१७ कत्तक २०२१ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड बुट्टर कलां
सचखण्ड निवासी सच दरबार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। चार जुग दे इक्ट्ठे कर गुरू अवतार, सच संदेसा इक सुणाइंदा । पैगम्बर पीर कर ख़बरदार, आलस निंद्रा अक्ख खुल्हाइंदा। लेखा जाण तीर्थ तट किनार, अठसठ हुक्म इक मनाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रलाए नाल, धुर दा संग इक जणाइंदा। रवि शशि दर भिखार, मण्डल मण्डप मेल मिलाइंदा। ज़िमीं आसमान दे आधार, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। लेखा जाण दो जहान, लोक परलोक हुक्म वरताइंदा। चौदां लोक चौदां तबक दे फ़रमान, धुर संदेसा इक सुणाइंदा। सदी वीहवीं सारे करो ध्यान, नेत्र लोचण अक्ख इक खुल्हाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण इक्ट्ठे कीते आण, गीता ज्ञान भेद चुकाइंदा। मसला वेख अञ्जील कुरान, अल्फ़ ये वंड वंडाइंदा। योद्धा सूरबीर बली बलवान, हरि करता करनी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरवैर निरँकार निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण हुक्म सदा वरतंत, ना कोए मेटे मेट मिटाइंदा। आदि जुगादी हरि भगवन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिसदी महिमा सदा अगणत, लेखा गणत ना कोए गणाईआ। जिस दा खेल लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। जिस दा लेखा चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी
बणाए बणत, रागां नादां शब्दां करे शनवाईआ। जिस दा अगम्म अथाह अलख अगोचर मंत, मंतव धुर दा हल कराईआ। जिस दे हुक्मे अंदर नरक स्वर्ग दोज़ख़ जंनत, बहिश्त ब्रह्मण्ड खण्ड समाईआ। जिस दा नाम निधाना बोध अगाधा धुर दा पंडत, साची विद्या करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी खेल खिलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। नित नवित चलावणहारा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मार्ग दस्स, तेई अवतारां हुक्म मनाईआ। भगत अठारां दे के रस, वस्त अमोलक झोली पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद नाअरा दस्स, अलख प्रतख दित्ता दृढ़ाईआ। नानक गोबिन्द निरगुण जोत कर प्रकाश, शब्द अनादी नाद जणाईआ। तीर्थ तट्टां दे धरवास, अठ्ठां सठ्ठां वेख वखाईआ। जलधारा पृथ्मी आकाश, चोटी टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निरगुण दाता इक अख्वाईआ। निरगुण दाता हरि निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आदि जुगादि जिस दी धार, दो जहानां खेल खिलाइंदा । थिर घर साचे कर प्यार, शब्द दुलारा सुत उठाइंदा। सुन्न अगम्मो करके पार, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। शब्द संदेसा एका वार, एकँकारा आप सुणाइंदा। लख चुरासी कर ख़बरदार, नव नौ चार खोज खुजाइंदा। खेल कर अगम्म आपार, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। नाउँ धर गुरू अवतार, पैगम्बर आपणी कार कमाइंदा। धुर संदेसा विच संसार, शास्त्र वेद सिमरत नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह आपणी कल वखाइंदा। सचखण्ड निवासी हरि करतार, करता बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दित्ता कराईआ। कलयुग अन्तिम हो ख़बरदार, दो जहानां रिहा उठाईआ। नेत्र खोल्ह वेखो किवाड़, लोचण बन्द ना कोए जणाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अंध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्ट सबाई होई विभचार, नारी कन्त ना कोए हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात गए हार, होका दे दे जगत सुणाईआ। अक्खरां वक्खरां दे आधार, काग़ज़ कलम शाही गंढ्ढ पवाईआ। शब्द अगम्मी कर सच्चा वणज व्यपार, वणजारे हो के गए जणाईआ। बिन आत्म परमात्म साचा मीत सज्जण ना कोए धुर दा यार, संगी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दरबार हरि निरँकार धुर दा हुक्म इक जणाईआ। धुर दा हुक्म सच संदेसा, बिन अक्खरां आप जणाइंदा। शाहो भूप हरि वड नरेशा, नर नरायण इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी भगत
