पुस्तकालयभाग १७

१५ कत्तक २०२१ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़पिण्डी

वीह सौ इक्की पंद्रां कत्तक, कतरा कतरा ख़ुशी मनाइंदा। जुग चौकड़ी पिच्छो आया उह वक्त, जिस दा वेला वक्त सर्ब समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जणा के आपणी शक्ति, थोड़ी थोड़ी शनाख़त सर्ब जणाइंदा। कल अन्तिम लेखा साचे भगत, हरि भगवन वेख वखाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार चढ़ के अगम्मी हस्त, हस्ती रिहा बदलाईआ। जोती सरूप हो के मस्त, नाम ख़ुमारी इक प्रगटाईआ। दो जहानां खोल्ह करके अर्थ, अथवा आपणा खेल कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होए असचरज, अचरज लील्हा आप वरताईआ। सूरबीर मर्दाना बणके मर्द, मुद्दा सब दा वेख वखाईआ। नव नौ चार दी सुण के अरज़, असल आपणा रूप धराईआ। कूड़ी क्रिया वेखके गर्द, गर्दिश वेखे जगत लोकाईआ। गुरमुखां वंडणहारा दर्द, दर्दी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अथाहीआ। पंद्रां कत्तक पिछली याद, सर्ब रिहा जणाईआ। गुर अवतार सुण आवाज़, पीर पैगम्बर डेरा लाईआ। शाह सुतलान छड्ड के राज, तख्त निवासी सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे भाज, बण बण पाँधी राहीआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, दो जहान करे शनवाईआ। हुक्म संदेसा बोध अगाध, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। पंद्रां कत्तक वेख के सोहणा, सोहणी ख़ुशी मनाईआ। अठसठ तीर्थ आया रोणा, रो रो देण दुहाईआ। साडा वेला वक्त जिस सुहाउणा, सो साहिब बेपरवाहीआ। सच मधाणे जिस ने दोहणा, दो धारा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अठसठ तीर्थ करन पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। वाहवा तेरी खेल सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार सद्द आपणे दरबार, पीर पैगम्बर नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। करोड़ तेतीसा दे आधार, सुरप्त माण वड्याईआ। बौहड़ी क्यों सानूं दित्ता वसार, वीह सौ पंद्रां तेरे चरण ध्यान लगाईआ। तेरा लेखा अलेख कोई पढ़ ना सके विच संसार, संसारी समझ ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ।

मेहरवान सर्ब दे दाते, दर तेरे सीस झुकाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां तोड़ के जगत नाते, नाता आपणे नाल बंधाईआ। चार जुग दे भुल्ला के पिछले साके, साख्यात आपणा दित्ता जणाईआ। आपे वेख खेल तमाशे, मण्डल मण्डप रास रचाईआ। साडा तेरे उत्ते भरवासे, भरम भउ चुकाईआ। तेरे दरस सर्ब प्यासे, नेत्र नैण रहे उठाईआ। साडा दिसे ना कोई साथे, संगी संग ना कोए निभाईआ। दरोही फिरी तीर्थ ताटे, तट किनारे रहे कुरलाईआ। मंज़ल सब दी रही अधवाटे, अन्तिम पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे समझाईआ। अठसठ कहिण प्रभू लाशरीक, शिरक्त नज़र कोए ना आईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, तोबा तोबा करे लोकाईआ। तूं दूर दुराडा वसिउँ आ नज़दीक, नेरन नेरा डेरा लाईआ। तेरा राह तक्कीए ठीक, ठाकर इक्को अक्ख उठाईआ। क्यों साडे नालों तोड़ प्रीत, प्रीतम आपणा मुख भवाईआ। असीं सर्दीआं विच ठंडे सीत, गर्मीआं विच अग्नी तत बुझाईआ। साडी वेख पिछली रीत, रीतीवान ध्यान लगाईआ। की होया जे कलयुग जीव होए पलीत, पत साडी रहे गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच राह दे समझाईआ। अठसठ तीर्थ कहिण हाए हाए, हौके नाल सुणाईआ। पंद्रां कत्तक याद आए, जिस वेले साडी बणत बणाईआ । आपणे चरण कँवल उपर आपणी धार टपकाए, अमृत अमर रस वखाईआ। जिस दी बूँद स्वांती मात रखाए, इकांती आपणा हुक्म जणाईआ। बहु भांती हरि खेल खलाए, अगम्म अथाह