पुस्तकालयभाग १७

१५ कत्तक २०२१ बिक्रमी पिण्ड अलड़पिण्डी बाहर रसते विच

जन्म कर्म दा तिनका काही, कलमा नबी रसूल पढ़ाइंदा। बिन रसना जिह्वा दए दुहाई, पीर पैगम्बरां आख सुणाइंदा । वेखो चलदा फिरदा माही, महबूब जिस नाल रंग रंगाइंदा। जिस दे हुक्में अंदर ख़ुदाई, ख़ुद आपणा वेस धराइंदा। जिस दी झल्ले ना कोए जुदाई, गोबिन्द वंड ना कोए वंडाइंदा। जिस दा मेला सहज सुभाई, भेव भाउ ना कोए समझाइंदा। जुग चौकड़ी गए विहाई, कोटन काल नैण उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा नेत्र नैणां नीर रहे वहाई, छहबर मेघला धार बरसाइंदा। वार थित दिवस रैण घड़ी पल रहे ध्यान लगाई, धरत धवल ज़िमीं असमान गगन मण्डल रवि शशि सूरज चन्न खोज खुजाइंदा। भिन्नड़ी रुत्त सुहञ्जणी रैण आई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा । काही दभ कहे मैं तिनका तिनका, माही सेज हंढाईआ। कोई भेव जीव ना जाणे जिनका, सो सज्जण सैण आया बेपरवाहीआ । जिस दा लेखा तत ब्रह्ममति मति मन का, बुद्धि परे छुपाईआ। सो खेल करे अगम्म का, चौदां विद्या समझ सके ना राईआ । वसेरा छड्ड के महल अटल उच्च मनार लेखा तोड़ के छप्पर छन्न दा, शहिनशाह अपणा फेरा पाईआ। दो जहान कहिण एह वेला धन्न धन्न दा, दूजा ढोला राग ना कोए सुणाईआ। धन्न वड्याई साहिब सुल्तान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो भगतां साची मन्नदा, मनसा पूर अख्वाईआ। वेखो लहिणा गुजरी चन्न दा, चिन्ता सब दी रिहा मिटाईआ। जिस दा मालक ख़ालक प्रितपालक लख चुरासी घड़दा भन्नदा, लोक परलोक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। दभ्भ काही कहे मैनूं याद इक्की विसाख, वेखदयां वेखदयां वक्त गया विहाईआ। रमज़ इशारे शब्दी धार नाल गया आख, भेव अभेदा आप समझाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां मिलण दी दस्स के आप जाच, याचक हो के सेव कमाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर समझ ना सके बात, सो बातन ज़ाहर आपणा खेल वखाईआ। वेस अनेका जुग जुग करे बहु भांत, भगवन आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दभ काही कहे सानूं वेखो दित्ता कट, तिनका तिनका तोड़ तुड़ाईआ। फेर सब दा कर के इक्ट्ठ, वट इक्को वार चढ़ाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सचखण्ड निवासी छड्ड, निरगुण आपणा

फेरा पाईआ। दो जहानां पार कर के हद्द, हदूद वेखे चाँईं चाँईंआ। जिहड़ा शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच्चों प्या ना लभ्भ, चार कुण्ट नज़र किसे ना आईआ। सो साहिब सुल्तान नौबत सुणाए सज्जण सद्द, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। दभ्भ काही कहे मैनूं चढ़या वट्ट, वटणा माही दित्ता लगाईआ। मेरा नाता जोड़ के चार पावयां वाली खट्ट, बाही सेरू आप सुहाईआ। इक दूजे दे अंदर बाहर दित्ता घत्त, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। बेशक साडे विच नहीं कोई रत्त, हड्ड मास नाड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। साडे प्रेम प्यार नहीं किसे पटोले पट्ट, पट्टू ओढन साडा संग ना कोए बणाईआ। जिहड़ा यारड़े दा सत्थर बैठा घत्त, सोई माही बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं