पुस्तकालयभाग १७

१६ कत्तक २०२१ बिक्रमी हरिसंगत नवित पिण्ड अलड़पिण्डी

अठसठ कहिण सुण भोले नाथ, सच सच सुणाईआ। जटा जूट तेरा पिछला साथ, पूरब रिहा वखाईआ। ·षीआं मुनीआं किनारा घाट, तट दए दुहाईआ। अठसठ दा खेल तमाश, जगत जुगती विच बणाईआ। जल धारा विच दस्स समाज, समग्री दिती वखाईआ। बाहरों नहावण दा दे के रवाज, काया माटी चम्म करी सफ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर

कलयुग वेखदे रहे रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। सच्ची समझ ना आई बात, बातन भेव ना कोए खुल्हाईआ। जपी तपी ·षी मुनी आउँदे रहे कन्ढ्ढे घाट, घाटा आपणा पूर कराईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाउँदे रहे जाप, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। बिन कबीरे कोई ना गया आख, गंगा गंगोत्री ना कोए जणाईआ। बिन हरि स्वामी सच्चा दिसे कोई ना नात, नातवां ज़ईफ़ सारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दित्ता समझाईआ। भोले नाथ वेख उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। जटा जूट खोल्ह जुट, जो जुंडली कुण्डल वालां विच भवाईआ। नेत्र खोल्हके वेख मुख, मुखत्यार आया धुर दा माहीआ। जिस सब दे कोलों लेखा लया पुछ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे रहे झुक, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। अन्तिम साडे वल करके रुख़, हुक्म धुर दा आप जणाईआ। अगला पैंडा गया मुक, पिछला सफ़र चुकाईआ। साढे कोल रिहा ना कुछ, ख़ाली हथ्थीं रहे कुरलाईआ। हुक्मे अंदर लया लुट्ट, शब्द नाल डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी धुरदी रिहा जणाईआ। जटा जूट खोल्ह के केस, जूड़ी आपणी वेख वखाईआ। मेरा स्वामी बदल के आया भेस, जिस आदि अनादी बणत बणाईआ। शाह पातशाह बण दरवेश, दर दर अलख जगाईआ। नाल रलाके सुत दुलारा दसमेश, दहि दिशां खोज खुजाईआ। जिस दे अग्गे चले कोई ना पेश, पेशीनगोई सब दी पूर कराईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर तेरी की वड्याईआ। आपणी करनी करता करे खेड, पुरख परखोतम वेख वखाईआ। जिस ने तेरी धार विच्चों दित्ता सानूं भेज, भाओ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि रघुराईआ। शंकर कहे एह की होया, अनहोणी दिती सुणाईआ। पुरख अबिनाशी किथों उठया सोया, जिन सुत्ती कला जगाईआ। जिस माण ताण सब दा खोया, ख़ाली भाण्डे दिते बणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दर ते बहि के रोया, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। सो पुरख स्वामी आदि जुगादी नवां नरोयां, निरगुण निरवैर निराकार अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम आपणे जेहा आपे होया, दूजा संग ना कोए रलाईआ। सब दे नाल हुक्मी करके धरोहया, दरोही दिती फिराईआ। कर प्रकाश अगम्मी लोया, लोक परलोक रिहा जणाईआ। अठसठ जो करनहार जल विछोया, वसल असल आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणा रंग रंगाईआ। भोला नाथ कहे मैं की की तक्कां, ताकत नज़र कोए ना आईआ। पहलां हथ्थ सीस आपणे रखां, जगदीश ध्यान आईआ। जे उह खोल्ह देण मेरीआं अक्खां, आखर वेखां बेपरवाहीआ। जिस ने लेख मुकाया तीर्थ तटां, तट किनारे रिहा चुकाईआ। जो गुर अवतारां कीते खाली हथ्थां, पीर पैगम्बरां पटड़ी रिहा चुकाईआ।