वड्डी वड्याईआ। सच सुगाती जिस राती दाती झोली पाए, माती रंग चढ़ाईआ। जोड़ नाती छाती नाल लगाए, साची बाती कथनी कर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा लेखे विच रखाईआ। अठसठ कहिण असीं दस्सीए असल, असलीअत इक समझाईआ। जिस वेले प्रभू प्रेम प्यार आपणे नाल कीता वसल, वास्ता इक्को इक जुड़ाईआ। ओथों प्रगटी साडी नसल, जननी जन इक हो जाईआ। दो जहानां कर ना सके कोई कत्ल, खण्डा धार ना कोए डराईआ। बिन पुरख अबिनाशी राह सके कोई ना बदल, बदला सके ना कोए चुकाईआ। तेरे दर ते भगवन इक्को अदल, अदालत इक वखाईआ। साडी पूरी कर दे सध्धर, सदके वारी घोली घोल घुमाईआ। तुध बिन कोई ना जाणे साडा कदर, कुदरत तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा झोली पाईआ। अठ्ठ सठ्ठ कहिण सुण लै बात, ज़ाहर बातन जणाईआ। एह बख्शण वाली बख्शिश उह दात, जिस विच्चों बख्शीश लई प्रगटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पहलों इक कतरा तेरा बूँद सवांत, चरण छोह मिली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। अमृत बूँद धुर दा तुबका, तबकां समझ कोए ना आईआ। आदि जुगादि कदे ना मुकदा,

मुफ्तो मुफ्त रिहा वरताईआ। तेरा प्रेम प्यार नीर कदे ना सुक्कदा, छहबर इक्को रंग रंगाईआ। सदा सदा सद तेरे चरणा झुकदा, अठसठ बैठा सीस निवाईआ। तुध बिन मात कोई ना पुछदा, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए रखाईआ। तुध बिन पैंडा ना किसे दा मुक्कदा, गुर अवतार गए जणाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा खेल इक्को प्यो पुत्त दा, पिता हो के गोद उठाईआ। क्यों साडे कोलों लुकदा, सनमुख हो ना दरस कराईआ। साडा लेखा चुका चुप्प दा, अनबोलत साचा बोल दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ । मेहरवान कहे सुण अठ्ठ सठ्ठ, सति दयां जणाईआ। तुहाडी खोल्ह के पिछली गठ्ठ, गठड़ी ख़ाली दयां वखाईआ। चार जुग जो दित्ता धीरज जत, सति सन्तोख नाल रलाईआ। प्रेम प्यार दी वस्त रख, चरणोदक मुख चवाईआ। लोकमात दे के हक, हुक्म दित्ता समझाईआ। खेल वेख्या नठ्ठ नठ्ठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेर पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान रिहा समझाईआ। अठसठ सुण लै बात, पातशाह समझाइंदा। अन्तिम सब दा होया घात, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जिस ने दिती सच सुग़ात, सो साहिब वेखण आइंदा। जिस ने चरण प्रीती जोड़या नात, सो नाता बिधाता खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाइंदा। अठसठ कहे मैं वेखे पीर गुर, पैगम्बर दर ते नज़री आईआ। जिन्हां दा इक्को राग इक्को सुर, इक्को ताल रहे वजाईआ। जिन्हां नूं इक्को मंत्र रिहा फुर, फुरना तेरा नाम शनवाईआ। सारे लोकमात आ के पिच्छे गए मुड़, दर तेरे सीस निवाईआ। अन्तिम सानूं पई तेरी लोड़, होका दे के रहे जणाईआ। सच स्वामी आ के वेख आपणे घोड़, दो जहानां पन्ध चुकाईआ। कलयुग अन्धेरा घोर, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ी क्रिया पाया शोर, शोरश विच लोकाईआ। साडे वल तक्क कर के ग़ौर, गहर गम्भीर अक्ख खुल्हाईआ। साडे अंदर माणस मानुख मानुष बण गए पशू ढोर, रविदास चमारा दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान लै बुलाईआ। अठ्ठ सठ्ठ कहे की दस्सीए हाल, हालत दस्सण योग रही ना राईआ। साडा लुट्टया धन माल, दौलत ख़जाना सारे बैठे गंवाईआ। सच अमृत मारे ना कोए उछाल, सीर रस ना कोए वखाईआ। अंदरे अंदर साडी बदल गई चाल, चाल निराली इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बण गई विच दलाल, माया ममता मोह वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दे मुकाईआ। अठसठ कहिण प्रभ वेख साडी