झुकदे डाल्ही पत्त, पंखड़ीआं गुलशन विच आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिस दी तक्कण वाली सब तों वक्खरी अक्ख, आख़र आपणे घर जणाईआ। जिस दे कोल ग़रीब निमाणयां दा धुर दा हक, हकीकत दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम सारयां कर इक्ट्ठ, रंग आपणा नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दभ्भ काही कहे मेरे नालों चंगी चुगाठ, जो चौकड़ी सेव कमाईआ। चारों कुण्ट आपणी बण के आप जमात, बैठी आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इस दे उत्ते रैण वसेरा कट के गए रात, पंज तत काया तन हंढाईआ। एह वेखदी रही खेल तमाश, रातीं सुत्तयां दिने जागदयां की की खेल खिलाईआ। बिनां गोबिन्द माछूवाड़े पुरख अकाल दी सुणी किसे ना बात, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। जो पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण हौली हौली गया आख, अक्खरां विच ना कोए पढ़ाईआ। जिस दा लेखा लभ्भे ना विच कलम दवात, काग़ज़ कलम शाही दए ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। मंजी कहे मैं की दस्सां, दस्सण जोग नज़र कोए ना आईआ। इक्को उस दे चरणां हेठां ढठ्ठां, जिस दे अग्गे माण ना कोए वड्याईआ। मेरीआं रोंदीआं उह अक्खां, जिन्हां विच्चों नीर सुक्क कदे ना जाईआ। जिस वेले माछूवाड़े गोबिन्द साहिब निराला सुत्ता, पुरख अकाला पिता कर बुलाईआ। ओस वेले गोबिन्द तिनका चुक के आपणे सिर नालों उच्चा, अबिनाशी करते दित्ता वखाईआ। मेरे नालों गुरमुख सुच्चा, जिस दी सूची मेरे अंदर आईआ। मैं ओन्हां दे प्रेम दा भुक्खा, जो भुक्खे तयाए रह के तेरा ध्यान लगाईआ। मैं बिरहों वैराग ओन्हां दा कुट्ठा, पले कुछ ना गंढ्ढ बंधाईआ। एथे ओथे मेरा लेखा मुका, सोहणी तरह समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुण संदेसा गोबिन्द हरि, हरि जू आप जणाइंदा। तेरी सत्थर सेज वेख के आवे मैनूं डर, भउ मेरे गिरद फेरा पाइंदा। गोबिन्द कहे मेरे प्रभ ऐसा दर्द वेख्या एस ते चढ़, तेरे सिँघासण नालों

रस अच्छा नज़री आइंदा। श्री भगवान हौली जेही अंदर वड़, शब्द इशारे नाल समझाइंदा। तूं बच्चयां ला के जाएं जड़्ह, मैं बूटा वेखण आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाइंदा। गोबिन्द कहे सूलां सत्थर, सोहणी सेज सुहाईआ। प्रभू तेरे कोल कोई लिखण वाला नहीं अक्खर, जो इस दी करे वड्याईआ। अबिनाशी करते किहा मैं वीह सौ इक्की बिक्रमी पहलों दस्सके लेखा ढाई सतर, सतरां विच्चों अगली नोक धार समझाईआ। धुर दा संदेसा दे के पत्र, पतिपरमेश्वर हो के आप समझाईआ। निरगुण निरवैर कर के आपणा यतन, यथा योग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा काया वेख के वतन, वत्त आपणा फेरा पाईआ। सोहणा वेख किनारा पत्तण, घाट कन्ढ्ढी बैठे डेरा लाईआ। ओन्हां दी पत्त आए रखण, जिन्हां पिच्छे बच्चे भेंट चढ़ाईआ। चार वरन दा वरोल के मक्खण, भगत भगवान लए प्रगटाईआ। तेरी सेज दा तीला तिनका उह सांभ के रखण, धुर दे हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल दृढ़ाईआ। गोबिन्द अंदरों खोल्ह के अक्ख, उपर ध्यान लगाईआ। समरथ वेख प्रतख, नूर नुराना जोत रुशनाईआ। सुत दुलारे