ओसदा खेल वेखां मस्तानां हो के मसां, मस्ती विच ख़ुशी जणाईआ । मैं भोला नाथ प्रगट होया कोटन वार लखां, लख लखीणे दिती वड्याईआ। मेरीआं खुल्हीआं अज्जे ना जट्टां, जट्टां जूट रिहा कुरलाईआ। मैं अंदर अंदर उसे दा नाम रटां, जो रटा रिहा वखाईआ। दोवे हथ्थ मारके दोहथड़ आपणे पट्टां, पट्टी पिछली याद आईआ। हरि का खेल बाज़ीगर नट्टा, नटुआ आपणा स्वांग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। भोला कहे वेखो भाओ गोबिन्द, गहर गवर दयां समझाईआ। जिस दी धार अगम्मी सिन्ध, सागर रिहा समाईआ। मैं ओसे दी निकी बिन्द, बन्दना डण्डौत करके सीस झुकाईआ। जिस दा ब्रह्मण्ड खण्ड छोटा पिण्ड, बनावणहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। भोला नाथ कहे सुणो अठसठ, साख़ी सच सुणाईआ। सब तों पहलों तुहाडा भेत मैनूं दित्ता सच, जिस वेले आदि बणत बणाईआ। मेरी ओहदी किरपा नाल खुल्ही अक्ख, प्रतख रूप गुसाँईंआ। अमृत जगदीश दित्ता झट, बूँद मेहर इक टपकाईआ। हद हदूद आई टप्प, पैंडा पन्ध चुकाईआ। उह सागर गागर अंदर दिती रख, रत्नागर ख़ुशी मनाईआ। कर खेल सूरा सरबंग, सृष्टी जग दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणेदार इक हो जाईआ। भोला नाथ कहे दस्सां सच बात, बातन हाल जणाईआ। जिस वेले मिली एह सुग़ात, सौगंध खुआ के मैनूं दित्ता समझाईआ। अठ्ठ सठ्ठ दी इक जमात, इक्को अक्खर समझाईआ। असल ना दस्सी कोई बात, वसल करे लोकाईआ। जुग चौकड़ी खेल तमाश, अक्खरां नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेख रिहा वरताईआ। भोला नाथ कहे मैं दस्सां खेल, जो ख़ालक दित्ता जणाईआ। जो सब तों वक्खरा नवेल, अलबेला बेपरवाहीआ। स्वामी बण के सज्जण सुहेल, साचा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। भोला नाथ कहे एह खेल अपारा, समझ कोए ना आईआ। जल जल दे के माण संसारा, धारा धुर दी विच छुपाईआ। इट्टां पत्थरां बणा के किनारा, तट्टां ख़ुशी वखाईआ। सृष्ट सबाई दे के लारा, अंदरों हुक्म वरताईआ। ·षीआं मुनीआं बख्श सहारा, जोगीआं जतीआं आप दृढ़ाईआ। आपणा भेव रख न्यारा, निरगुण आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। अठसठ तीर्थ जगत नाता, जगत नाल जुड़ाईआ। अक्खरां नाल लिखके गाथा, सिफ्तां विच सालाहीआ। आसा विच बदल के आसा, आशा नाल मिलाईआ। सब तों वक्खरा आपणा पासा, जुग चौकड़ी सके ना कोई पलटाईआ। तट किनारे दे दिलासा, दीगर गया समझाईआ। रसना जिह्वा जीव प्यासा, तृष्ना अमृत इक वखाईआ। जगत कटोरा भर के कासा,

गगरीआ रिहा सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अठसठ तीर्थ जगत कहाणी, जुगती बणत बणाईआ । माण दे के जीव पाणी, प्राणी दिते वड्याईआ। लेख लिखा के वेद पुराण शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, बाणी बाणा रिहा बदलाईआ । बोध अगाधी अकथ कहाणी, आदि जुगादि ना किसे जणाईआ। कबीर जुलाहा तणदा गया ताणी, चमारा पाहना गंढ्ढ वखाईआ । बिन भगतां मिली किसे ना सच निशानी, सच वस्त ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भोला नाथ कहे मैं दस्सां खोज, जो प्रभ दिती जणाईआ। ओथे चले मेरी कोई ना सोच, समझ विच्चों आपणी समझ मिलाईआ। चरण कँवल ध्यान धरके नेत्र लोचण लोच, लोचा इक रखाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी अगम्मी मौज, मजलस तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए दृढ़ाईआ। भोला नाथ कहे अठसठ तीर्थ, जगत रूप वटाईआ। इक गल्ल समझी जगत भगीरथ, भृगू ध्यान लगाईआ। गोबिन्द