उधारन जिस दा पेशा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाइंदा। जिस नूं जुग चौकड़ी झुकदे विष्न ब्रह्मा महेषा, शंकर निउँ निउँ धूढ़ी ख़ाक रमाइंदा। सचखण्ड जिस दा अवल्लड़ा देसा, दो जहानां वाली सोभा पाइंदा। पीर पैगम्बर चाकर ख़ाक करके जिस ने भेजा, गुर अवतार बन्दगी नाम इक दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड निवासी पारब्रह्म, सो पुरख निरँजण खेल रचाईआ। हरि पुरख निरँजण जाणे आपणा कम्म, एकँकार वड्डी वड्याईआ। आदि निरँजण चाढ़के धुर दा चन्न, अबिनाशी करता करे रुशनाईआ। श्री भगवान बेड़ा सब दा बन्न्ह, दो जहानां रिहा चलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कहे धन्न धन्न, वाहवा वड्डे वड्डी तेरी वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपे घड़े आपे लए भन्न, जुग चौकड़ी आपणी खेल रचाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दे के दान, नाम निधान झोली पाईआ। बंसुरीआं वाले बणाके काहन, गोपीआं नाच नचाईआ। वनवासां विच भवाके राम, सीता दए दुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, पैगम्बरां रसूलां करे पढ़ाईआ। धुर दा कलमा इक कलाम, कायनात करें जणाईआ। आपणा मंत्र सतिनाम, सति सतिवादी दित्ता समझाईआ। धुर संदेसा देवीं आण, डंका फ़तह नाल वजाईआ। तेरा वेख खेल सारे होण हैरान, हरि जू अन्त कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद कहिण पुराण, जीव प्राणी रहे जस गाईआ। तेरा वक्खरा अनोखा अगम्मा शब्द बिबाण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जिस उपर किरपा करे श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। तिस सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मिल्या माण, अभिमान दित्ता मिटाईआ । सचखण्ड निवासी नौजवान, तख्त ताज तेरी सरनाईआ। शाहो भूप राज राजान, रईयत दो जहान तेरी लोकाईआ। नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद दे के गए ब्यान, शहादत खाणी बाणी नाल रलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निहकलंक प्रगट होवे विच जहान, जिस दा पिता ना कोई माईआ। कोई ना जाणे बुढ्ढा बाल अंञाण जवान, जोबन रत्ता नज़र किसे ना आईआ। साचे मन्दिर वसे इक मकान, सम्बल नगरी डेरा अगम्म लगाईआ। धुर दा हुक्म देवे फ़रमान, सच संदेसा इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा वेखे आण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खाई फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि पुरख अगम्म, इक्को इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी जाणे आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कार कमाइंदा। नाम पदार्थ शब्द अमोलक जोत प्रकाश देवणहारा धन, अबिनाशी आपणी खेल वखाइंदा। बिन कन्नां राग सुणाए हउमे मारे मन, ममता मोह मिटाइंदा। पंच
विकारां तोड़ हँकारा देवे डंन, डोरी शब्दी तन बंधाइंदा। चुक्कणहारा लख चुरासी विच्चों जन, जन जनकी, पैज आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग करनी आपणी आप जणाइंदा। करनी आपणी दस्से आप, पतिपरमेश्वर वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई जिस थापण लया थाप, लख चुरासी गोद उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा रसना जिह्वा बत्ती दन्द दस्स के गए जाप, कोटन कोटि सिफ्ती नाम सालाहीआ। जिस दी सब तों उत्तम निराली अनोखी वक्खरी ज़ात, ज़ाहर ज़हूर बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना पाए वफ़ात, मकबरयां विच ना कोए दबाईआ। जिस दी सिफ्तां भरी लिख सके ना कोए किताब, कातब बैठे मुख भवाईआ। अल्फ़ ये ला ना सके हिसाब, अञ्जील कुरान ना कोए वड्याईआ। खाणी बाणी बेअन्त दा निक्का जेहा बाब, बाबत गुर अवतारां दित्ता जणाईआ। जिस नूं सजदयां विच करन आदाब, नमो नमो सीस झुकाईआ। हुजरयां विच वेखण महराब, महबूब बेपरवाहीआ। सो सच स्वामी सदा निहकामी अन्तरजामी कलयुग अन्त इक्को रिहा जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दी भविख्त वाक्ां अंदर सारे दे के गए आवाज़, हौली हौली हाल जणाईआ। जिस नूं साहिब सुल्तान श्री भगवान कैहिंदे शाह पातशाह गुरू महाराज, महाबली वड्डी वड्याईआ । तख्त निवासी पुरख अबिनाशी सच जगदीश जिस दे सीस सोहवे ताज, ताज तख्त रहिण कोए ना पाईआ। भूपत भूप वड नवाब, नौबत आपणा नाम सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सदी चौधवीं कठ्ठे कीते आप, पिता पुरख अकाल बाप रिहा समझाईआ । नेत्र तक्को लोकमात, धरनी धरत धवल रिहा वखाईआ। कलयुग जीवां साचा भुल्लयां जाप, अन्तर आत्म हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पंज तत काया माटी होई ख़ाक, रूह बुत्त पाक ना कोए कराईआ। प्याला मिले ना आबे हयात, अमृत रस ना कोए चखाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ दिवस रैण हुन्दा पाप, साध सन्त जीव जंत धीआं भैणां रहे तकाईआ । आत्म परमात्म सब दा तुट्टा नात, मन वासना कूड़ी क्रिया करी कुड़माईआ। प्यो पुत्त दा करे घात, भैण भईआ रिहा तकाईआ। कूड़ कुड़यारी कुलखणी होई नार कमज़ात, नर हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो नाम दी दे के गए दात, सारे ख़ाली झोलीआं बैठे कराईआ। गोबिन्द तेरा जाणे ना कोई भविख्त वाक्, नानक तेरा नाम ना कोए मनाईआ। मुहम्मद तेरा खोल्हे कोई ना ताक, ईसा होए ना कोए रुशनाईआ। मूसा तेरा होया ना हिसाब बेबाक, आकी दिसे ख़ुदाईआ। कृष्न तेरी पई ना सच्ची रास, सुरती शब्दी गोपी काहन ना रूप वटाईआ। राम तेरा जाणे ना कोए बनवास, सीता सवाणी संग ना कोए निभाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सदी वीहवीं सारे होए उदास, कलयुग अन्तिम धीर ना कोए धराईआ। माया कारण साध सन्त साडा करदे पूजा
पाठ, पेट कारणे करन पढ़ाईआ। कीमत नाल हट्टां विच विकदे वांग किताब, गुरू ग्रन्थ गुरदेव रिहा सुणाईआ। अबिनाशी करते श्री भगवान साची सिख्या किसे रही ना याद, यादाशत सारे बैठे गंवाईआ। कलयुग वसदा खेड़ा नज़र ना आए आबाद, गुलशन सच ना कोए महकाईआ। आत्म धुन सुणे कोई ना नाद, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। तेरे प्रेम दी अंदरों मारे ना कोई आवाज़, सच संदेश ना कोए सुणाईआ। बिन सतिगुर पूरे खोल्हे कोई ना राज़, रहमत राम ना कोए जणाईआ। सचखण्ड निवासी तेरी नज़र ना आई किसे दात, दाते दानी जो मात वरताईआ। सदी चौधवीं पीर पैगम्बर कहिण आई अन्धेरी रात, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। अल्ला राणी पूरी होई ना ख्वाहिश, ख़ासतगार दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। धुर दा लेखा दस्से एक, एको एक जणाईआ। कलयुग अन्तिम किसे ना रही कोई टेक, मस्तक टिक्के ब्राह्मण रहे वखाईआ। अंदर वड़के दस्से कोई ना भेत, कोटन कोटि साध सन्त नाम वंडण थाउँ थाँईंआ। माया ममता कूड़ी क्रिया रहे खेड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। आत्म परमात्म साची सखी बण के माणे कोई ना सेज, सुहजंणी रुत्त ना कोए सुहाईआ। जोती जलवा तक्के कोई ना तेज, तअज्जब होई बैठी लोकाईआ। अमृत बरसे कोई ना मेघ, मेघला धार ना कोए बरसाईआ। नाम खण्डा चुक्के कोई ना तेग़, साची खड़ग ना कोए चमकाईआ। धुर दा दस्से ना कोई खेल, शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ सारे रहे सुणाईआ। निज नेत्र सके कोई ना पेख, दोए लोचण अक्ख उठाईआ। सृष्टी झगड़ा मुच्छ दाढ़ी केस, मूंड मुंडाए देण दुहाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना रिहा हमेश, थिर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम अन्तर दिशा रिहा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तीर्थ तट किनारे, हरि करता वेख वखाईआ। सदी चौधवीं नेत्र खोल्ह चारों कुण्ट वेखो विच संसारे, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। साची नईआ नौका लग्गे ना कोई किनारे, मँझधार रही डुबाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जो देंदे रहे लारे, इशारयां नाल समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दीआं सिफ्तां विच पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। जिस दे आदि जुगादि जुग चौकड़ी अस्थिल सोहण चुबारे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस दी महिमा कागद कलम शाही लिख लिख हारे, अन्तिम बैठे सीस निवाईआ। जिस नूं ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कारे, करोड़ तेतीसा ध्यान लगाईआ। जो सिफ्त सलाही वसे बाहरे, महबूब नूर ख़ुदाईआ । जिस ख़ालक ख़लक मख़लूक साढे तिन्न हथ्थ बणाए तन मनारे, मुनी मुनीश्र वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावारे, बेअन्त रूप गोसाँईंआ। सो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दस्से नाल इशारे, लोकमात राह वखाईआ। औह वेखो तक्को नेत्र नैण खाली
