस्स, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। नित नवित हो प्रतख, खेले खेल बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर करके वस, कलमा कायनात जणाईआ। खाणी बाणी जणा के जस, शास्त्र सिमरत सिफ्त सालाहीआ । भेव अभेद आपणे हथ्थ रख, पड़दा ओहला इक वखाईआ। जिस नूं सारे रहे लभ्भ, बण खोजण थाउँ थाँईंआ। जगत वासना रहे नठ्ठ, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल महाना, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण नौजवाना, मर्द मर्दाना रूप वटाइंदा। एकँकारा वसे सच अस्थाना, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता देवे दाना, वस्त अमोलक इक वरताइंदा। श्री भगवान सच फ़रमाना, धुर संदेसा इक अल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, साचा हुक्म इक समझाइंदा। जुग चौकड़ी मात निशाना, निरगुण सरगुण कार कमाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ालक ख़लक वखाए इक महाना, महाबली आप दृढ़ाइंदा। जुगां विच्चों जुग वेख्या नौजवाना, कलयुग इक्को नज़री आइंदा। जिस दा नानक गोबिन्द दे के गया ब्याना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप दृढ़ाइंदा। गोबिन्द कहे मैं दस्सां साच, सच सच दृढ़ाईआ। कलयुग होवे अन्धेरी रात, धुर दा चन्द ना कोए रुशनाईआ। माणस मनुक्ख बणन नार कमज़ात, कुलखणी रूप वटाईआ। किसे ना मिले कमलापात, जगत दुहागण दए दुहाईआ। सच वस्त रहे किसे ना पास, कूड़ी क्रिया मात कुड़माईआ। हरि मंत्र भुल्ल के पूजा पाठ, जगत विद्या करन पढ़ाईआ। सदी वीहवीं हरि वेखे खेल तमाश, कुदरत कादर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। सदी वीहवीं चौदां तबक होका, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। मुहम्मद आया उह याद सलोका, जो सच ख़ुदाए दित्ता सुणाईआ। उम्मत उम्मती देणा इक मौका, मुकम्मल हुक्म जणाईआ। सति सच नालों होवे सब दा रोसा, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। लेखा चुकावे परम पुरख दा पोता, गोबिन्द सुत मिले वड्याईआ। किसे रखणा पए सच्चा ना रोज़ा, सीस सच हदीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त रिहा समझाईआ। कलयुग कहे मेरा वेला आया, सदी वीहवीं नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लेख लिखाया, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। त्रैगुण माया डंक लगाया, पंज तत करे लड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार

डण्डा हथ्थ उठाया, चारों कुण्ट फिरी दुहाईआ। गुरू चेला इष्ट देव ना कोए मनाया, गुरुदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ सारे रहे मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा इक दरसाईआ।