सूरबीर जिस विच अगम्मी बीरत, वारता इक दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी लेखा जाणे पीर पीड़त, पैगम्बर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भोला नाथ कहे अठसठ समझया ना कोए सबब, सब नूं दित्ता भुलाईआ। वहिंदी धार नूं कहिण रब्ब, रब्बी रब्ब ना कोए समझाईआ। जो पाणी इट्टां पत्थर गारा ला के बन्द, बन्दीखाने विच बन्द कराईआ। उसनूं कैहिंदे सारे बख्शंद, बख्शणहारा याद किसे ना आईआ। झूठी क्रिया विच फसा के लाया फंद, फांदकी हरि रघुराईआ। जगत विद्या पुआके डण्ड, डौरू डंका दित्ता वजाईआ। करके खेल सूरा सरबंग, आपणा बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। भोला नाथ कहे अठसठ समझया ना कोए सुजान, सोझी हरि ना किसे दवाईआ। सारे दे के गए ब्यान, पत्रयां उत्ते लिखाईआ। इन्हां अंदर चंगा करना इश्नान, बाहरों करन सफ़ाईआ। बिन भगतां किसे ना आया ज्ञान, लख चुरासी दिती दुहाईआ। कबीर जुलाहे कर परवान, परम पुरख लया मिलाईआ। जो साची धारा मिल्या आण, बेपहचान फेरा पाईआ। बिन रविदास कसीरे पिच्छे किसे ना मिल्या दान, कंगण हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। कोटन कोटि कूड़े करदे गए इश्नान, आशा पूर ना कोए वखाईआ। भोला नाथ कहे मेरा वलीआ छलीआ भगवान, भरमां विच भुलाईआ। मैनूं उस हुक्म दित्ता नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो देवीं आपणा इक ब्यान, भेव अभेदा धुर खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर धुर दा हथ्थ टिकाईआ। भोला नाथ कहे मैं भेत खोल्हां, साचा अठसठ दयां बतलाईआ। अठ्ठां तत्तां अंदर रल के बोलां, अनबोलत राग अल्हाईआ। छेआं घरां दा कुण्डा खोल्हां, जिस दी समझ

प्रभू समझाईआ। ज़ीरो वट्टे नाल तोलां, धड़ी पसेरी कम्म किसे ना आईआ । जिन्हां दे अंदर वड़ गया मौला, मूल मंत्र दए समझाईआ। उहनां मिली वड्याई उपर धौला, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ । अठसठ तीर्थ उस भगत दा चरणी प्या चुम्मण पौला, पानही सीस निवाईआ। चार जुग जगत विहारे प्या रिहा रौला, रौणक घर ना कोए वखाईआ। अठ्ठां सठ्ठां दा सारे गाउँदे ढोला, सठअठ पड़दा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। भोला नाथ कहे मैनूं दस्सया सच, प्रभू अठसठ समझाईआ। जो मेरी चरणी गया ढठ्ठ, इस तों परे ना कोए पढ़ाईआ। बिन मेरी किरपा किसे दी दुरमति मैल गई ना लथ्थ, कोटन कोटि मैंडक मीन जल तारीआं रहे लाईआ। जिन्हां मेरा प्रेम अंदर प्यार लया रट, उहो नाम सच्चा अख्वाईआ। मैं अंदर वड़के झट्ट, अठ्ठां तत्तां वेख वखाईआ। छेवें घर दा बूहा खोल्ह के फट, फाटक अगला दयां वखाईआ। जिथ्थे सति सतिवादी नटुआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जां ज़ीरो या पुरख समरथ, महिमा अकथ ना कोए कथाँईंआ। भोला नाथ सिर चरणां उत्ते रख, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जगत नाता तुट्टया अठसठ, जन भगतां अंदर मति इक रखाईआ। गुरमुखो बाहरों किसे प्या ना लभ्भ, खोजत खोज थक्की लुकाईआ। हरि जू प्रगट होया कदी किसे ना भग्ग, तन माटी ख़ाक ना कोए हंढाईआ। उह सूरा साहिब सरबग, मालक इक अख्वाईआ। जिसदा गुर अवतार पीर पैगम्बर वसाया जग, जागरत जोत रुशनाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर जगत वड्याई अठसठ, सठ अठ आपणे विच छुपाईआ। सब दा हुक्मे अंदर कर इक्ट्ठ, दूर दुराडे मेल मिलाईआ । वीह सौ इक्की