सुरत, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। हुक्म दे अगम्मी तुरत, धुर संदेस सुणाईआ। कलयुग अन्तिम सच्चा रिहा कोई ना पुरुष, नर नारी सारे बैठे आपणा आप गंवाईआ। माणस जन्म होया बुरद ख़ुर्द, ख़ुदी विच जगत लोकाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। मेहरवान आ के तक्क, तकवा तेरा इक रखाईआ। कूड़ी क्रिया साडे अंदर वड़ गई नठ्ठ, बाहर कढ्ढण कोए ना पाईआ। साध सन्त छड्ड के हठ, धीरज जत गए गंवाईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती कहे प्रभू साडी शरम नाल शरमावे अक्ख, नैण सके ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया वेख के गई थक्क, मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। अठसठ विच्चों कहे गंगा, मुख घूँगट नैण उठाईआ। वीह सौ पंद्रां मैनूं लग्गा चंगा, चंगयां विच्चों सोभा पाईआ। जिस वेले मैं दर्शन पा के होई अनन्दा, अनन्द कारज नाल कराईआ। नज़री आया गोबिन्द चन्दा, जिस दी चांदनी दो जहान रुशनाईआ। जे कोई एस नूं समझे बन्दा, सो बन्दीखाने विच आपणा आप फसाईआ। एहदा वेख अगम्मी धन्दा, धरनी धवल सीस झुकाईआ। इस दे हथ्थ उह खण्डा, जिस नूं भगौती सीस निवाईआ। इस दे कोल उह अनन्दा, जिस दा अनन्द अनन्द पुरी वाला समझाईआ। इस दे कोल उह रंदा, जो बण तरखाण करे सफाईआ। इस दे कोल उह डण्डा, जो बण के जट्ट सर्ब डराईआ। इस दे कोल उह कन्ढ्ढा, जिस कन्ढ्ढे उत्ते गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। इस दे कोल उह छन्दा, जो आदि जुगादि भगतां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा पड़दा दे खुल्हाईआ। अठ्ठ सठ्ठ कहिण प्रभ वेख तेरा दरवाज़ा, साडी पई दुहाईआ। तूं मालक ग़रीब निवाजा, सद ग़रीब निमाणयां होएं सहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर वेख्या दासी दासा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। सानूं उपजी इक्को आसा, आसा मनसा पूर वखाईआ। तेरे चरणां इक भरवासा, चरणोदक आपणे विच रलाईआ। प्रभू बदल दे साडा पासा, पासा जगत दे उल्टाईआ। कलयुग जीव करन सानूं हासा, हँसी रहे उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचे लै बुलाईआ। अठसठ कहे प्रभ दे बुलावा, बलधारी तेरी ओट तकाईआ। तेरे विछोड़े दा इक्को हावा, हाए हाए रहे सुणाईआ। जे कोई गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी चौधवीं आपणा छड्ड गए दाअवा, मिसल तेरे हथ्थ फड़ाईआ। साडा लोकमात विच्चों कट दे नावां, नथावयां आपणे चरण बहाईआ। तेरी धूढ़ी बहिके साचा नहावण नहावां, मेरे विच नहावण वाला नज़र कोए ना आईआ। असीं नेत्र रोंदे तुध बिन पकड़े कोई ना बाहवां, फड़ गले ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए बुलाईआ। अठसठ कहिण साचे रब्ब, रमज़ नाल जणाईआ। सदी वीहवीं लए सद्द, सद्दा इक जणाईआ। असीं दूर दुराडे आईए भज्ज, अगला पन्ध मुकाईआ। सब कुछ मातलोक छड्ड, पल्लू ख़ाली अन्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे चरण दे वड्याईआ। गंगा गोदावरी कहे यमुना सरस्वती, सुरती तेरे वल लगाईआ।

कलयुग कूड़ी सृष्टी वेख मस्ती, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। मेरे अंदर नहा के किसे नूं समझ ना आवे तेरी हस्ती, हथ्थां पैरां वाले सारे गए भुलाईआ। एसे करके साडी हालत होई ख़सती, ख़सलत सब दी अंदर वड़ के रही शरमाईआ। प्रभू साडी कढ्ढ दे इक्को वार अर्थी, लेखा लोकमात मुकाईआ। तूं मालक अर्शी फ़र्शी, फ़ज़ल रहमत दे कमाईआ। तूं मालक धुर दा दर्दी, दुखियां दु:ख वंडाईआ। सच पुच्छें गोदावरी कन्ढ्ढे नदेड़, गोबिन्द कोल दिती अर्ज़ी, उस अर्ज़ी दी कीमत हीरा विच सुटाईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि नकदो नकदी, उधार रहिण