दिसण मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले गुरदवारे, गुर का रूप नज़र किसे ना आईआ। तीर्थ तट अठसठ ख़ाली होए दवारे, अमृत रस ना कोए भराईआ। कलयुग सन्त साचे चढ़या ना कोए खारे, वटणा नाम ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया दर दर घर घर नेत्र नैण रही शृंगारे, माया ममता कज्जल पाईआ। सीस मींढी गुंदे अन्तिम वारे, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेख होए शरमसारे, चार यार अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अञ्जील कुरान कढ्ढे हाढ़े, हौके लै लै रही सुणाईआ। उम्मत उम्मती दिन आए माढ़े, मढ़ी गोर वड्याईआ। सच ख़ुदाए तेरे खेल न्यारे, मिहबान बीदो तेरा भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा दस्सणहारा, हरि करता इक अखवाइंदा। निरगुण रूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण नूरो नूर डगमगाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, दो जहान सुणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ कर ख़बरदारा, आलस निंद्रा मेट मिटाइंदा। सदी वीहवीं कल कल्की लै अवतारा, कल कलेश वेख वखाइंदा। लभ्भयां हथ्थ ना आए विच संसारा, खोजयां खोज ना कोए जणाइंदा। जिस दा सिफ्तां भरया भण्डारा, वस्त अथाह वरताइंदा। तीर्थ तट्टां कर के पार किनारा, सहारा इक्को नाम दृढ़ाइंदा। लेखा चुका के तेई अवतारा, भगत अठारां पन्ध मुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद कर निमस्कारा, नानक गोबिन्द सीस झुकाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अन्तिम हारा, आपणा बल ना कोए रखाइंदा । तेरी करनी तेरे हथ्थ साहिब सच्चे निरँकारा, दूजा वंड ना कोए वंडाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पसारा, पासा तेरा इक्को नज़री आइंदा। चार वरनां अठारां बरनां दे सहारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा रूप सोभा पाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताला, मार्ग दस्स इक सुखाला, भेव चुका शाह कंगाला, ऊँच नीच राउ रंक तेरा ध्यान लगाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, धुर दा मंत्र दस्स सुखाला, आत्म परमात्म तेरा रूप नज़री आइंदा। बिन मणकयां वाली पा माला, लेखा चुक्के काल महाकाला, साची धर्मसाला साढे तिन्न हथ्थ तेरा मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गहर गम्भीर आप सुणाइंदा। गहर गम्भीर सुणाए बिन फ़ारसी अरबी, इक्को नाम दृढ़ाईआ। किसे कम्म ना आवे माला तसबी, मुतस्सब दयो गंवाईआ। प्रेम प्रीती अंदर बणो दर्दी, दुखियां दु:ख वंडाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जुग चौकड़ी एसे नाम दी पा के गए अर्ज़ी, आरज़ू प्रभू अग्गे सुणाईआ। पतिपरमेश्वर बेपरवाह तेरी साची मर्ज़ी, मर्ज़ हउमे दे गंवाईआ । तेरी खेल इक असचरज दी, अचरज लील्हा रिहा वरताईआ। तेरी धार मर्दाने मर्द दी, मद्दद इक्को इक वखाईआ। तेरी खेल तिक्खी छुरी करद दी, कातिल मक्तूल दोवें रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, सच मार्ग दे वखाईआ। साचा मार्ग दस्स भगवान, चार जुग दे गुर अवतार सीस निवाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा मुक्के जहान, शरअ शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। सब दा नज़री आए इक ईमान, अमलां विच रहे लोकाईआ। आत्म परमात्म दे ज्ञान, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। घर घर फिरदा दिसे शैतान, आसा तृष्ना ममता मोह नाल मिलाईआ। तीर निराला मार बाण, शब्द अगम्मी इक चलाईआ। जो तैथों विछड़े तैनूं लैण पछाण, बेपहचान पड़दा देणा उठाईआ। तूं लख चुरासी दा सच्चा काहन, बंसुरी नाम दे सुणाईआ। तेरे नाद धुन दा वक्खरा इक दीवान, जो दीवाने दए बणाईआ। सदी वीहवीं सारे हो गए हैरान, मेहरवान नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम बदल दे विधान, वलदीअत पिछली दे मिटाईआ । अगला दस्स धुर फ़रमान, सतिजुग साचा हुक्म मनाईआ। तख्तों लाह दे राज राजान, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। कर परवान ग़रीब निमाणे बाल अंञाण, बालक अंञाणे गोद उठाईआ। तेरे उत्ते सर्ब स्वामी सब दा माण, इक्को ओट रखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मिल के करन सलाम, सजदयां विच वड्याईआ। तूं साहिब सचखण्ड निवासी श्री भगवान, महाबली तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देणा इक्को वर, कलयुग अन्तिम सारे ध्यान लगाईआ । कलयुग अन्त ध्यान लगाउँदे ने। गुर अवतार मंग मंगाउँदे ने। पीर पैगम्बर झोली डौंहदे ने। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउँदे ने। करोड़ तेतीसा नैण शरमाउँदे ने। गण गंधर्ब राग अलाउँदे ने। ब्रह्मण्ड खण्ड चरण धूढ़ी ख़ाक रमाउँदे ने। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शिश तेरी आपणी झोली पाउँदे ने। सति धर्म दा दे अनन्द, अनन्द चन्द तेरा राह तकाउँदे ने। जन्म कर्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरा नाता तेरे नाल रखाउँदे ने। सच संदेसा ढोला सुणा छन्द, नग़मा नाम तेरा अन्त सुणाउँदे ने। आवण जावण पतित पावन अगला पिछला चुका पन्ध, दर साचा इक्को वेख वखाउँदे ने। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाउँदे ने। सो पुरख निरँजण सच दृढ़ाउँदा ए। हरि पुरख निरँजण आख सुणाउँदा ए। एकँकारा भेव खुल्हाउँदा ए। आदि निरँजण पड़दा लौंहदा ए। अबिनाशी करता हुक्म सुणाउँदा ए। श्री भगवान आप समझाउँदा ए। पारब्रह्म वेख वखाउँदा ए। शब्दी सुत नाल रलाउँदा ए। बण विचोला फेरा पाउँदा ए। लख चुरासी खोज खुजाउँदा ए। साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्याउंदा ए। सोई सुरती आप उठाउँदा ए। अकाल मूर्ती भेव चुकाउँदा ए। नाद तूरती इक वजाउँदा ए। अमृत स्वांती बूँद धुर दी आप बरसाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप दृढ़ाउँदा ए। साची करनी कार कमावांगा। कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। खेवट खेटा इक अखवावांगा। शब्द संदेसा धुर दा भेज,
दो जहान उठावांगा। कलयुग बदल के कूड़ी रेख, सतिजुग सच्चा मार्ग लावांगा। दो जहानां लेखा चुका के देस परदेस, परदेसी हो के फेरा पावांगा। अगला दस्स के आपणा लेख, अगम्म अथाह राह जणावांगा। कूड़ी क्रिया अग्नी मेट के जेठ, ठंडी पवण इक चलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण नमस्ते, नमो नमो सीस झुकाईआ। सदी वीहवीं साडे बन्न्ह दे बस्ते, बग़लां विच कुरान टिकाईआ। ना सोग ना कोई हरख़े, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। तेरे नाम कसवटी उत्ते गए सारे परखे, पारखू दूजा नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही अर्शे फ़र्शे, फ़ाजल फ़जल फ़ैसला सच ना कोए कराईआ। बिन तेरी रहमत रहमान करे कोई ना तरसे, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। तेरे विछोड़े अंदर जन भगत साचे तड़फे, जल मीन ना दए गवाहीआ। कवण वेला प्रभ साचा परते, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करे इक्ट्ठे, इक्को दर बहाईआ। खिच्च लयावे तीर्थ तट्टे, अठसठ ना कोए वड्याईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती पत कोई ना रखे, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। करे खेल पुरख समरथे, शाह पातशाह सच्चा शहिशाहीआ। गुरमुखां हकीकत झोली पावे हके, मुरीद मुर्शद लए तराईआ। दीन मज़्हब दे गलों लाहके पटे, शरअ ज़ंजीर दए कटाईआ । नाम रंगीले आपणे रत्ते, रती रंग दए चढ़ाईआ। चार वरन ऊँच नीच राउ रंक राज राजान भैण भाई बणे सके, सगला संग रखाईआ। प्रेम डोरी अंदर सब नूं नथ्थे, नक्क नकेल इक वखाईआ। माण गंवा के बूरे कक्के, कोझे कमलयां गल लगाईआ । लेखा चुका के मदीने मक्के, रसूलां दए समझाईआ। भेव खुल्हा के मन्दिर मठ्ठे, शिवदुआले दए दृढ़ाईआ। गुरुदुआर जो फिरदे नठ्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। तिन्हां नूं सच सुनेहड़ा इक्को दस्से, दहि दिशा दए समझाईआ। हर घट अंदर इक्को स्वामी वसे, जिस दी ज़ात पात नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग साचा मार्ग सति सतिवादी लग्गे, लागत कीमत करता ना कोए जणाईआ। किरपा करे सूरा सरबग्गे, सूरबीर होए सहाईआ। धुर दा ताल इक्को वज्जे, वाहिद नाअरा दए