पंद्रां कत्तक बन्द करके सब दे हट्ट, हट्टीआं विच्चों दिते उठाईआ। आपणे चुक्क के फट्टे फट्ट, फूड़्ही सारे गए हलाईआ। इशारयां नाल गए दस्स, जुग जुग अक्खरां विच लिखाईआ। जिस वेले आवे पुरख समरथ, साडी चले ना कोए चतुराईआ। सदी वीहवीं लेखा हो जाए बस्स, बस्ते बन्न्ह के सीस उठाईआ। जिधरों आए ओधर जाईए नठ्ठ, पिच्छे परत कोए ना आईआ। श्री भगवान जन भगतां अंदर जाए वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। बाकी खेड़े करके भठ्ठ, अग्नी तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तीर्थ गए जणाईआ। सच तीर्थ दिसे विच शरीर, अठसठ जगत जणाईआ। जिस विच नहा गए भगत कबीर, काया कवर गया तजाईआ। पढ़ी कोई नहीं कुरान मजीद, हरफां नाल ना कोए लिखाईआ। रविदास चमारा करके गया तस्दीक, तसव्वर करके नूर ख़ुदाईआ। नानक दस्स के गया ठीक, कूड़ा ठीकर सर्ब भनाईआ। गोबिन्द दस्सके गया सच्ची प्रीत, पुरख अकाल मेरा माहीआ। जिस तों मंगदे सारे भीख, दर बैठे झोली डाहीआ। उह आवे सदा अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम बदले रीत, मन्दिर मसीत दए गंवाईआ । जन भगतां कर

के ठांडे सीत, शीतल धारा अमृत मुख चवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा दस्स के वक्खरा गीत, गोबिन्द लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे ख़ुशी वखाईआ। अठसठ कहिण असीं बाहर दे ढोले, ढोरां पशूआं रहे नुहाईआ। जिन्हां दे अंदर हरि जी मौले, तिन्हां दे चरण धो धो ख़ुशी वखाईआ। जेहड़े जुग चौकड़ी रह गए ओहले, सो प्रभू पड़दे रिहा उठाईआ। कोई वस्त नहीं साडे कोले, ख़ाली हथ्थ रो रो रहे कुरलाईआ। असीं फोकट होया भोह छोले, करता कीमत कोए ना पाईआ। कलयुग उडदे विच कूड़ वरोले, तत्ती पवण रही हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखणहारा इक्को आईआ। अठसठ कहिण साडी मुक्की पूजा, पुज के नहावण कोए ना आईआ। जिस नूं दस्सदा रहे दूजा, सो दूई दा मालक इक अख्वाईआ। भेव अगम्म खुल्हा के गूझा, गुझी रमज़ लगाईआ। जिस दा लेख लिख ना सके वसुधा, बनस्पति दए दुहाईआ। जिस ने गुर अवतार पीर पैगम्बर उपजाया बुद्धा, बुध मति मन माण दिती वड्याईआ। जिस दा शब्द अनादी सुता, सुत दुलारा वेख वखाईआ। जिस दा खेल सदा अनरुता, रुतड़ी रुत्त ना कोए समझाईआ । जिस दा पन्ध कदे ना मुक्का, सब दे पैंडे रिहा चुकाईआ। जिस दा समझे कोई ना नुकता, निरअक्खर अक्खरां नाल वखाईआ। ओस दा हुक्म अगम्मी पुख़ता, धुर दा नाद वजाईआ। उह मालक कलयुग अन्त कदे ना लुकदा, जिस दे ढोले सारे गए सुणाईआ । ऐसे कारण सब नूं पुछदा, पिछली कहाणी फोल फुलाईआ। उह आधारी नहीं किसे पंज तत बुत्त दा, पुतलयां आस ना कोए रखाईआ। आपणी धारों आपे उठदा, जिस नूं नानक महाबली गया गाईआ। आपणे निशान्यौं कदे ना उकदा, जो गोबिन्द चिल्ला तीर कमान हथ्थ उठाईआ। उह भगतां नाल कदे ना रुस्सदा, सदा रुट्ठयां रिहा मनाईआ। अठसठ तीर्थ कहे एथे वेला इक्को चुप्प दा, साडी चले ना कोए चतुराईआ। एह शेर उहो चिट्टी मुच्छ दा, जिस दी मुश्किल हल ना कोए कराईआ। जिस दे अंदर खेल प्यो पुत दा, गोबिन्द नाल होई कुड़माईआ। कोई हिसाब ला ना सक्या एस दे रुख़ दा, रुख़सत लै के सारे भज्जे वाहो दाहीआ। एह मालक दो जहानां दुद्ध पुत्त दा, देवणहार इक अख्वाईआ। ग़रीब निमाणयां गोदी चुक्कदा, शाह सुल्तानां ख़ाक रलाईआ। इस दा प्रेम प्यार अनोखी वक्खरी हुक्क दा, जिस नूं लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। एह सब दीआं जड़्हां आपे पुट्टदा, अठसठ रहिण कोए ना पाईआ। एसे दा खेल अन्धेरे घुप्प दा, घुंमण घेरी विच ख़ुशी जणाईआ । एह मालक सच सुच्च दा, जूठ झूठ दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ । अठसठ कहे करीए की, कीमत नज़र कोए ना आईआ। किस नूं कहीए अग्गे जी, जीव जंत सके ना कोए समझाईआ। सारे कहिण वेखी प्रभ दी अगम्मी लीह, लकीर पिछली

