पुस्तकालयभाग १७

१७ कत्तक २०२१ बिक्रमी दलीप सिँघ दे घर पिण्ड बाबू पुरा

पूरब तुटा पिछला माण, अठसठ सीस निवाईआ। तट किनारा ना अभिमान, नठ्ठ नठ्ठ बैठे मुख छुपाईआ। पंडतां वाला ना कोए ज्ञान, विद्या जगत ना कोए पढ़ाईआ। मैंडक वाला ना कोए इश्नान, मीन जल ना तारीआं लाईआ। तेरा खेल वेख भगवान, श्री श्री सारे रहे सुणाईआ। साहिब वड्डे बलवान, बलधारी तेरी चतुराईआ। सारे बणे रहे नादान, बाली बुध रखाईआ। तेरा भेव ना आया विच जहान, ज़ाहरा कल ना कोए प्रगटाईआ। लेखा लिख लिख देंदे गए ब्यान, रागां

नादां सिफ्त सालाहीआ। इशारयां नाल दस्सदे गए निशान, निशाना सच ना कोए चलाईआ। अमृत बूँद स्वांती कराउँदे गए पान, धुर दी धार ना कोए वहाईआ। तट्टां उत्ते रास पाउँदे गए काहन, यमुना विच सीस लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सारे कहिण रहे भुलदे, अभुल तेरी सरनाईआ। अन्तिम तोल किसे ना तुलदे, अतुल तेरी वड्याईआ। बिन तेरी किरपा रहे ना किसे मुल्ल दे, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। रस कुड़ावे होए मिठ्ठे बुल्ल दे, रसना सीर ना कोए चखाईआ। जुग चौकड़ी बूटे वेखे हुलदे, सिम्मल रुक्ख मात लहराईआ। कोटां विच्चों गुरमुख तेरी चरण प्रीती वेखे घुलदे, बहुत्यां विच्चों थोड़े नज़री आईआ। एथे उथे दो जहान गुलशन तेरे विच्चों फुलदे, पत डाल्ही आप महकाईआ। जिस वेले सच दवारे वेखे खुल्हदे, शाह पातशाह दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। अठसठ कहिण पए विच भँवर, घुंमण घेर नज़र कोए ना आईआ। लोकमात वेख्या कबर, मकबरा दित्ता समझाईआ। बिन तेरी किरपा किते ना आया सबर, साहिब मिल्या ना बेपरवाहीआ। कोटन कोटि शाह सुल्तान साडे विच सुटाके टब्बर, हड्डीआं असतीआं रूप वटाईआ। असीं वेख्या किसे दी रेख सके ना कोई बदल, बदला अग्गे ना कोई चुकाईआ। बिन तेरे करे कोए ना अदल, इन्साफ़ हथ्थ ना कोए रखाईआ। जां चढ़के वेख्या गगन, गहर गम्भीर नज़री आईआ। जिस दा तन वजूद ना बदन, बदली सब दी रिहा कराईआ। दीपक अगम्मी ओथे जगन, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ । सन्त सुहेले बैठे मग्न, मूर्ख मुग्ध नज़र कोए ना आईआ। लोड़ रही निशानी कोई ना पदम, परमात्म तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी खेल कीता मद्धम, आहिस्ता आहिस्ता दित्ता समझाईआ। कलयुग अन्तिम चरण कँवल उठा के कदम, कदीम दा लेखा दित्ता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। नित नवित रहे भाउँदे, वहिणां धार वहाईआ। धरती उपर रहे सौंदे, आपणा आसण लाईआ। जगत तांई रहे भलाउँदे, इशारयां नाल वड्याईआ । कल्लर कंधां रहे ढाहुन्दे, आपणी ढाह वखाईआ। एका तेरा नाम रहे ध्याउँदे, चरण कँवल सरनाईआ। जुग चौकड़ी नैण उठाउँदे, नेत्र तक्कण धुर दा माहीआ। गुर अवतार वेख वखाउँदे, नाता तोड़ कलम शाहीआ। पंडत पांधे गायत्री मंत्र आप सुणाउँदे, अक्षर बारां नाल रलाईआ। हरी ओम तत सति दृढ़ाउँदे, ओम ओंकार तेरी सरनाईआ। बोदी जञ्ञू खूब हलाउँदे, मस्तक टिक्कयां नाल चमकाईआ। धोती