किहा झट्ट, सहज नाल समझाईआ। अबिनाशी करते सच सिँघासण आपणा दस्स, जिस उपर डेरा लाईआ। श्री भगवान किहा हस्स, ख़ुशीआं नाल समझाईआ। जिथ्थे मेरा गोबिन्द रिहा वस, उह सिँघासण सब तों अच्छा दो जहानां नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मैं ना मन्नां सच, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। अबिनाशी करता दूरों आया नठ्ठ, नेड़े आ के रिहा हिलाईआ। गोबिन्द ओस वेले किहा आपणे नाल हथ्थ, गुरमुखां वल इशारा दित्ता कराईआ। जिन्ना चिर एन्हां दी पत लईं ना रख, परमेश्वर तेरी ना कोए वड्याईआ। श्री भगवान ओसे वेले किहा झट्ट, हुक्मी धुर फ़रमान सुणाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा दवारा खोल्ह के हट्ट, बण वणजारा वेख वखाईआ। तिनके तिनके दे के वट्ट, सोहणा वाण दयां गंढ्ढाईआ। चार जुग दा खाता आपणी झोली घत्त, अगला लेखा दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इशारे नाल रिहा समझाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ प्रेम विछाउणा, गुरमुख नाड़ी अन्तड़ीआं नज़री आईआ। उस दे उत्ते जे भावे सौणा, सोहणी सेज हंढाईआ। एहो जेहा पिर मेरे गुरमुख राउणा, जो नर हरि कन्त हो के सेजे आईआ। दूसर संग ना अंग लगाउणा, अंगीकार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ । श्री भगवान कहे सुण गोबिन्द पुत्तर, बिन पत्रयां तेरा हिसाब लिखाईआ। जिस वेले निरगुण धारों आवां उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेखण समझ किसे ना आईआ। तेरे गुरमुखां जन भगतां पत आवां रखण, राखा हो के सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया जड़्ह आवां पुट्टण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। धुर दा मार्ग

आवां दस्सण, चार जुग चार वरनां करां पढ़ाईआ। तेरे संग मिल के आवां हस्सण, हस्ती तेरे विच लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेखे लए लगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा कौल इकरार, बिन अक्खरां सतरां लेख लिखाईआ। सच वेले दा सच विहार, बिवहारी दए समझाईआ। गुरमुखां सेजा करें प्यार, सोहणा वेस वटाईआ। तेरा लेखा मोहे परवान, परवानगी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। ओस वेले तेग़ बहादर दा सेवादार होवे मेरे नाल, जिस दा नाम तेरे नाल प्रनाईआ। क्यों पटने कीती मेरी ओस संभाल, गुजरी नाल मिल के सेव कमाईआ। दिवस रैण राखा बण के फिरे नाल नाल, अठ्ठे पहर मस्तक वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। लोकी सारे कहिण ओनूं कमला कंगाल, किथ्थों तेगा आपणे नाल गया रलाईआ। इक वेरां मैं मिट्टी विच डिग्गा मेरा उस ने मुख पूंझया नाल रुमाल, प्रेम नाल आपणी गोद उठाईआ। मैं हौली जेही कीता इक सवाल, ढाई साल दी उमर विच समझाईआ । जे कोई तैथों खोह के मैनूं लै जाए शैतान, गंगा विच सुटाईआ। ओस वेले एस कमले किहा मैं बड़ा बलवान, मेरे वरगा सूरमा नज़र कोए ना आईआ। मैं बच्चे हुंदयां कीती ज़बान, हौली जेही सुणाईआ। जिस वेले मैं नाल आवां आपणे भगवान, भाग तेरा वंड वंडाईआ। जे तूं सूरमा शस्त्रां वाला जवान, शस्त्र मेरा तेरा इक्को नज़री आईआ। जे पिच्छे नहीं आई पहचान, हुण अग्गे दित्ता