सुणाईआ। पंडत पांधा मुल्ला शेख़ ग्रन्थी दए कोई ना दंडे, हिस्सयां विच ना कोए लोकाईआ। सब नूं मार्ग पौड़ी इक चढ़ा के डण्डे, डण्डावत बन्दना सब नूं दए समझाईआ। आत्म परमात्म दे के परमानंदे, निजानंद रस चखाईआ। भेव चुका के हँ ब्रह्मे, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। जो शंके संसे रहन्दे मन में, मन का मणका दए भवाईआ। भेव खुल्हा के काया तन में, तत्तव तत दए दृढ़ाईआ। नेत्र खोल्ह अज्ञान अन्धेर अन्न्ह दे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। झेड़े चुका के छप्पर छन्न दे, साचे मन्दिर दए वसाईआ। जिथ्थे राग इक्को धन्न धन्न दे, सारे रहे प्रभू जस गाईआ। खेल वखाए अगले रंग दे, पिछली मैल धवाईआ । मेल मिला के
गुजरी चन्द दे, चन्दन टिक्का मस्तक लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दर दरवेश एहो मंग मंगदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। कोटी कोट जुग वेखे लँघदे, कलयुग अन्तिम गया आईआ। तेरे आसण सोहणे प्रभू अगम्मी पलँघ दे, जिस दी पावा चूल ना किसे बणाईआ। कलयुग अन्तिम लेखे वेख काया पंज तत तन दे, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मंत्र इक समझाईआ। सच स्वामी दस्स दे मंत्र, मतलब सब दा हल्ल कराईआ। खुल्हे भेव जीव जग अन्तर, अन्तष्करन दे बुझाईआ। त्रैगुण माया लग्गी बुझे बसन्तर, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पड़दा लाह के गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड दे वखाईआ। तेरे हथ्थ सब दी बणतर, घड़न भन्न्हणहार तेरी सरनाईआ । तेरा रूप ब्रह्म निरंतर, माया ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्तर, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। तेरा नाम निराला अनोखा शस्त्र, शत्रु देवे खपाईआ। तेरा सब तों वक्खरा वस्त्र, ओढन बेपरवाहीआ। तेरा सब तों तिक्खा अस्त्र, उगण आथण वेख वखाईआ। तेरा किसे ना समझया आदि जुगादि नक्षत्र, हिसाब सक्या ना कोए लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभू तूं सब दा साचा मित्र, मित्रां विच्चों इक्को नज़री आईआ। आपणी धारों आवें निकल, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। चोटी चढ़ के बैठों सिख़र, घर घर आपणा डेरा लाईआ। चार जुग तेरा सिफ्तां विच करदे गए ज़िकर, अक्खरां लफ़ज़ां जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नक्शा कोए ना सक्या चित्तर, घाड़त दस्से ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्तिम सच स्वामी तैनूं तक्कदे बिटर बिटर, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। दरोही ख़ुदाए नबी रसूल पैगम्बर कहिण क्यों ग्यों विसर, बिछरत लै मिलाईआ। तूं पिदर मादर सब दा पिसर, मेहरवान अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठे रहे कर के सिदक, सबूरी नाल रलाईआ। तैनूं लभ्भदे पहाड़ां वाले विच तिबत, तीव्र ध्यान लगाईआ। आ के वेख जागीर आपणी मिलख, मालक जगत ख़ुदाईआ। तेरे भगत साचे सन्त गुरमुख गुरसिख बिरहों विच रहे विलक, वरलाप विच वक्त लँघाईआ। केहड़ी कूटे केहड़ी धार केहड़े मन्दिर किस घराने विच बैठों ख़िसक, आपणा मुख छुपाईआ। ख़ाली दिसण स्वर्ग बहिश्त, बहिश्त स्वर्ग कम्म किसे ना आईआ। तेरे हथ्थ गुर अवतार पीर पैगम्बरां दी साची फ़रिसत, फ़ैसला धुर दा दे सुणाईआ। तैनूं खोजदे गए गुर चेला रामा वशिष्ट, भज्ज भज्ज वाहो दाहीआ। अन्तिम जाणया तूं सब दा इक्को इष्ट, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। सच दवारे खोल्ह दे दृष्ट, दृष्टी आपणी उत्ते पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे इल्लत, आलमां आपणा इलम दे समझाईआ । झूठी करे कोई ना ज़िल्लत, ख्वारी दे मिटाईआ। आपणे मिलण दी साची दस्स मिलत, मिलणी जगदीस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सच
मार्ग मात लगाईआ। सचखण्ड निवासी तेरा मार्ग चंगा, दो जहानां नज़री आईआ। निरगुण निरवैर तेरा मृदंगा, शब्द अनाद करे शनवाईआ। अमृत रस तेरा सच सरोवर गंगा, गंगा गोदावरी रही शरमाईआ। नाम निधान तेरा छन्दा, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। मूर्ख मुग्ध चतुर सुघड़ बणाए गंदा, दुरमति मैल धवाईआ। अन्तर आत्म दे के परमानंदा, निजानंद करे रसाईआ। तेरा दवारा सदा ठंडा, अमृत मेघ बरसाईआ । आपणी बन्दगी विच लगा दे भुल्लया बन्दा, बन्दना दे समझाईआ। तूं सर्ब स्वामी सदा बख्शंदा, बख्शिश तेरी नज़री आईआ । तूं मालक जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि तेरी ओट तकाईआ।