पल्लू उत्ते सुटाउँदे, दोहरी गंढ्ढ बंधाईआ। सूरज देवता पाणी चढ़ाउँदे, चूलीआं नाल भराईआ । बाहरों मल मल पिण्डा नहौंदे, अन्तर साफ़ ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम तेरी किरपा वेख प्रभू शरमाउँदे, शरमसार सीस ना कोए उठाउँदे, जिसदे पिच्छे लोकमात वड्याई पाउँदे जगत लोकाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच दवारे तेरी आस रखाईआ। अठसठ कहिण चार जुग फिरे भज्जे, नठ्ठे वाहो दाहीआ। तट किनारे वेखे सज्जे खब्बे, अग्गा पिच्छा याद कोए ना आईआ। जल दी धार वहिण वगे, फिर मुड़ कोए ना आईआ। नारी पुरख हुन्दे नंगे, पत पड़दा गए मुकाईआ। बग बप्पड़े दिसदे बग्गे, हँस काग रूप वटाईआ। सृष्टी माया अंदर दगे, अग्नी तत तपाईआ । नाम ख़ुमारी अंदर मधे, नाम रस ना कोए चखाईआ। साचे पड़दे कोए ना कज्जे, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद कुरान बोझे लद्दे, हौला भार ना कोए वखाईआ। अन्तिम सारे पए डूँग्घी खड्डे, बाहर सके ना कोई कढाईआ। बलवान रहे ना वड्डे वड्डे, योद्धे जोर गए तजाईआ। माणस जूनी वेखे गधे, कूकर सूकर रूप वटाईआ। अठसठ तीर्थ जिन्हां पाणी लभ्भे, परमेश्वर कहिके शुकर मनाईआ। उन्हां दे पल्ले कुछ नहीं फक्के, फाँसी जम दी गल लटकाईआ। असीं धोवण वाले वट्टे, पत्थरां साफ़ कराईआ। असीं वहिण वहावन वाले घट्टे, मिट्टी ख़ाक रुलाईआ। सानूं नहीं कोई ओस दे पते, पत्तण बहि ना कोई समझाईआ। साडी पूजा होई विच शके, शहिनशाह आपणा पड़दा पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अनोखे तक्के, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर लभ्भदे मदीने मक्के, मकतबां विच मुताले रहे कराईआ। जिस नूं गुरू अवतार कैहिंदे सदा समरथे, स्वामी अकथ वड्डी वड्याईआ। तिस दा खेल वेख के अक्खे, नेत्र नैण रहे शरमाईआ। सानूं भुल्ल गए किनारे तटे, तीर्थ रूप ना कोए रखाईआ। साडे चीथड़ पुराने फटे, रविदास चमारा दए गवाहीआ। इक चवन्नी पिच्छे चारे जुग रखे, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। पूरब जन्म दे अनोखे लेख लिखे, नाता जोड़ कलम शाहीआ। सच प्रीतम मार्ग दस्से, भगवन दए समझाईआ। उह तिन्ने कर इक्ट्ठे, गिरधारा पाल दीदार रंग चढ़ाईआ। पहली मग्घर वस्त्र पुआ के चिट्टे, चिट्टी चादर उत्ते दए बहाईआ। तिन्नां दा प्रशाद रख के अग्गे, अगला लेखा दए समझाईआ। सीस बन्न्ह के धुर दी पग्गे, पगड़ी पिछली दए चुकाईआ। सतिजुग दी धार विच्चों सति सतिवादी कढ्ढे, जिन्हां गौतम नालों होई जुदाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढा वेख हस्से, छोटी गुफ़ा रही समझाईआ। जिहनूं इक्की वेख के आए अक्खे, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। अठसठ कहे सानूं याद आई गोद, वरी वरयाम दए वड्याईआ। जिस दा भेव अगम्मड़ा गोझ, गुजरी चन्द अंग लगाईआ। उस दा लेखा अगाध बोध, बुध मति मन ना कोए समझाईआ। जिस दा लेखा लोक परलोक, दो जहान दए वड्याईआ। जिस दा वखरा निराला सब तों सलोक, अक्खरां विचों वक्खरी करे पढ़ाईआ। उस दे घर दी वेखणी मौज, मजलस ला के ख़ुशी मनाईआ। सच प्रीतम अनडिठड़े करे चोज, चोली सब दी रिहा बदलाईआ। पूरब जन्मां