समझाईआ। हुण गोबिन्द नहीं बाल अंञाण, बाल अंञाणे गोदीआं विच टिकाईआ। एह मंजी नहीं टुटया वाण, गुरमुखां सेज सुहाईआ। एह दुशाला तुहाडे लई होया परवान, जिस दा परवाना आसाम वाले राजे दित्ता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। टुट्टे वाण दी बोले मंजी, मजलस विच सुणाईआ । जन भगतो मैं सब तों चंगी, चंगयां ख़ाक मिलाईआ। तुहाडी जन्म मरन दी कटी गई तंगी, भीड़ी गली ना कोए फिराईआ । कुक्ख फेर नहीं वेखणी कोई गंदी, धन्न जणेंदी होवे माईआ। सुरती फेर ना होवे रंडी, हरि कन्त लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंजी टुट्टी दए समझाईआ। मंजी टुट्टे तेरा सोहणा आसण, असलां विच असली नज़री आईआ । जिस उत्ते बैठ पुरख अबिनाशन, आपणी शरअ रिहा समझाईआ। लेखे मेट के ज़ात पातन, ऊँचां नीचां जोड़ जुड़ाईआ। पत्तण चाढ़ के अपणे घाटण, नईआ नौका नाम बिठाईआ। धुर दा बण के संगी साथन, सगला संग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां वेख वखाईआ। मंजी कहे मेरे धन्न भाग, भागां भरी नज़री आईआ। मेरा लहिणा मुक्कया आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। जिस दे सीस सोहवणा ताज, सो तख्त निवासी मेरे उपर चरण टिकाईआ। धन्न वड्याई ओन्हां सिक्खां शाबास, जिन्हां शब्दी सेज सुहाईआ। जिस उत्ते दोवें मिल के करन निवास, अस्थान भूमिका सोभा पाईआ । एह

टुट्टयां नूं गंढ्ढण वाली मंजी ख़ास, ख़ालस आपणे नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। मंजी कहे मैं हो मज़ाजी, मौजूदा दयां सुणाईआ। जिस वेले मेरी निक्की जेही उत्ते निक्का जेहा गोबिन्द रख्या गुजरी दादी, दाअ आपणा ओस वेले लया लगाईआ। मैं छाती चुक्क के हौली जेही आवाज़ इक आखी, हवा विच सुणाईआ। गोबिन्द किहा फेर चढ़ां तेरे उत्ते नाल लै के आपणे साथी, सत्थर वाला लेखा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। मंजी कहे सुणो सब सज्जण, सज्जरा हाल सुणाईआ। मैं घर घर गई सद्दण, सद्दे दे के आई जणाईआ। जिन्हां दा विछोड़ा होया सरसे पत्तण, वहिंदी धार वहाईआ। तिन्हां दी पत आया रखण, पतित पापी पार कराईआ। धुर दी गोदी आया चुक्कण, चकना चूर करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। मंजी कहे सारे वड्डे छोटे, ग़रीब निमाणयां रंग रंगाईआ। पार उतारे मापिआं नाल पुत्त पोते, पुतले काया तत दिते तराईआ। शौह दरयाए कोई ना खावे गोते, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। अगला फ़िकर कोई ना सोचे, सारे अन्तिम आपणे विच रलाईआ। बाहर कढ्ढ कुड़ावे खोटे, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। विछड़न जन्म दे मिट गए रोसे, रस्ते आपे लाईआ। प्रभ मिलण दे जिन्हां नूं मिल गए मौके, मुकम्मल आपणा आप गए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी मंजी मंज़लां उत्ते चढ़ाईआ। टुट्टी मंजी कहे मेरी मंज़ल मुक्की, दो जहान पन्ध मुकाईआ। मैं अग्गे वेखां हरिसंगत सुखी, सुख सागर रूप वटाईआ। उजल मात होवे मुखी, मुख सिफ्तां नाल सालाहीआ । पंद्रां कत्तक चरण कँवल दी सब नूं दे के रुची, रुची आत्म परमात्म नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहिणे दी पुच्छण पुच्छी, जिस दी समझ समझौण कोए ना आईआ। गुरमुख