१८ कत्तक २०२१ बिक्रमी प्रीतम कौर दे गृह पिण्ड ठीकरी
गुर अवतार करन निमस्कार, हरि जगदीश सीस झुकाईआ। ऊँच अगम्म अथाह तेरा दरबार, दो जहानां सोभा पाईआ । पीर पैगम्बर सयदे करदे वारो वार, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जुग चौकड़ी दर दरवेश बणे रहे भिखार, दर ठांडे अलख जगाईआ। तूं दाता देवणहार दातार, दयावान तेरी सरनाईआ। कागत कलम लिख लिख गए हार, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सच स्वामी तेरा प्रेम प्रीती अंदर इक प्यार, नीतीवान तेरी वड चतुराईआ। कलयुग अन्तिम वेख होए हैरान, चार जुग दी पिछली कहाणी याद आईआ। जिस दी सिफ्त दी करदे गए पुकार, शब्दां रागां नादां विच सुणाईआ । सो करता पुरख खेल करे करतार, करनी आपणी रिहा जणाईआ। लख चुरासी विच्चों लए उठाल, चारे खाणी फोल फुलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत जुग जन्म दे विछड़े मेले लाल, लालण आपणे घर वसाईआ। धर्म दवारा दस्स सच्ची धर्मसाल, गुरूदवारा इक्को इक वखाईआ। जिस गृह दीपक जोती जगे बेमिसाल, आदि अन्त होए रुशनाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, जन्म मरन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि निरँकार, निरगुण तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्त लए अवतार, श्री भगवन्त खेल रचाईआ। सन्त सुहेले लए उभार, गुर चेले मेल मिलाईआ। साचा मार्ग सति सतिवादी दए वखाल, वक्खरा रंग रंगाईआ । लहिणा देणा दस्सके शाह कंगाल, कंगालों शाह बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नर हरि आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नर हरि वड्डा बेपरवाह, बेअन्त हरि अखवाइंदा। भगत भगवन लए जणा, भय भउ आप समझाइंदा। अन्तर आत्म मेल मिला, परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जलवा नूरी कर रुशना,
अन्ध अन्धेर चुकाइंदा। शब्द अनादी राग सुणा, धुर दा नाद वजाइंदा। अंमिउँ रस अमृत जाम पिला, तृष्ना भुक्ख बुझाइंदा। चरण कँवल बख्श सरना, सरनगति इक्को इक अखवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, काया अंदर भेव चुकाइंदा। काया मन्दिर उच्च मनार, जन भगत मिले वड्याईआ। सति सुहावणा रूप अनूप गुरूदवार, घट घट आप बणाईआ । जिस दी समझ ना सके कोई चार दवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। इक्को जोत जगे निरँकार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। गृह मन्दिर गुरमुख अणडिठा, मुल्ला शेख़ पंडत पांधा नज़र कोए ना आईआ। सच स्वामी पुरख अकाल बैठा धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। सो सच दवारे वंडा के धुर दा हिस्सा, नाता हरि हरि नाल जुड़ाया। लहिणा देणा मुक्के वड्डा निक्का, बृद्ध बाल जवान इक्को रंग वखाईआ। जन भगतां कर के धुर दा हित्ता, नित नविता मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सब दा झोली पाईआ।
१९ कत्तक २०२१ बिक्रमी दीवाली दिवस पिण्ड जेठूवाल हरि भगत दुआर
गुरमुख दीपक सदा जगदा, जुग चौकड़ी रहे रुशनाईआ। गुर सतिगुर पूरे सोहणा लग्गदा, दो जहानां वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर रखदा, घर विच घर लए टिकाईआ। लेख चुका के माचिस अग्ग दा, जोती जोत करे रुशनाईआ। नित नवित पेख पेख कदे ना रज्जदा, आसा तृष्ना होर वधाईआ। दे के लहिणा हकीकत हक दा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरण नूर करे रुशनाईआ। गुरमुख दीपक सदा उजाला, उजल नज़री आईआ। दो जहान होवे ना काला, कूड़ा रंग ना कोए वखाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाला, सच दवारे सोभा पाईआ। वेखणहारा हरि गोपाला, श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गुरमुख दीपक धुर दा चानण, सूरज चन्द किरण शरमाईआ। सच दवारे सतिगुर आवे बालण, मेहर नज़र इक उठाईआ। चमके दामनी नालों तेज दामन, दमक वक्खरी इक प्रगटाईआ। जिस नूं लभ्भदे शूद्र वैश क्षत्री ब्राह्मण, पार किनारे ध्यान लगाईआ। सो देवणहारा सच निशानन, निशाना इक्को इक वखाईआ। सन्त सुहेले विरले जानण, जिन्हां देवे मात वड्याईआ। गुरमुख सच्चे लोकमात मानण, मनसा माण मिटाईआ। साचा दीपक साचे गृह पहचानण, साचे