दी कर के खोज, ख़ुशीआं नाल जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ । तीर्थ तट कहिण साडा होवे प्रसाद, प्रसादी दया कमाईआ। जिस दे हथ्थ सब दी लाज, लाजावन्त वड्डी वड्याईआ। सो भगतां नाल कर के काज, आपणा नाता लए जुड़ाईआ। सति धर्म दा चला के इक रिवाज, रवादारी दए मिटाईआ। लेखे ला के लंगड़े लूल्हे अपाहिज, नेत्रहीण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे सति, सति सतिवादी दया कमाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म मति, विद्या ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। हकीकत विच्चों दे के हक, झोली खाली आप भराइंदा। लेखा जाणे पुरख समरथ, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ रखे स्वामी, साहिब वड्डी वड्याईआ । आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। अठसठ वरोल के ठंडा पाणी, तीर्थ तट वेख वखाईआ। पहली मग्घर रुत्त सुहानी, इक्की मालक बेपरवाहीआ। घर घर देवे दात दानी, रारा राम रूप वटाईआ। एह मिसल चार जुग दी पुराणी, सच अदालत लए कढाईआ। गौतम दस्स उह निशानी, अहिल्या सिला वेख वखाईआ। राम चन्द चढ़ाई बबाणी, चरण कँवल वड्याईआ। पाल दीदार उस वेले वेखण एह कहाणी, नेत्र नैण नैण उठाईआ। धुर दे राम सुणा के बाणी, अन्तर अंदरों दित्ता जणाईआ। सच प्रेम दी सच निशानी, निशानयां विच्चों वखाईआ। कलयुग अन्तिम मेला फेर विच जहानी, जहां तहां लए मिलाईआ। सोलां कत्तक पिछली रुत वखानी, पिच्छा याद कराईआ। एह प्रभ दी वड्डी मेहरवानी, जो सुत्तयां रिहा उठाईआ । पहली मग्घर जगत लिख्त भविख्त तों वक्खरी लिखाए बाणी, वक्खरा हाल सुणाईआ। गुरमुखां दे चरणां उत्ते अठ्ठ सठ्ठ दा पा के ठंडा पाणी, कूड़ी क्रिया साफ़ कराईआ। राज नरैण गुस्सा नहीं एह उह हैरानी, जेहड़ी दाअवे दीवानी विच जुग जुग चली आईआ। गोबिन्द चिल्ला चाढ़ के तीर कानी, गोदावरी कन्ढ्ढे कमान खिचाईआ। ओस वेले आई शब्द अगम्मी बाणी, पुरख अकाल दिती समझाईआ। जिस वेले मेरा चन्द चमके नूर नुरानी, दो जहान होए रुशनाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां इक्ट्ठा कर के अमृत प्यावां धुर दा पाणी, पाण आपणा नाम चढ़ाईआ। देवत सुर रिख मुन गुर अवतार पैगम्बर पीर विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यानी, ध्यान विच्चों ध्यान आपणा इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। सोलां कत्तक दी रात कहे क्यों कढ्ढे तिन्न, की तेरी चतुराईआ। पुरख अकाल कहे मेरे वक्खरे सब तों चिन्न, चिन्ता विच्चों प्रगटाईआ। मेरा लेखा कोई ना सके मिण, गिणतीआं विच ना कोए समझाईआ। करां खेल छिन्न छिन्न, अछल छल धारी वेस धराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