कोए ना पाईआ। सदी वीहवीं जांदी लँघदी, मलाह पतण उत्ते बैठे सणे बेड़ी रहे कुरलाईआ। कलयुग धार डूँग्घे सागर मंझ दी, मंज़ल सके ना कोए चुकाईआ। तेरे दर ते इक्को वस्त मंगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। सानूं कोई लज्जया नहीं भुक्ख नंग दी, नित तेरा दर्शन पा के ख़ुशी मनाईआ । आस मुक्क जाए मुहाणे वञ्झ दी, तेरा तट किनारा सोभा पाईआ। सुण फ़रयाद भागां मंद दी, अभागण रही कुरलाईआ। कथा कहाणी नहीं बत्ती दन्द दी, बिन दन्दां रही सुणाईआ। धुर दे लाड़े याद रख उह कहाणी इक्कीआं दी जंञ दी, जिस दी सोहणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे चुकाईआ। अठसठ कहे मैं बेशक पाणी, तेरा नीर नज़री आईआ। जुग चौकड़ी मैं साधां सन्तां गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कोलों सुणदा रिहा तेरी कहाणी, जो कन्ढ्ढे बहि के तेरा नाम ध्याईआ। सो वेला वक्त आया जगत जहानी, थित वार रही समझाईआ। मैनूं याद आ गई उह निशानी, जेहड़ी सरसे कन्ढ्ढे गोबिन्द गया समझाईआ। जिस वेले मेरा मालक दिल दा आवे जानी, बे पहचान फेरा पाईआ। उस दा कोए ना दिसे सानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। उस दी खेल होवे महानी, महिमा बोध अगाध करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लहिणा दे मुकाईआ। अठसठ तीर्थ कहे मैनूं आया चेता, चित आपणे नाल सलाह पकाईआ। जिस वेले गोबिन्द आपणी खेड खेडा, चिल्ला तीर कमान चढ़ाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढे मार के नेज़ा, निज धार लई प्रगटाईआ। ओथे साढे तिन्न हथ्थ बणा के सेजा, इकल्ला आपणा डेरा लाईआ। धुर संदेश इक्को भेजा, श्री भगवान कोल पहुंचाईआ। अठसठ लेखा कलयुग भेंटा, भेखी फिर फिर भरम रहे भरमाईआ। श्री भगवान किहा छेती इन्हां दा मेटां लेखा, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। गोबिन्द तेरे कोल दे के सब दा ठेका, पिछली ठेकेदारी दयां गंवाईआ। अग्गे किसे दी रहिण ना देवां भेंटा, कसीरा कौडी कीमत रविदास चमारे नाल रलाईआ। आप बण के खेवट खेटा, जन भगतां पत्तण पार लँघाईआ । मैं पिता तूं मेरा बेटा, पिता पूत रूप वखाईआ। इक्को वस के सम्बल देसा, देस दसन्तर खोज खुजाईआ। मालक धुर दा बण हमेशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा

लहिणा देणा जणाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ वेख आपणे अठ्ठ सठ्ठ, अठ्ठां तत्तां मूल चुकाईआ। छीके नालों सिफ़रां हो के अड्ड, वक्खरा घर सुहाईआ। छे घर हो गए रद्द, निरगुण तेरी समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले आवें आप विच जग, जुगत आपणे नाल रलाईआ। मोहे प्रेम प्यार अंदर लैणां सद, धुर संदेस सुणाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ फेर वेखां नठ्ठ नठ्ठ, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। सब दा पिछला खिच्च के सति, पिछली बख्शिश आपणी झोली पाईआ। जल धारा करके ख़ाली हथ्थ, ख़ाली खारी सिर टिकाईआ। जन भगतां भेव दस्सके सच, सच दयां समझाईआ। वीह सौ इक्की तक्क कोई ना सके बच, गुर अवतार पीर पैगम्बर पहलों आपणे दर बहाईआ। अन्त अख़ीरी इन्हां दा खोह के हक, हाकम हो के हुक्म सुणाईआ। अग्गे जन भगतां नाल करके रहिण फ़क, हिसाब धुर दा झोली पाईआ। पंद्रां कत्तक पिच्छो तीर्थ तटां उत्ते कोई ना रह जाए सति, सतया सब दी दिती मिटाईआ। कर के खेल पुरख समरथ, पर्दा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म देवे भगवान, आपणी दया कमाईआ। अठ सठ छड्ड के आपे जाण, पिछला पन्ध मुकाईआ। कोई सुत्ता रहे ना विच मैदान, जंगल जूह ग़फलत ना कोए रखाईआ। सब नूं इक्को पा के आण, भय भउ रिहा दृढ़ाईआ। सच दवारे आ के दयो ब्यान, आपणा आपणा लेखा दयो