घर वेख वखाईआ। हनवन्त कहे मेरा नूर सच्चा रामन, जोती धार दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद खुल्हाईआ। गुरमुख दीआ जगे बिन बाती, सद सतिगुर आप जगाईआ। करे प्रकाश अन्धेरी राती, जुग चौकड़ी सच रुशनाईआ। ऊँचो ऊँच निकले अगम्मी लाटी, जवाला अक्ख ना कोए उठाईआ। वेखणहारा कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुरमुख दीपक सच निराला, निरगुण आप प्रगटाईआ। जिस दी वक्खरी अगम्मी माला, दर घर करे रुशनाईआ। जिथ्थे वेखणहारा दीन दयाला, दूजा नज़र कोए ना पाईआ। उह मन्दिर सोहणा सच धर्मसाला, दवारा इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीपक दए वड्याईआ। गुरमुख दीपक सदा जगदा, जुग जुग प्रगटाइंदा। बिन अक्खां सोहणा लग्गदा, बिन नेत्र रंग चढ़ाइंदा। बिन फट्टी सहारे सजदा, आसरा अवर ना कोए तकाइंदा। मस्ती ख़ुमारी अंदर दगदा, रूप अनूप रंग वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दीपक इक रुशनाइंदा। गुरमुख दीपक सब तों सोहणा, गुर अवतार गए जस गाईआ। जिस नूं तक्के इक्को तीजा नेत्र लोयणा, लोचण दोए नज़र ना आईआ। सच दवारे आप टिकाउणा, हरि जू धुर दी वंड वंडाईआ। बिन तेल बाती डगमगाउणा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। हवा झकोले झक्खड़ ना किसे बुझाउणा, सवाणी फूक ना कोए लगाईआ। बिन सतिगुर आपणी जोत ना किसे मिलाउणा, नूर नूर विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुरमुख दीपक सब तों प्यारा, मित्रां विच्चों मित्र नज़री आईआ। जिस दा वक्खरा अजीब नज़ारा, बिना भगतां समझ किसे ना पाईआ। नज़री आए महल अटल उच्च मनारा, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी दस्स दे गए गुरू अवतारा, पैगम्बर मात जणाईआ। बिन सतिगुर किरपा दीपक होए ना कोए उज्यारा, लख चुरासी अन्ध अन्धेर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सद वेखणहार वड्याईआ। गुरमुख दीपक गहर गम्भीर, गुर करता आप जणाईआ। घर टिकाया तत शरीर, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस दीपक नूं तक्क गए भगत कबीर, नेत्र नीर वहाईआ। एह मन्दिर रख्या उस अख़ीर, धुर दी चोटी दित्ता टिकाईआ। जिथ्थे शरअ दे टुटे ज़जीर, मज़्हब दीन ना कोए वखाईआ। अक्खरां वाली ना कोए लकीर, हरफ़ां वाली ना कोए पढ़ाईआ। नकश्यां वाली ना कोए तस्वीर, तसबी हथ्थ ना कोए लटकाईआ। ओथे इक्को इक जोत सरूपी धुर दा पीर, पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, जगत नज़र ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नूर करे रुशनाईआ। गुरमुख दीपक नूरो नूर, नुराना इक अखवाइंदा।
जो जलवा तक्कया मूसे उत्ते कोहतूर, सो गुरमुख अंदर हरि प्रगटाइंदा। हरिजन एसे कारण मशहूर, भगत भगवान घर घर वेख वखाइंदा। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दूर दुराडा घर साचे चल के आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। गुरमुख दीपक घर मन्दिर टिकया, टिक टिकी इक लगाईआ। जिस मंज़ल ते मिलदी साची सिख्या, आत्म ब्रह्म होवे पढ़ाईआ। जिस दवारे इक्को दिस्या, दहि दिशा दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर नूर करे रुशनाईआ। गुरमुख दीपक नूर नूराना, दो जहानां करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर सोहे मकाना, बंक दुआर मिले वड्याईआ। करे प्रकाश कोटन भाना, सूरज चन्द नैण शरमाईआ। मेहरवान हो श्री भगवाना, वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां दे के दाना, दाते आपणी दया कमाईआ। अन्तर आत्म दिवस रैण अठ्ठे पहर निरगुण नूर दीपक जोत जगे महाना, महाबली दित्ता टिकाईआ। वेखणहार श्री भगवाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। महाराज शेर सिँघ नौजवाना, बृद्ध बाल ना रूप वटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत साचे घर कर परवाना, दीपक दीआ घर घर दित्ता टिकाईआ। अठ्ठे पहर वेखे मार ध्याना, दिवस रैण घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दीवाली दीपक कर प्रधाना, सच मन्दिर दित्ता टिकाईआ।