इक लेखा रखे इक्की दिन, दो इक इक्क नाल वड्याईआ। हरिसंगत सदा रहिणा ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। तुसीं जग जीव नहीं एह गोबिन्द लाल, लालन अंदर लाल रंग रंगाईआ। पिछले विछोड़े दा हल होया सवाल, विछोड़ा अग्गे ना कोए वखाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां रहे नाल, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जिथ्थे वसों ओथे करे प्रितपाल, दूर नेड़ा पन्ध चुकाईआ। दो जहानां दा बख्श प्यार, नाता प्रेम लए जुड़ाईआ। तुहाडे काया मन्दिर अंदर बणा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा दए वखाईआ । तुहाडे नालों बहुता तुहाडा प्रभू नूं ख्याल, जो अंदर वड़ वड़ रिहा हिलाईआ। दिवस रैण करे प्रितपाल, अठ्ठे पहर होवे सहाईआ । तुहाडी कर के आप भाल, लभ्भ लभ्भ आपणी गोद बिठाईआ। सद वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद शहिनशाहीआ। साची सिख्या दए सिखाल, धीरज जत जणाईआ। सदा सुखी वस्सयो निक्के बाल, वड्डयां रंग रंगाईआ। तुहानूं पोह ना सके काल, जम जंदार, ना कोए सताईआ। जिधर वेखो वसां नाल, अग्गे पिच्छे हो हो सेव कमाईआ। माता पिता नालों बहुता बख्श प्यार, पुत्रां विच्चों गुरसिख पुत्तर लए प्रगटाईआ। चरण प्रीती दे के दान, दाते धुर दे दित्ता बणाईआ। तुहानूं मेरी सौगंध, तुहाडी मैनूं आण, कसम खा के रिहा जणाईआ। जिस भुल्लयां भटकयां दी कीती आण पहचान, बेपहचान दया कमाईआ। मार वक्खरा निराला बाण, सोई सुरती टुम्ब उठाईआ। शब्द बिठा के सच बबाण, दिवस रैण रिहा उडाईआ। आपणा बख्श के सच्चा माण, निमाणयां गले लगाईआ। एहो आदि जुगादी श्री भगवान, जिस नूं भगवन कहि के सारे सीस निवाईआ। सो मेहरवान हो के तुहाडे अंदर वड़या आण, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर दित्ता सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा माण, निमाणयां आपणे घर वसाईआ। हरिसंगत तेरी प्रेम छहबर, दो जहानां शमां गुल्ल कराईआ। वेखणहारा धुर दा रहिबर, रहमत विच ख़ुदाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर इक दूजे नाल बहिसण, मश्वरे कर कर रहे सुणाईआ। चार जुग दे वेखण लेखन, पुस्तक फोल फुलाईआ। बिन भगतां किसे हथ्थ ना आया धुर दा हेतन, हितकारी रूप ना कोए वटाईआ । सारे कहिण अबिनाशी करते गुरमुखां दी सुरती कीती चेतन, चातृक वांग रहे बिल्लाईआ। तन मन आपणा कर के भेंटन, धन चरणां हेठ दबाईआ। सच नज़ारा धुर दा वेखण, नगारा नाम वज्जे सच शनवाईआ। जो मालक छड्ड के आया देस परदेसन, दो जहान तजाईआ। सो दर दर घर घर ग़रीब निमाणयां बदल के रेखन, ·षीआं मुनीआं नालों वड्डे रिहा बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिसंगत एह खेल अजीब, अजब निराला रिहा कराईआ। दूर दुराडा आ करीब, कुदरत रिहा उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो तुहाडे जागे नसीब, निसबत विच हिसाब ना कोए लगाईआ।