मंजी तेरी सच निशानी, नशे धुर दे रही चढ़ाईआ। एहो जेही अजे तक्क लभ्भी कदे ना गानी, मणकयां वाली कम्म किसे ना आईआ। इस दे तीलयां तिनकयां विच उह बाणी, जो बाण निराले रही चलाईआ। एह गोबिन्द दी पिछली कहाणी, कहावत अगली रही समझाईआ। सचखण्ड निवासी लै के जावे ओस मकानी, मुकामे हक जिस दी सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान देवे वड्याईआ। गानी कहे मैं पई गल, गलवकड़ी आपणी पाईआ। भगतो तुहाडे नाल ना करे छल, मैं वट दित्ता चढ़ाईआ। जो विछोड़ा देवे पल, हलूणे नाल दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान कहे एह गानी अच्छी, अच्छी तरह समझाईआ। वेला मत्स याद, जिस वेले रूप धारया मच्छी, समुंद सागर डेरा लाईआ। उस वेले प्रेम प्यार दी पा के रस्सी,

तन्द आपणे नाल खिचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला पिछला लेखा रिहा समझाईआ। रस्सी कहे मैं दस्सां रस्ता, मार्ग इक जणाईआ। जन भगतो प्रभ नूं मिलण वास्ते बन्न्हणा पए कोई ना बस्ता, पोथी कम्म किसे ना आईआ। इक्को मार्ग सब तों सस्ता, निउँ निउँ लागो पाईआ। तुहाडे नाल गंढ्ढ पा जाए पुख़ता, जिस नाल यीशु फाँसी दित्ता लटकाईआ। विच रहिण ना देवे कोई नुकता, मुक्ते सारे दए वड्याईआ। एह वेला नहीं कोई पुच्छ दा, पुछण दी समझ कोए ना पाईआ। जो प्रेम करके इक वार झुकदा, तिस नूं कोटन कोटिन वार आपणी गोद बहाईआ। एस मंजी पिच्छे सब दा लेखा मुक्कदा, जिस दी डोरी गल विच सोभा पाईआ। नाता जुड़ गया प्यो पुत्त दा, अग्गे होए ना कोए जुदाईआ। जे कोई जगत विहार करके रुसदा, अन्तिम ओहनूं पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लहिणे रिहा चुकाईआ। रस्सी कहे मैं दस्सां रसम, हरिसंगत सच समझाईआ। तुहाडे नाल पै गई एस दी कसम, जिस दी किस्मत समझ किसे ना आईआ । सच पुच्छो तुहाडे पिच्छे बच्चयां दी लयाके भस्म, भाओ कीमत आपणी आपे पाईआ। जिस घर गुर अवतार पीर पैगम्बर कबीर जुलाहे जहे वसण, उन्हां तों अग्गे तुहानूं लए बहाईआ। तुहाडे कोलों जुदा हो के आया नहीं प्रभू नठ्ठण, भज्जे जांदयां आपणे नाल मिलाईआ। एह रावी नहीं रहिबर दा पत्तण, पतिपरमेश्वर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी गानी गल लटकाईआ। गानी कहे मैनूं आया चेता, पिछली कहाणी दयां जणाईआ। जिस वेले ब्राह्मण खाण आया नेंदा, आपणा फेरा पाईआ। उह चारों तरफ़ वेंहदा, गोबिन्द अक्ख उठाईआ। मौली तन्द करके भेंटा, गल गानी इक लटकाईआ। गोबिन्द तोड़ के किहा मेरी अव्वलड़ी खेडा, अगली समझ दयां समझाईआ। मैनूं सब तों चंगी लग्गणी सूलां काही वाली सेजा, सज्जणा तैनूं दयां जणाईआ। जिस ने मैनूं पिच्छो भेजा, उस दी भाजी दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। मौली तन्द जिस वेले तोड़ी, टुट्टी दए दुहाईआ। गोबिन्द मेरी बौहड़ी बहूड़ी, हौके दे रही सुणाईआ। मैं चढ़के तेरी पौड़ी, फिर ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लहिणे देणे सब दे वेख वखाईआ। गोबिन्द किहा सुण री मौली, सख़ीए तैनूं दयां जणाईआ। मेरे साहिब दा खेल हौली हौली, जो हरि हरि आपणा नाम प्रगटाईआ। मैं फेर आवां उपर धौली, धरनी धरत वेख वखाईआ । मैनूं वस्त इक्को भौणी, जो सब तों चंगी चंगी तरह समझाईआ। मेरी सेज गुरमुखां काने काही बणौणी, आपणी वंड वंडाईआ। फेर मेरे प्यार अंदर सोहणी मंजी इक डौहणी, चार पावे नाल जुड़ाईआ। उस दे विच्चों मैं प्रेम प्यार दी रस्सी इक खिसकौणी, जिस नूं आपणे