दिती मिटाईआ। हरिजन साचे सिध्धे बणा के आपणे पुत्तर धी, ध्यान आपणे नाल लगाईआ। जगत वक्खरा बीज के बी, बूटा मात दित्ता लगाईआ। रविदास चमारे कोलों लिखा के नाता तोड़या साढे तिन्न हथ्थ सीं, सीना आपणे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। अठसठ कहिण आओ वेखीए वक्खर, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस ने पाहन तारे पत्थर, सत्थरां सेज हंढाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरदे गए सूफ़ी फ़क्कर, फिकरयां विच गाईआ। जो चढ़ के चोटी सिख़र, सिक आपणी आप समझाईआ। जिस ने लेखे लाया गोबिन्द बाजां तित्तर, मित्र इक हो जाईआ। सो सुणया आपणी धारों आया निक्कल, मात पित ना कोए बणाईआ। जिस चार जुग दे लेख पछाणे पिछल, कंचन खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। अठसठ कहिण वेख अजब नज़ारा, अजीब दिती वड्याईआ। सानूं भुल्लया पिछला किनारा, अग्गे तट इक दरसाईआ। जिथ्थे वज्जे सच नगारा, नौबत नाम सुणाईआ। ना मिट्टी ना कोई गारा, इट्टां पत्थरां वंड ना कोए वंडाईआ। मच्छ कच्छ ना कोई संसारा, लख बताली ना कोए चतुराईआ। सर्दी जगत ना ठंडी ठारा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ना कोई सूरज चन्द मारे लिशकारा, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी आपणी बणत बणाईआ । अठसठ कहिण औह वेखीए गुरमुख नहौंदे, जिहड़े साडा माण गए तजाईआ। जो इक्को ढोला अंदरों बाहरों गाउँदे, गा गा ख़ुशी मनाईआ । लोचण नेत्र हरि हरि दर्शन पाउँदे, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। दुरमति मैल दूर कराउँदे, काया कपड़ साफ़ वखाईआ। अगला पिछला लेख चुकाउँदे, दूजी वेर ना होए जुदाईआ। आसा इक्को इक तकाउँदे, मनसा मनसा विच समाईआ। नहावण सतिगुर चरण नहाउँदे, जिथ्थे पहुंच सके कोई ना राईआ। अन्तिम आपणा आप विच मिलाउँदे, मिलावट कूड़ी गए तजाईआ। साडे विच ना चरण टिकाउँदे, अन्तिम कन्नी रहे कतराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। अठसठ कहिण उह तीर्थ चंगा, जिस गृह हरि हरि चरण टिकाईआ। ओथे करे की विचारी यमुना सरस्वती गंगा, गोदावरी ना कोए वड्याईआ। सब नूं भुल्ल जाए आपणा धन्दा, होछी मति वखाईआ। जन भगतां वेख होए अनन्दा, ख़ुशी ख़ुशी नाल मिलाईआ । तीर्थ तट्टां विच बाहरों पंज तत ख़ाकी नहाउँदा रिहा बन्दा, अंदरों पतित पुनीत पवित ना कोए कराईआ। जगत तीर्थ सूरज तपश कर के ठंडा, आत्म शांत ना कोए रखाईआ। एसे कर के कलयुग अन्तिम एन्हां दा कीता कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बहि के लेख मुकाईआ । शब्दी धुर दा पिच्छे ला के डण्डा, सारे धरनी उत्तों बाहर कढाईआ। कोई ना पावे आपणीआं वंडां, हिस्सेदार ना कोए अख्वाईआ । सब दा मालक इक बख्शंदा,