जणाईआ। लहिणा छुट्टया जगत जहान, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मिलो आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। अठसठ तीर्थ इक दूजे नूं मारन आवाज़ां, पंद्रां कत्तक रहे सुणाईआ। उठो वेखो दौड़ो हुक्म देवे प्रभ राजन राजा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सारे कहिण किथ्थे तक्कीए हुक्म आवे देस माझा, जो सब दे तुख्म वेख वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत दा बणके दादा, गोबिन्द पिता रिहा समझाईआ । आपणी हथ्थीं उलटा के सब दा पाशा, पेशीनगोई पिछली पूर कराईआ। अग्गे वजावे आपणा वाजा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ । दर सुहाए इक्को ठांडा, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। अठसठ कहिण किथे चलीए, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। कवण दवारा जा के मल्लीए, मालक मिले बेपरवाहीआ पिछली कहाणी जा उथल्लीए, आपणा हाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ । गंगा सरस्वती यमुना पई बोल, हौली हौली सर्ब जणाईआ। सारे उठो आप अडोल, पल्लू दूजे नाल ना कोई छुहाईआ। उह मालक ख़ालक धुर दा आया उपर धौल, धरनी सोभा पाईआ। जिस दा रविदास चमारे नाल कौल, इकरार आपणे नाल रखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हर घट थाँईंआ। गंगा गोदावरी

कहे मैं वसां किथ्थे, गली कूचा दयां समझाईआ। सर्ब स्वामी वसदा जिथ्थे, जेहड़ा मन्दिर रिहा वड्याईआ। असीं वीह सौ वीह बिक्रमी विच उह थाँ जा के डिठ्ठे, छब्बी माघ रहे समझाईआ। जिस वेले ब्रह्मण ने धोते आपणे गिट्टे, हथ्थ मुख नाल रलाईआ। नौ जन्म दे कागज होए चिट्टे, दुरमति लथ्थी छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गंगा गोदावरी कहे उह वसे कूट लहिंदा, लहिणेदार अख्वाईआ। जिस दे चरण धोण नूं नठ्ठी मेरा पाट गया सी लहंगा, अंगी लीरो लीर वखाईआ। उह मालक सच सिँघासण बहिंदा, गुरमुखां दए वड्याईआ। ओस दा ओस दी किरपा बिना ना मुक्के पैंडा, मंज़ल सके ना कोए चुकाईआ। उह धुर फ़रमान इक्को कैहिंदा, कहि कहि रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अठसठ कहिण अड़ीए दस्स छेती, अगला ध्यान लगाईआ। जे तूं ओस दर दी भेती, भेव सच्चा दे समझाईआ। साडे नाल कर नेकी, निक्के वड्डे घर बहाईआ। असीं बण के चले परदेसी, देस लोकमात तजाईआ । सानूं याद आया नानक मोढे तों लाह के आपणी खेसी, बेईं विच बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। बेईं कहे मैनूं दस्सो गल्ल, क्यों ना नानक नाल रलाईआ। सारे कहिण उह साडे नाल करके वल छल, प्रभ नूं मिलण गया चाँईं चाँईंआ। ओस वेले साडे विच्चों खिच्च के बूँद अमृत जल, प्रभ दे चरणां जा के भेंट चढ़ाईआ। ओदों दा साडा वजूद रह गया खल, अंदर वस्त रही ना राईआ। हौली जेही प्रभ दे हो के वल, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। बेईं कहे नानक नहीं मैं वेख्या राम, दशरथ बेटा रूप वटाईआ। जिस दिन पंद्रां कत्तक विच अयोध्या कीता इश्नान, सरजू सोभा पाईआ। ओस वेले अंदरे अंदर आपणा दे के धुर ब्यान, फ़रमान आपणा आप सुणाईआ। पहलों गोबिन्द आवे नौजवान, कन्ढ्ढे घाट डेरा लाईआ। फिर वीह सौ पंद्रां बिक्रमी खेल करे भगवान, हरि भगतां जोड़ जुड़ाईआ। वीह सौ इक्की अख़ीरी मार के इक ध्यान, धन्दे सारे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेईं कहे नानक नहीं मैं वेख्या घनईया कृष्न, बंसुरी वाला रास रचाईआ। जिस नूं गोबिन्द किहा ध्याउँ ना कोई बिशन, किशन रखे ना कोए वड्याईआ। ओस कन्ढ्ढे दे उत्ते भगत सुहेले सारे दिसण, दहि दिशा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब लेखे रिहा चुकाईआ। अठसठ तीर्थ कहिण किथ्थे मुक्कदा लेखा, बिन लिख्तों दए चुकाईआ। गंगा कहे मैनूं आया चेता, चेतन हो के रही जणाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि दो जहानां ठेका, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अंदर भवाईआ। उह कलयुग अन्तिम निरगुण सरगुण फिरे