गल लटकाईआ। ओस वेले तेरी पूरी करां भौणी, भाणा आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। मौली कहे मैं रस्सी बण के, राह तक्कां तेरा माहीआ। किस मार्ग आवें चल के, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं रस्ता बहिवां मल्ल के, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा हस्स के, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मैं निरगुण नाल आवां नस्स के, शब्दी रूप वटाईआ। तैनूं सच जावां दस्स के, धुर दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मालक इक्को बेपरवहीआ। मौली कहे दस्स सबूत, सच दे जणाईआ। की पंज तत माण देवें कलबूत, काया गढ़्ह सुहाईआ। कवण दवारे होएं मौजूद, हाज़र हो के हाज़री लएं लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दे लेखे रिहा जणाईआ। गोबिन्द किहा आ जा नेड़े, सच दयां समझाईआ । अन्तिम आवां गुरमुखां दे खेड़े, खहिड़ा सब तों लवां छुडाईआ। पंज तत दे छड्ड के झेड़े, शब्दी आपणा नाउँ रखाईआ। भगतां उत्ते करके मेहरे, मुहब्बत आपणे नाल पाईआ। उह दूर दुराडे इक्ट्ठे होण नेड़े, घर इक्को इक सुहाईआ। करके वड्डे जेरे, टुट्टी मंजी देण वछाईआ। सब दे अन्तर होवण चाओ घनेरे, ख़ुशी ग़मी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा इक हो आईआ। मौली कहे दस्स मिलाप, वेला वक्त सुहाईआ। गोबिन्द किहा मेरा भगतां नाल साक, गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। बीस इकीसा हो के साख्यात, पुरख अकाल नूर करे रुशनाईआ। गुरमुखां दी बैठ के उत्ते खाट, खटके सारे दयां गंवाईआ। ताणे पोटे विच्चों मार के झराट, डोरी तन्द इक खिचाईआ। वीह सौ इक्की पंद्रां कत्तक दी सुहञ्जणी करके रात, रुतबा तेरा दयां वधाईआ। आपणे गल विच पा के साख्यात, गुरसिखां दयां वखाईआ। पूरब लहिणा देण दी एस नूं जाच, अभुल्ल भुल्ल विच ना आईआ। सब दी सुण आप फ़रयाद, फ़रद पिछली फोल फुलाईआ। चरण प्रीती जोड़ के आज, आजज़ लए तराईआ। भगत भगवान दा इक समाज, सभनां दित्ता समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मणके माले सारे दिते त्याग, वैराग आपणा इक उपजाईआ। माला कहे प्रभ की वैराग, किस बिध दएं प्रगटाईआ। अबिनाशी करता कहे अंदर वड़ के मार आवाज़, सुरती सोई लवां जगाईआ। आपणे सीस तों लाह के ताज, ग़रीब निमाणयां विच बहि के ख़ुशी मनाईआ। वस्त अमोलक नाम भण्डारा दे के दात, दानी हो के होवां सहाईआ। जन्म कर्म दी पूरब पूरी करके ख़ाहिश, ख़ालस आपणे नाल मिलाईआ। रस्सी पिच्छे तुहाडी कट के जम की फास, फ़ैसले धुर के दए मुकाईआ। ओथे लै के जाए जिथ्थे वसे पास, विछोड़ा विछड़यां कोलों आपणी झोली पाईआ। मेहरवान हो के दासी दास, दस्त बदस्त सेव कमाईआ। चरण कँवलां रखे साथ, कर्म कांड लेखा दए मुकाईआ।

मंजी दा मालक सदा वसे साथ, सोहणा संग जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी रखी याद, याद पिच्छे फिरे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के आया मात, मुतालया सब दा करे थाउँ थाँईंआ।