श्री भगवान नज़री आईआ। दूजा शब्दी सुत चन्दा, दो जहान करे रुशनाईआ। जन भगतां लावे अंगा, अंगीकार अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादी आपणा भेव वेख वखाईआ। शंकर कहे मैनूं होई ख़ुशी, ख़ुशख़बरी सर्ब सुणाईआ। प्रभू दी भगतां नाल लग्गी रुची, रोशन मनारे रिहा बणाईआ। सोई सुरत उठा के सुत्ती, सुत्तयां रिहा जगाईआ। आ के ओन्हां दी हालत पुच्छी, जिन्हां पिच्छे होई जुदाईआ। ओन्हां दी बांहों फड़ के वीणी गुट्टी, गुट्टों लया उठाईआ। अग्गे तों लख चुरासी विच्चों दे के छुट्टी, छुटकारा सदा लया कराईआ । एह कोई खेल नहीं लुकी, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। अठसठ तीर्थ जड़्ह गई पुट्टी, गोबिन्द गुरमुख बूटा दित्ता लाईआ । उह वेला याद जिस वेले हथ्थ रख्या बुद्धू शाह दी उत्ते कुज्जी, कुझ आपणा भेव समझाईआ। जिस वेले मेरा मालक आवे धुर दा मुखी, मुखत्यार मैनूं दए बणाईआ। अग्गे चारे वरन वसावे सुखी, हिन्दू मुस्लिम वंड ना कोए वंडाईआ। भगतां भाग लगावे मांवां कुक्खी, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा कल्ले तों पंड जावे ना चुक्की, चुकावणहारा मेरा इक्को साँईंआ। जिस दे पिच्छे नंगी पैरीं पैरों लाह के जुत्ती, सूलां सत्थर सेज हंडाईआ। ओस दी रज़ा विच रहिणा सदा ख़ुशी, ख़ुशामद जगत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वखाईआ। अठसठ कहिण गोबिन्द तक्कया, सो ताकत वाला नज़री आईआ। जिस दा मालक मदीना मक्कया, मकबरे सारे खोज खोजाईआ। चलदा फिरदा कदे ना थक्कया, सुत्तयां रैण ना कोए लँघाईआ। जुग चौकड़ी बदलदीआं कदे ना अक्खीआं, कोटन कोटि काल गए विहाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां अंदर जगा के निक्कीआं निक्कीआं बत्तीआं, अलबत्ता आपणी रमज़ लगाईआ। किसे नूं माण दवा के रागां छत्तीआं, छत्ती जुगां विच भुआईआ। किसे नूं वड्याई दे के तोले मासे रत्तीआं, रत्ती रंग दित्ता चढ़ाईआ। किसे दे कन्नी पा के नत्तीआं, मुंदरां वाले दित्ता वड्याईआ। किसे नूं अक्खर लिखा के उपर फट्टीआं, अल्फ़ ये दिती समझाईआ। किसे तों चला के जग हट्टीआं, तेरां तेरां धार सुणाईआ। किसे नूं बन्धन पा के रस्सीआं, फाँसी दित्ता लटकाईआ। किसे नूं मूँह दे भार सुटया, नूरी झलक नूर रुशनाईआ। किसे नूं दरस दिखाया विच्चों वट्टयां, किसे नूं गंगा विच्चों गहर गम्भीर नज़री आईआ । किसे नूं माण दवाया उत्तों पत्तयां, सोहँ कर पढ़ाईआ। किसे नूं भोले भाओ दस्सया, अक्खीआं नाल दित्ता जणाईआ। किसे नूं नाच नचाया विच सख़ियां, कान्हा रूप वटाईआ। किसे दे हथ्थ फड़ा के पक्खीआं, पवना करे झुलाईआ। किसे दा वास करा के कुलीं कक्खीआं, कक्खां उत्तों लख बणाईआ। किसे नूं ऐनीआं डूँग्घीआं रमज़ां दस्सीआं, इशारयां नाल करी पढ़ाईआ। किसे नूं बणा के जल विच मच्छीआं, किसे नूं कच्छव रूप वखाईआ। किसे दे नाल गल्लां कीतीआं

अच्छीआं, सोहणी समझ समझाईआ । किसे दे नक्क नकेल पा के रस्सीआं, चारों कुण्ट दित्ता भवाईआ। किसे दे जोत जगा के लट लटीआं, नूरो नूर करी रुशनाईआ । किसे नूं करके लख लखीआं, लखीने दिती आप वड्याईआ। किसे नूं हट्ट वका के हट्टीआं, कीमत ना कोए रखाईआ। किसे नूं देग़ उबाल के मट्टीआं, अग्नी दित्ता जलाईआ। किसे दीआं बाहरों बदल के अक्खीआं, अंदरों लया मिलाईआ। एह सख़ियां सब नालों अच्छीआं, जिन्हां दी गुर अवतार पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। जिन्हां दे चरण दवारे गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती आईआ नठ्ठीआं, लहंगे मोढयां उत्ते रखाईआ। दूर दुराडीआं नेड़े हो के ढठ्ठीआं, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सानूं