विच खेतां, खेती लख चुरासी वेख वखाईआ। आपणे घर रहे हमेशा, गुरमुखां दए वड्याईआ। भगत उधारन ओसदा पेशा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। उहदे दर ते मंगदे ब्रह्मा विष्न महेषा, कोटन कोटि झोलीआं डाहीआ। ओस ने साडी अन्तिम मेटणी रेखा, ·षीआं मुनीआं दी बणी देवे सब ढाहीआ। उस दा प्रगट होया शब्दी पुत्त इक्को जेठा, जिस दी ताब झल्ल सके कोई ना राईआ। उह सब दा वेखे सौहरे पेईए पेका, नानक दादक खोज खोजाईआ। कर के निरगुण निरवैर अवल्लड़ा वेसा, भेखाधारी गया आईआ। सब दा मालक हो के नेता, नित नवित हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बैठा ख़ुशी मनाईआ। अठसठ कहिण चलो दवारे सति, सति सति दर्शन पाईआ। ख़ुशीआं विच सारे पए हस्स, हँस मुख वड्याईआ। वाहो दाही उठे नस्स, बण के पाँधी राहीआ। पंद्रां कत्तक जा के सुणीए जस, जो भगतां रिहा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस ने कीते वस, डोरी तन्द बंधाईआ। उस दी चरणी जाईए ढठ्ठ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मुड़ के लोकमात फेर ना आईए वत, वतन मलीए बेपरवाहीआ। साडे अंदर वड़ के धोती टिक्का बोदी वाला पाणी सूरज कोई ना लवे झट, चुलीआं नाल ना भेंट कराईआ। जञ्ञू नूं देवे फड़ के कोई ना वट, हथ्थां विच ना कोए ख़िसकाईआ। बोदी नूं दे के उत्ते गठ्ठ, अक्खां मीट ना सुरती लाईआ। सब नूं पिच्छे जाईए छड्ड, माटी खेह सिर पवाईआ। पंद्रां कत्तक हो के अड्ड, प्रभ जा पईए सरनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां मिल के दस्सीए सच सच, बीती कहाणी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर रिहा मंगाईआ। अठसठ तीर्थ उठ उठ भज्जे, आवण वाहो दाहीआ। चलो वेखीए जिस ने भाग लगाया टुट्टे मंजे, मज्झीआं चारन वाला नानक नाल रलाईआ। जो गोबिन्द हो के कल्ग़ी वाला सजे, जगत घोड़े रहे शरमाईआ। जिस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर बद्धे, दर बैठे सीस निवाईआ। जिस दे भगत सज्जण आए सद्दे, सगनां नाल ख़ुशी वखाईआ। जिस ने माण दवाया घुम्यारां वाले गधे, गद्दीदारां रिहा हिलाईआ। जिस ने भेव चुकाया पांडे पंडे, पंडत दिती वड्याईआ। जेहड़ा टुट्टी मंजी सज टुट्टीआं सब दीआं गंढ्ढे, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी गोसाँईंआ। जिस दी धार तिक्खी खण्डे, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ । चल्ल के बहीए उस दे कन्ढ्ढे, आपणे तट किनारे पन्ध मुकाईआ। जिस ने बिना बन्दगीउँ आपणे बणाए बन्दे, बन्धन सारे दिते तुड़ाईआ। जिस ने गुर अवतारां सुणाए आपणे छन्दे, ढोला इक ख़ुदाईआ। जो वस्त अमोलक प्यार प्रीती वंडे, मुहब्बत प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। जो बिनां पौड़ी डंडिउँ अंदर सब दे लँघे, रातीं सुत्तयां रिहा उठाईआ। जो चंगे बणाए भाण्डे मंदे, मेहर नज़र नाल तराईआ। जो एथे ओथे दो जहानां नाल हंढे, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। जो भगतां चुक के आपणे