किसे ने पत्थरां नाल लगाई प्रीत, कोई जंगलां विच ध्यान लगाईआ। किसे दी गाए जवाई मोई ठीक, किसे दा छन्नयां दुद्ध भराईआ। तुहाडे सनमुख हो के तुहाडी बिरहों दी निकलदी वेखे चीक, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ । तुहाडी कल्मयां नालों चंगी हदीस, हज़रतां नालों पढ़ाईआ। एह धार उह बारीक, जिस नूं गोबिन्द गया लिखाईआ। तुहानूं मिलण विछड़न दी अग्गे कोई रहे ना तकलीफ, ताकत आपणी नाल गंवाईआ। तुसीं बच्चे बाले नढ्ढे उह शरीफ़, जिन्हां दा शुरफ़ा उरफ़ा गए जस गाईआ। सब तों वड्डी कर के जावां बख्शीश, रहमत तुहाडी झोली पाईआ। तुसीं प्रीतम कर के करनी प्रीत, मैं पुत्रां वांग गोद उठाईआ। जन्म कर्म दी वेख के नीत, नीतीवान होया सहाईआ। तुसां घर बैठणा सदा अतीत, मैं रातीं सुत्यां फड़ फड़ लवां उठाईआ। नाम सुणा के आपणा गीत, तूं मेरा मैं तेरा करां जणाईआ। सदा मिलण दी दे नसीहत, वसीअत साची दयां कराईआ। सच प्रेम दी एह असलीअत, असल विच्चों प्रगटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी वलदीअत, वालद वाहिद इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।

१७ कत्तक २०२१ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड नयाशाला

तीर्थ तट किनार भरन हावा, हौकयां नाल रहे कुरलाईआ। सदी वीहवीं चुक्कया सब दा दाअवा, मालक रहिण कोए ना पाईआ। लोकमात विच्चों उठया नावां, नौ खण्ड ना कोए वड्याईआ। मिले माण ना गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती मावां, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे सब दे दिते चुकाईआ। तट किनारे वहावण नीर, आपणी छहबर लाईआ। साडी मंज़ल होई अख़ीर, वेला वक्त दए गवाहीआ। साडी बदल दिती तकदीर, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। अग्गे कटे ना कोए ज़ंजीर, कबीर जुलाहा रिहा समझाईआ। साची देवे ना कोए धीर, धीरज सति ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणे अन्तिम वेख वखाईआ। लहिणा अन्तिम वेखे हरि, हरि करता खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस लए फड़, दो जहानां हुक्म वरताइंदा। सचखण्ड निवासी सच दवारे सद्दे घर, हुक्मी हुक्म मनाइंदा। निरगुण सरगुण खेल रिहा कर, करनी करता कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहारा वर, लेखा सब दा फोल फुलाइंदा। तट किनारे अठसठ बिन तत्तां लए फड़, डोरी शब्द तन्द बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाइंदा। तट किनारे रोवण बद्धे, बन्दना

सीस झुकाईआ। धुर दरबारे आए सद्दे, हुक्म बेपरवाहीआ। धरनी उत्तों माण छड्डे, धवल लेख चुकाईआ। दुरमति मैल धो ना सके धब्बे, कूड़ी क्रिया ना साफ़ कराईआ। कलयुग साध साडे अंदर डुब्बे, वहिंदी धार वहाईआ। साचे दर किसे ना सुझे, मन्दिर चढ़ ना ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी रहे लुके, बिन हरि परमेश्वर पड़दा ना कोए उठाईआ। सानूं अन्त कोई ना पुच्छे, पिछला वेला गया आईआ। सर्ब स्वामी इक्को उठे, निरगुण निरवैर निरँकार लए अंगड़ाईआ। अमृत जाम जन भगतां प्या के घुटे, घर घर विच बूझ बुझाईआ। सति सुहावणी सुहाए रुत्ते, रुत्त रुत्तड़ी नाल महकाईआ। सदी वीहवीं साडे पैंडे मुक्के, अग्गे पन्ध ना कोए जणाईआ। कलयुग जीवां भार ना जाए