माण रिहा ना अठ्ठ सठ्ठीआं, अठ्ठां दा मालक छेआं दा याचक सिफ़रे विच्चों सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दीआं भगतां नाल रल गईआं पत्तीआं, हिस्सेदार रिहा अख्वाईआ। पंद्रां कत्तक नूं वेंहदयां वेंहदयां लँघ गईआं सदीआं, सद्दा देवणवाला नज़र किसे ना आईआ। पुरीआं लोआं जिस दे हुक्मे अंदर बद्धीआं, बन्दना करे लोकाईआ। जिस ने दो जहानां खाली करके गद्दीआं, गदागर दिते बणाईआ। ओस दे चरण सारीआं ढठ्ठीआं, छड्ड के माण वड्याईआ। धन्न भाग जे हो गईआं कठ्ठीआं, जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिलाईआ। एह कहाणीआं गोबिन्द दीआं होईआं सच्चीआं, जो भविख्तां विच लिखाईआ। उह कोझीआं कमलीआं कच्चीआं, जो पल्लू गईआं छुड़ाईआ। उह जगत दवारे नच्चीआं, मिल्या मेल ना धुर दे माहीआ। प्रीतम नाल ना मिल के हस्सीआं, आत्म सेज ना कोए सुहाईआ। ख़सम नाल ना मिल के वसीआं, वास्ता जगत नालों तुड़ाईआ। उह माया ममता डस्सीआं, डैण रूप वटाईआ। कोटन कोटि थलां विच मर गईआं पुनूं नूं लभ्भदीआं ससीआं, पूरा सतिगुर हथ्थ किसे ना आईआ । एह ओस वेले लेख लिख्या, जिस वेले छोटे बच्चयां नीहां विच दित्ता सरहंद बसीआं, सीने सारे हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखो तुहाडीआं उहदीआं गंढ्ढां कस्सीआं, आपणी हथ्थीं खिच्च लगाईआ। एह तड़फदीआं विछोड़े अंदर मच्छिआं, सतिगुर अमृत नीर आपणा आप रिहा बरसाईआ। जिस प्रीतम नूं लभ्भ ना सकण अक्खीआं, सो अक्खां साम्हणे हो के दया कमाईआ। कोटन कोटि रांझन पिच्छे रुलके मर गईआं हीर स्यालां जट्टीआं, जंगल बेले खोज खुजाईआ। एहो जेही मौज किसे कदी ना आई उत्ते मंजीआं, जेहड़ी टुट्टी मंजी दिती वखाईआ। उह सख़ियां सति प्रेम नाल रंगीआं, रंग राता इक्को रंग चढ़ाईआ। द्रोपती वांग होवण कदे ना नंगीआं, ओढन पड़दा सीस टिकाईआ। एथे ओथे आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदी ना होवण रंडीआं, हरि कन्त लैण हंढाईआ । तीर्थ तट्टां उत्ते कूड़े साधां दीआं कोई ना वेखण जावे मंडीआं, सर्ब मण्डलां दा मालक इक्को नज़री आईआ। उह दुहागणां विभचारनां हो गईआं गंदीआं, जिन्हां भुल्लया बेपरवाहीआ। उन्हां दे कन्नी सोंहदीआं कदे ना डण्डीआ, मथ्थे टिक्का जोबन रंग ना

कोई चढ़ाईआ। तन शृंगार ना कोए अंगीआं, साड़्ही सुभर सालू कम्म किसे ना आईआ। किसे कम्म नहीं आउणा जल जल बन्दीआं, मासी फुफी फुल्ल सीस गुंदा मैहन्दी रंग ना कोए चढ़ाईआ। जिन्हां दीआं आसा मनसा पूरीआं होईआं तंगीआं, तृष्ना दिती बुझाईआ। तिन्हां दे पंजेबां पैरां सोहणीआं हंडीआं, हथ्थ सुकंगण गले हार मिली वड्याईआ। नाता तुटयां ब्राह्मण पखण्डीआं, पखण्डां डण्डा दित्ता लगाईआ। देवे दान ना कोई घसाई दन्दीआं, भेंटा पूजा ना कोए चढ़ाईआ। जन भगतां वखा के रीतां चंगीआं, चंगी तरह दित्ता समझाईआ। श्री भगवान बण के धुर दा संगीआं, सगला संग वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे प्रकाश नेत्र अन्धीआं, अन्ध अज्ञान दित्ता मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा चुकाए तम्बूर राग सुरंगीआं, धुर दी सुर दिती समझाईआ। जिस नूं सुण के तपदीआं रूहां होवण ठंडीआं, अग्नी तत गंवाईआ। लभ्भण जाण ना बेले झंगीआं, दब्ब काई ना फोल फुलाईआ। अन्तर मार ध्यान कहिण प्रभ सूरे सरबंगीआ, तेरी बेपरवाहीआ । तेरा गा के इक छन्दीआं, सोहँ ढोला सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखावे मुकावे फिर फंदीआं, सनमुख हो के होए सहाईआ।