कंधे, सचखण्ड भज्जा जावे वाहो दाहीआ। चलो ओस दे फसीए चल के फंदे, जो फांदी हो के रिहा फसाईआ। गंगा नूं याद आ गई पिछली वंगे, जो ब्राह्मण हथ्थ फड़ाईआ। रविदास नूं चेता आया जो कलीरे किल्ली नाल टंगे, भागां भरी दिते जणाईआ। श्री भगवान नूं ख्याल आया जो रविदास दे घर बहि के वंड वंडे, पंजां पंजां दिती वरताईआ। उस दे पिच्छे अठसठ तीर्थ आवण पैरीं नंगे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ पार कराईआ। बिन हुक्मो अंदर लँघ ना सकण औह कंधे, जिस कंध दा मालक गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। अठसठ तीर्थ आ के ओहले, बैठे ध्यान लगाईआ। गंगा विच्चों इक्को बोले, हौली जेही सुणाईआ। कौण किशन सिँघ दा कुण्डा खो्हले, दरवाज़ा बन्द दए तुड़ाईआ। रविदास कहे मैं गंढ्ढणहारा पौले, टुटयां जोड़ जुड़ाईआ। उच्ची कूक पाओ ना रौले, अंदरे अंदर लओ मनाईआ । मेरा ठाकर स्वामी हर घट अंदर मौले, गृह गृह सोभा पाईआ। आदि जुगादि साचा तोल तोले, कंडा नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ । गुरमुख सिँघ कहे अठसठ तीर्थ एह गुरसिख बणाओ विचोले, जो विछड़यां रहे मिलाईआ। एह ना जाणो भोले भाले, भलयां दी अंस आप प्रगटाईआ। इक बचन नानक किहा बाले, बच्चयां वांग समझाईआ। प्रभ दे वक्खरे नख़रे सब तों चाले, चालाकी विच चलाण सब दे रिहा कराईआ। मरासी किहा डूम एह तेरे ऐंवे ख्याले, जो मुख आवे रिहा सुणाईआ। नानक किहा मेरा दूजा हुक्म जिस वेले जावां घर लाले, लालो वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखे रिहा मुकाईआ। बाले किहा मेरी नानक वेख रबाब, रब्बी रब्ब रही जणाईआ। जिस दा कोई ना लावे हिसाब, सुर ताल ना कोए बुझाईआ। जे मैं ना होवां तेरी लिखी ना जाए किताब, कलमा धुर ना कोए पढ़ाईआ। नानक किहा डूमां वेख इक महराब, महबूब दयां समझाईआ। जिस दा जलवा नूर महिताब, आफताब शरमाईआ। बाले किहा नहीं एह कोई फुल्ल ग़ुलाब, सूरज नाल रुशनाईआ। ऐवें की एस नूं करां आदाब, बन्दा रूप ना कोए वटाईआ। नानक किहा एह ख़ुदा पाक, जिस मेरी ज़ात प्रगटाईआ। बाले किहा मैं फेर वेखू साख्यात, जिस वेले चल्ल के आवे मेरा माहीआ। ओन्हां विच्चों देवे आपणा आप जवाब, जिन्हां नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर लया बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा आप हो जाईआ। नानक किहा बाले तक्क, औह वेख तकदीर तेरी बदलाइंदा। बाला कहे एह गल्लां छड्ड, खहिड़ा तेरे कोलों छुडाइंदा। मैं मालक वेखणा जिस दे दोवें होवण हथ्थ, अक्खां नाल अक्ख मिलाइंदा। जिस दे उत्ते रहे कोई ना शक, शकवे सर्ब गवाइंदा। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां आपणे नाम दे लिखदा रहन्दा ख़त, ख़तो खताबत विच परचाइंदा। नानक किहा उह मालक हक, हाकम

इक अखवाइंदा। कलयुग अन्त होवे प्रगट, तेरी साखी सिख्या विच समझाइंदा। जिस ने लेखे मकौणे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी यमुना रस ना कोए रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ते सद्द, सध्धरां सब दीआं वेख वखाइंदा। जिन्हां नूं आपणे नालों कीता अड्ड, हड्ड मास नाड़ी तन तत जगत वखाइंदा। अन्त बणाए आपणी यद्द, विश्व आपणी धार समझाइंदा। लेखा मुका के अठसठ, अमृत अमर मेघ इक बरसाइंदा। जन भगतां मार्ग दस्स, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। वीह सौ इक्की बिक्रमी पंद्रां कत्तक सब दा लेखा कर के बस, बस्ते पिछले बन्द कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख समरथ, समरथ्या आपणी अग्गे आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारे सब दा पूरा करके हक, निराशा आसा विच बदलाइंदा। पंद्रां कत्तक नर नरेशा, हरि निरँकार हुक्म सुणाइंदा। शब्द अगम्मी दए संदेसा, अक्खरां वाला लेख मिटाइंदा। साधां सन्तां सूफ़ीआं भगतां दस्से आपणा भेता, भेव अभेद समझाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां दस्से आपणीआं खेडां, हुक्मे अंदर खण्डा खड़ग इक चमकाइंदा। नाम निधान उठाके नेजा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। इन्द इन्द्रासन फोलणहारा सेजा, अप्सरां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जणाए लेखा, लेखा लेखे विच्चों कढाइंदा। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां कराए चेता, चेतावनी सब दी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी हुक्म इक दृढ़ाइंदा। शब्दी हुक्म जाए रातो रात, देस परदेस जणाईआ। मालक ख़ालक ख़ालस प्रगट होया साख्यात, शनाख़त आपणी दए जणाईआ। निरगुण हो के वेखण आया हालात, हलत पलत खोज खुजाईआ। काअबे विच्चों फोले महराब, मक्के विच्चों मकबरयां रिहा हलाईआ। मन्दिरां विच सुणाए आवाज़, धुर दा राग अल्हाईआ। दो जहानां वेख खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा उठाईआ। शाह सुल्तानां नज़री आए सृष्टी हुन्दी ख़ाक, इतफ़ाक सके ना कोए कराईआ। पिछला लहिणा सब दा होया बेबाक, अग्गे वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को हुक्म धुर जनाब, जन्नत बहिश्त दोज़ख़ स्वर्ग नरक रिहा सुणाईआ। जिस नूं सजदा करना पए आदाब, अदालत मालक फेरा पाईआ। मुखातब हो के देवे ख़ताब, ख़तरे अगले दए समझाईआ। पिछले छोटे छोटे भविख्त वाक्, भाख्या विच पढ़ाईआ। अग्गे प्रभ दा इक्को बाब, जिस दा हिस्सा ना कोए समझाईआ। बिन अक्खरां वाली कढ्ढ किताब, बिन कुतबख़ान्यों दिती छपवाईआ। एह पंद्रां कत्तक दी नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई रात, जिस रात दी वाट गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिथ्थे बैठी इक जमात, चार वरन ख़ुशी मनाईआ। साहिब सतिगुर करे अनायत, इनाम विच आपणा प्रेम झोली पाईआ। एह सब तों वड्डी जन भगतां नाल कीती हमायत, हमां तुमां नेड़ कोए ना आईआ। लख चुरासी विच्चों कर कफायत, थोड़्हे

लए बचाईआ। तुहाडे नाल कर के पक्की शरअ शरायत, शरीअत विच लया बंधाईआ। बेशक पुत्त होवण नालायक, पिता कोझे कमलयां लए तराईआ। सच दवारे तुहाडी वेखी रिहाइश, आरामगाह इक्को नज़री आईआ। दोहां जहानां कर पैमाइश, गुरमुखां विच सोभा पाईआ। जन भगतो मेरी कदे ना कीती किसे अजमाइश, अज़मावण वाला नज़र कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो एह करे रयायत, बिन कल्मयों नबीउँ बिन नाम रसूलों पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए बहाईआ। पंद्रां कत्तक धुर दी धार, तुरत आप जणाईआ। रातीं सुत्तयां सारे करके ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। सूफ़ीआं सज्जणा बणके यार, भगतां मित्रां वांग उठाईआ। शत्रुआं फड़के ढाल तलवार, नाम खण्डे नाल घाईआ। जन भगतां गल पाए आपणे प्रेम दा हार, हारदे जित्त विच वटाईआ। एहो सब तों वड्डा शृंगार, शहिनशाह रिहा वखाईआ। आप वेख अंञाणे बाल, बाले नढ्ढे बच्चे गोद बहाईआ। सति सच वखा धर्मसाल, धर्म दवारे कुण्डा लाहीआ। शब्द सरूपी शाहो भूपी सब नूं आपणा शब्दी दस्से अहिवाल, हाल आपणा हुक्म मनाईआ। कलयुग कूके सिर ते काल, नगारे घर घर रिहा सुणाईआ। प्रभ दी करनी पवे ना किसे नूं भाल, आपणा थाँ टिकाणा दए जणाईआ । भगत दवारा उन्हां दए वखाल, जिन्हां दा पिछला लहिणा नाल मिलाईआ। एह भागां भरी रात विच जहान, विद्वान दए भुलाईआ। मूर्खां मुग्धां दे के ज्ञान, गोबिन्द विछड़यां लए मिलाईआ। राम कृष्न दोवें वेखण आण, आप आपणा फेरा पाईआ। वाहवा तेरी खेल श्री भगवान, भगवत कथा कहि ना अन्त जणाईआ। तूं आयो आप विच मैदान, मदन मोहन अकाल मूर्त फेरा पाईआ। तेरा झुलदा रहे निशान, निशाने सारे दए मिटाईआ। तूं अमामां दा अमाम, मूसे दा मसला हल कराईआ। ईसा नूं असल दे ज्ञान, इस्म आपणा दित्ता समझाईआ। मुहम्मद दस्स रूप मेहरवान, महबूब मेल मिलाईआ। आपणी करनी विच हो बलवान, करता हो के कार कमाईआ। शब्दी तीर निशाना चिल्ले चढ़ाया नौजवान, कमान कमंद रिहा खिचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संदेसा धुर दा धुर मालक आप पहुंचाईआ।