चुक्के, गठड़ी सीस ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। लहिणा देणा रिहा मुका, मुकम्मल हुक्म सुणाईआ। जल्वागर नूरी ख़ुदा, ख़ुद आपणी खेल रचाईआ। जिस नूं पीर पैगम्बर गए गा, ईसा मूसा मुहम्मद सिफ्त सालाहीआ। सो मालक ख़ालक बेपरवाह, पर्दा आपणा रिहा उठाईआ। साचा कलमा दए सुणा, धुर फ़रमाना इक अल्हाईआ। अमाम अमामां वेस वटा, दमामा सच्चा दए वजाईआ। जगत नज़ामा दए बदला, नज़म नग़मा आपणा नाम सुणाईआ। वतनां तों बेवतन दए बणा, वत्त फेर कोए ना आईआ। मैंडी तैंडी लेखा दए चुका, दिशा लहिंदी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। तट किनारे मारन नाअरा, अन्तिम देण दुहाईआ। लेखा चुक्कया विच संसारा, मिले ना माण वड्याईआ। सर सरोवर चुकया ठंडा ठारा, रस अमृत ना कोए भराईआ। हुक्मे अंदर कर खेल अपारा, हरि करता रिहा समझाईआ। दर दरवेश बणा गुरू अवतारा, पीर पैगम्बर रिहा समझाईआ। करे खेल आप निरँकारा, निरगुण निरवैर नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण गुर अवतार कहिण चव्हीआं अवतारा, चार जुग दा मालक इक अख्वाईआ। कागद कलम शाही लेख लिख्त तों बाहरा, ग्रन्थां पन्थां विच ना बन्द कराईआ। दो जहान जुग चौकड़ी सुणाए आपणा नाम जैकारा, नाअरा हक ख़ुदाईआ। कातब बण के इक लिखारा, लेख लेखणी दए वड्याईआ। साचा खोल्ह भगत दवारा, दरवाज़ा इक्को दए जणाईआ। जिस दे अंदर धुर नज़ारा, बिन नज़रां दए वखाईआ। जोती दीप होए उज्यारा, बिन बाती तेल डगमगाईआ । वेखे विगसे वेखणहारा, हरि करता शहिनशाहीआ। जिस दे प्रेम दा इक फुहारा, अमृत रूप वटाईआ। जिस दा गुर अवतारां मिल्या सहारा, पीर पैगम्बर ओट रखाईआ। जिस दा भगतां तक्कया नज़ारा, बेनज़ीर दित्ता समझाईआ। ओस दा तट ना कोए किनारा, कन्ढ्ढी वाट ना कोए बणाईआ। बालू रेत ना कोई गारा, काना काही ना संग वखाईआ। ओथे इक्को समरथ पुरख दा चले सच फुहारा, अमृत अमिउँ आप बरसाईआ। अठ्ठां सठ्ठां तीर्थां

पाई कोई ना सारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण बेअन्त बेअन्त बेअन्त रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अठसठ कहिण साडी समझे ना कोए बनावट, घाड़त नज़र किसे ना आईआ। किस दवारयों होई सख़ावत, प्रभू वस्त दिती वरताईआ। ग्रन्थां उत्ते लिखी इबारत, अक्खरां नाल पढ़ाईआ। सिफ्तां नाल सिफ़ारिश, रसना नाल जणाईआ। बिन हरि निरँकार करे ना कोई वज़ाहत, वज्हा सच ना कोए समझाईआ। आदि पुरख अबिनाशी करते शंकर दे के इक हदायत, हासल ज़रब दित्ता समझाईआ । जगत सृष्टी वेखणी आदत, अदल बदल लोकाईआ। जिस वेले परम पुरख परमात्म आपणी सच लगाए अदालत, अदली हो के वेस वटाईआ। चार कुण्ट करन बग़ावत, दहि दिशा शोर मचाईआ। कूड़ी क्रिया घर घर नज़रीं आए बनावट, सचा रंग ना कोए रंगाईआ। बिन मंज़लों साधां होए थकावट, पैंडा सके ना कोए चुकाईआ। सही देवे ना कोई शहादत, सच सके ना कोए सुणाईआ। बाणी खाणी दी होए मलावट, साबत रूप ना कोए बणाईआ। हरि की करे ना कोई शनाखत, शख्सीअत बैठे मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा वेखे थाउँ थाँईंआ। अठसठ तट तीर्थ रहे रो, नीर विच्चों नीर वहाईआ। बौहड़ी साडा टुट्टा मोह, मुहब्बत चुक्की लोकाईआ। सब किछ हरि जी लया खोह, ख़ाली भाण्डे दिते कराईआ। सदी वीहवीं होया धरोह, दरोही नाम ख़ुदाईआ। अंदर वड़ दरवाज़ा लया ढो, पड़दा सके ना कोए चुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। तीर्थ तट कढ्ढण तरला, आपणा सीस निवाईआ । लोकमात दा भों मरला, बीस इकीसा वेख वखाईआ। साचा अक्खर जिस कल्मयों बाहर पढ़ना, सिफ्ती नामां विच्चों वड्याईआ। साचे तख्त जिस चढ़ना, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। धुर दा खेल जिस करना, करनी करता कार कमाईआ। जिस दे हथ्थ लख चुरासी जीणा मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। जिस ने खहिड़ा छुडाणा वरनां बरनां, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जिस ने काया मन्दिर अंदर वड़ना, साढे तिन्न हथ्थ करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। अठसठ कहे मेरा चुक्कया पड़दा, ओढन नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अग्नी वेख सड़दा, सांतक सति ना कोए बणाईआ। वैंहदी धार वेखो हड़ दा, चपू ला ना कोए अटकाईआ। चारों कुण्ट तरले करदा, तरह तरह समझाईआ। वेखो अन्तिम किवें मरदा, मुरदे तारनहारा आपणा मुर्दा रूप वटाईआ। लेखा चुकावे लोकमात घर दा, खिड़की कुण्डा बन्द वखाईआ। अनोखा खेल नरायण नर दा, नारी नर समझ सके ना राईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जो चाहे सो करदा, करनहार वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों समझाईआ।

अठसठ कहिण काहदा झगड़ा, संगी नज़र कोए ना आईआ। जगत जीव जहान होया पग़ला, मन मति बुध होई हल्काईआ। साध सन्त भेव ना जाणे अगला, ग्रन्थ पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। ·षी मुनी नेत्र अन्धला, लोचण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत जोगीशर डण्डौत करे कोई ना बन्दना, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। खोल्हे भेव ना कोई ब्रह्मण्ड ना, जेरज अंड ना डेरा ढाहीआ । महल वखावे ना कोई रंगला, काया बंक जोत रुशनाईआ। शरअ तोड़े कोई ना संगला, प्रेम डोर ना तन्द बंधाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा नीर पाणी गंधला, स्वच्छ सरूप ना कोए बणाईआ। सदी चौधवीं चलदा फिरदा होया बंगला, पौड़ी डण्डा ना कोए उठाईआ। घनईआ मिल्या ना रासां पावणहारा बिंद्रा, गोपीआं वाला गोप नज़र ना आईआ। राजा मिल्या ना राजन इंद्रा, गौतम दए गवाहीआ। सब दा ख़ाली होया काया पिंजरा, तोता गनका करे ना कोए पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई ग़फलत विच आई गूढ़्ही निंद्रा, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भेव जाणे ना कोई जीउ पिण्ड दा, ब्रह्मण्ड ना कोए खुजाईआ। सतिगुर रूप अमृत सागर सिन्ध दा, साख्यात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अठसठ लेखा लोकमात मुकाईआ।