१६ कत्तक २०२१ बिक्रमी मेला सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा

पा के दरस अगम्मी गुर दे, अठसठ आपणा हाल सुणाईआ। जुग चौकड़ी रहे तुरदे, बण बण पाँधी राही पिच्छा समझ कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हड्डीआं सुटदे रहे साडे अंदर मुरदे, मुद्दा सक्या ना कोए समझाईआ। एह खेल पुरख अकाल अनोखे होर दे, हरि जी रचन रचाईआ। वेस करके ठग्ग चोर दे, जगत भुलेखा भरम भुलाईआ। जगत जीव मूल ना सोचदे, समझ आपणी गए गंवाईआ। जगत क्रिया मूल ना रोकदे, रुक्का सच ना कोए पढ़ाईआ। ऐवें पत्तण बणा के मोख दे, मुफ्त आपणा आप लुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी कार कमाईआ । जुग चौकड़ी रहे चलदे, वहिणा धार वहाईआ। जगत क्रिया रहे मन्नदे, मनसा नाल लोकाईआ। भेव लुका के धुर दे चन्न दे, जगत चांदनी नाल रुशनाईआ। सच सनेहड़ा अन्तिम दस्सदे, दहि दिशा रहे सुणाईआ। असीं सब तों ओहले वसदे, नज़र कोए ना पाईआ। बिन भगतां भेव लभ्भे ना अठसठ दे, जगत किनारे तीर्थ तट कम्म ना आईआ। कलयुग अन्तिम सारे अक्कदे, थक्क थक्क बैठे ढेरीआं ढाहीआ। चार कुण्टां दहि दिशा विच नस्सदे, बन्दर कलंदर दोवें रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे लेखे वेख वखाईआ। अठसठ कहिण भज्जे फिरदे, जुग जुग

खेल वखाईआ। हुक्म मन्न के साचे पिर दे, वेखी खेल लोकाईआ। साथों साफ़ ना होए किसे दे हिरदे, हरि हरि रूप ना कोए वखाईआ। पैंडे मुक्के ना दूर नेड़ दे, मंज़ल सके ना कोए चुकाईआ। क्षत्री ब्राह्मण दस्सण इन्हां नाल रहे खेड दे, जगत खेल रचाईआ। कुड़यारे हट्टां विच पाणी रहे वेचदे, अमृत नाउँ सालाहीआ। किसे नूं भेत ना लभ्भे ओस देस दे, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। अठसठ कहिण भज्ज भज्ज थक्के, चौकड़ी जगत विहाईआ । पाँधी बण बण मात अक्के, अक्ल रही ना कोई चतुराईआ। सोभा पा पा तीर्थ तट्टे, किनारे दिते सुहाईआ। कंढिआं उत्ते टका के मथ्थे, मस्तक दिते रगड़ाईआ। जीव जंत कर के हके बक्के, हैरानी विच समाईआ। मूर्खां मुगदां साडे प्याले भर भर छके, मुक्ती जगत समझाईआ। भगत जन वेख वेख हस्से, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जगत विवहारी जगत रट्टे, घर घर हिस्से दिते वंडाईआ। साचे लाह किसे ना खट्टे, खटके विच लोकाईआ। चार जुग दे दारी पटे, वसीअत विच समझाईआ। असलीअत विच हो के पक्के, ख़सूसीअत लई छुपाईआ। ब्राह्मणा कोलों धुआ के वट्टे, पत्थरां पूज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे मुकाईआ। अठसठ कहिण बणदे रहे मलाह, माही नज़र किसे ना आईआ। दस्सदे रहे सलाह, समझ किसे ना पाईआ। फड़दे रहे बांह, गोद ना कोए टिकाईआ। जलधार रहे नुहा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। अमृत रस रहे प्या, अन्तर आत्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। गंगा सागर विच डेरा ला, सृष्ट सबाई ख़ाक मिलाईआ। ब्राह्मणां हथ्थ मिली वड्या, पवित चौंके रहे कराईआ। बाल जम्मे जो जगत माँ, मुख ला के सगन मनाईआ । सच सच देणा समझा, नेम इक दरसाईआ। बन्धनां विच सर्ब देणा फसा, फाँसी सक्या ना कोए कटाईआ। गुर अवतार गए समझा, पीर पैगम्बर कर पढ़ाईआ। साचा तीर्थ अन्तर आत्म इक लया बणा, जिसदा कन्ढ्ढा नज़र कोए ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना सके नुहा, मेहर नज़र उठाईआ।